🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی

تابلوی «حریق»، اثر ماریا هلنا ویرا داسیلوا. تابلویی که او، دور از سرزمینی که عاشق‌اش بود، در اوج آواره‌گی ناشی از جنگ جهانی دوّم، به سال ۱۹۴۴ کشید. حریقی که ماریا تصویر کرده، هیزم‌اش سربازانی‌ست برافروخته به هزار جرقه‌ی خشونت و شقاوت. او بی‌معناییِ ذاتیِ شقاوت را در ترکیب رنگ‌ها فاش می‌کند. تابلویی که به دلیل نام‌اش، قاعدتاً باید حسی غالب از گرما منتقل کند، در تناقضی محسوس، سراسر آغشته به لایه‌ای از رنگ قهوه‌ای‌ست که با رنگ‌های سرد آبی، مشکی و خاکستری درآمیخته است، شعله‌هایی تهی از گرما. سرمایی‌ که به قلب‌ها رسوخ می‌کند و زبانه می‌کشد.

و در میانه‌ی تابلو، ماریا گویی منادیِ واقعه‌ای نیک، با رنگ‌های گرم فریادرسی را تصویر کرده است:
«تو کلام من را بشنو! تو به این جنگ پایان بده!»

آنکه در میان همین شعله‌ها گام برمی‌دارد و مصدر عشق و نوری گرمابخش می‌گوید:
«در میان آدمیان چنان گام می‌زنم که گویی در میان پاره‌های آینده؛ آینده‌ای که من می‌بینم. فکر و ذکرم همه این است که آنچه را که پاره-پاره است و معمّا و رویدادِ هولناک، یگانه گردانم و یکجا گرد آورم. و اگر انسان گردآورنده نمی‌بود و معمّاگُشا و نجات‌بخشِ رویداد هستی، چه‌گونه تابِ انسان بودن‌ام می‌بود؟»*

* از: چنین گفت زرتشت، کتابی برای همه‌کس و هیچ‌کس
فریدریش ویلهلم نیچه
مترجم: داریوش آشوری

#شرح_تصاویر

#آتش-1944
هنرمند: ماریا هلنا ویرا دا سیلوا

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🦋🍂🍃🍂🦋🍂✨
🍂🍃🦋
🍃
✨
🔴#بخوانیم

سال ۱۹۳۷، ادوارد جیمز ترتیبی داده بود تا در آپارتمان/گالری‌اش در خیابان ویم‌پُل، آینه‌هایی با روکش بسیار نازک بر دیوار تعبیه کنند و پشت هر کدام، یک نقاشی اثر رنه مگریت قرار دهند. به این ترتیب، هنگامی که چراغ‌ها کم‌جان می‌شدند، ناظر می‌توانست در آینه، منظره‌ای خیال‌انگیز ببیند که صورتش را احاطه کرده. رنه مگریت حداقل سه تابلو برای این پروژه کشید که در اصل بازتولید آثار قبلی‌اش بود. بی‌تردید او شیفتۀ شخصیت ادوارد جیمز شده بود. شاعری که از بخت خوش ثروتی بی‌حساب داشت و مجموعه‌ای بسیار باارزش از آثار هنری، به‌ویژه آثار سوررئالیست‌ها را گرد هم آورده بود.
در عشق ادوارد جیمز به هنر، خاصه سوررئالیسم، ضرورتی وجود داشت که تنها برای آنان که مصائب جنگ جهانی اول را چشیده بودند و شاهد تُنُک شدن وجه رؤیاگون و جادویی جهان پیرامون‌شان بودند، قابل درک بود. سوررئالیسم مشخصاً بر چرخ‌دنده‌های ماشین تمدن می‌تازید، و با یادآوری شکوه و رازآلودگی امر خیال‌انگیز، بر آوار روزمرگی و یکنواختی زندگی در جامعۀ مدرن می‌شورید. در نتیجه، برای جیمز کاری که هنرمندان سوررئالیست می‌کردند، ایستادگی در برابر تباهی روزگار مردم بی‌روح بود.

مگریت تابلوی «تکثیر ممنوع» را چند ماه پس از آویخته‌شدن آینه‌تابلوها کشید. قرار بود نقاشی پرترۀ ادوارد جیمز باشد، اما امتناع هوشمندانۀ او در تصویر کردن چهرۀ جیمز و احتمالأ ابتکار مرد شاعر در ساخت آینه‌تابلوها، سبب شد تا نقاشی به صورت‌بندی بی‌بدیل فیگور شاعر بدل گردد: کسی که حلقۀ اتصال امر ناشناخته و جهان عینی‌ست؛ و کلماتش نه فاش‌گوی وجه رازآلود جهان، که تجلی‌گاه آن است.
«تکثیر ممنوع» جایی میان «بار فُلی‌برژر» ادوارد مانه و «سرگردان بر فراز دریایی از مه» کاسپار داوید فریدریش تاب می‌خورد؛ با نوعی بازیگوشیِ بی‌رحمانه که دائم گرد ابهامی غیرقابل حل می‌پیچد:
حتماً آینه جادویی است؛ باید باشد! اما وقتی به بازتاب کتاب ادگار آلن پو دقیق می‌شوید، می‌بینید که آینه در نسخه‌برداری از واقعیت، تا روی جلد این کتاب درست عمل کرده!
کتاب «سرگذشت آرتور گوردن پیم» شرح سفر دریایی و یا بهتر است بگوییم سرگردانی‌های آرتور است بر امواجی که میان واقعیت و خیال در نوسان‌اند. و او در گذر رویدادها و وقایع ناگوار و کابوس‌ها و رؤیاهای غریب، به سمت سپیدیِ برف روانه است. شکل زیست آرتور در مقام میلی سیری‌ناپذیر برای گریز از غایتمندی و تجربۀ آزادی و کشف، جایی به فیگور شاعر گره می‌خورد. آنجا که او به جای تماشای چهره‌اش در آینه، وضعیت‌اش را می‌بیند: ایستاده جایی میان دنیای واقعی و قلمروی ناشناخته‌ها.
و آنچه نسخۀ دیگر او در آینه می‌بیند بر ما آشکار نیست؛ چراکه از طریق تصویر قابل تکثیر نیست؛ چراکه تنها شعر توان انتقال جادوی آن را دارد.


#شرح_تصاویر:

•La Reproduction Interdite~1937
Artist: René Magritte
•Un Bar aux Folies Bergère~1882
Artist: Édouard Manet
•Der Wanderer über dem Nebelmeer~1818
Artist: Caspar David Friedrich

🌸🍂🌸@Bookirancity

✨
🍃🍂
🍂🍃🦋
🦋🍂🍃🍂🦋🍂✨