ژینو بیگ‌زاده بابامیری بیش از سه سال است که برای آزادی و دادخواهی پدرش، رزگار بیگ‌زاده بابامیری، تلاش می‌کند.

رزگار، کشاورز کُرد اهل بوکان و پدر سه فرزند، در فروردین ۱۴۰۲ در ارتباط با خیزش «زن، زندگی، آزادی» بازداشت شد. به گفته‌ی خانواده‌اش، او تنها برای معترضان زخمی دارو و اقلام درمانی تهیه کرده بود. رزگار در نامه‌ای از زندان نوشته است که در دوران بازجویی با شکنجه‌هایی از جمله شوک الکتریکی و اعدام نمایشی روبه‌رو شده و از او اعتراف اجباری گرفته‌اند.

در تیر ۱۴۰۴، شعبه‌ی یک دادگاه انقلاب ارومیه او را به اتهام‌هایی از جمله «بغی» و «جاسوسی» به اعدام محکوم کرد. به گزارش نهادهای حقوق بشری، این دادگاه فاقد حداقل استانداردهای دادرسی عادلانه بود. ژینو نخستین کسی بود که خبر این حکم را علنی کرد. از آن زمان، او در رسانه‌ها و نزد نهادهای بین‌المللی صدای پدرش بوده است.

احکام اعدام رزگار بعدها در دیوان عالی کشور نقض شد. با این حال، او پس از گذشت بیش از ۴۰ ماه همچنان در زندان مرکزی ارومیه است و وضعیت حقوقی‌اش نامشخص مانده است.

در روز جهانی دختر، روایت ژینو یادآور هزینه‌ای است که دختران و زنان در ایران برای حقیقت‌گویی و دادخواهی می‌پردازند.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#ژینو_بابامیری
#رزگار_بابامیری
#زن_زندگی_آزادی
#ایران
#حقوق_بشر

For more than three years, Zhino Beigzadeh Babamiri has been fighting for the freedom of her father, Rezgar Beigzadeh Babamiri, and for justice in his case.

Rezgar, a Kurdish farmer from Bukan and a father of three, was arrested in April 2023 in connection with the "Woman, Life, Freedom" protests. According to his family, his only act was providing medicine and medical supplies to wounded protesters.

In a letter written from prison, Rezgar described being subjected to torture during interrogation, including electric shocks and mock executions, and said he was coerced into making forced confessions.

In July 2025, Branch 1 of the Urmia Revolutionary Court sentenced him to death on charges including "baghi" (armed rebellion) and "espionage." The proceedings failed to meet even the most basic standards of a fair trial.

Zhino was the first to make the sentence public, and since then she has been her father's voice in the media and before international bodies.

Rezgar's death sentences were later overturned by Iran's Supreme Court. Yet more than 40 months after his arrest, he remains in Urmia central prison, his legal status still unresolved.

On the International Day of the Girl, Zhino's story is a reminder of the price that girls and women in Iran pay for speaking the truth and seeking justice.

@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#ZhinoBabamiri
#RezgarBabamiri
#WomanLifeFreedom
#Iran
#HunmanRights

برزو رضایی، شهروند اهل کرمانشاه که در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شده، در زندان تهران بزرگ با حکم اعدام روبه‌روست؛ در حالی که اطلاعات منتشرشده درباره پرونده او، جزئیاتی از مستندات اتهام و چگونگی دفاع او در دادگاه ارائه نمی‌کند.

به گزارش هرانا، شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران با طرح اتهام «همکاری با دول متخاصم» برای رضایی حکم اعدام صادر کرده و این رأی به‌تازگی به وکیل او ابلاغ شده است. جلسه محاکمه حدود دو ماه پیش برگزار شده بود.

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو نیز از شکنجه رضایی در دوران بازداشت، پیش از انتقال به زندان تهران بزرگ، خبر داده است. بر اساس گزارش این سازمان، مسئولان زندان حکم اعدام را به خود او نیز اعلام کرده‌اند.

در گزارش‌های بررسی‌شده، درباره دسترسی رضایی به وکیل در مرحله بازجویی و وضعیت اعتراض به حکم اطلاعاتی ارائه نشده است. گزارش شکنجه و ابهام درباره روند رسیدگی، نگرانی نسبت به رعایت حق دفاع و برخورداری او از دادرسی عادلانه را تشدید می‌کند.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#برزو_رضایی

Borzou Rezaei, a man from Kermanshah arrested in connection with the January 2026 protests, is being held in Greater Tehran Prison under a death sentence. Published reports provide no details about the evidence supporting the charge against him or how he was able to present his defense in court.

According to HRANA, Branch 23 of the Tehran Revolutionary Court sentenced Rezaei to death on a charge of “collaborating with hostile states.” His lawyer was recently notified of the ruling. His trial took place about two months ago.

The Hengaw Organization for Human Rights also reported that Rezaei was tortured in detention before being transferred to Greater Tehran Prison, also known as Fashafouyeh Prison. According to Hengaw, prison officials have also informed him of his death sentence.

The reports reviewed provide no information about whether Rezaei had access to a lawyer during interrogation or whether an appeal has been filed. The report of torture and the lack of clarity surrounding the proceedings raise serious concerns about his right to defend himself and receive a fair trial.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#borzou_rezaei

Based on published reports, Hadi Abbasian, Mohsen Babaeian, and Mohammad Amin Mandani have been sentenced to death by Revolutionary Courts, while Omid Goudarzvand Chegini’s death sentence has been upheld. Reports of torture, denial of access to counsel, and a lack of transparency regarding the evidence and proceedings have heightened concerns about violations of these prisoners’ rights.

Hadi Abbasian, 38, a resident of Shirvan in North Khorasan Province, was sentenced to death by the Revolutionary Court of Bojnourd. He was formally notified of the sentence in Shirvan Prison on October 5, 2026. Abbasian, who posted videos supporting protesters during the January 2026 protests, was arrested in April–May 2026. According to published reports, he was denied access to counsel and subjected to torture in custody. Reports also indicate that he was hospitalized after sustaining physical injuries and that state media broadcast statements presented as his confessions, which human rights sources have described as coerced.

Mohsen Babaeian, who was arrested in connection with the January 2026 protests, was sentenced to death on a charge of (Moharebeh) “waging war against God” by Branch 26 of the Tehran Revolutionary Court, presided over by Judge Iman Afshari. He is held in Greater Tehran Prison. Although he has been notified of the sentence, clear information about the evidence cited by the court, his access to counsel, and the arguments presented in his defense remains unavailable.

The same court branch sentenced Mohammad Amin Mandani, also held in Greater Tehran Prison, to death on a charge of “cooperation with hostile states.” His lawyer was notified of the sentence on September 29, 2026; the recirculation of the news in recent days does not indicate that a new sentence has been issued. Mandani was arrested in March–April 2026, and reports indicate that his access to counsel was restricted during the early stages of the case. Among the allegations against him is that he shared the locations of certain sites. Details of the court’s evidence and his defense have not been made public.

In a separate case, reports indicate that the death sentence of Omid Goudarzvand Chegini, 37, held in Choubindar Prison in Qazvin, has been upheld. Branch 2 of the Qazvin Revolutionary Court issued the original sentence in a case concerning damage to the entrance of the provincial governor’s office. Arrested on January 8, 2026, he has denied participating in damaging or setting fire to the entrance. According to human rights reports, he spent approximately 40 days in solitary confinement at an IRGC Intelligence detention facility, was tortured to extract a confession, and was denied access to a lawyer of his choosing.

These reported sentences underscore the need to halt executions and independently investigate allegations of torture and violations of defense rights. Effective access to a lawyer of their choosing and the opportunity to challenge their sentences through fair proceedings are fundamental rights of all these prisoners.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#hadi_abbasian
#mohsen_babaeian
#mohammad_amin_mandani
#omid_goudarzvand_chegini

بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی منابع و سازمان‌های حقوق بشری، هادی عباسیان، محسن بابائیان و محمدامین ماندنی در دادگاه‌های انقلاب به اعدام محکوم شده‌اند و حکم اعدام امید گودرزوند چگینی نیز تأیید شده است. گزارش‌های مربوط به شکنجه، محرومیت از وکیل و نبود اطلاعات شفاف درباره مستندات و روند رسیدگی، نگرانی‌ها درباره رعایت حقوق این زندانیان را افزایش داده است.

هادی عباسیان، ۳۸ ساله و ساکن شیروان در استان خراسان شمالی، با حکم دادگاه انقلاب بجنورد به اعدام محکوم شده است. این حکم روز ۱۳ مهر ۱۴۰۵ در زندان شیروان به او ابلاغ شد. عباسیان که در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ با انتشار ویدئو از معترضان حمایت کرده بود، اردیبهشت امسال بازداشت شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، او از دسترسی به وکیل محروم بوده و در دوران بازداشت تحت شکنجه قرار گرفته است. همچنین گزارش‌هایی از انتقال او به بیمارستان در پی آسیب‌های جسمی و پخش اعترافات منتسب به او از رسانه‌های حکومتی منتشر شده که منابع حقوق بشری آن‌ها را اجباری توصیف کرده‌اند.

محسن بابائیان، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، نیز در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ایمان افشاری با اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شده است. او در زندان تهران بزرگ نگهداری می‌شود. با وجود ابلاغ حکم، اطلاعات روشنی درباره شواهد مورد استناد دادگاه، نحوه دسترسی او به وکیل و دفاعیاتش در دسترس نیست.

همین شعبه، محمدامین ماندنی، زندانی محبوس در زندان تهران بزرگ، را با اتهام «همکاری با دول متخاصم» به اعدام محکوم کرده است. حکم او روز ۷ مهر ۱۴۰۵ به وکیلش ابلاغ شده و بازنشر خبر در روزهای اخیر به معنای صدور حکم تازه‌ای نیست. ماندنی در فروردین امسال بازداشت شد و گزارش‌هایی از محدودیت دسترسی او به وکیل در مراحل اولیه پرونده منتشر شده است. ادعای «ارسال موقعیت مکانی برخی اماکن» از جمله موارد منتسب به او در این پرونده است؛ جزئیات مستندات دادگاه و دفاعیات او علنی نشده است.

در پرونده‌ای دیگر، گزارش‌ها از تأیید حکم اعدام امید گودرزوند چگینی، ۳۷ ساله و محبوس در زندان چوبیندر قزوین، خبر می‌دهند. حکم اولیه را شعبه دوم دادگاه انقلاب قزوین در پرونده مرتبط با تخریب ورودی استانداری صادر کرده بود. او که ۱۸ دی ۱۴۰۴ بازداشت شد، اتهام مشارکت در تخریب یا آتش‌زدن ورودی استانداری را رد کرده است. بنا بر گزارش‌های حقوق بشری، او حدود ۴۰ روز در انفرادی بازداشتگاه اطلاعات سپاه نگهداری شده، برای اخذ اعتراف تحت شکنجه قرار گرفته و از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده است.

گزارش این احکام، ضرورت توقف اجرای مجازات اعدام و رسیدگی مستقل به ادعاهای شکنجه و نقض حقوق دفاعی را برجسته می‌کند. دسترسی مؤثر به وکیل انتخابی و امکان اعتراض به حکم در روندی عادلانه، از حقوق بنیادین همه این زندانیان است.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#هادی_عباسیان
#محسن_بابائیان
#محمد_امین_ماندنی
#امید_گودرزوند_چگینی

سیما نوری کودک بود که جنگ او را از قندوز در افغانستان به ایران کشاند. سال‌ها بعد، با مدرک کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل و به‌عنوان نماینده‌ی مهاجران در لویه جرگه، به افغانستان بازگشت. او می‌خواست در بازسازی کشورش سهمی داشته باشد.

در حوزه‌ی انرژی کار کرد؛ عرصه‌ای که حضور زنان در آن کم‌سابقه بود. به گفته‌ی خودش، همین حضور او را به هدف تهدیدهای مداوم طالبان و گروه‌های افراطی تبدیل کرد. او و پدرش هدف سوءقصد قرار گرفتند و پدرش زخمی شد.

سیما در تمام این سال‌ها آموزش را رها نکرد. برای زنان کلاس سوادآموزی راه انداخت و در تأسیس سه مدرسه برای بیش از ۶۰۰ کودک مهاجرِ بی‌مدرک نقش داشت. هزینه‌ی این تلاش فشارهای حقوقی، ضبط مدارک و در نهایت مهاجرتی دوباره بود.

امروز سیما در نروژ زندگی می‌کند و به گفته‌ی خودش، «جغرافیایم عوض شده، نه رسالتم.» او از بنیان‌گذاران «جنبش جهانی زنان هزاره» است و برای به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در افغانستان تلاش می‌کند. بیش از پنج سال است که پناهگاهی را در پاکستان اداره می‌کند. این پناهگاه تاکنون به حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر، از جمله زنان بی‌سرپرست، معترضان، آسیب‌دیدگان جنگ و اقلیت‌های دینی و قومی، پناه داده است.

روایت سیما در روزگاری اهمیت دوچندان دارد که دختران افغانستان همچنان از تحصیل پس از دوره‌ی ابتدایی محروم‌اند. او عدالت را روزی می‌داند که هیچ دختری به خاطر جنسیتش از رویاها و حق تحصیل محروم نشود.

ما با سیما هم‌صدا هستیم. محرومیت دختران از آموزش نقض آشکار حقوق بشر است و جامعه‌ی جهانی نباید در برابر آن سکوت کند.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#سیما_نوری
#افغانستان
#صدای_زنان_افغان
#حقوق_بشر

Sima Noori was a child when war drove her family from Kunduz, Afghanistan, to Iran. Years later, with a master's degree in international relations, she returned to Afghanistan as a representative of migrants at the Loya Jirga, determined to help rebuild her country.

She went on to work in the energy sector, a field where women were rarely seen. By her account, that visibility made her a target of persistent threats from the Taliban and other extremist groups. She and her father were targeted in an assassination attempt, and her father was wounded.

Through all those years, Sima never gave up on education. She set up literacy classes for women and helped establish three schools for more than 600 undocumented migrant children. That work came at a heavy cost: legal pressure, confiscated documents, and ultimately, being forced to leave once again.

Today, Sima lives in Norway. In her words, "My geography has changed, not my mission." She is a co-founder of the Hazara Women's Global Movement and campaigns for the recognition of gender apartheid in Afghanistan.

For more than five years, she has run a shelter in Pakistan that has given refuge to some 500 to 600 people, including women heads of household, protesters, survivors of war, and members of religious and ethnic minorities.

Her story carries even greater weight at a time when girls in Afghanistan are still barred from education beyond primary school. For Sima, justice means a day when no girl is denied her dreams or her right to education because of her gender.

We stand with Sima. Denying girls an education is a flagrant violation of human rights, and the international community must not remain silent.

@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#SimaNoori
#Afghanistan
#AfghanWomensVoices
#HumanRights