نقدآگین

📘زیباکلام و تکرار بی‌فکرِانۀ مغالطاتِ انقلاب‌هراسان

✍🏻دکتر #قربان_عباسی

🍂 امروز ویدئویی کوتاه از صادق زیبا کلام استاد بازنشسته دانشگاه تهران شنیدم که با حالتی التماس گونه می گوید ای مردم ای ‏جوانان انقلاب نکنید چون انقلاب ختم به خیر نمی شود و از این خزعبلات تکراری که سال هاست به عنوان یک استمرارطلب ‏فرسوده درحال بلغور آنهاست.نوشته زیر پاسخی است به این ورشکسته سیاسی-اخلاقی فاقد تخیل سیاسی.‏

🍂 تحلیل مواضع چهره‌هایی چون صادق زیباکلام، مستلزم کالبدشکافی یک «پارادوکس روانی-سیاسی» است. تضاد میان ستایش از ‏انقلاب ۵۷ و ترساندن نسل امروز از هرگونه دگرگونی بنیادین، بیش از آنکه یک استدلال علمی باشد، نشانه‌ای از تصلب فکری و ‏انسداد تخیل سیاسی است‎.‎

🍂 خطای استراتژیک و معرفت‌شناختی اساتیدی که امروز ردای «انقلاب‌هراسی» بر تن کرده‌اند، در غلبه‌ دادنِ تجربه شخصی بر ‏منطق تحولات تاریخی است. آن‌ها که روزگاری در شور و گداز سال ۵۷، انقلاب را «شکوهمند» می‌نامیدند، امروز نه از ‏موضع علم، بلکه از موضعِ «پدری شکست‌خورده» سخن می‌گویند که چون محصولِ کاشتِ خود را تلخ یافته، اصرار دارد که ‏خاکِ تاریخ برای همیشه سترون شده است‎.‎

🍂 بزرگترین خطای استدلالی این افراد، فرضِ «تکرارِ ابدیِ شکست» است. آن‌ها معتقدند چون انقلاب ۵۷ به نتایج دلخواه نرسید، پس ‏هرگونه کنش انقلابی در ایران لزوماً به همان چاه خواهد افتاد. این یک دترمینیسم (جبرگرایی) کور است. تاریخ، آزمایشگاه ‏شیمی نیست که با ترکیب همان عناصر، دقیقاً همان انفجار رخ دهد. جامعه ایرانِ ۱۴۰۴، از نظر آگاهی طبقاتی، نسبت با مذهب، ‏پیوند با جهان و مطالبات مدنی، با جامعه ۵۷ تفاوت ماهوی دارد. اصرار بر اینکه «چون آن زمان نشد، پس هرگز نخواهد شد»، ‏توهین به تکاملِ عقلانی یک ملت است‎.‎

🍂 انقلاب‌هراسان، «نظم موجود» را هرچقدر هم فرسوده، بر «آشوبِ احتمالیِ تغییر» ترجیح می‌دهند. این نوعی فلسفه سیاسیِ لرزان ‏است که می‌گوید: «بمان و تدریجی بمیر، اما برای زندگیِ نو خطر نکن.» آن‌ها فراموش کرده‌اند که انقلاب‌ها نه از سر تفنن، بلکه ‏از سرِ ضرورت و زمانی رخ می‌دهند که اصلاحات به بن‌بستِ کامل رسیده باشد. وقتی استادی با التماس می‌گوید «انقلاب نکنید»، ‏در واقع دارد به مردم می‌گوید با «مرگ تدریجی» کنار بیایند؛ چرا که او قدرت تصورِ نظمی نوین را از دست داده است‎.‌‏ در حالی ‏که در زندگی شخصی خود به خاطر ابتلا به سرطان جسم خود را به دست جراحان می سپارد و هرگز حاضر به مرگ تدریجی ‏نیست.‏

🍂 چطور می‌توان از انقلاب ۵۷ به عنوان یک نقطه عطفِ شکوهمند یاد کرد اما نسلِ امروز را بابتِ طلبِ دگرگونی ملامت نمود؟ این ‏برخورد، ناشی از یک اشرافیتِ فکریِ خودخواهانه است. آن‌ها سهمِ خود را از «تغییر» گرفته‌اند و حالا که در دوران ‏بازنشستگی به دنبال آرامش هستند، هزینه‌ی تغییر را برای نسل جوان «گزاف» می‌بینند. این «خزعبلاتِ عاطفی»، در واقع تلاش برای ‏بیمه کردنِ خاطراتِ نوستالژیک خودشان است، نه دلسوزی برای آینده‌ی جوانان‎.‎

🍂 در فلسفه سیاسی، انقلاب یک فرآیندِ زایمان است؛ سخت، دردناک اما معطوف به حیات. مدعیانی چون زیباکلام، تعمداً ‏انقلاب را با «فروپاشی اجتماعی» جابجا می‌گیرند تا با ایجاد رعب، فلجِ سیاسی ایجاد کنند. آن‌ها نمی‌خواهند بپذیرند که انقلاب، ‏برآیندِ اراده‌ی ملی برای خروج از «بن‌بست» است. ترساندنِ یک ملت از «تغییر بنیادین»، به بهانه‌ی اینکه ممکن است نتیجه بدتر شود، ‏مانند این است که به بیماری سرطانی بگوییم جراحی نکن، چون ممکن است زیر عمل بمیری؛ پس بمان و با تومورت ذوب شو‎!‎

🍂 آقای زیباکلام و همفکرانشان باید بدانند که مشروعیتِ کنشِ سیاسی را نه خاطراتِ شکست‌خورده‌ی پیرمردان، بلکه «اراده‌ی ‏معطوف به آزادیِ» جوانان تعیین می‌کند. تاریخ ثابت کرده است که هیچ استدلالِ «هراس‌افکنانه‌ای» نمی‌تواند جلوی ضرورتِ ‏تاریخی را بگیرد‎.‎

🍂 خزعبلات و ترهات زیبا کلام و امثالهم در واقع ضجه‌های طبقه‌ای است که حس می‌کند قطار تاریخ در حال عبور از روی ریل‌های ‏کهنه‌ی ذهنی آن‌هاست. آن‌ها نه از شکستِ انقلابِ بعدی، بلکه از بی‌اعتبار شدنِ تحلیل‌های خودشان می‌ترسند‎.‎

🍂 و سخن آخر اینکه چه کسی گفته است همه انقلاب ها الزاماً ختم به خیر نمی شوند؟ آیا لازم است برای به اصطلاح استاد علوم ‏سیاسی هم فهرستی از انقلاب های موفق جهان تهیه کنیم؟ اگر با خواست و استدلال ایشان بود الان همه کشورهای اروپای شرقی ‏باید کماکان زیر چکمه کمونیستهای روسی بودند. یا هندیان کماکان زیر سیطره و استعمار بریتانیای کبیر نفس می کشیدند و ایالات ‏امریکا نیز باج‌گزار و خراج ده انگلستان! تصورکنید نامبرده در زمان انقلاب بردگان بود و به اسپارتاکوس می گفت انقلاب نکن زندگی در بردگی بی دردسر است!!!‏

@nasaksara

.

#استمرارطالبان

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

1.94K viewsedited 15:21