🔸جنگ برای چنین کسانی نعمت است و نماد انسانیت و تعالی و حق‌طلبی و عدالت‌طلبی، و همین‌ها نیز که جزو ارکان حکومت هستند، عاملِ اصلیِ آمدن جنگ و تحریم به ایران بوده‌اند و خواهند بود، نه فلان اپوزیسیونی که هیچ قدرتی ندارد (و چپِ محور مقاومتی مثل بیژن عبدالکریمی، بجای گرفتنِ خِرِ این‌ خرها، به آدرسِ غلط‌دادن‌ها و تزویر جماعتِ حزب‌اللهی می‌پیوندد و بخشی از مردم که صاحب قدرت نیستند را متهمِ اصلی وضعِ امروز معرفی می‌کند).

🔸راستی چرا پورازغدی‌ها را به جبهۀ مقدم در غزه ارسال نمی‌کنند؟ چرا یک کشور را موضوعِ خسارت‌های ویران‌گر تحریم و جنگ و جهادیسمِ امت‌محورِ خود کرده‌اند؟ اگر ایرانیان بخواهند مثل مردم ترکیه، امارات، عربستان، اردن، مالزی، سنگاپور و تاجیکستان و.... زندگی کنند، باید چه کسی را ببینند؟ چرا امت برای این مسلمانان در غزه خلاصه می‌شود، نه حتی ایغورها و مسلمانانِ بلوچستان و افغانستانی‌های گرفتارِ طالبان و...

🔸بیژن عبدالکریمی بجای اینکه بگوید باید در سیاست‌های کلانِ ستیزه‌گرانه و ایدئولوژیک و غرب‌ستیزیِ شعاری و کور و سطحی‌تان تجدیدنظر کنید، مثل یک ابلهِ تمام‌عیارِ مایۀ ننگ جامعۀ روشنفکری، سخنانِ یک حزب‌اللهیِ دچارِ جنونِ غرب‌ستیزی را بدون کوچک‌ترین نقدی بازنشر می‌کند، که با مقایسه‌ای بی‌ربط در تاریخ، می‌گوید:

آیا در سال ۱۲۸۵ و پس از آن ایرانیان شعار مرگ بر انگلستان یا مرگ بر روس تزاری سر دادند!؟ چرا آن بلای بزرگ تاریخی بر سر کشور فرود آمد!؟

🔺این استدلال از نظر منطقی دچار یک مغالطه اساسی است: مقایسۀ غلط. استدلالی که از یک واقعه تاریخی (عدم شعاردهی در سال ۱۲۸۵) برای تحلیل یک پدیده کاملا متفاوت در زمان حال (نقش شعار در رخدادِ جنگ اخیر) استفاده می‌کند، یک قیاس مع‌الفارق است.

🔻 این استدلال با نادیده گرفتن تفاوت‌های بنیادین میان دو دوره تاریخی، به نتیجه‌ای نادرست می‌رسد:

۱. تفاوت در ماهیت جنگ و درگیری

🔸 در دوران مشروطه، استعمار روسیه و بریتانیا از نوع کلاسیک بود. هدف اصلی آن‌ها کنترل منابع، بازارها و ایجاد مناطق نفوذ بود. در این نوع استعمار، فریاد شعار "مرگ بر..." می‌توانست بهانه‌ای برای حمله نظامی مستقیم و اشغال کشور فراهم کند که عملاً جنبش را از بین می‌برد. در آن زمان، حفظ بقا و مبارزه زیرپوستی (مانند تلاش برای قانونمند کردن قدرت) یک تاکتیک منطقی بود.

🔸در مقابل، درگیری‌های امروز بسیار ایدئولوژیک است. شعار "مرگ بر آمریکا" یا "مرگ بر اسرائیل" فقط یک کلمه نیست، بلکه بخشی از دکترین رسمی سیاست خارجی است. این شعارها به عنوان ابزاری برای:

▪️جذب و بسیج داخلی: حفظ همبستگی و ایجاد یک هویت مشترک در برابر یک "دشمن" واحد.

▪️پیام‌رسانی به دشمن: سیگنالی مبنی بر عدم مصالحه و دشمنی بنیادین.

▪️تأیید ایدئولوژی: نمایانگر یک جهان‌بینی که غرب (یا به طور خاص آمریکا) را به عنوان منبع همه شرارت‌ها می‌بیند.

۲. تفاوت در ابزارهای ارتباطی و جنگ روایت‌ها

🔸در سال ۱۲۸۵، رسانه‌های جمعی به شکل امروزی وجود نداشتند. یک شعار در یک شهر، تأثیر جهانی نداشت. اما در عصر اینترنت و ماهواره، یک شعار به سرعت به یک نماد جهانی تبدیل می‌شود که بر افکار عمومی، دیپلماسی و حتی تصمیم‌گیری‌های سیاسی تأثیر می‌گذارد.  امروزه، شعار بخشی از جنگ رسانه‌ای و جنگ روایت‌ها است. نادیده گرفتن نقش آن، مانند این است که اهمیت یک موشک را در یک جنگ، به این دلیل که در گذشته از آن استفاده نمی‌شد، انکار کنیم.

۳. نادیده گرفتن عمل‌گرایی مقابل ایدئولوژی

🔸استدلال مطرح شده، عمل‌گراییِ رهبران مشروطه (که می‌دانستند شعار می‌توانست فاجعه‌بار باشد) را با ایدئولوژیِ شعارمحور امروز مقایسه می‌کند. در واقع، این مقایسه یک مغالطه ساختگی است که با ایجاد یک قیاس تاریخی نادرست، می‌خواهد نتیجه‌ای از پیش تعیین‌شده را به یک تحلیل سیاسی تحمیل کند.

🔺این استدلال با یک مقایسه سطحی، اهمیت نقش نمادها و ایدئولوژی در روابط بین‌الملل مدرن را نادیده می‌گیرد و به جای تحلیل منطقی، تلاش می‌کند تا یک سیاست ایدئولوژیک را با توسل به یک تاریخ‌نگاری ضعیف توجیه کند.

🔺این استدلال، به شکلی ناخواسته، اهمیت نمادین و قدرتِ تولیدِ معنا را در سیاست نوین آشکار می‌کند. اگرچه شعارها ممکن است در گذشته به دلیل شرایط سیاسی و نبود رسانه‌های فراگیر، بی‌اثر تلقی می‌شدند، اما امروز آنها به عنوان بخشی از سلاح‌های نرم و جنگ روایت‌ها عمل می‌کنند. نادیده گرفتن این بعد نمادین، به معنای نادیده گرفتن قدرت زبان و ایدئولوژی در شکل‌دهی به واقعیت سیاسی است.

🔺خاک بر سر مملکتی‌ست که فیلسوفش، بجای نقد و افشایِ این مغالطات و شیادی‌ها، آنها را بدونِ وجدانِ اخلاقی، در جامعه رواج بدهد، و بعد، از مرگ خدا و اخلاقیات روضه بخواند و کتاب بنویسید و برای فروش کتابش در ذیل حاکمیتی چنین ضد عقلانیت، له‌له بزند!

.


#حکومت_اسلامی #چپ_ایرانی

➖➖➖

🌾 @Naqdagin