نقدآگین

📘بدعتِ [قرآنی - عباسی] تعدد، علیه حکمتِ [عیسویِ] تعهد
— چگونه سقوط از «خدای عشقِ وفادارانه و محبت» به «خدایِ نکاحِ بی‌نهایت و شهوت»، آلِ علی را برانداخت؟
(۶)
✍🏻 #حسین_میرصلاح

6️⃣ حق تنبیه بدنی همسر (تقدسِ خشونت خانگی)

🔸و محمد، و البته دیگر محمدیان، حق دارد طبقِ آیه‌ی ۳۴ سوره‌ی نساء، خود را «قوام» و سرپرستِ زن (ولو مثل خدیجه پول توجیبی و کل پروژۀ‌ سیاسی‌اش از جیب او تامین شود!) بداند و در صورتِ صرفا ترس از نافرمانی (نشوز)، در مقامِ قاضی و مجریِ حکم، زن را از بالا موعظه، سپس تحریم عاطفی و جنسی و سپس تنبیه بدنی کند (وَاضْرِبُوهُنَّ).

«مردان، سرپرست و برتر از زنان‌اند، به‌سبب آن‌چه الله برخی از آنان را بر برخی برتری داده و نیز به‌سبب خرجی‌ای که از اموالشان می‌دهند. پس زنانِ شایسته، فرمان‌بردارند و (در غیاب شوهر) حافظ آن چیزی‌اند که خدا (برای حقوق مرد) حفظش را واجب کرده است. و آن زنانی که از نشوزشان می‌ترسید (خوف دارید و احتمال می‌دهید)، نخست پندشان دهید؛ سپس در بستر از آنان دوری کنید؛ و اگر سود نداد، ضرب‌وشتم‌شان کنید. پس اگر فرمان‌بردار شدند، دیگر هیچ‌گونه تنبیه و آزار و ضرب و شتم آن‌ها مجاز نیست. همانا الله والا و بزرگ است.» (سوره نساء، آیه ۳۴)

🔶 تقویت خشونت و زور در خانواده: کفایتِ"خوف" و فقدانِ تعریفِ روشن نشوز

🔸نقطهٔ آغازین این فاجعه، نه تحقق نشوز، بلکه صرفاً احساس و گمانِ مرد است. آیه نمی‌گوید «اگر نشوز محقق شد»، بلکه می‌گوید «و آن زنانی که از نشوزشان می‌ترسید». این یک مجوزِ پیش‌گیرانهٔ استبدادی است؛ پروانه‌ای برای خشونت که بر پایه‌ی سوءظن، بدگمانی، و کم‌فهمیِ هر مردی با هر سطح از دانش و حکمت و تعادل روانی صادر می‌شود.

🔸بحرانِ تعریفِ سیال: خدای حکیم و علیم، نشوز را که بهای آن زدن است، دقیق تعریف نکرده و آن را به تعریف شناور و سلیقه‌ای هر فرد واگذارده است. این یعنی هرگونه اعتراض، بحث، ابراز نارضایتی عاطفی، یا حتی عزت نفسِ زن در برابر قوامیت مرد، می‌تواند به سرعت در گودالِ "نشوز" افتاده و با چماقِ شرع پاسخ داده شود.

🔸فرار از دیالوگ: مهم‌تر آنکه، آیه با کمالِ سادگی، مسیرهای انسانی، حکیمانه، صمیمانه، دلجویانه، و صادقانهٔ حل اختلاف را دور می‌زند. دعوت به گفتگوی متقابل و تفاهم، یا رجوع به یک بزرگِ عاقلِ بی‌طرف (پیش از مراحل تنبیه و از موضعِ بالا نصیحت کردنِ مرد) مطلقاً در این سلسله مراتب وجود ندارد. در عوض، حکم از همان ابتدا بر اقتدار از موضع بالا و اجرای انضباطِ نظامی استوار است.

🔶 برچیده شدنِ مفهومِ «شریکِ زندگی» و تقدسِ قساوت

🔸عدالتِ قرآنی در اینجا نقاب از چهره برمی‌دارد و چماقِ قانون را نشان می‌دهد. در کجایِ جهانِ اخلاق، «شریکِ زندگی» حق دارد شریکش را کتک بزند؟ این آیه، خشونتِ خانگی را تقدس بخشیده و به مرد اجازه می‌دهد که هرگاه اطاعتِ محض ندید، دست به خشونت ببرد. زنی که زیرِ سایه‌ی ترس از ضرب‌وشتم زندگی می‌کند، «همسر» نیست، «اسیر» است که برای بقا، باید تظاهر به اطاعت کند.

🔸استفاده از حیات عاطفی به عنوان اهرم: این حکم نه تنها زدن را مجاز می‌کند، بلکه به سادگی، تحریمِ رابطهٔ عاطفی و جنسی (دوری در بستر) را به عنوان یک ابزار تنبیهی در اختیار مرد قرار می‌دهد. گویی میل جنسی و نیاز عاطفی زن وجود ندارد یا سزاوار ملاحظه نیست؛ بلکه فقط یک کلید کنترل است که مرد می‌تواند برای انقیادِ همسر، آن را بچرخاند.

🔶 تجمیع فسادانگیز قدرتِ سه‌گانهٔ قاضی، پلیس و جلاد در حریم خصوصی

🔻آیهٔ نشوز، مرد را به اقتدار سه‌گانه و همزمان مجهز می‌کند؛ تمرکز افسارگسیخته‌ای از قدرت که ریشهٔ فساد و شرارت است:

1️⃣ قاضی (تشخیصِ نشوز): مرد با "خوف" و "گمان" شخصی خود، حکم احتمالِ نشوز را صادر می‌کند.
2️⃣ پلیس (حبس در بستر و منعِ معاشرت): مرد اجرای حکم انضباطی و حبس عاطفی را آغاز می‌کند.
3️⃣ جلاد (حق ضرب و تنبیه بدنی): مرد مجری مستقیم خشن‌ترین بخش حکم است.

🤬🩸مجوزِ آتش‌به‌اختیاری در حوزهٔ خصوصی: خدای حکیم و علیم بجای آنکه با علم به جرم و جنایت‌ها و خشونت‌های هر روزه در خانواده‌ها، راهکاری جهتِ کاهش خشونت و ظلم ارائه کند، مشابه با موردِ دعوتش به نوشتنِ قول و قرارها (مانند آیه ۲۸۲ سوره بقره) که حرکتی معقول و حقوقی بوده‌است، به‌صورت احمقانه‌ای دعوت به آتش‌به‌اختیاری کرده‌است! این تمرکزِ قدرتِ قضایی و اجرایی در دستِ یک فرد در حریم خصوصی، زمینه‌سازِ انواع جنون‌های حاصل از سوءظن، قتل‌های ناموسی و خشونت‌های افسارگسیخته در طول تاریخ بوده‌است.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

1.41K viewsedited 09:56