🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴# 5آذر
#سالمرگ محمد علی فروغی
#ادیب و سیاستمدار
روزی دسته ای از شاگردان #سقراط ، فضیلت را در ترک همه لذات دنیوی و جسمانی می دیدند. از این رو ژنده پوش در پوشش، گستاخ در کلام و به دور از آدمیان بودند و به خاطر ظاهر کثیف همچنین نام محله ای در یونان که در آن اجتماع داشتند(سگ سفید) آنها را کلبی می خواندند. یکی از آنها دیوجانوس بود که به زخم زبان معروف بود و روزی با فانوس در شهر می گشت. علت را پرسیدند، جواب داد انسان می جویم. از این رو گویند
#مولانا نظر به این قضیه، فرموده:
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
📙 سیرِ حکمت در اروپا
👤محمد_علی_فروغی
#هزیود شاعر یونانی میگوید:
زمانی هرج و مرج عالم هستی را فرا گرفته بود، تا آنکه زمین آفریده شد و مرکز ثقل اشیا گردید و پس از آن، برای بقای زمین "عشق" پدید آمد.
عشق سرچشمه بزرگترین منافع بنی آدم است و هر آدمی در آغاز زندگی خود هیچ سود و سعادتی را همانند آن نتواند یافت که دوست بدارد و دوستش بدارند. عشق راهنمای زندگی انسان های شریف و پر افتخار است.
نگهبانی نیرومدتر از عشق وجود ندارد. نه مال و جلال و نه قوم و خویش در میان مردمان کاری را که از توان عشق ساخته است نتوان کرد.
خئاوند عشق، چنان شجاعتی به عاشق میبخشد که گویی طبیعت، بزرگترین قدرت را در نهاد او گذاشته است.
بس شگفت و تواناست این خداوند عشق که شهرت عظمت و قدرت خویش را بر جمله خدایان و جهانیان گسترده است.
هنوز نوع بشر معنای توانایی و قدرت عشق را ندانسته، اگر میدانست، سراسر زمین را پرستشگاه عشق میساخت تا باشکوه ترین شعائر و مراسم و هدیه ها را تقدیم و تقدیس نامش گرداند.
عشق، نزدیک ترین دوست آدمیان است و شفابخش دردهایی است که راه خوشبختی و سعادت را به بشر فروبسته اند.
عاشق بازاری که عشق او به صورت است و تن و نه به سیرت و جان، عشقی پست دارد. چنین عشقی پایدار نیست، چه عشق به چیزی است گذرنده و فانی و در معرض تغییر و دگرگونی. از این رو وقتی نشاط جوانی گذشت، عشق او هم زایل میشود و عاشق بال میگشاید و به دنبال عشقی دیگر پرواز میکند و قول و عهد خویش را میشکند و همه چیز را فراموش میکند.
اما عشقی که به خلق و خوی شرافتمندانه ای قرین باشد پابرجاست و زایل و فانی ناشدنی....
صفحه ۶۳
رساله ضیافت افلاطون (سخن در باب عشق)
به کوشش محمد علی فروغی
مرحبا ای عشق خوش سودای ما
ای دوای جمله علت های ما
ای دوای نخوت ناموس ما
ای تو افلاطون و جالینوس ما
مولانا#
در وجود ما اخلاق ، آرزوها ، پندارها ، شادیها ، آلام و بیم ها و امیدهای ما ...
هیچکدام آنطور نیستند که در گذشته بودند، و مدام دستخوش تغییر و دگرسانی هستند و پیوسته جای خود را به چیزهای تازه میدهند.
یکی به وجود می آید و دیگری از بین می رود و شگفت تر از همه آنکه حتی شناخت ها نیز می آیند و می روند ....
ما از لحاظ دانشها و شناخت هایمان نیز هرگز به یک حال پایدار باقی نمی مانیم.
#افلاطون / ضیافت
ترجمه: محمد علی فروغی
کسی که بخواهد راه عشق را درست بپیماید باید در دوران جوانی به زیبا چهره ای دل بَندد.
وگر راهبرش راه را درست به اون نشان داده باشد، فقط دل به یک زیباروی می بندد و این دلبستگی، اندیشه ای خوب و زیبا برای وی پدید می آورد و وقتی که چنین شد، آنگاه پی خواهد برد که زیبایی یک بدن همانند زیبایی بدن های دیگر است و از این روی به طور کلی دلباخته ی تنها یک بدن می گردد.
از شوق و شور شدید فقط به یک بدن دست خواهد کشید، اما پس از این مرحله متوجه زیبایی روح خواهد شد و آن را به مراتب بالاتر از زیبایی بدن خواهد شمرد وهنگامی که به مرحله بالاتر می رسد درک می کند که زیبایی جان بالاتر از زیبایی بدن است و در نتیجه ، اگر به روحی با فضیلت و پرهیزکار که از زیبایی رُخسار بهره اش کمتر باشد برخورد نمود به او دل می بندد و عشق اش را به دل می گیرد و پیوسته در اندیشه ی او خواهد بود و افکار و اندیشه هایی را می جوید و می آفریند که بتواند آن را بهتر و کامل تر سازد .
و بدین گونه به مقامی می رسد که بتواند زیبایی را در قوانین و اجتماعات و اخلاقیات و تدبیر کشورداری جای دهد و خویشی و یگانگی را که بین اینها هست بازشناسد و زیبایی بدنی را کوچک و حقیر می شمارد.
ضیافت/افلاطون/ترجمه:محمد علی فروغی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿
📚🤔
🔴# 5آذر
#سالمرگ محمد علی فروغی
#ادیب و سیاستمدار
روزی دسته ای از شاگردان #سقراط ، فضیلت را در ترک همه لذات دنیوی و جسمانی می دیدند. از این رو ژنده پوش در پوشش، گستاخ در کلام و به دور از آدمیان بودند و به خاطر ظاهر کثیف همچنین نام محله ای در یونان که در آن اجتماع داشتند(سگ سفید) آنها را کلبی می خواندند. یکی از آنها دیوجانوس بود که به زخم زبان معروف بود و روزی با فانوس در شهر می گشت. علت را پرسیدند، جواب داد انسان می جویم. از این رو گویند
#مولانا نظر به این قضیه، فرموده:
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
📙 سیرِ حکمت در اروپا
👤محمد_علی_فروغی
#هزیود شاعر یونانی میگوید:
زمانی هرج و مرج عالم هستی را فرا گرفته بود، تا آنکه زمین آفریده شد و مرکز ثقل اشیا گردید و پس از آن، برای بقای زمین "عشق" پدید آمد.
عشق سرچشمه بزرگترین منافع بنی آدم است و هر آدمی در آغاز زندگی خود هیچ سود و سعادتی را همانند آن نتواند یافت که دوست بدارد و دوستش بدارند. عشق راهنمای زندگی انسان های شریف و پر افتخار است.
نگهبانی نیرومدتر از عشق وجود ندارد. نه مال و جلال و نه قوم و خویش در میان مردمان کاری را که از توان عشق ساخته است نتوان کرد.
خئاوند عشق، چنان شجاعتی به عاشق میبخشد که گویی طبیعت، بزرگترین قدرت را در نهاد او گذاشته است.
بس شگفت و تواناست این خداوند عشق که شهرت عظمت و قدرت خویش را بر جمله خدایان و جهانیان گسترده است.
هنوز نوع بشر معنای توانایی و قدرت عشق را ندانسته، اگر میدانست، سراسر زمین را پرستشگاه عشق میساخت تا باشکوه ترین شعائر و مراسم و هدیه ها را تقدیم و تقدیس نامش گرداند.
عشق، نزدیک ترین دوست آدمیان است و شفابخش دردهایی است که راه خوشبختی و سعادت را به بشر فروبسته اند.
عاشق بازاری که عشق او به صورت است و تن و نه به سیرت و جان، عشقی پست دارد. چنین عشقی پایدار نیست، چه عشق به چیزی است گذرنده و فانی و در معرض تغییر و دگرگونی. از این رو وقتی نشاط جوانی گذشت، عشق او هم زایل میشود و عاشق بال میگشاید و به دنبال عشقی دیگر پرواز میکند و قول و عهد خویش را میشکند و همه چیز را فراموش میکند.
اما عشقی که به خلق و خوی شرافتمندانه ای قرین باشد پابرجاست و زایل و فانی ناشدنی....
صفحه ۶۳
رساله ضیافت افلاطون (سخن در باب عشق)
به کوشش محمد علی فروغی
مرحبا ای عشق خوش سودای ما
ای دوای جمله علت های ما
ای دوای نخوت ناموس ما
ای تو افلاطون و جالینوس ما
مولانا#
در وجود ما اخلاق ، آرزوها ، پندارها ، شادیها ، آلام و بیم ها و امیدهای ما ...
هیچکدام آنطور نیستند که در گذشته بودند، و مدام دستخوش تغییر و دگرسانی هستند و پیوسته جای خود را به چیزهای تازه میدهند.
یکی به وجود می آید و دیگری از بین می رود و شگفت تر از همه آنکه حتی شناخت ها نیز می آیند و می روند ....
ما از لحاظ دانشها و شناخت هایمان نیز هرگز به یک حال پایدار باقی نمی مانیم.
#افلاطون / ضیافت
ترجمه: محمد علی فروغی
کسی که بخواهد راه عشق را درست بپیماید باید در دوران جوانی به زیبا چهره ای دل بَندد.
وگر راهبرش راه را درست به اون نشان داده باشد، فقط دل به یک زیباروی می بندد و این دلبستگی، اندیشه ای خوب و زیبا برای وی پدید می آورد و وقتی که چنین شد، آنگاه پی خواهد برد که زیبایی یک بدن همانند زیبایی بدن های دیگر است و از این روی به طور کلی دلباخته ی تنها یک بدن می گردد.
از شوق و شور شدید فقط به یک بدن دست خواهد کشید، اما پس از این مرحله متوجه زیبایی روح خواهد شد و آن را به مراتب بالاتر از زیبایی بدن خواهد شمرد وهنگامی که به مرحله بالاتر می رسد درک می کند که زیبایی جان بالاتر از زیبایی بدن است و در نتیجه ، اگر به روحی با فضیلت و پرهیزکار که از زیبایی رُخسار بهره اش کمتر باشد برخورد نمود به او دل می بندد و عشق اش را به دل می گیرد و پیوسته در اندیشه ی او خواهد بود و افکار و اندیشه هایی را می جوید و می آفریند که بتواند آن را بهتر و کامل تر سازد .
و بدین گونه به مقامی می رسد که بتواند زیبایی را در قوانین و اجتماعات و اخلاقیات و تدبیر کشورداری جای دهد و خویشی و یگانگی را که بین اینها هست بازشناسد و زیبایی بدنی را کوچک و حقیر می شمارد.
ضیافت/افلاطون/ترجمه:محمد علی فروغی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#غلامحسین_بنان
(زاده ۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰
درگذشته ٨ اسفند ۱٣۶۴)
خوانندهٔ موسیقی کلاسیک ایرانی
بنان در ۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰ در تهران متولد شد.
او از سالهای ۱۳۲۱ تا دههٔ ۱۳۵۰ در زمینهٔ موسیقی ملی ایران فعالیت داشت.
از سال ۱۳۲۱ صدایش همراه با عدهای از هنرمندان دیگر از رادیو به گوش مردم رسید.
#روحالله_خالقی او را در ارکستر انجمن موسیقی شرکت داد و با ارکستر شماره یک نیز همکاری را شروع کرد و از بدو شروع برنامه "گلهای رنگارنگ" بنا به دعوت #داوود_پیرنیا همکاری داشت.
او در طول فعالیت هنری خود، حدود ۳۵۰ آهنگ اجرا کرد. ویژگی صدای بنان زیر و بمها و تحریرهای صدای اوست.
بنان هم به آواز قدیمی و کلاسیک ایرانی و هم به نغمات جدید و مدرن ایرانی تسلط داشت. مانند تصنیف "الهه ناز".
برخی بنان را بزرگترین اجرا کننده سبک "وزیری - خالقی" میدانند.
او همچنین در کنار #ادیب_خوانساری از اجراکنندگان آثار #صبا و #محجوبی بود. بنان همچنین به مرکبخوانی و تلفیق شعر و موسیقی مسلط بود.
ارکستر رادیو به رهبری #روحالله_خالقی، خوانندگی بنان و با شرکت #پرویز_یاحقی، #علی_تجویدی، #مرتضی_محجوبی و ... تشکیل یافته بود.
در سال ۱۳۳۲ به پیشنهاد روحالله خالقی به اداره کل هنرهای زیبای کشور منتقل شد و به سمت استاد آواز هنرستان موسیقی ملی به کار مشغول شد و در سال ۱۳۳۴ به ریاست شورای موسیقی رادیو رسید.
غلامحسین بنان از ابتدا در برنامه گلهای جاویدان و گلهای رنگارنگ و برگ سبز شرکت داشت و برنامههای متعدد و گوناگون دیگری از او به جا ماندهاست.
در ۲۷ آذرماه ۱۳۳۶ وقتی بنان با اتومبیل شخصی در جادهٔ کرج مشغول رانندگی بود، با کامیونی که فاقد چراغ ایمنی عقب بود تصادف کرد و در این سانحه چشم راست خود را از دست داد و به همین خاطر همیشه از عینک دودی استفاده میکرد.
از ترانههای بنان میتوان به آهنگ "آذربایجان" در دستگاه شور، "آمدی جانم به قربانت" در مایهٔ بوسلیک، "الهه ناز" در مایهٔ دشتی، "بهار دلنشین" در آواز اصفهان، "بوی جوی مولیان" در آواز اصفهان، تصنیف "توشه عمر" در دستگاه همایون، "یار رمیده"، "میناب"، "خاموش"،" مرا عاشقی شیدا" در دستگاه سه گاه، "من از روز ازل" در دستگاه سه گاه، "نوای نی" در آواز دشتی و سرود "ای ایران" در مایهٔ دشتی اشاره کرد.
غلامحسین بنان ۸ اسفند ۱۳۶۴ در تهران درگذشت و بر خلاف وصیتش که مایل بود در گورستان #ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در ۱۰ اسفند در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.
ارزش موسيقايی در آوازخوانی های #غلامحسين_بنان از پيوند در عامل طبيعی و هنری شکل می گيرد.
عامل طبيعی، جنس و رنگ صدای اوست که در تاريخ موسيقی سنتی ايران اگر نگوييم بی نظير، دست کم کمياب است. وقتی حرف از صدا و آواز به ميان می آيد، همه پيش از هر چيز به "ششدانگ" بودن آن می انديشند. حال آن که موسيقی سنتی ايران بيش از صدای ششدانگی، صدای "با حال" می طلبد. جيغ و فرياد چندان با مزاجش سازگار نيست. اهل نجوا و زمزمه است.
صدای #بنان همانی است که موسيقی سنتی ايران می طلبد. نه تنها حجم ضروری برای اجرای راحت آن را دارد که با ويژگی های عاطفی آن نيز سازگاری نشان می دهد.
صدای او از "بم های ميانی"، صدای مردانه است (نزديک به باريتون) و جان می دهد برای جلادادن به محتوای عرفانی شعر و موسيقی سنتی.
غلت و تحرير های کوتاه - و نه بلند- در صدای او، حرکت های آرام و غير جهشی در خط سير آوازهای سنتی همخوانی دارد و به خواب و بيدار مخمل می ماند.
اما اين ويژگی های طبيعی صوتی اگرچه ضروری است ولی کافی نيست. بايد با ويژگی های فنی و هنری درآميخته شود. صدا هر چه از "جنس خوش" باشد، تا درست پرورش پيدانکند، به آواز دلنشين تبديل نخواهد شد. دانايی هنری و توانايی فنی می طلبد. دانايی بر محتوای موسيقی و شعر سنتی و توانايی در اجرای ظريف پيوندی آن ها.
#غلامحسين_بنان مجموعه ای از اين داده های طبيعی و يافته های فنی و هنری را در خود داشت آن چه از خوانده های او به جای مانده می تواند برای خوانندگان ريز و درشت ما نقش سرمشق و "دستور" را ايفا کند.
#فريدون_مشيری توصيف دل انگيزی برای آواز خوانی های #بنان به دست داده است:
نغمه می غلتيد، گفتنی بر حرير
آبشار شعر، گل می ريخت، نغز و دلپذير
مخمل مهتاب بود اين يا طنين بال قو
پرنيان ِ ناز ِ آواز ِ سراپا حال او؟
#بنان را میتوان به راستی بزرگترین اجرا کننده آهنگهای سبک #وزیری-خالقی دانست؛ البته او در کنار #ادیب_خوانساری از بهترین اجراکنندگان آثار #صبا و #محجوبی محسوب میشود و استعداد شگرف او در #مرکبخوانی و #تلفیق شعر و موسیقی بارها ستایش موسیقیدانان معاصرش را بر انگیخته است.
#روح_الله_خالقی میگوید:
«صوت #بنان لطیف ترین صدایی است که من در عمر خود شنیده ام» .
📚🤔
🔴#غلامحسین_بنان
(زاده ۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰
درگذشته ٨ اسفند ۱٣۶۴)
خوانندهٔ موسیقی کلاسیک ایرانی
بنان در ۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰ در تهران متولد شد.
او از سالهای ۱۳۲۱ تا دههٔ ۱۳۵۰ در زمینهٔ موسیقی ملی ایران فعالیت داشت.
از سال ۱۳۲۱ صدایش همراه با عدهای از هنرمندان دیگر از رادیو به گوش مردم رسید.
#روحالله_خالقی او را در ارکستر انجمن موسیقی شرکت داد و با ارکستر شماره یک نیز همکاری را شروع کرد و از بدو شروع برنامه "گلهای رنگارنگ" بنا به دعوت #داوود_پیرنیا همکاری داشت.
او در طول فعالیت هنری خود، حدود ۳۵۰ آهنگ اجرا کرد. ویژگی صدای بنان زیر و بمها و تحریرهای صدای اوست.
بنان هم به آواز قدیمی و کلاسیک ایرانی و هم به نغمات جدید و مدرن ایرانی تسلط داشت. مانند تصنیف "الهه ناز".
برخی بنان را بزرگترین اجرا کننده سبک "وزیری - خالقی" میدانند.
او همچنین در کنار #ادیب_خوانساری از اجراکنندگان آثار #صبا و #محجوبی بود. بنان همچنین به مرکبخوانی و تلفیق شعر و موسیقی مسلط بود.
ارکستر رادیو به رهبری #روحالله_خالقی، خوانندگی بنان و با شرکت #پرویز_یاحقی، #علی_تجویدی، #مرتضی_محجوبی و ... تشکیل یافته بود.
در سال ۱۳۳۲ به پیشنهاد روحالله خالقی به اداره کل هنرهای زیبای کشور منتقل شد و به سمت استاد آواز هنرستان موسیقی ملی به کار مشغول شد و در سال ۱۳۳۴ به ریاست شورای موسیقی رادیو رسید.
غلامحسین بنان از ابتدا در برنامه گلهای جاویدان و گلهای رنگارنگ و برگ سبز شرکت داشت و برنامههای متعدد و گوناگون دیگری از او به جا ماندهاست.
در ۲۷ آذرماه ۱۳۳۶ وقتی بنان با اتومبیل شخصی در جادهٔ کرج مشغول رانندگی بود، با کامیونی که فاقد چراغ ایمنی عقب بود تصادف کرد و در این سانحه چشم راست خود را از دست داد و به همین خاطر همیشه از عینک دودی استفاده میکرد.
از ترانههای بنان میتوان به آهنگ "آذربایجان" در دستگاه شور، "آمدی جانم به قربانت" در مایهٔ بوسلیک، "الهه ناز" در مایهٔ دشتی، "بهار دلنشین" در آواز اصفهان، "بوی جوی مولیان" در آواز اصفهان، تصنیف "توشه عمر" در دستگاه همایون، "یار رمیده"، "میناب"، "خاموش"،" مرا عاشقی شیدا" در دستگاه سه گاه، "من از روز ازل" در دستگاه سه گاه، "نوای نی" در آواز دشتی و سرود "ای ایران" در مایهٔ دشتی اشاره کرد.
غلامحسین بنان ۸ اسفند ۱۳۶۴ در تهران درگذشت و بر خلاف وصیتش که مایل بود در گورستان #ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در ۱۰ اسفند در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.
ارزش موسيقايی در آوازخوانی های #غلامحسين_بنان از پيوند در عامل طبيعی و هنری شکل می گيرد.
عامل طبيعی، جنس و رنگ صدای اوست که در تاريخ موسيقی سنتی ايران اگر نگوييم بی نظير، دست کم کمياب است. وقتی حرف از صدا و آواز به ميان می آيد، همه پيش از هر چيز به "ششدانگ" بودن آن می انديشند. حال آن که موسيقی سنتی ايران بيش از صدای ششدانگی، صدای "با حال" می طلبد. جيغ و فرياد چندان با مزاجش سازگار نيست. اهل نجوا و زمزمه است.
صدای #بنان همانی است که موسيقی سنتی ايران می طلبد. نه تنها حجم ضروری برای اجرای راحت آن را دارد که با ويژگی های عاطفی آن نيز سازگاری نشان می دهد.
صدای او از "بم های ميانی"، صدای مردانه است (نزديک به باريتون) و جان می دهد برای جلادادن به محتوای عرفانی شعر و موسيقی سنتی.
غلت و تحرير های کوتاه - و نه بلند- در صدای او، حرکت های آرام و غير جهشی در خط سير آوازهای سنتی همخوانی دارد و به خواب و بيدار مخمل می ماند.
اما اين ويژگی های طبيعی صوتی اگرچه ضروری است ولی کافی نيست. بايد با ويژگی های فنی و هنری درآميخته شود. صدا هر چه از "جنس خوش" باشد، تا درست پرورش پيدانکند، به آواز دلنشين تبديل نخواهد شد. دانايی هنری و توانايی فنی می طلبد. دانايی بر محتوای موسيقی و شعر سنتی و توانايی در اجرای ظريف پيوندی آن ها.
#غلامحسين_بنان مجموعه ای از اين داده های طبيعی و يافته های فنی و هنری را در خود داشت آن چه از خوانده های او به جای مانده می تواند برای خوانندگان ريز و درشت ما نقش سرمشق و "دستور" را ايفا کند.
#فريدون_مشيری توصيف دل انگيزی برای آواز خوانی های #بنان به دست داده است:
نغمه می غلتيد، گفتنی بر حرير
آبشار شعر، گل می ريخت، نغز و دلپذير
مخمل مهتاب بود اين يا طنين بال قو
پرنيان ِ ناز ِ آواز ِ سراپا حال او؟
#بنان را میتوان به راستی بزرگترین اجرا کننده آهنگهای سبک #وزیری-خالقی دانست؛ البته او در کنار #ادیب_خوانساری از بهترین اجراکنندگان آثار #صبا و #محجوبی محسوب میشود و استعداد شگرف او در #مرکبخوانی و #تلفیق شعر و موسیقی بارها ستایش موسیقیدانان معاصرش را بر انگیخته است.
#روح_الله_خالقی میگوید:
«صوت #بنان لطیف ترین صدایی است که من در عمر خود شنیده ام» .
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲ اسفند سالروز درگذشت #ادیب_الممالک_فراهانی
( زاده ۱۱ امرداد ۱۲۳۹ گازران -- درگذشته ۲ اسفند ۱۲۹۶ یزد) ادیب، شاعر و روزنامه نگار دوران مشروطیت
محمدصادق فراهانی، ملقب به ادیبالممالک فراهانی و امیرالشعرا و متخلص به امیری و پروانه بود. در پانزده سالگی و پس از مرگ پدرش به تهران آمد و به پایمردی حسنعلیخان امیرنظام گروسی، به دستگاه طهماسب میرزا مؤیدالدوله راه یافت.
ادیب از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۱ق همراه امیر نظام در مناطقی مانند آذربایجان، کردستان، کرمانشاه به سر میبرد. درسالهای ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ق در تهران بود و در دارالترجمه دولتی اشتغال داشت. در سال ۱۳۱۴ق بار دیگر همراه امیرنظام به آذربایجان رفت و هنگامیکه مدرسه لقمانیه تبریز در سال ۱۳۱۶ق افتتاح شد، نیابت ریاست آنجا را عهده دار شد و در همین سال روزنامه ادب را در تبریز منتشر ساخت. در سال ۱۳۱۸ق راهی خراسان شد و انتشار روزنامهٔ ادب را تا سال ۱۳۲۰ به عهده گرفت. در سال ۱۳۲۱ق به تهران آمد و سردبیر روزنامهٔ ایران سلطانی تا سال ۱۳۲۳ بود. در این سال به بادکوبه رفت و انتشار بخش فارسی روزنامه ارشاد را که به ترکی منتشر میشد، بر عهده گرفت.
در سال ۱۳۲۴ق بار دیگر به تهران بازگشت و این بار سردبیری روزنامه مجلس به او سپرده شد. او در سال ۱۳۲۵ روزنامه عراق عجم را در همین شهر منتشر ساخت.
در دوران استبداد محمد علیشاه، ادیب به صف مشروطهخواهان پیوست و در سال ۱۳۲۷ق همراه با مجاهدان فاتح وارد تهران شد. در سال ۱۳۲۹ق وارد عدلیه یا دادگستری امروزی شد و تا پایان عمر به ریاست چندین شعبه عدلیه در شهرهای اراک، سمنان، ساوجبلاغ و یزد منصوب شد.
معتبرترین تصحیح دیوان ادیب را موسوی گرمارودی منتشرکرده است.
ادیبالممالک فراهانی در ۵۷ سالگی درگذشت
و در شهر ری به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲ اسفند سالروز درگذشت #ادیب_الممالک_فراهانی
( زاده ۱۱ امرداد ۱۲۳۹ گازران -- درگذشته ۲ اسفند ۱۲۹۶ یزد) ادیب، شاعر و روزنامه نگار دوران مشروطیت
محمدصادق فراهانی، ملقب به ادیبالممالک فراهانی و امیرالشعرا و متخلص به امیری و پروانه بود. در پانزده سالگی و پس از مرگ پدرش به تهران آمد و به پایمردی حسنعلیخان امیرنظام گروسی، به دستگاه طهماسب میرزا مؤیدالدوله راه یافت.
ادیب از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۱ق همراه امیر نظام در مناطقی مانند آذربایجان، کردستان، کرمانشاه به سر میبرد. درسالهای ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ق در تهران بود و در دارالترجمه دولتی اشتغال داشت. در سال ۱۳۱۴ق بار دیگر همراه امیرنظام به آذربایجان رفت و هنگامیکه مدرسه لقمانیه تبریز در سال ۱۳۱۶ق افتتاح شد، نیابت ریاست آنجا را عهده دار شد و در همین سال روزنامه ادب را در تبریز منتشر ساخت. در سال ۱۳۱۸ق راهی خراسان شد و انتشار روزنامهٔ ادب را تا سال ۱۳۲۰ به عهده گرفت. در سال ۱۳۲۱ق به تهران آمد و سردبیر روزنامهٔ ایران سلطانی تا سال ۱۳۲۳ بود. در این سال به بادکوبه رفت و انتشار بخش فارسی روزنامه ارشاد را که به ترکی منتشر میشد، بر عهده گرفت.
در سال ۱۳۲۴ق بار دیگر به تهران بازگشت و این بار سردبیری روزنامه مجلس به او سپرده شد. او در سال ۱۳۲۵ روزنامه عراق عجم را در همین شهر منتشر ساخت.
در دوران استبداد محمد علیشاه، ادیب به صف مشروطهخواهان پیوست و در سال ۱۳۲۷ق همراه با مجاهدان فاتح وارد تهران شد. در سال ۱۳۲۹ق وارد عدلیه یا دادگستری امروزی شد و تا پایان عمر به ریاست چندین شعبه عدلیه در شهرهای اراک، سمنان، ساوجبلاغ و یزد منصوب شد.
معتبرترین تصحیح دیوان ادیب را موسوی گرمارودی منتشرکرده است.
ادیبالممالک فراهانی در ۵۷ سالگی درگذشت
و در شهر ری به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۳ اسفند سالروز درگذشت #ادیب_برومند
( زاده ۲۱ خرداد ۱۳۰۳ اصفهان -- درگذشته ۲۳ اسفند ۱۳۹۵ تهران ) شاعر ملی، وکیل دادگستری و رییس شورای مرکزی جبهه ملی
ادیب برومند فرزند مصطفی قلیخان برومند از خوانین گز بود که از زیباییِ خط و مقدمات زبان عربی و آگاهیهای تاریخی بهره مند بود و به زبان فرانسه تسلّط داشت و از تجددطلبان بود و هیچگاه شغل دولتی نپذیرفت و به کار مِلکداری و کشاورزی اکتفا کرد.
ادیب از ۱۷ سالگی به شاعری روی آورد و با دلبستگی و علاقهای که به شعرای دوران مشروطه پیدا کرده بود، به سرودن در همین سبکِ نوپا پرداخت.
وی در رشته حقوق قضایی دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و به مطالعه ادبیات فارسی نیز همت گماشت.
او سال ۱۳۲۰ و اشغال ایران در جنگ جهانی دوم، به سرودن شعرهای میهنی پرداخت که در جراید و مجلات کشور منتشر میشد.
از ۱۳۲۸ که جبهه ملی ایران به رهبری مصدق بنیانگذاری شد، ادیب برومند از هواداران آن شد و با اشعار میهنی به همگامی با جبهه ملی و این نهضت ضد استعماری پرداخت.
برومند در سال ۱۳۳۹ جزء بنیانگذاران جبهه ملی دوم بود و تا زمان انحلال، عضو شورای مرکزی بود. او به سمت منشی اوّل کنگره جبهه ملی در سال ۱۳۴۱ به ریاست الهیار صالح انتخاب شد و به همراه مهندس کاظم حسیبی تنها کسانی بودند که پس از استعفای اعضای شورای مرکزی جبهه ملی دوم از سمت خود استعفا ندادند.
برومند در سال ۱۳۵۶ نیز با شروع فعالیت جبهه ملی چهارم تحت رهبری کریم سنجابی، دوباره در شورای مرکزی جبهه ملی حضور یافت و فعالیت بسیاری در جهت نیل به آزادی و برقراری حکومت مردمی و حاکمیت ملّی انجام داد. پس از انقلاب، ادیب برومند، کریم سنجابی، اصغر پارسا، علی اردلان و یوسف جلالی موسوی، هیئت رهبری جبهه ملی را تشکیل دادند. برومند در انتخابات مجلس دوره ۱۳۵۹ اول از سوی جبهه ملی ایران ثبت نام کرد. در ۲۵ خرداد ۱۳۶۰ جبهه ملی در اعتراض به قانون قصاص، تظاهرات گستردهای به پا کرد و به دنبال آن، رهبر انقلاب حکم تکفیر و ارتداد جبهه ملی را صادر کرد و دستگیری و سرکوب شدید اعضای جبهه ملی شروع شد.
برومند همچنین بنیانگذار جبهه ملی پنجم در سال ۱۳۷۳ بود و سالها ریاست شورای مرکزی و هیئت رهبری جبهه ملی ایران را بر عهده داشت.
او در سال ۱۳۷۲ اقدام به تشکیل شورای مرکزی جبهه ملی از اعضای باقی مانده شورای مرکزی (جبهه ملی چهارم) کرد و به همراه حسین موسویان، حسین شاهحسینی، مسعود حجازی، علی اردلان، پرویز ورجاوند هیئت اجرایی موقت جبهه ملی را تشکیل دادند.
بعد از ایجاد نظم مجدد سازمانی، جبهه ملی به ریاست برومند در سال ۱۳۸۲، پلنوم خود را به نام الهیار صالح برگزار کرد و اساسنامه نهایی جبهه ملی با نظارت مستقیم برومند، داوود هرمیداس باوند و دیگران تصویب شد. در اصل سوم آن بر جدایی دین از حکومت تأکید شده است.
ادیب برومند در ۹۳ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۳ اسفند سالروز درگذشت #ادیب_برومند
( زاده ۲۱ خرداد ۱۳۰۳ اصفهان -- درگذشته ۲۳ اسفند ۱۳۹۵ تهران ) شاعر ملی، وکیل دادگستری و رییس شورای مرکزی جبهه ملی
ادیب برومند فرزند مصطفی قلیخان برومند از خوانین گز بود که از زیباییِ خط و مقدمات زبان عربی و آگاهیهای تاریخی بهره مند بود و به زبان فرانسه تسلّط داشت و از تجددطلبان بود و هیچگاه شغل دولتی نپذیرفت و به کار مِلکداری و کشاورزی اکتفا کرد.
ادیب از ۱۷ سالگی به شاعری روی آورد و با دلبستگی و علاقهای که به شعرای دوران مشروطه پیدا کرده بود، به سرودن در همین سبکِ نوپا پرداخت.
وی در رشته حقوق قضایی دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و به مطالعه ادبیات فارسی نیز همت گماشت.
او سال ۱۳۲۰ و اشغال ایران در جنگ جهانی دوم، به سرودن شعرهای میهنی پرداخت که در جراید و مجلات کشور منتشر میشد.
از ۱۳۲۸ که جبهه ملی ایران به رهبری مصدق بنیانگذاری شد، ادیب برومند از هواداران آن شد و با اشعار میهنی به همگامی با جبهه ملی و این نهضت ضد استعماری پرداخت.
برومند در سال ۱۳۳۹ جزء بنیانگذاران جبهه ملی دوم بود و تا زمان انحلال، عضو شورای مرکزی بود. او به سمت منشی اوّل کنگره جبهه ملی در سال ۱۳۴۱ به ریاست الهیار صالح انتخاب شد و به همراه مهندس کاظم حسیبی تنها کسانی بودند که پس از استعفای اعضای شورای مرکزی جبهه ملی دوم از سمت خود استعفا ندادند.
برومند در سال ۱۳۵۶ نیز با شروع فعالیت جبهه ملی چهارم تحت رهبری کریم سنجابی، دوباره در شورای مرکزی جبهه ملی حضور یافت و فعالیت بسیاری در جهت نیل به آزادی و برقراری حکومت مردمی و حاکمیت ملّی انجام داد. پس از انقلاب، ادیب برومند، کریم سنجابی، اصغر پارسا، علی اردلان و یوسف جلالی موسوی، هیئت رهبری جبهه ملی را تشکیل دادند. برومند در انتخابات مجلس دوره ۱۳۵۹ اول از سوی جبهه ملی ایران ثبت نام کرد. در ۲۵ خرداد ۱۳۶۰ جبهه ملی در اعتراض به قانون قصاص، تظاهرات گستردهای به پا کرد و به دنبال آن، رهبر انقلاب حکم تکفیر و ارتداد جبهه ملی را صادر کرد و دستگیری و سرکوب شدید اعضای جبهه ملی شروع شد.
برومند همچنین بنیانگذار جبهه ملی پنجم در سال ۱۳۷۳ بود و سالها ریاست شورای مرکزی و هیئت رهبری جبهه ملی ایران را بر عهده داشت.
او در سال ۱۳۷۲ اقدام به تشکیل شورای مرکزی جبهه ملی از اعضای باقی مانده شورای مرکزی (جبهه ملی چهارم) کرد و به همراه حسین موسویان، حسین شاهحسینی، مسعود حجازی، علی اردلان، پرویز ورجاوند هیئت اجرایی موقت جبهه ملی را تشکیل دادند.
بعد از ایجاد نظم مجدد سازمانی، جبهه ملی به ریاست برومند در سال ۱۳۸۲، پلنوم خود را به نام الهیار صالح برگزار کرد و اساسنامه نهایی جبهه ملی با نظارت مستقیم برومند، داوود هرمیداس باوند و دیگران تصویب شد. در اصل سوم آن بر جدایی دین از حکومت تأکید شده است.
ادیب برومند در ۹۳ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۱ امرداد زادروز #ادیب_الممالک_فراهانی
( زاده ۱۱ امرداد ۱۲۳۹ گازران -- درگذشته ۲ اسفند ۱۲۹۶ یزد) ادیب، شاعر و روزنامهنگار دوران مشروطیت
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
۱۱ امرداد زادروز #ادیب_الممالک_فراهانی
( زاده ۱۱ امرداد ۱۲۳۹ گازران -- درگذشته ۲ اسفند ۱۲۹۶ یزد) ادیب، شاعر و روزنامهنگار دوران مشروطیت
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۱ امرداد زادروز #ادیب_الممالک_فراهانی
( زاده ۱۱ امرداد ۱۲۳۹ گازران -- درگذشته ۲ اسفند ۱۲۹۶ یزد) ادیب، شاعر و روزنامهنگار دوران مشروطیت
محمدصادق فراهانی، ملقب به ادیبالممالک فراهانی و امیرالشعرا و متخلص به امیری و پروانه بود. در پانزده سالگی و پس از مرگ پدرش به تهران آمد و به پایمردی حسنعلیخان امیرنظام گروسی، به دستگاه طهماسب میرزا مؤیدالدوله راه یافت.
ادیب از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۱ق همراه امیر نظام در مناطقی مانند آذربایجان، کردستان، کرمانشاه به سر میبرد. درسالهای ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ق در تهران بود و در دارالترجمه دولتی اشتغال داشت. در سال ۱۳۱۴ق بار دیگر همراه امیرنظام به آذربایجان رفت و هنگامیکه مدرسه لقمانیه تبریز در سال ۱۳۱۶ق افتتاح شد، نیابت ریاست آنجا را عهده دار شد و در همین سال روزنامه ادب را در تبریز منتشر ساخت. در سال ۱۳۱۸ق راهی خراسان شد و انتشار روزنامهٔ ادب را تا سال ۱۳۲۰ به عهده گرفت. در سال ۱۳۲۱ق به تهران آمد و سردبیر روزنامهٔ ایران سلطانی تا سال ۱۳۲۳ بود. در این سال به بادکوبه رفت و انتشار بخش فارسی روزنامه ارشاد را که به ترکی منتشر میشد، بر عهده گرفت.
در سال ۱۳۲۴ق بار دیگر به تهران بازگشت و این بار سردبیری روزنامه مجلس به او سپرده شد. او در سال ۱۳۲۵ روزنامه عراق عجم را در همین شهر منتشر ساخت.
در دوران استبداد محمد علیشاه، ادیب به صف مشروطهخواهان پیوست و در سال ۱۳۲۷ق همراه با مجاهدان فاتح وارد تهران شد. در سال ۱۳۲۹ق وارد عدلیه یا دادگستری امروزی شد و تا پایان عمر به ریاست چندین شعبه عدلیه در شهرهای اراک، سمنان، ساوجبلاغ و یزد منصوب شد.
معتبرترین تصحیح دیوان ادیب را موسوی گرمارودی منتشرکرده است.
ادیبالممالک فراهانی در ۵۷ سالگی درگذشت
و در شهر ری به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۱ امرداد زادروز #ادیب_الممالک_فراهانی
( زاده ۱۱ امرداد ۱۲۳۹ گازران -- درگذشته ۲ اسفند ۱۲۹۶ یزد) ادیب، شاعر و روزنامهنگار دوران مشروطیت
محمدصادق فراهانی، ملقب به ادیبالممالک فراهانی و امیرالشعرا و متخلص به امیری و پروانه بود. در پانزده سالگی و پس از مرگ پدرش به تهران آمد و به پایمردی حسنعلیخان امیرنظام گروسی، به دستگاه طهماسب میرزا مؤیدالدوله راه یافت.
ادیب از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۱ق همراه امیر نظام در مناطقی مانند آذربایجان، کردستان، کرمانشاه به سر میبرد. درسالهای ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ق در تهران بود و در دارالترجمه دولتی اشتغال داشت. در سال ۱۳۱۴ق بار دیگر همراه امیرنظام به آذربایجان رفت و هنگامیکه مدرسه لقمانیه تبریز در سال ۱۳۱۶ق افتتاح شد، نیابت ریاست آنجا را عهده دار شد و در همین سال روزنامه ادب را در تبریز منتشر ساخت. در سال ۱۳۱۸ق راهی خراسان شد و انتشار روزنامهٔ ادب را تا سال ۱۳۲۰ به عهده گرفت. در سال ۱۳۲۱ق به تهران آمد و سردبیر روزنامهٔ ایران سلطانی تا سال ۱۳۲۳ بود. در این سال به بادکوبه رفت و انتشار بخش فارسی روزنامه ارشاد را که به ترکی منتشر میشد، بر عهده گرفت.
در سال ۱۳۲۴ق بار دیگر به تهران بازگشت و این بار سردبیری روزنامه مجلس به او سپرده شد. او در سال ۱۳۲۵ روزنامه عراق عجم را در همین شهر منتشر ساخت.
در دوران استبداد محمد علیشاه، ادیب به صف مشروطهخواهان پیوست و در سال ۱۳۲۷ق همراه با مجاهدان فاتح وارد تهران شد. در سال ۱۳۲۹ق وارد عدلیه یا دادگستری امروزی شد و تا پایان عمر به ریاست چندین شعبه عدلیه در شهرهای اراک، سمنان، ساوجبلاغ و یزد منصوب شد.
معتبرترین تصحیح دیوان ادیب را موسوی گرمارودی منتشرکرده است.
ادیبالممالک فراهانی در ۵۷ سالگی درگذشت
و در شهر ری به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity