ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.

🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/


پرونده ۰۹ — بهرام (نام مستعار)

ده سال پس از طلاق، خطر زندان هنوز بر زندگی بهرام سایه انداخته بود. خانواده‌اش با پرداخت پنج سکه، زمینهٔ آزادی او را پس از هفت ماه حبس در اوین فراهم کردند؛ اما هزینه‌های زندگی و تولد فرزندش، پرداخت اقساط را از توانش خارج کرد. در زمان ثبت این روایت، ۱۱ سکه بدهیِ عقب‌افتاده داشت و از ترس بازداشت دوباره، پنهانی زندگی می‌کرد.


این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل بهرام را اینجا بخوانید:

https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%85-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/

@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC

Ten people. Ten real stories. All imprisoned over debt—construction loans, bounced cheques, unpaid mehriyeh—under laws that jail people for being unable to pay, collected and documented by IHRDC.

https://iranhrdc.org/category/english/publications/witness-testimony/

Case 09 — Bahram (pseudonym)

Ten years after his divorce, the threat of imprisonment still hung over Bahram’s life. His family paid five gold coins to secure his release after seven months in Evin Prison, but living expenses and the birth of his child left him unable to keep up with the installments. At the time this testimony was recorded, he was 11 gold coins behind on his payments and living in hiding for fear of being arrested again.

This is one of ten real testimonies we're publishing on debtor imprisonment in Iran. Read Bahram’s full account here:

https://iranhrdc.org/witness-statement-of-bahram/

@iranhrdc
#Iran
#HumanRights
#HumanRightsInIran
#ImprisonmentForDebt
#WitnessTestimony
#EconomicJustice
#IHRDC

مژده هاشمی بازرگانی، شهروند ساکن الوند قزوین، پس از بیش از پنج ماه بازداشت، همچنان در زندان مرکزی قزوین به‌سر می‌برد و گزارش‌ها از تأیید حکم اعدام او در دیوان عالی کشور حکایت دارد.

هاشمی بازرگانی از ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ بازداشت شده و بر اساس گزارش‌های منتشرشده، با اتهاماتی از جمله «جاسوسی»، «همکاری با اسرائیل و آمریکا» و «توهین به رهبری» روبه‌رو است. او اتهامات مطرح‌شده علیه خود را رد کرده است.

در جریان رسیدگی به پرونده، گزارش‌هایی درباره ضرب‌وشتم، فشار در دوران بازجویی و اخذ اعترافات اجباری علیه او منتشر شده است. همچنین گفته شده بخشی از تصاویر و اعترافات منتسب به این شهروند از شبکه استانی قزوین پخش شده است.

او پیش‌تر با اعتراض به نحوه بازداشت و بازجویی، خواستار بررسی آثار آسیب‌های جسمی و ثبت آن‌ها توسط پزشکی قانونی شده بود.

اکنون انتشار گزارش‌هایی درباره تأیید حکم اعدام در دیوان عالی کشور، نگرانی‌ها درباره احتمال اجرای حکم را افزایش داده است. با این حال، وضعیت نهایی پرونده و جزئیات مربوط به حکم نیازمند اعلام رسمی مراجع قضایی است.

در صورت تأیید نهایی حکم، مژده هاشمی بازرگانی در معرض خطر اجرای اعدام قرار خواهد گرفت؛ موضوعی که همزمان با مطرح بودن ادعاهایی درباره روند بازجویی و نحوه اخذ اعترافات، نگرانی‌هایی درباره رعایت حقوق او در روند دادرسی ایجاد کرده است.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#مژده_هاشمی_بازرگانی

رشید حسامی، معلم و فعال مدنی اهل قروه که در بازداشت به‌سر می‌برد، بنا بر گزارش منابع مطلع، با وخامت وضعیت جسمانی مواجه شده است.

بر اساس این گزارش‌ها، حسامی پس از انتقال به بازداشتگاه اطلاعات سپاه قروه و در پی فشارهای شدید جسمی، بیهوش شده و پس از افت علائم حیاتی به یکی از بیمارستان‌های سنندج منتقل شده است.

منابع نزدیک به خانواده همچنین از محرومیت او از دسترسی به داروهای ضروری و ممانعت از تماس و ملاقات خانواده با وی خبر داده‌اند.
همچنین مقام‌های قضایی و امنیتی تاکنون توضیح رسمی درباره شکنجه و وضعیت جسمانی وضعیت فعلی و محل نگهداری او ارائه نکرده‌اند.

با توجه به نگرانی‌ها درباره سلامت این معلم، خانواده و نزدیکان رشید حسامی خواستار اطلاع‌رسانی شفاف درباره وضعیت پزشکی، محل نگهداری و روند رسیدگی به پرونده او هستند.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#رشید_حسامی

Iran is confronting one of the most difficult periods in its recent history. Following the massacre of protesters in January 2026, one round of armed conflict in 2025, and the war that began in February 2026, the country has faced prolonged internet shutdowns, severe economic disruption, high inflation, currency depreciation, and growing difficulties accessing basic necessities.

Children are among those most vulnerable to these consequences.

Over the past year, schools have repeatedly been closed or moved online amid protests, insecurity, and war. Yet for months, Iran also experienced a near-total internet shutdown. Although authorities relied on domestic platforms to continue education, these services were often unavailable or unreliable. For millions of children, weeks and months passed without meaningful access to school.

For children without reliable internet, devices, or adequate learning conditions at home, “online education” was not an equivalent substitute for the classroom. It was exclusion from education.

The economic crisis has added another burden. As schools reopen, many families are struggling to afford books, supplies, transportation, clothing, and other necessities—at a time when some are already struggling to secure adequate food and nutrition.

Article 30 of Iran’s Constitution requires the government to provide free education through secondary school. Yet the reality facing many families is very different.

The Iranian state has a responsibility to protect the lives, well-being, education, and development of children living under its authority—during times of crisis as well as in times of stability.

Children did not create Iran’s political conflicts, wars, economic crisis, or uncertainty. But they are living with the consequences.

Their losses today will shape Iran’s future tomorrow.

@iranhrdc
#ChildrensRights
#CRC
#Iran
#AlternativeReport
#January2026 #RightToEducation
#HumanRights

Mohsen Rashidi Khaniabadi was among those killed during the January 2026 crackdown in Iran. His sister, Roya Rashidi Khaniabadi, spoke about him and the families’ pursuit of justice at an Iran Human Rights Documentation Center side event during the 63rd session of the UN Human Rights Council in Geneva.

Roya said that after 10 years and three months apart, she never had the chance to embrace her brother again, hear his voice, or ask what happened on the night he was killed. She spoke as the voice of Mohsen and other families seeking justice.

She demanded the truth about who fired, who gave the orders, who was responsible for transporting the wounded, and why families were kept in the dark. She urged the UN to preserve evidence, support independent and impartial investigations, hold those responsible accountable, and speak for prisoners and people facing execution: “We want answers. We want justice.”

Roya vowed that their call for justice would not be silenced until the truth was established and justice delivered, and that the names of Mohsen and others killed would live on: “You are not here, but your voice is here, and we are still standing.”

محسن رشیدی خانی‌آبادی از جان‌باختگان سرکوب ژانویه ۲۰۲۶ در ایران بود. رویا رشیدی خانی‌آبادی، خواهر او، در نشست جانبی مرکز اسناد حقوق بشر ایران در شصت‌وسومین اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو، درباره برادرش و دادخواهی خانواده‌های جان‌باختگان سخن گفت.

رویا گفت پس از ۱۰ سال و سه ماه دوری، دیگر نتوانست برادرش را در آغوش بگیرد، صدایش را بشنود یا از او بپرسد در شب جان‌باختنش چه گذشت. او خود را صدای محسن و دیگر خانواده‌های دادخواه دانست.

او خواستار روشن‌شدن حقیقت درباره تیراندازی، آمران سرکوب، انتقال مجروحان و بی‌خبری خانواده‌ها شد و از سازمان ملل خواست شواهد را حفظ کند، تحقیقات مستقل و بی‌طرفانه انجام شود و آمران و عاملان پاسخ‌گو شوند. او همچنین از این نهاد خواست صدای زندانیان و افراد در معرض اعدام باشد: «ما پاسخ می‌خواهیم. ما عدالت می‌خواهیم.»

رویا تأکید کرد تا روشن‌شدن حقیقت و اجرای عدالت، صدای دادخواهی خاموش نخواهد شد و نام محسن و دیگر جان‌باختگان زنده خواهد ماند: «اینجا نیستید، اما صدایت اینجاست و ما هنوز ایستاده‌ایم.»

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#mohsen_rashidi_khaniabadi
#محسن_رشیدی_خانی‌آبادی

یک ادعا چگونه در شبکه‌های اجتماعی شکل می‌گیرد، بازنشر می‌شود و به یک «روایت» تبدیل می‌شود؟

مرکز اسناد حقوق بشر ایران در پژوهشی درباره اطلاعات نادرست و گمراه‌کننده پیرامون اعتراضات دی ۱۴۰۴، سه نمونه را بررسی کرده است:

• ادعاهایی درباره کشته‌شدن یک کودک ۸ ساله در اصفهان

• تفاوت میان آمار رسمی و شمارش‌های مستقل قربانیان

• نسبت‌دادن خشونت‌ها و معترضان به «موساد»

این پژوهش با بررسی زمان انتشار، بازنشر محتوا، حساب‌های منتشرکننده و تغییرات روایت‌ها نشان می‌دهد که چگونه یک ادعا می‌تواند در فاصله‌ای کوتاه، از یک پست به روایتی گسترده تبدیل شود.

شش الگوی مشترک در این سه پرونده:

قطعیت پیش از تحقیق، تکرار یک روایت چندمنبعی، انتساب به «دشمن خارجی» بدون سند، دسته‌بندی قربانیان، انتقال بار اثبات به قربانیان و دوگانه‌سازی برای عادی‌سازی.

اطلاعات را قبل از بازنشر، بررسی کنیم.


@iranhrdc
#IHRDC
#اطلاعات_نادرست
#دیس‌اینفورمیشن
#اعتراضات_دی_۱۴۰۴
#ایران

ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.

🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/


پرونده ۱۰ — علی (نام مستعار)

تنها یک هفته از عروسی علی گذشته بود که ابلاغ مطالبهٔ مهریه به دستش رسید؛ به گفتهٔ او، همسرش پیش از عروسی برای دریافت مهریه اقدام کرده بود. آغاز زندگی مشترک برای او با سال‌ها درگیری در ده‌ها پروندهٔ قضایی گره خورد؛ حساب‌هایش مسدود شد و ممنوعیت خروج از کشور، فرصت استفاده از بورسیهٔ تحصیلی‌اش را از او گرفت.


این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل علی را اینجا بخوانید:

https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b9%d9%84%db%8c-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/

@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC

Ten people. Ten real stories. All imprisoned over debt—construction loans, bounced cheques, unpaid mehriyeh—under laws that jail people for being unable to pay, collected and documented by IHRDC.

https://iranhrdc.org/category/english/publications/witness-testimony/

Case 10 — Ali (pseudonym)

Just one week after his wedding, Ali received notice of his wife’s claim for mehriyeh, which he says she had initiated before the wedding. The start of their married life marked the beginning of years of legal battles involving dozens of court cases. His bank accounts were frozen, and a travel ban prevented him from taking up his scholarship.

This is one of ten real testimonies we're publishing on debtor imprisonment in Iran. Read Ali’s full account here:

https://iranhrdc.org/witness-statement-of-ali/

@iranhrdc
#Iran
#HumanRights
#HumanRightsInIran
#ImprisonmentForDebt
#WitnessTestimony
#EconomicJustice
#IHRDC

ستایش گلشنی تنها سه سال داشت که آزار و سرکوب، خانواده‌اش را مجبور به ترک ایران کرد. یک سال بعد، همراه پدر و مادرش با کشتی به استرالیا رسید و به مرکز رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی درجزیره نائورو منتقل شد.

ستایش بیش از دو سال در بازداشت بود؛ سال‌هایی که خاطراتشان هنوز با اوست. اما با تکواندو راهی برای ادامه دادن و ساختن زندگی خودش پیدا کرد.

تکواندو برای ستایش فقط یک رشته ورزشی نبود. به پناهگاهی تبدیل شد که در آن می‌توانست تمرکز کند، رقابت کند و به آینده فکر کند. تا شانزده‌سالگی، او به ورزشکاری حرفه ای با افتخارات و جوایز متعدد تبدیل شده بود.

با این حال، بلاتکلیفی همچنان بخشی از زندگی اوست. وضعیت مهاجرتی‌اش فرصت‌هایش را برای تحصیل، شرکت در مسابقات بین‌المللی و ساختن آینده‌ای امن در استرالیا محدود کرده است. با وجود آنکه در سال ۲۰۱۹ به عنوان پناهنده شناخته شد، آینده اقامتش همچنان نامشخص است.

ستایش می‌خواهد در استرالیا بماند؛ جایی که در آن بزرگ شده و زندگی‌اش را ساخته است. او در عین حال از بازگشت به ایران هراس دارد و می‌گوید ممکن است به عنوان یک زن جوان بی اعتقاد به اسلام با خطر آزار و سرکوب روبه‌رو شود.

داستان ستایش، روایت دختری است که از کودکی با چالش‌هایی بزرگ روبه‌رو شده، اما هرگز اجازه نداده گذشته‌اش آینده او را تعیین کند. او در تکواندو قدرتش را پیدا کرده، هدفش را ساخته و صدایش را پیدا کرده است.

حالا ستایش فقط یک فرصت می‌خواهد؛ فرصتی برای ساختن آینده‌ای که سال‌ها برای آن تلاش کرده و هنوز برای به دست آوردنش می‌جنگد.


@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#ستایش_گلشنی
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر

Setayesh Golshani was three years old when persecution forced her family to leave Iran. A year later, she arrived in Australia with her parents by ship and was transferred to the offshore asylum processing centre on Nauru.

She spent more than two years in detention before being released into community detention in Brisbane.

As she grew older, Setayesh found strength through taekwondo. The sport became her refuge — a place where she could focus, compete and begin to imagine a future of her own. By sixteen, she had become a multi-award-winning athlete.

But the uncertainty of her childhood continues to shape her life. Her immigration status limits her opportunities to compete internationally, study and build a secure future in Australia. Although she was recognized as a refugee in 2019, her status remains unresolved.

Setayesh continues to advocate for the chance to remain in Australia, where she has grown up and built her life. She also fears returning to Iran, where she says she could face persecution as a young woman and apostate.

Her journey is one of a girl who has faced extraordinary challenges and refused to let them define her. Through taekwondo, she has found strength, purpose and a voice of her own.

Now, she is fighting for the opportunity to turn that hard-won strength into a future.

@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#Setayesh_Golshani
#RefugeeVoices
#Nauru
#Iran
#humanrights

محبوبه شعبانی، زندانی محکوم به اعدام در زندان وکیل‌آباد مشهد، روز دوشنبه ۶ مهر ۱۴۰۵ با اعمال خشونت از بند آرامش به سلول انفرادی منتقل شد. خبرگزاری هرانا این انتقال را گزارش کرد.

سپیده قلیان، فعال مدنی، همان روز در پستی در ایکس نوشت مأموران به شعبانی گفته‌اند: «چون ترامپ از تو حمایت کرده، اعدامت می‌کنیم.» قلیان همچنین از جمع‌آوری تلفن‌های بند آرامش و ترس و اضطراب شدید زندانیان خبر داد و احتمال داد این اقدام به بندهای امنیتی دیگر نیز گسترش یابد.

در پیام صوتی‌ای که شعبانی پیش از انتقال به انفرادی از زندان منتشر کرد، او از ابلاغ حکم اعدام به وکیلش خبر می‌دهد، درباره خطر جانی زندانیان سیاسی محکوم به اعدام هشدار می‌دهد و از افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری درخواست کمک می‌کند.

شعبانی، ۳۰ ساله و مهندس عمران، ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ در مشهد بازداشت شد. گزارش‌های منتشرشده پرونده او را با انتقال مجروحان اعتراضات دی ماه به بیمارستان با موتورسیکلت شخصی‌اش مرتبط دانسته‌اند. او پس از مدتی طولانی در سلول انفرادی به بند زنان منتقل شده بود. شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد به ریاست غلامرضا اکبری‌مقدم، او را به اتهام «اقدام عملیاتی جهت تحکیم اسرائیل، آمریکا و عوامل وابسته به گروه‌های اپوزیسیون» به اعدام محکوم کرده است.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#محبوبه_شعبانی

Mahboubeh Shabani, a prisoner sentenced to death at Vakilabad Prison in Mashhad, was forcibly transferred from Aramesh Ward to solitary confinement on Monday, September 28, 2026. HRANA reported the transfer.

That day, Sepideh Gholian, an activist and former political prisoner, wrote in a post on X that prison guards had told Shabani: “Because Trump has supported you, we will execute you.” Gholian also reported that the phones in Aramesh Ward had been confiscated. She described the prisoners as living in intense fear and anxiety and said the measure might extend to other security wards.

In a voice message released from prison before her transfer to solitary confinement, Shabani said that her death sentence had been communicated to her lawyer. She warned of the danger facing political prisoners sentenced to death and appealed to the public and human rights organizations for help.

Shabani, a 30-year-old civil engineer, was arrested in Mashhad on February 2, 2026. Reports have linked her case to transporting injured protesters to hospital on her personal motorcycle during the January protests. After spending a prolonged period in solitary confinement, she was transferred to the women’s ward. Branch One of the Mashhad Revolutionary Court, presided over by Gholamreza Akbari Moghadam, sentenced her to death on the charge of “operational action to strengthen Israel, the United States, and affiliated opposition groups.”

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#mahboubeh_shabani

September 29, 2026 — The Iran Human Rights Documentation Center (IHRDC) today released “Punishing Poverty: Debtor Imprisonment in the Islamic Republic of Iran and the Urgent Case for Legal Reform.” Under Article 3 of the Law on the Enforcement of Financial Judgments, a person unable to pay a debt may be imprisoned at the creditor’s request, with no fixed maximum term. Official statistics show that more than 10,000 people were held on an average day in 2022–23 for civil financial judgments alone—roughly one in every 23 prisoners in the country.


This practice contravenes Article 11 of the International Covenant on Civil and Political Rights, which prohibits imprisonment merely on the ground of inability to fulfill a contractual obligation. The report’s release follows the Guardian Council’s return to Parliament of a bill that would lower the detention-backed ceiling on marital financial obligations (mehriyeh), a piecemeal measure that, according to the report, leaves the system’s structural flaws unaddressed.


IHRDC calls on the Iranian authorities to abolish imprisonment for mere inability to pay and replace it with enforcement against assets, installment plans based on actual ability to pay, and effective protections for women’s financial entitlements.


Read the full report: iranhrdc.org

https://iranhrdc.org/punishing-poverty-debtor-imprisonment-in-the-islamic-republic-of-iran-and-the-urgent-case-for-legal-reform/

@‌iranhrdc

۷ مهر ۱۴۰۵ — مرکز اسناد حقوق بشر ایران امروز گزارش جدید خود با عنوان «کیفرِ تنگدستی: حبس بدهکاران در جمهوری اسلامی ایران و ضرورت فوری اصلاحات قانونی» را منتشر کرد. بر اساس ماده ۳ قانون نحوه اجرای محکومیت‌های مالی، فردی که توان پرداخت بدهی خود را ندارد، می‌تواند به درخواست طلبکار زندانی شود؛ بدون آنکه برای مدت این حبس سقف مشخصی تعیین شده باشد. آمار رسمی نشان می‌دهد که در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲، به‌طور میانگین بیش از ۱۰ هزار نفر در هر روز صرفاً به دلیل محکومیت‌های مالی مدنی در بازداشت بوده‌اند؛ رقمی که تقریباً معادل یک نفر از هر ۲۳ زندانی در کشور است.


این رویه با ماده ۱۱ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی مغایرت دارد؛ ماده‌ای که حبس افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در انجام یک تعهد مالی ممنوع می‌کند. انتشار این گزارش در حالی صورت می‌گیرد که شورای نگهبان اخیراً لایحه‌ای را به مجلس بازگردانده است که سقف تعهدات مالی ناشی از ازدواج (مهریه) را که عدم پرداخت آن می‌تواند به حبس منجر شود، کاهش می‌دهد. به گفته این گزارش، این اقدام راه‌حلی موقتی است و به کاستی‌های ساختاری این نظام رسیدگی نمی‌کند.


مرکز اسناد حقوق بشر ایران از مقام‌های جمهوری اسلامی ایران می‌خواهد حبس افراد صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی را لغو کنند و به جای آن، سازوکارهایی مانند وصول بدهی از محل دارایی‌های بدهکار، تعیین اقساط متناسب با توان واقعی پرداخت و حمایت مؤثر از حقوق مالی زنان را به کار گیرند.


متن کامل گزارش را در وب سایت مرکز اسناد حقوق بشر ایران بخوانید.

https://iranhrdc.org/punishing-poverty-debtor-imprisonment-in-the-islamic-republic-of-iran-and-the-urgent-case-for-legal-reform/

@iranhrdc

هنگامه شریفی‌نیا، فواد عبدالغفاری و فهیم آگاهی با حکم شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به حبس محکوم شده‌اند. این حکم همچنین شامل مصادره اموال آنان و محدودیت‌هایی در خروج از کشور و فعالیت در گروه‌ها و تشکل‌هاست.

به گزارش هرانا، این احکام را شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی در اواخر شهریور صادر کرده است. شریفی‌نیا بابت اتهام‌های «فعالیت آموزشی یا تبلیغی انحرافی مغایر یا مخل به شرع» و عضویت در گروه‌هایی با هدف برهم زدن امنیت کشور، به‌ترتیب به ۱۰ و پنج سال حبس محکوم شده است. حکم او همچنین ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی را در بر می‌گیرد.

فواد عبدالغفاری و فهیم آگاهی هر یک بابت اتهام فعالیت تبلیغی مغایر با شرع اسلام به پنج سال حبس و بابت اتهام عضویت در گروه‌هایی با هدف برهم زدن امنیت کشور به پنج سال حبس دیگر محکوم شده‌اند. هر یک از آنان همچنین به پرداخت ۸۰ میلیون تومان جزای نقدی محکوم شده است.

ضمنا هر سه شهروند به دو سال منع خروج از کشور و دو سال ممنوعیت فعالیت در گروه‌ها و تشکل‌ها نیز محکوم شده‌اند و اموالشان مصادره شده است. شریفی‌نیا و آگاهی در مهرماه ۱۴۰۴ در تهران بازداشت شدند و هم‌زمان منازل شماری از شهروندان بهائی مورد تفتیش قرار گرفت. عبدالغفاری نیز در همان دوره، هنگام تفتیش منزلش در تهران بازداشت شد.

@iranhrdc
#هنگامه_شریفی‌نیا
#فواد_عبدالغفاری
#فهیم_آگاهی
#بهاییان_ایران
#داستان_ما_یکیست

Hengameh Sharifinia, Foad Abdolghaffari, and Fahim Agahi have been sentenced to prison. The ruling also orders the confiscation of their property and imposes restrictions on travel abroad and participation in groups and associations.

According to HRANA, the sentences were issued in September 2026 by Branch 15 of the Tehran Revolutionary Court, presided over by Judge Abolghasem Salavati. Sharifinia received 10 years in prison on a charge of engaging in deviant educational or proselytizing activity contrary to or undermining Islamic law, and five years on a charge of membership in groups allegedly aimed at undermining national security. She was also deprived of social rights for 10 years.

Abdolghaffari and Agahi were each sentenced to five years in prison on a charge of proselytizing activity deemed contrary to Islamic law and a further five years on a charge of membership in groups allegedly aimed at undermining national security. Each was also fined 80 million toumans (approximately $320).

All three citizens were also banned from leaving the country and from participating in groups and associations for two years. Sharifinia and Agahi were arrested in Tehran in October 2025, while the homes of several Baha’i citizens were searched. Abdolghaffari was arrested during the same period while his home in Tehran was being searched.

@iranhrdc
#Hengameh_Sharifinia
#Foad_Abdolghaffari
#Fahim_Agahi
#bahaiofiran
#ourstoryisone

نیلوفر ایوبی فعال حقوق زنان و حقوق بشر، روزنامه‌نگار، کارآفرین، کنشگر اجتماعی و سخنران بین‌المللی اهل افغانستان است؛ زنی که زندگی و فعالیت‌هایش بازتاب تعهدی عمیق و مستمر به آزادی، برابری و شنیده‌شدن صدای زنان است.

نیلوفر در منطقه‌ای محافظه‌کار در شمال افغانستان بزرگ شد و بخش بزرگی از دوران کودکی خود را به‌عنوان «بچه‌پوش» سپری کرد؛ پدیده‌ای که در آن، دختران با ظاهر پسران زندگی می‌کنند و دلایل مختلفی می‌تواند داشته باشد؛ از جمله خانواده‌هایی که فرزند پسر ندارند یا خانواده‌هایی که فاقد سرپرست و نان‌آور مرد هستند. اما نیلوفر در شرایطی متفاوت، صرفاً برای تجربه آزادی‌ها و فرصت‌هایی که یک زندگی و کودکی معمولی برای پسران فراهم می‌کرد، بچه‌پوش شد. او با نام «زمری»، به معنای «شیر» در زبان پشتو، می‌توانست آزادانه‌تر رفت‌وآمد کند، امنیت بیشتری داشته باشد و به تحصیل خود ادامه دهد.

این تجربه دوران کودکی، نیلوفر را از نزدیک با تفاوت میان آزادی‌هایی که برای پسران وجود داشت و محدودیت‌هایی که بر دختران تحمیل می‌شد، آشنا کرد و اراده او را برای فراهم‌کردن شرایطی شکل داد که در آن، دختران دیگر مجبور نباشند برای دستیابی به حقوق و فرصت‌هایی که شایسته آن هستند، هویت واقعی خود را پنهان کنند.

نیلوفر بعدها در عرصه روزنامه‌نگاری و کارآفرینی فعالیت کرد و برای زنان بسیاری فرصت‌های شغلی ایجاد کرد. او شبکه مشارکت سیاسی زنان را بنیان گذاشت و از بنیان‌گذاران کارزار «نام من کجاست؟» بود؛ کارزاری که برای مقابله با حذف اجتماعی هویت زنان افغانستان شکل گرفت. فعالیت‌های بشردوستانه او نیز شامل حمایت از صدها خانواده در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ و کمک به انتقال و جابه‌جایی بیش از ۲۰۰ فرد در معرض خطر آزار و تعقیب پس از بازگشت طالبان به قدرت بوده است.

پس از ترک افغانستان در سال ۲۰۲۱، نیلوفر فعالیت‌های خود را در تبعید ادامه داد و در عرصه بین‌المللی درباره حقوق زنان افغان، دموکراسی، رسانه‌های مستقل و آزادی سخن گفت. او پیش‌تر به‌عنوان مدیرعامل آسیا تایمز افغانستان فعالیت کرده و از بنیان‌گذاران «رادیو زنان آزاد» است؛ رسانه‌ای که با هدف تقویت صدای زنانی فعالیت می‌کند که بیش از پیش از حضور در عرصه عمومی کنار گذاشته می‌شوند.

نیلوفر که روزگاری برای تجربه آزادی‌ها و فرصت‌های یک کودکی معمولی ناچار بود مانند یک پسر زندگی کند، امروز به صدایی برای زنانی تبدیل شده است که حاضر نیستند هویت و حضورشان از جامعه حذف شود. مسیر زندگی او یادآور این حقیقت است که تجربه شخصی نابرابری می‌تواند به تعهدی همیشگی برای فراهم‌کردن آزادی و فرصت برای دیگران تبدیل شود.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#نیلوفر_ایوبی
#آپارتاید_جنسیتی
#افغانستان
#حقوق_بشر

Nilofar Ayoubi is an Afghan women’s and human rights defender, journalist, entrepreneur, humanitarian advocate, and international speaker whose life reflects a lifelong commitment to freedom, equality, and women’s voices.

Growing up in conservative northern Afghanistan, Nilofar spent much of her childhood as bacha posh—a social phenomenon in which girls are raised and presented as boys, often for different reasons, including families without sons or without a male breadwinner. In Nilofar’s case, however, she became bacha posh simply because she wanted to experience the freedom and opportunities of a normal childhood—freedoms that were largely unavailable to girls around her. Under the name Zmaray, meaning “lion” in Pashto, she could move more freely, feel safer, and continue her education.

Living as a boy from an early age gave Nilofar firsthand experience of the stark differences between the freedoms afforded to boys and the restrictions placed on girls. That experience shaped her determination to create a society where girls would not have to hide who they are in order to access basic rights and opportunities.

She went on to become a journalist and entrepreneur, creating employment opportunities for many women, founding the Women’s Political Participation Network, and co-founding the #WhereIsMyName campaign. Her humanitarian work has included supporting hundreds of Afghan families during COVID-19 and helping relocate more than 200 people at high risk of persecution following the Taliban’s return to power.

After leaving Afghanistan in 2021, Nilofar continued her advocacy from exile, speaking internationally about Afghan women’s rights, democracy, independent media, and freedom. She has served as the CEO of Asia Times Afghanistan and is the co-founder of Radio Free Women, amplifying the voices of women increasingly excluded from public life.

From a girl who once lived as a boy simply to experience the freedoms of childhood, Nilofar has become a voice for women seeking the same freedom to live, speak, learn, and participate fully in society. Her journey reflects how a personal experience of inequality can become a lifelong commitment to creating greater freedom and opportunity for others.

@iranhrdc
#ThroughHerEyes
#InternationalDayOfTheGirl
#DayOfTheGirl
#NilofarAyoubi
#GenderApartheid
#Afghanistan
#HunmanRights

Ali Hemati Sistani and Majid Nikandish, two protesters detained during the January 2026 protests in Mashhad, were executed on Wednesday, September 30, 2026. Mizan News Agency, which is affiliated with the Islamic Republic’s judiciary, announced that their executions were carried out after their death sentences were upheld by the Supreme Court.

The two men were arrested in connection with protests held on January 8 and 9 in Mashhad’s Tabarsi district. The judiciary described them as organizers of the protests and alleged that they were involved in events that resulted in the deaths of four security personnel. These allegations have not been independently verified.

According to Iran Human Rights, Branch 1 of the Mashhad Revolutionary Court sentenced Hemati Sistani and Nikandish to death, and Branch 39 of the Supreme Court upheld their sentences. Mizan did not specify the exact charges on which the death sentences were based.

Mizan also claimed that the two men confessed during interrogation to the acts attributed to them and that their trials were held in the presence of lawyers. However, no independent information has been made available about the circumstances of their interrogations, how the statements attributed to them were obtained, or whether they had access to lawyers of their own choosing.

The lack of transparency surrounding the judicial proceedings and interrogation process, particularly in cases resulting in executions, raises serious concerns about violations of the right to a fair trial and the right to life.

@iranhrdc
#DigitalBlackoutIran
#iran_strikes
#iran_human_rights
#iranmassacre
#ali_hemati
#majid_nikandish