سیاست ایالات متحده در قبال ایران وارد مرحلهای شده که اگر درست فهمیده نشود، میتواند دوباره اپوزیسیون را به خطای محاسباتی بکشاند. پیامهایی که از نزدیکترین حلقه فکری ترامپ، از جمله تام باراک، منتقل شده روشن است: آمریکا نه به دنبال جنگ است، نه به دنبال براندازی مستقیم، و نه به دنبال مهندسی آینده ایران از بیرون. پروژه «تغییر رژیم خارجی» از نگاه آنها شکستخورده است. آنچه دنبال میشود «تغییر رفتار» از مسیر فشار هوشمند و فرسایش ساختار قدرت از درون است.
فشار حداکثریِ هوشمند یعنی فشار اقتصادی، سیاسی و منطقهای، به شکلی که هزینه ادامه وضعیت موجود برای جمهوری اسلامی هر روز سنگینتر شود و همزمان امکان وقتکشی و خرید زمان از بین برود. آمریکا میگوید توافق واقعی میخواهد، نه توافق نمایشی. سه شرط روشن هم دارد:
کنترل جدی غنیسازی، قطع حمایت از نیروهای نیابتی، و تغییر رفتار منطقهای.
اما پیام کلیدیتر این است: ایران بازی بلندمدت میکند، آمریکا بازی کوتاهمدت. اگر جمهوری اسلامی بتواند زمان بخرد، برنده است. اگر وارد فاز دوم فشار شود، فشار اجتماعی و داخلی افزایش مییابد. و آن نقطهای است که تغییر واقعی نه از بیرون، بلکه از داخل رقم میخورد.
ترجمه سیاسی این پیام برای ما روشن است:
هیچ قدرت خارجی قرار نیست جمهوری اسلامی را برای ما سرنگون کند.
هیچ نیروی خارجی قرار نیست جای مردم ایران تصمیم بگیرد.
و هیچ پروژه نجاتبخشی از بیرون در کار نیست.
در چنین شرایطی، اپوزیسیون ایران فقط یک انتخاب دارد: همگرایی و همبستگی.
نه به عنوان شعار احساسی، بلکه به عنوان یک ضرورت استراتژیک.
همبستگی به معنی صدا زدن یک نام خاص، یک چهره خاص یا یک جریان خاص نیست.
همبستگی یعنی توافق جمعی بر اصول پایه:
سرنگونی جمهوری اسلامی
استقرار یک نظام سکولار
تضمین حقوق بشر
حفظ تمامیت ارضی ایران
حق انتخاب آزاد مردم
رد هرگونه حذف، انحصارطلبی و دیگریسازی
همبستگی یعنی هیچ گروهی خود را «صاحب انقلاب» نداند.
هیچ جریانی دیگری را «مانع پیروزی» معرفی نکند.
هیچ پرچمی به ابزار حذف پرچم دیگر تبدیل نشود.
یعنی گروههای اپوزیسیون که مخالف هم هستند، دستکم برای مدتی، مخالفت را کنار بگذارند و برای یک هدف مشترک، گرد هم آیند و با هم توافق کنند.
اگر آمریکا استراتژی فرسایش از درون را دنبال میکند،
نیروی اصلی این فرسایش باید از دل جامعه ایران و از دل اپوزیسیون متحد بیرون بیاید.
اپوزیسیون پراکنده، همان چیزی است که جمهوری اسلامی برای بقا به آن نیاز دارد.
اپوزیسیون متحد، همان چیزی است که میتواند فشار خارجی را به تغییر داخلی تبدیل کند.
به همین دلیل شعارها، گفتمانها و نمادهای مبارزه باید فراگیر باشند؛
شعارهایی که نه سلطنتطلب را حذف کند،
نه جمهوریخواه را،
نه چپ را،
نه لیبرال را،
نه ملیگرا را،
نه قومیتها را،
نه زنان را،
نه اقلیتها را.
شعار باید حول «ایران آزاد» شکل بگیرد، نه حول «ایران من».
امروز دیگر مسئله این نیست که چه کسی بعد از جمهوری اسلامی میآید.
مسئله این است که آیا ما میتوانیم با هم جمهوری اسلامی را ببریم یا نه.
و پاسخ صریح است:
بدون همبستگی، نه.
با همبستگی، بله.
#همبستگی #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران
@Tavaana_TavaanaTech
فشار حداکثریِ هوشمند یعنی فشار اقتصادی، سیاسی و منطقهای، به شکلی که هزینه ادامه وضعیت موجود برای جمهوری اسلامی هر روز سنگینتر شود و همزمان امکان وقتکشی و خرید زمان از بین برود. آمریکا میگوید توافق واقعی میخواهد، نه توافق نمایشی. سه شرط روشن هم دارد:
کنترل جدی غنیسازی، قطع حمایت از نیروهای نیابتی، و تغییر رفتار منطقهای.
اما پیام کلیدیتر این است: ایران بازی بلندمدت میکند، آمریکا بازی کوتاهمدت. اگر جمهوری اسلامی بتواند زمان بخرد، برنده است. اگر وارد فاز دوم فشار شود، فشار اجتماعی و داخلی افزایش مییابد. و آن نقطهای است که تغییر واقعی نه از بیرون، بلکه از داخل رقم میخورد.
ترجمه سیاسی این پیام برای ما روشن است:
هیچ قدرت خارجی قرار نیست جمهوری اسلامی را برای ما سرنگون کند.
هیچ نیروی خارجی قرار نیست جای مردم ایران تصمیم بگیرد.
و هیچ پروژه نجاتبخشی از بیرون در کار نیست.
در چنین شرایطی، اپوزیسیون ایران فقط یک انتخاب دارد: همگرایی و همبستگی.
نه به عنوان شعار احساسی، بلکه به عنوان یک ضرورت استراتژیک.
همبستگی به معنی صدا زدن یک نام خاص، یک چهره خاص یا یک جریان خاص نیست.
همبستگی یعنی توافق جمعی بر اصول پایه:
سرنگونی جمهوری اسلامی
استقرار یک نظام سکولار
تضمین حقوق بشر
حفظ تمامیت ارضی ایران
حق انتخاب آزاد مردم
رد هرگونه حذف، انحصارطلبی و دیگریسازی
همبستگی یعنی هیچ گروهی خود را «صاحب انقلاب» نداند.
هیچ جریانی دیگری را «مانع پیروزی» معرفی نکند.
هیچ پرچمی به ابزار حذف پرچم دیگر تبدیل نشود.
یعنی گروههای اپوزیسیون که مخالف هم هستند، دستکم برای مدتی، مخالفت را کنار بگذارند و برای یک هدف مشترک، گرد هم آیند و با هم توافق کنند.
اگر آمریکا استراتژی فرسایش از درون را دنبال میکند،
نیروی اصلی این فرسایش باید از دل جامعه ایران و از دل اپوزیسیون متحد بیرون بیاید.
اپوزیسیون پراکنده، همان چیزی است که جمهوری اسلامی برای بقا به آن نیاز دارد.
اپوزیسیون متحد، همان چیزی است که میتواند فشار خارجی را به تغییر داخلی تبدیل کند.
به همین دلیل شعارها، گفتمانها و نمادهای مبارزه باید فراگیر باشند؛
شعارهایی که نه سلطنتطلب را حذف کند،
نه جمهوریخواه را،
نه چپ را،
نه لیبرال را،
نه ملیگرا را،
نه قومیتها را،
نه زنان را،
نه اقلیتها را.
شعار باید حول «ایران آزاد» شکل بگیرد، نه حول «ایران من».
امروز دیگر مسئله این نیست که چه کسی بعد از جمهوری اسلامی میآید.
مسئله این است که آیا ما میتوانیم با هم جمهوری اسلامی را ببریم یا نه.
و پاسخ صریح است:
بدون همبستگی، نه.
با همبستگی، بله.
#همبستگی #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران
@Tavaana_TavaanaTech
👍16❤8👌3💔2
Forwarded from گفتوشنود
کشیش منصور خواجهپور، روحانی مسیحی ایرانی ساکن آمریکا، در گفتوگو با وبسایت کریستیانیتیتودی اعلام کرد مسیحیان ایران با الهام از «الهیات پایداری» در کنار معترضان اخیر ایستادهاند و پیام همبستگی خود را با این جنبش سراسری ابراز میکنند. او با اشاره به تجربه بازداشت خود و همسرش در سال ۱۹۹۶ و نیز سابقه سرکوب و آزار مسیحیان در دهه ۱۹۹۰، تأکید کرد که جامعه مسیحی ایران بهخوبی خطرات حاضر را درک میکند.
خواجهپور این مشارکت را تغییری مهم دانست، چراکه مسیحیان پیشتر از ورود به عرصه سیاسی پرهیز داشتند. به گفته او، اعتراضات اخیر گستردهتر از دورههای پیشین است و امید به تغییر را در میان مردم زنده کرده است.
گزارش کریسشینیتیتودی میگوید از ۲۸ دسامبر، شهرهای سراسر ایران شاهد موجی از اعتراضات بودهاند و نیروهای امنیتی با خشونت شدید واکنش نشان دادهاند؛ تخمینهایی نیز از افزایش چشمگیر تلفات خبر میدهند. همزمان، حکومت اینترنت را قطع کرده اما معترضان همچنان تصاویر سرکوبها را منتشر میکنند.
خواجهپور نسبت به تشدید سرکوبها هشدار داد و سپاه پاسداران را عامل اصلی خشونتها دانست. او همچنین گفت دو برادرزاده یکی از اعضای کلیسایش در شیراز هدف تیراندازی قرار گرفتهاند اما در حال بهبودی هستند. این کشیش در پایان از جامعه جهانی خواست برای مردم ایران دعا کرده و از دولت آمریکا خواستار حمایت شد.
#اعتراضات_سراسری #همبستگی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
خواجهپور این مشارکت را تغییری مهم دانست، چراکه مسیحیان پیشتر از ورود به عرصه سیاسی پرهیز داشتند. به گفته او، اعتراضات اخیر گستردهتر از دورههای پیشین است و امید به تغییر را در میان مردم زنده کرده است.
گزارش کریسشینیتیتودی میگوید از ۲۸ دسامبر، شهرهای سراسر ایران شاهد موجی از اعتراضات بودهاند و نیروهای امنیتی با خشونت شدید واکنش نشان دادهاند؛ تخمینهایی نیز از افزایش چشمگیر تلفات خبر میدهند. همزمان، حکومت اینترنت را قطع کرده اما معترضان همچنان تصاویر سرکوبها را منتشر میکنند.
خواجهپور نسبت به تشدید سرکوبها هشدار داد و سپاه پاسداران را عامل اصلی خشونتها دانست. او همچنین گفت دو برادرزاده یکی از اعضای کلیسایش در شیراز هدف تیراندازی قرار گرفتهاند اما در حال بهبودی هستند. این کشیش در پایان از جامعه جهانی خواست برای مردم ایران دعا کرده و از دولت آمریکا خواستار حمایت شد.
#اعتراضات_سراسری #همبستگی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جانبهکف
بهر ایران میدهیم جان
اثر جدید دانشجویان موسیقی
صدای #ایران و هنرمندان داخل ایران باشیم
#جان_به_کف
#دانشجویان_موسیقی
#همبستگی
#اتحاد_تا_آزادی
#کشتار_ایرانیان
#قتل_عام_ایرانیان
#هنر_اعتراضی
@Tavaana_TavaanaTech
بهر ایران میدهیم جان
اثر جدید دانشجویان موسیقی
صدای #ایران و هنرمندان داخل ایران باشیم
#جان_به_کف
#دانشجویان_موسیقی
#همبستگی
#اتحاد_تا_آزادی
#کشتار_ایرانیان
#قتل_عام_ایرانیان
#هنر_اعتراضی
@Tavaana_TavaanaTech
❤19👍2
ترک مخاصمه موقت؛ شرط ظهور سیاست
کشتار و مسئولیت اپوزیسیون: مخاصمه یا کنش مشترک؟
پیام همراهان
کشتار خونین شهروندان در ۱۸ و ۱۹ دی، صرفاً یک رخداد خشونتبار دیگر در تاریخ جمهوری اسلامی نیست؛ این کشتار حملهای مستقیم به امکان سیاست است. وقتی قدرت حاکم بیواسطه جان میگیرد، نه فقط معترضان، بلکه هر شکل از کنش جمعی، اعتراض معنادار و همزیستی سیاسی را هدف قرار میدهد.
در چنین لحظهای، پرسش اصلی پیش روی اپوزیسیون این نیست که «چه کسی پروژه بهتری برای آینده دارد»، بلکه این است:
آیا میتوان در برابر کشتار، همچنان در مخاصمهی درونی باقی ماند؟
اپوزیسیون ایران متکثر است و اختلافهای آن واقعی، عمیق و در بسیاری موارد حلناشدنی در کوتاهمدتاند. اما سیاست، به تعبیر هانا آرنت، نه با حذف تمایزها آغاز میشود و نه با وحدت ایدئولوژیک، بلکه با کنش مشترکِ کنشگرانِ متفاوت در یک فضای ظهور مشترک. این فضا زمانی شکل میگیرد که نیروهای مختلف، با حفظ مرزهای نظری و هویتی خود، در برابر یک شر عینی و عمومی بهطور همزمان و علنی ظاهر شوند.
دعوت امروز به ائتلاف، دعوت به حل اختلافها یا تعلیق داوری درباره آینده ایران نیست؛
دعوت به ترک مخاصمهی موقت است.
ترک مخاصمه یعنی توقف حذف متقابل، نه حذف اختلاف. یعنی تعلیق جنگهای فرسایشی درون اپوزیسیون، نه پاککردن مرزهای فکری. این حداقلِ مسئولیت سیاسی در شرایطی است که خون بر زمین ریخته است.
ائتلاف امروز، ائتلاف برای حکومت آینده نیست؛
ائتلاف برای جلوگیری از عادیشدن مرگ است.
اگر اپوزیسیون نتواند در برابر کشتار، حتی به ترک مخاصمهای موقت تن دهد، مسئله صرفاً اختلاف سیاسی نیست؛ مسئله فروپاشی سیاست است.
در زمان کشتار، کنش مشترک نه یک انتخاب تاکتیکی، بلکه شرط بقای سیاست است
#همبستگی #اپوزیسیون #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
ترک مخاصمه موقت؛ شرط ظهور سیاست
کشتار و مسئولیت اپوزیسیون: مخاصمه یا کنش مشترک؟
پیام همراهان
کشتار خونین شهروندان در ۱۸ و ۱۹ دی، صرفاً یک رخداد خشونتبار دیگر در تاریخ جمهوری اسلامی نیست؛ این کشتار حملهای مستقیم به امکان سیاست است. وقتی قدرت حاکم بیواسطه جان میگیرد، نه فقط معترضان، بلکه هر شکل از کنش جمعی، اعتراض معنادار و همزیستی سیاسی را هدف قرار میدهد.
در چنین لحظهای، پرسش اصلی پیش روی اپوزیسیون این نیست که «چه کسی پروژه بهتری برای آینده دارد»، بلکه این است:
آیا میتوان در برابر کشتار، همچنان در مخاصمهی درونی باقی ماند؟
اپوزیسیون ایران متکثر است و اختلافهای آن واقعی، عمیق و در بسیاری موارد حلناشدنی در کوتاهمدتاند. اما سیاست، به تعبیر هانا آرنت، نه با حذف تمایزها آغاز میشود و نه با وحدت ایدئولوژیک، بلکه با کنش مشترکِ کنشگرانِ متفاوت در یک فضای ظهور مشترک. این فضا زمانی شکل میگیرد که نیروهای مختلف، با حفظ مرزهای نظری و هویتی خود، در برابر یک شر عینی و عمومی بهطور همزمان و علنی ظاهر شوند.
دعوت امروز به ائتلاف، دعوت به حل اختلافها یا تعلیق داوری درباره آینده ایران نیست؛
دعوت به ترک مخاصمهی موقت است.
ترک مخاصمه یعنی توقف حذف متقابل، نه حذف اختلاف. یعنی تعلیق جنگهای فرسایشی درون اپوزیسیون، نه پاککردن مرزهای فکری. این حداقلِ مسئولیت سیاسی در شرایطی است که خون بر زمین ریخته است.
ائتلاف امروز، ائتلاف برای حکومت آینده نیست؛
ائتلاف برای جلوگیری از عادیشدن مرگ است.
اگر اپوزیسیون نتواند در برابر کشتار، حتی به ترک مخاصمهای موقت تن دهد، مسئله صرفاً اختلاف سیاسی نیست؛ مسئله فروپاشی سیاست است.
در زمان کشتار، کنش مشترک نه یک انتخاب تاکتیکی، بلکه شرط بقای سیاست است
#همبستگی #اپوزیسیون #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
❤13👍10🕊5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ای هموطن...
خواننده: شمیرام
ترانه: علی انصاری
آهنگساز: سام آیزیا
تنظیم: حامد پورساعی
کارگردان: علی عزیزیان
#برای_ایران #همبستگی #هنر_اعتراض #ایران #نه_به_جمهورى_اسلامى
@Tavaana_TavaanaTech
خواننده: شمیرام
ترانه: علی انصاری
آهنگساز: سام آیزیا
تنظیم: حامد پورساعی
کارگردان: علی عزیزیان
#برای_ایران #همبستگی #هنر_اعتراض #ایران #نه_به_جمهورى_اسلامى
@Tavaana_TavaanaTech
❤15🕊3💔2
ایران در آستانه تحولی بزرگ ایستاده است
مردم این سرزمین با جانفشانی،رنج و خون خود صفحهای تازه در تاریخ گشودهاند؛ صفحهای که نوید فردایی بهتر،آزادتر و انسانیتر را میدهد. اما باید به یاد داشته باشیم که این آغاز راه است. برای رسیدن به مقصد، لازم است همان آیندهای که آرزویش را داریم، از همین امروز در رفتار و اندیشه خود زندگی کنیم.
ما ایرانی آزاد میخواهیم؛ ایرانی که در آن همه شهروندان، فارغ از زبان، قومیت، باور، مذهب و گرایش فکری، در کنار یکدیگر برای آبادانی میهن و شکوفایی استعدادهای مردمانش تلاش کنند. آیندهای که در آن کرامت انسان معیار باشد و هیچ ایرانی بهدلیل تفاوتهایش طرد نشود.
چنین فردایی تنها زمانی ممکن است که همبستگی را نه در شعار، بلکه در عمل بیاموزیم.
ثمردادن خونهایی که در راه آزادی و رهایی ایران ریخته شده، در گرو اتحاد همه نیروها و دلهای دلسوز این سرزمین است. همبستگی با پذیرش و مدارا شکل میگیرد، نه با دیگریسازی، نفرتپراکنی، تهدید و انگ زدن. هر سخن و رفتاری که بذر کینه بیفشاند، راه رسیدن به آزادی را طولانیتر میکند. امروز بیش از هر زمان دیگر به فرهنگی از گفتوگو، احترام متقابل و تحمل تفاوتها نیاز داریم.
زمان آن رسیده است که همه نیروهای سیاسی مخالف جمهوری اسلامی، با هر دیدگاه و سلیقهای، برای شکلدادن به جبههای بزرگ از همبستگی ملی گام بردارند. جبههای که میتواند رنگارنگ باشد، اما بر سر حداقلهای روشنی چون آزادی، حاکمیت قانون، کرامت انسانی، حفظ تمامیت ارضی، جدایی دین از حکومت، حق انتخاب مردم و نفی هرگونه استبداد توافق کند. بهرسمیتشناختن یکدیگر نخستین گام بلوغ سیاسی ماست. بلوغی که باید به جهان نشان دهد ایرانیان توان همکاری برای ساختن آیندهای مشترک را دارند.
همبستگی یعنی همه با هم؛ نه «همه با من»، نه پیروی از یک فرد یا یک تفکر واحد. آینده ایران باید از فردمحوری به سیستممحوری گذر کند؛ به سوی نظمی که در آن هیچکس نتواند اراده شخصی خود را بر قانون و بر مردم تحمیل کند. تنها در چنین چارچوبی است که میتوان امید داشت آزادی پایدار بماند و چرخه استبداد تکرار نشود. جهانیان نیز زمانی بیش از پیش به ما اعتماد خواهند کرد که نشان دهیم بهجای قهرمانپرستی، به نهادها، قانون و مسئولیت جمعی باور داریم.
قدرت ما در همبستگی ماست. جمهوری اسلامی ممکن است سلاح، پول و رسانه داشته باشد؛ اما ما یکدیگر را داریم. ما مردم، امید و حقیقت را داریم و اینها سرمایهای است که از هر قدرت مادی ماندگارتر و تعیینکنندهتر است.
تظاهرات ایرانیان در سراسر جهان، این پیام را به ایرانیان داخل که گروگان یک حکومت تبهکار هستند میدهد که ما تنها نیستیم. نمایندگانی شایسته در خارج داریم که رنج ما را بیان میکنند، نام جاویدنامان را فریاد میزنند و از دنیا برای مردم ستمدیده ایران طلب یاری میکنند.
امروز جمع زیادی از مخالفان حکومت، در زندان هستند. آنها با وجود گرایشهای فکری متفاوت در کنار یکدیگر ایستادهاند و برای لغو اعدام، آزادی عقیده و باور و برقراری عدالت هزینه میدهند.
امیدوارم در فردای پس از جمهوری اسلامی، این زندانها و سیاهچالها تغییر کاربری پیدا کنند و هیچکس بهخاطر عقایدش به زندان نیفتد. امید دارم که ایرانی داشته باشیم که در آن آزادی به معنی واقعی کلمه یعنی آزادی مخالف من به رسمیت شناخته شود.
اگر امروز کنفرانس مونیخ نماینده یا نمایندگانی از اپوزیسیون را بهجای مسئولان جمهوری اسلامی دعوت میکند، این موضوع حاصل جانهایی است که در راه آزادی فدا شدهاند و از این رو شایسته است که در چنین فرصتی، یاد آن عزیزان گرامی داشته شود و اسناد جنایت علیه بشریت که توسط حکومت اعمال شده، به جهانیان ارائه شود.
شاهزاده رضا پهلوی؛ حضور شما در کنفرانس امنیتی مونیخ، در نقطهای که نگاه افکار عمومی جهان به آن دوخته شده و همزمان با برگزاری تظاهرات گسترده ایرانیان در ۱۴ فوریه - روز جهانی اقدام - اهمیتی تاریخی یافته است. این لحظه میتواند به فرصتی تعیینکننده برای رساندن یک پیام روشن به رهبران جهان بدل شود: دوران مذاکره و مماشات با این رژیم به پایان رسیده و ادامه آن دیگر ممکن و مشروع نیست. جهان باید صدای واقعی ایران را بشنود؛ صدای ملتی که ۴۷ سال در بند بوده اما هرگز تسلیم نشده است. آزادی فوری زندانیان سیاسی، توقف ماشین اعدام، حمایت عملی از خیزشهای مردمی و انزوای کامل ساختار سرکوب، حداقل اقداماتی است که میتواند راه پایاندادن به این چرخه رنج را هموار کند.
با ایمان به آیندهای روشن برای ایران، دست همبستگی به سوی همه فرزندان این سرزمین دراز میکنم. راه آزادی دشوار است، اما با هم میتوان آن را پیمود. آینده از آنِ ملتی است که کنار یکدیگر میایستند، نه در برابر هم.
زنده باد #همبستگی ملی
زنده باد #آزادی
پاینده ایران
#رضا_محمدحسینی
زندان قزلحصار کرج
#بیانیه
مردم این سرزمین با جانفشانی،رنج و خون خود صفحهای تازه در تاریخ گشودهاند؛ صفحهای که نوید فردایی بهتر،آزادتر و انسانیتر را میدهد. اما باید به یاد داشته باشیم که این آغاز راه است. برای رسیدن به مقصد، لازم است همان آیندهای که آرزویش را داریم، از همین امروز در رفتار و اندیشه خود زندگی کنیم.
ما ایرانی آزاد میخواهیم؛ ایرانی که در آن همه شهروندان، فارغ از زبان، قومیت، باور، مذهب و گرایش فکری، در کنار یکدیگر برای آبادانی میهن و شکوفایی استعدادهای مردمانش تلاش کنند. آیندهای که در آن کرامت انسان معیار باشد و هیچ ایرانی بهدلیل تفاوتهایش طرد نشود.
چنین فردایی تنها زمانی ممکن است که همبستگی را نه در شعار، بلکه در عمل بیاموزیم.
ثمردادن خونهایی که در راه آزادی و رهایی ایران ریخته شده، در گرو اتحاد همه نیروها و دلهای دلسوز این سرزمین است. همبستگی با پذیرش و مدارا شکل میگیرد، نه با دیگریسازی، نفرتپراکنی، تهدید و انگ زدن. هر سخن و رفتاری که بذر کینه بیفشاند، راه رسیدن به آزادی را طولانیتر میکند. امروز بیش از هر زمان دیگر به فرهنگی از گفتوگو، احترام متقابل و تحمل تفاوتها نیاز داریم.
زمان آن رسیده است که همه نیروهای سیاسی مخالف جمهوری اسلامی، با هر دیدگاه و سلیقهای، برای شکلدادن به جبههای بزرگ از همبستگی ملی گام بردارند. جبههای که میتواند رنگارنگ باشد، اما بر سر حداقلهای روشنی چون آزادی، حاکمیت قانون، کرامت انسانی، حفظ تمامیت ارضی، جدایی دین از حکومت، حق انتخاب مردم و نفی هرگونه استبداد توافق کند. بهرسمیتشناختن یکدیگر نخستین گام بلوغ سیاسی ماست. بلوغی که باید به جهان نشان دهد ایرانیان توان همکاری برای ساختن آیندهای مشترک را دارند.
همبستگی یعنی همه با هم؛ نه «همه با من»، نه پیروی از یک فرد یا یک تفکر واحد. آینده ایران باید از فردمحوری به سیستممحوری گذر کند؛ به سوی نظمی که در آن هیچکس نتواند اراده شخصی خود را بر قانون و بر مردم تحمیل کند. تنها در چنین چارچوبی است که میتوان امید داشت آزادی پایدار بماند و چرخه استبداد تکرار نشود. جهانیان نیز زمانی بیش از پیش به ما اعتماد خواهند کرد که نشان دهیم بهجای قهرمانپرستی، به نهادها، قانون و مسئولیت جمعی باور داریم.
قدرت ما در همبستگی ماست. جمهوری اسلامی ممکن است سلاح، پول و رسانه داشته باشد؛ اما ما یکدیگر را داریم. ما مردم، امید و حقیقت را داریم و اینها سرمایهای است که از هر قدرت مادی ماندگارتر و تعیینکنندهتر است.
تظاهرات ایرانیان در سراسر جهان، این پیام را به ایرانیان داخل که گروگان یک حکومت تبهکار هستند میدهد که ما تنها نیستیم. نمایندگانی شایسته در خارج داریم که رنج ما را بیان میکنند، نام جاویدنامان را فریاد میزنند و از دنیا برای مردم ستمدیده ایران طلب یاری میکنند.
امروز جمع زیادی از مخالفان حکومت، در زندان هستند. آنها با وجود گرایشهای فکری متفاوت در کنار یکدیگر ایستادهاند و برای لغو اعدام، آزادی عقیده و باور و برقراری عدالت هزینه میدهند.
امیدوارم در فردای پس از جمهوری اسلامی، این زندانها و سیاهچالها تغییر کاربری پیدا کنند و هیچکس بهخاطر عقایدش به زندان نیفتد. امید دارم که ایرانی داشته باشیم که در آن آزادی به معنی واقعی کلمه یعنی آزادی مخالف من به رسمیت شناخته شود.
اگر امروز کنفرانس مونیخ نماینده یا نمایندگانی از اپوزیسیون را بهجای مسئولان جمهوری اسلامی دعوت میکند، این موضوع حاصل جانهایی است که در راه آزادی فدا شدهاند و از این رو شایسته است که در چنین فرصتی، یاد آن عزیزان گرامی داشته شود و اسناد جنایت علیه بشریت که توسط حکومت اعمال شده، به جهانیان ارائه شود.
شاهزاده رضا پهلوی؛ حضور شما در کنفرانس امنیتی مونیخ، در نقطهای که نگاه افکار عمومی جهان به آن دوخته شده و همزمان با برگزاری تظاهرات گسترده ایرانیان در ۱۴ فوریه - روز جهانی اقدام - اهمیتی تاریخی یافته است. این لحظه میتواند به فرصتی تعیینکننده برای رساندن یک پیام روشن به رهبران جهان بدل شود: دوران مذاکره و مماشات با این رژیم به پایان رسیده و ادامه آن دیگر ممکن و مشروع نیست. جهان باید صدای واقعی ایران را بشنود؛ صدای ملتی که ۴۷ سال در بند بوده اما هرگز تسلیم نشده است. آزادی فوری زندانیان سیاسی، توقف ماشین اعدام، حمایت عملی از خیزشهای مردمی و انزوای کامل ساختار سرکوب، حداقل اقداماتی است که میتواند راه پایاندادن به این چرخه رنج را هموار کند.
با ایمان به آیندهای روشن برای ایران، دست همبستگی به سوی همه فرزندان این سرزمین دراز میکنم. راه آزادی دشوار است، اما با هم میتوان آن را پیمود. آینده از آنِ ملتی است که کنار یکدیگر میایستند، نه در برابر هم.
زنده باد #همبستگی ملی
زنده باد #آزادی
پاینده ایران
#رضا_محمدحسینی
زندان قزلحصار کرج
#بیانیه
❤37👍15🕊4💔1
آیا در فرهنگ ایرانی مرثیه تقدیس میشود و خشم تقبیح؟
خوانشی روانکاوانه در ستایش اشک و هراس از اعتراض!
پیام همراهان
در تاریخ فرهنگی ما، رنج اغلب شأنی قدسی یافته است. صبر، تحمل، سوختنِ بیصدا و فروبردن درد، نهفقط فضیلت اخلاقی شمرده شده، بلکه نشانهای از پاکی و حقانیت تلقی گردیده است. در مقابل، خشم، حتی وقتی پاسخی طبیعی و موجه به بیعدالتی است، با برچسبهایی چون طغیان، بیصبری، گناه و شر همراه شده. این دوگانهی نابرابر، بهتدریج در ناخودآگاه جمعی ما رسوب کرده است.
در چنین افقی، انسانِ رنجکشیده محترم است، اما انسانِ خشمگین مشکوک. کسی که اشک میریزد، قابل همدردی است، اما کسی که مطالبه میکند، مزاحم نظم موجود تلقی میشود. زبان رایج فرهنگ ما—در ادبیات، آیینهای سوگواری و روایتهای تاریخی، بارها این پیام پنهان را بازتولید کرده است: رنج را تحمل کن، اما اعتراض نکن.
این تقدیس رنج البته بیکارکرد نبوده است؛ همبستگی ساخته، معنا داده و امکان بقا فراهم کرده. اما بهای روانی و اجتماعی آن سنگین بوده است. خشمی که میتوانست نیرویی اخلاقی برای مرزبندی، خطابکردن و تغییر باشد، یا سرکوب شده یا به انفجارهایی کور و بیسرانجام بدل گشته است. جامعهای که خشم را شیطانی میداند، ناگزیر یا در مظلومیتی مزمن میماند، یا هر از گاه به فورانی میرسد که چیزی را اصلاح نمیکند.
شاید زمان آن رسیده باشد که این جابهجایی عاطفی را دوباره بیازماییم: نه برای نفی رنج، بلکه برای خارجکردن آن از مقام قدسیِ فلجکنندهاش؛ و نه برای ستایش خشونت، بلکه برای بازگرداندن کرامت به خشمِ آگاهانه، خشمی که مرز میگذارد، مخاطب دارد و مسئولیت میطلبد.
بدون این بازاندیشی، اشک همچنان ستوده میشود،
اعتراض همچنان هراسانگیز میماند،
و تغییر، همچنان به آیندهای نامعلوم حواله داده میشود.
#خشم #نه_به_جمهورى_اسلامى #همبستگی #دادخواهی
@Tavaana_TavaanaTech
آیا در فرهنگ ایرانی مرثیه تقدیس میشود و خشم تقبیح؟
خوانشی روانکاوانه در ستایش اشک و هراس از اعتراض!
پیام همراهان
در تاریخ فرهنگی ما، رنج اغلب شأنی قدسی یافته است. صبر، تحمل، سوختنِ بیصدا و فروبردن درد، نهفقط فضیلت اخلاقی شمرده شده، بلکه نشانهای از پاکی و حقانیت تلقی گردیده است. در مقابل، خشم، حتی وقتی پاسخی طبیعی و موجه به بیعدالتی است، با برچسبهایی چون طغیان، بیصبری، گناه و شر همراه شده. این دوگانهی نابرابر، بهتدریج در ناخودآگاه جمعی ما رسوب کرده است.
در چنین افقی، انسانِ رنجکشیده محترم است، اما انسانِ خشمگین مشکوک. کسی که اشک میریزد، قابل همدردی است، اما کسی که مطالبه میکند، مزاحم نظم موجود تلقی میشود. زبان رایج فرهنگ ما—در ادبیات، آیینهای سوگواری و روایتهای تاریخی، بارها این پیام پنهان را بازتولید کرده است: رنج را تحمل کن، اما اعتراض نکن.
این تقدیس رنج البته بیکارکرد نبوده است؛ همبستگی ساخته، معنا داده و امکان بقا فراهم کرده. اما بهای روانی و اجتماعی آن سنگین بوده است. خشمی که میتوانست نیرویی اخلاقی برای مرزبندی، خطابکردن و تغییر باشد، یا سرکوب شده یا به انفجارهایی کور و بیسرانجام بدل گشته است. جامعهای که خشم را شیطانی میداند، ناگزیر یا در مظلومیتی مزمن میماند، یا هر از گاه به فورانی میرسد که چیزی را اصلاح نمیکند.
شاید زمان آن رسیده باشد که این جابهجایی عاطفی را دوباره بیازماییم: نه برای نفی رنج، بلکه برای خارجکردن آن از مقام قدسیِ فلجکنندهاش؛ و نه برای ستایش خشونت، بلکه برای بازگرداندن کرامت به خشمِ آگاهانه، خشمی که مرز میگذارد، مخاطب دارد و مسئولیت میطلبد.
بدون این بازاندیشی، اشک همچنان ستوده میشود،
اعتراض همچنان هراسانگیز میماند،
و تغییر، همچنان به آیندهای نامعلوم حواله داده میشود.
#خشم #نه_به_جمهورى_اسلامى #همبستگی #دادخواهی
@Tavaana_TavaanaTech
👍14❤9👌1💯1
سوگِ مقاوم
روایت خانوادههای جانباختگان که بهجای عزاداری، آیین شادی و رقص برپا میکنند
پیام همراهان
در آیینهای مرسوم سوگواری فرهنگ ما، مرثیهخوانی، قرآنخوانی و نوحه، زبانهای آشنای مواجهه با مرگاند. این زبانها رنج را تسلی میدهند، اما اغلب به صبر، سکوت و انفعال فرامیخوانند.
با اینهمه، در ماههای اخیر، خانوادههای جانباختگان اعتراضات دیماه، دست به ابتکاری تازه زدهاند: در برخی مراسم خاکسپاری و یادبود، بهجای مرثیه و نوحه، بر مزار عزیزانشان میرقصند.
این رقص، نه انکار فقدان است و نه سبکانگاری مرگ. آنچه دیده میشود، کنشی نمادین، سنگین و آمیخته با اندوه است. میتوان آن را نوعی «سوگِ مقاوم» نامید؛ سوگی که از قالبهای مرسوم ناله و آه فراتر میرود و میکوشد عاملیت بازماندگان را حفظ کند.
در فرهنگی که رنج اغلب تقدیس شده و انتظار میرود بازماندگان فقط بسوزند و سکوت کنند، این امتناع از مرثیه خود پیام دارد. رقص بر مزار، بهمثابه یک اعتراض بیکلام است: نه از مسیر فریاد و خشونت، بلکه از مسیر بدن، حرکت و حضور در زندگی.
سوگِ مقاوم، مرگ را انکار نمیکند، اما اجازه نمیدهد مرگ، معنای نهایی را تعیین کند. در این شیوه، رنج قدسی نمیشود و خشم به ناله فروکاسته نمیگردد. آنچه برجسته میشود، ایستادگی و حفظ کرامت انسانی است: ایستادگی در برابر حذف، فراموشی و عادتدادن جامعه به مرثیههای بیاثر.
شاید این ابتکار تازه، نشانهی تغییری عمیقتر باشد؛ تلاشی جمعی برای یافتن زبان تازهای که سوگ فقط گریه نباشد، بلکه شکلی از مقاومت و حضور فعال نیز باشد.
#دادخواهی #همبستگی #سوگواری #مقاومت_مدنی #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایستادگی
@Tavaana_TavaanaTech
روایت خانوادههای جانباختگان که بهجای عزاداری، آیین شادی و رقص برپا میکنند
پیام همراهان
در آیینهای مرسوم سوگواری فرهنگ ما، مرثیهخوانی، قرآنخوانی و نوحه، زبانهای آشنای مواجهه با مرگاند. این زبانها رنج را تسلی میدهند، اما اغلب به صبر، سکوت و انفعال فرامیخوانند.
با اینهمه، در ماههای اخیر، خانوادههای جانباختگان اعتراضات دیماه، دست به ابتکاری تازه زدهاند: در برخی مراسم خاکسپاری و یادبود، بهجای مرثیه و نوحه، بر مزار عزیزانشان میرقصند.
این رقص، نه انکار فقدان است و نه سبکانگاری مرگ. آنچه دیده میشود، کنشی نمادین، سنگین و آمیخته با اندوه است. میتوان آن را نوعی «سوگِ مقاوم» نامید؛ سوگی که از قالبهای مرسوم ناله و آه فراتر میرود و میکوشد عاملیت بازماندگان را حفظ کند.
در فرهنگی که رنج اغلب تقدیس شده و انتظار میرود بازماندگان فقط بسوزند و سکوت کنند، این امتناع از مرثیه خود پیام دارد. رقص بر مزار، بهمثابه یک اعتراض بیکلام است: نه از مسیر فریاد و خشونت، بلکه از مسیر بدن، حرکت و حضور در زندگی.
سوگِ مقاوم، مرگ را انکار نمیکند، اما اجازه نمیدهد مرگ، معنای نهایی را تعیین کند. در این شیوه، رنج قدسی نمیشود و خشم به ناله فروکاسته نمیگردد. آنچه برجسته میشود، ایستادگی و حفظ کرامت انسانی است: ایستادگی در برابر حذف، فراموشی و عادتدادن جامعه به مرثیههای بیاثر.
شاید این ابتکار تازه، نشانهی تغییری عمیقتر باشد؛ تلاشی جمعی برای یافتن زبان تازهای که سوگ فقط گریه نباشد، بلکه شکلی از مقاومت و حضور فعال نیز باشد.
#دادخواهی #همبستگی #سوگواری #مقاومت_مدنی #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایستادگی
@Tavaana_TavaanaTech
👌14💔8🕊5❤2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کاملیا سجادیان، مادر جاویدنام محمدحسن ترکمان، در این ویدیو از مردم میخواهد که به جای زانوی غم بغل گرفتن، از غم خود قدرت، صبوری و استقامت بیافرینند و از همه میخواهد که با خانوادههای داغدار همدلی داشته باشند و در برابر حکومت از خود ضعف نشان ندهند.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت #دادخواهی #همبستگی #همدلی
@Tavaana_TavaanaTech
#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت #دادخواهی #همبستگی #همدلی
@Tavaana_TavaanaTech
💔38🕊17❤12👍7👌2
صنعت حالِ خوب و فراموشی مسئولیت جمعی:
آیا «حال خوب» محصول جانبی زیست مسئولانه است؟
پیام همراهان
در سالهای اخیر «حالِ خوب» از یک تجربه انسانی به یک مطالبه دائمی تبدیل شده است؛ گویی مهمترین وظیفه ما تنظیم ذهن، دوری از اخبار تلخ و تمرکز بر احساسات شخصی است. این توصیهها در ظاهر سودمندند، اما پرسش اینجاست: وقتی جامعه با بحران و خشونت روبهروست، بهویژه در روزهای پس از کشتار خونین هجدهم و نوزدهم دیماه، آیا میتوان رنج جمعی را به مسئلهای صرفاً فردی تقلیل داد؟
در چنین لحظاتی، اندوه و خشم فقط «هیجان منفی» نیستند؛ واکنشهایی اخلاقیاند. سوگ اجتماعی نشانه زنده بودن وجدان عمومی است. اگر به ما گفته شود «برای حفظ حال خوب، فاصله بگیر و درگیر نشو»، خطر آن است که بهتدریج حساسیت اخلاقی و مسئولیت شهروندیمان فرسوده شود.
حتی در روانشناسی مثبتنگر که با نامهایی مانند مارتین سلیگمن شناخته میشود، تأکید بر معنا، ارتباط و مشارکت است؛ نه انکار واقعیت و نه بیاعتنایی به رنج دیگران. حال خوبِ پایدار از دل تجربه معنا و پیوند اجتماعی شکل میگیرد، نه از بریدن خود از جهان مشترک.
مسئولیت اجتماعی لزوماً به معنای فرسودگی یا خشم دائمی نیست. مسئول بودن یعنی آگاه ماندن، همدل بودن با آسیبدیدگان، پرسیدن پرسشهای دشوار و حفظ حافظه جمعی. جامعهای که رنج مشترک را به «انتخاب ذهنی افراد» تقلیل دهد، بهتدریج خشونت را عادی میکند و پیوندهای انسانی را سست میسازد.
«صنعت حالِ خوب» وقتی خطرناک میشود که آرامش فردی را جایگزین مسئولیت جمعی کند. در مقابل، میتوان صورت مسئله را وارونه دید: شاید حال خوب هدف نهایی نباشد، بلکه پیامد زیستِ مسئولانه و معنادار باشد. انسانی که در کنار دیگران میایستد، نسبت به حقیقت بیتفاوت نمیماند و سهم خود را حتی اگر کوچک در حفظ کرامت انسانی ادا میکند، امکان تجربه آرامشی عمیقتر را خواهد داشت.
پرسش اصلی همین است:
آیا میخواهیم صرفاً احساس بهتری داشته باشیم، یا میخواهیم در جهانی بهتر سهیم باشیم؟
#همدلی #سوگ #مسئولیت_اجتماعی #همبستگی
@Tavaana_TavaanaTech
صنعت حالِ خوب و فراموشی مسئولیت جمعی:
آیا «حال خوب» محصول جانبی زیست مسئولانه است؟
پیام همراهان
در سالهای اخیر «حالِ خوب» از یک تجربه انسانی به یک مطالبه دائمی تبدیل شده است؛ گویی مهمترین وظیفه ما تنظیم ذهن، دوری از اخبار تلخ و تمرکز بر احساسات شخصی است. این توصیهها در ظاهر سودمندند، اما پرسش اینجاست: وقتی جامعه با بحران و خشونت روبهروست، بهویژه در روزهای پس از کشتار خونین هجدهم و نوزدهم دیماه، آیا میتوان رنج جمعی را به مسئلهای صرفاً فردی تقلیل داد؟
در چنین لحظاتی، اندوه و خشم فقط «هیجان منفی» نیستند؛ واکنشهایی اخلاقیاند. سوگ اجتماعی نشانه زنده بودن وجدان عمومی است. اگر به ما گفته شود «برای حفظ حال خوب، فاصله بگیر و درگیر نشو»، خطر آن است که بهتدریج حساسیت اخلاقی و مسئولیت شهروندیمان فرسوده شود.
حتی در روانشناسی مثبتنگر که با نامهایی مانند مارتین سلیگمن شناخته میشود، تأکید بر معنا، ارتباط و مشارکت است؛ نه انکار واقعیت و نه بیاعتنایی به رنج دیگران. حال خوبِ پایدار از دل تجربه معنا و پیوند اجتماعی شکل میگیرد، نه از بریدن خود از جهان مشترک.
مسئولیت اجتماعی لزوماً به معنای فرسودگی یا خشم دائمی نیست. مسئول بودن یعنی آگاه ماندن، همدل بودن با آسیبدیدگان، پرسیدن پرسشهای دشوار و حفظ حافظه جمعی. جامعهای که رنج مشترک را به «انتخاب ذهنی افراد» تقلیل دهد، بهتدریج خشونت را عادی میکند و پیوندهای انسانی را سست میسازد.
«صنعت حالِ خوب» وقتی خطرناک میشود که آرامش فردی را جایگزین مسئولیت جمعی کند. در مقابل، میتوان صورت مسئله را وارونه دید: شاید حال خوب هدف نهایی نباشد، بلکه پیامد زیستِ مسئولانه و معنادار باشد. انسانی که در کنار دیگران میایستد، نسبت به حقیقت بیتفاوت نمیماند و سهم خود را حتی اگر کوچک در حفظ کرامت انسانی ادا میکند، امکان تجربه آرامشی عمیقتر را خواهد داشت.
پرسش اصلی همین است:
آیا میخواهیم صرفاً احساس بهتری داشته باشیم، یا میخواهیم در جهانی بهتر سهیم باشیم؟
#همدلی #سوگ #مسئولیت_اجتماعی #همبستگی
@Tavaana_TavaanaTech
❤15
پلیس مونیخ اعلام کرد در تجمع اعتراضی ایرانیان در این شهر ۲۵۰ هزار نفر شرکت کردهاند. بر اساس گزارشها، ایرانیان از نقاط مختلف اروپا برای اعلام همبستگی با مردم ایران به مونیخ رفتهاند و در این تجمع شرکت کردهاند.
همزمان در کشورهای مختلف جهان، ایرانیان در تجمعات اعتراضی حضور پیدا کردهاند.
این بزرگترین تجمع ایرانیان بوده در خارج از مرزهای ایران بوده است.
لیندسی گراهام، سناتور آمریکایی، در تجمع ایرانیان در مونیخ گفت: «مردم ایران در حال تاریخسازی هستند و این باشکوهترین لحظه تاریخ ایران است.» او افزود: «این لحظه تغییر است؛ لحظهای که ایران آزاد میشود. موضوع فقط زمان است.»
او تاکید کرد که به مردم ایران کمک خواهد کرد تا از «شر جمهوری اسلامی» خلاص شوند.
سناتور لیندسی گراهام در تجمع ایرانیان در مونیخ گفت: «من فریاد شما را شنیدم. اینجا هستم تا به شما کمک کنیم از شر این رژیم خلاص شوید.»
او افزود: «آیتاللهها باید بروند. مردم ایران آزادی خود را به دست میآورند.» گراهام همچنین تاکید کرد: «کمک در راه است، به اعتراضات خود ادامه دهید. روز آزادی شما نزدیک است.»
شاهزاده رضا پهلوی در تجمع ایرانیان در شهر مونیخ خطاب به حاضران گفت: «ترکوندید؛ این بزرگترین جمعیتی است که تا به حال کنار هم جمع شدهایم.»
شاهزاده رضا پهلوی اضافه کرد: «آزادی ایران نه فقط برای ما، بلکه به نفع مردم جهان نیز هست.»
شاهزاده رضا پهلوی همچنین گفت «دشمنان سعی دارند القا کنند که مردم ایران اتحاد ندارند؛ این دروغ محض است و مردم ایران این را اثبات کردهاند.» او افزود: «ایرانیان خارج از کشور که سالها درد دوری از وطن را تجربه کردهاند، از حرکت نایستادند. امروز افق پیروزی بسیار نزدیک است.»
شاهزاده رضا پهلوی تاکید کرد: «در چهارگوشه جهان، ایرانیان هفتههاست در صحنهاند تا صدای مردم ایران را به جهان برسانند.ایرانیان خارج از کشور متمدنانه نگذاشتند حاشیهای ایجاد شود.»
او ادامه داد: «رفتار ایرانیان خارج از کشور بینظیر و الگو بوده است؛ من به همه ایرانیان افتخار میکنم.برخلاف این نظام فاسد کودککش، شما ایرانیان نماد یک تمدن عظیم هستید و در فردای ایران آزاد ثابت خواهید کرد که چه ملت بزرگی هستید.»
شاهزاده رضا پهلوی در تجمع ایرانیان در شهر مونیخ خطاب به حاضران گفت: «این بزرگترین جمعیتی است که تا به حال کنار هم جمع شدهایم. حرف من به هممیهنان شجاع در داخل ایران است؛ بدانید و ببینید که تنها نیستید و صدای شما به جهانیان رسیده است.»
او افزود: «مردم ایران بدانند در این مبارزه دنیا کنارشان ایستاده است.»
شاهزاده رضا پهلوی گفت: «پس از گذشت حدود نیمقرن مماشات جهان با این نظام سرکوبگر و چندین نهضت آزادیخواهی، اکنون به مرحلهای رسیدهایم که به قول شما آخرین نبرد است.»
او تاکید کرد: «میلیونها نفر در داخل ایران از دیدگاهها و اقوام و ادیان و گرایشهای مختلف، متحد و یکصدا کنار هم ایستادهاند.»
حاضران در تجمعات خارج از کشور با تفکرات، سلایق و دیدگاههای گوناگون، برای اعلام همبستگی با مردم داخل ایران و با در دست داشتن تصاویر جاویدنامان و پرچم ملی ایران، در تجمعات حاضر شدند و اعلام کردند که ما ملتی متحد هستیم و آمادگی عبور از جمهوری اسلامی را داریم.
لازم به ذکر است، روز گذشته شاهزاده رضا پهلوی اعلام کرد، کسانی که علیه فعالان مختلف، فحاشی میکنند، مزدور رژیم هستند و در سخنانش از همبستگی برای گذار از جمهوری اسلامی سخن گفت.
#مونیخ #همبستگی #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
همزمان در کشورهای مختلف جهان، ایرانیان در تجمعات اعتراضی حضور پیدا کردهاند.
این بزرگترین تجمع ایرانیان بوده در خارج از مرزهای ایران بوده است.
لیندسی گراهام، سناتور آمریکایی، در تجمع ایرانیان در مونیخ گفت: «مردم ایران در حال تاریخسازی هستند و این باشکوهترین لحظه تاریخ ایران است.» او افزود: «این لحظه تغییر است؛ لحظهای که ایران آزاد میشود. موضوع فقط زمان است.»
او تاکید کرد که به مردم ایران کمک خواهد کرد تا از «شر جمهوری اسلامی» خلاص شوند.
سناتور لیندسی گراهام در تجمع ایرانیان در مونیخ گفت: «من فریاد شما را شنیدم. اینجا هستم تا به شما کمک کنیم از شر این رژیم خلاص شوید.»
او افزود: «آیتاللهها باید بروند. مردم ایران آزادی خود را به دست میآورند.» گراهام همچنین تاکید کرد: «کمک در راه است، به اعتراضات خود ادامه دهید. روز آزادی شما نزدیک است.»
شاهزاده رضا پهلوی در تجمع ایرانیان در شهر مونیخ خطاب به حاضران گفت: «ترکوندید؛ این بزرگترین جمعیتی است که تا به حال کنار هم جمع شدهایم.»
شاهزاده رضا پهلوی اضافه کرد: «آزادی ایران نه فقط برای ما، بلکه به نفع مردم جهان نیز هست.»
شاهزاده رضا پهلوی همچنین گفت «دشمنان سعی دارند القا کنند که مردم ایران اتحاد ندارند؛ این دروغ محض است و مردم ایران این را اثبات کردهاند.» او افزود: «ایرانیان خارج از کشور که سالها درد دوری از وطن را تجربه کردهاند، از حرکت نایستادند. امروز افق پیروزی بسیار نزدیک است.»
شاهزاده رضا پهلوی تاکید کرد: «در چهارگوشه جهان، ایرانیان هفتههاست در صحنهاند تا صدای مردم ایران را به جهان برسانند.ایرانیان خارج از کشور متمدنانه نگذاشتند حاشیهای ایجاد شود.»
او ادامه داد: «رفتار ایرانیان خارج از کشور بینظیر و الگو بوده است؛ من به همه ایرانیان افتخار میکنم.برخلاف این نظام فاسد کودککش، شما ایرانیان نماد یک تمدن عظیم هستید و در فردای ایران آزاد ثابت خواهید کرد که چه ملت بزرگی هستید.»
شاهزاده رضا پهلوی در تجمع ایرانیان در شهر مونیخ خطاب به حاضران گفت: «این بزرگترین جمعیتی است که تا به حال کنار هم جمع شدهایم. حرف من به هممیهنان شجاع در داخل ایران است؛ بدانید و ببینید که تنها نیستید و صدای شما به جهانیان رسیده است.»
او افزود: «مردم ایران بدانند در این مبارزه دنیا کنارشان ایستاده است.»
شاهزاده رضا پهلوی گفت: «پس از گذشت حدود نیمقرن مماشات جهان با این نظام سرکوبگر و چندین نهضت آزادیخواهی، اکنون به مرحلهای رسیدهایم که به قول شما آخرین نبرد است.»
او تاکید کرد: «میلیونها نفر در داخل ایران از دیدگاهها و اقوام و ادیان و گرایشهای مختلف، متحد و یکصدا کنار هم ایستادهاند.»
حاضران در تجمعات خارج از کشور با تفکرات، سلایق و دیدگاههای گوناگون، برای اعلام همبستگی با مردم داخل ایران و با در دست داشتن تصاویر جاویدنامان و پرچم ملی ایران، در تجمعات حاضر شدند و اعلام کردند که ما ملتی متحد هستیم و آمادگی عبور از جمهوری اسلامی را داریم.
لازم به ذکر است، روز گذشته شاهزاده رضا پهلوی اعلام کرد، کسانی که علیه فعالان مختلف، فحاشی میکنند، مزدور رژیم هستند و در سخنانش از همبستگی برای گذار از جمهوری اسلامی سخن گفت.
#مونیخ #همبستگی #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
❤69🕊6
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
روز گذشته، در سراسر جهان ایرانیان به نشان همبستگی با مردم داخل کشور و انزجار از جمهوری اسلامی در شهرهای مختلف تظاهرات با شکوهی برگزار کردند. در تورنتو ۴۰۰ هزار نفر، در مونیخ ۲۵۰ هزار نفر و در شهرهای دیگر دهها هزار نفر گرد هم آمدند تا به جهانیان اعلام کنند که روابط خود را با جمهوری اسلامی قطع کنند، به همبستگی مردم ایران باور داشته باشند و کمک کنند تا این رژیم جنایتکار حاکم بر ایران سرنگون شود.
آنها با در دست داشتن تصاویر جاویدنامان، پرچم ملی ایران و سر دادن شعار علیه جمهوری اسلامی به مردم داخل ایران نیز پیام دادند که ما امتداد صدای شما هستیم و جانفشانی شما را فراموش نخواهیم کرد.
به امید پیروزی و برقراری حکومتی دموکراتیک، سکولار و مبتنی بر حقوق بشر
#همبستگی #همبستگی_ملی
@Tavaana_TavaanaTech
روز گذشته، در سراسر جهان ایرانیان به نشان همبستگی با مردم داخل کشور و انزجار از جمهوری اسلامی در شهرهای مختلف تظاهرات با شکوهی برگزار کردند. در تورنتو ۴۰۰ هزار نفر، در مونیخ ۲۵۰ هزار نفر و در شهرهای دیگر دهها هزار نفر گرد هم آمدند تا به جهانیان اعلام کنند که روابط خود را با جمهوری اسلامی قطع کنند، به همبستگی مردم ایران باور داشته باشند و کمک کنند تا این رژیم جنایتکار حاکم بر ایران سرنگون شود.
آنها با در دست داشتن تصاویر جاویدنامان، پرچم ملی ایران و سر دادن شعار علیه جمهوری اسلامی به مردم داخل ایران نیز پیام دادند که ما امتداد صدای شما هستیم و جانفشانی شما را فراموش نخواهیم کرد.
به امید پیروزی و برقراری حکومتی دموکراتیک، سکولار و مبتنی بر حقوق بشر
#همبستگی #همبستگی_ملی
@Tavaana_TavaanaTech
1❤46🕊6💯3👍1
بیانیه جمعی از زندانیان سیاسی ایران در قدردانی از گردهماییهای جهانی؛ تأکید بر همبستگی ملی و تداوم امید به آزادی
جمعی از زندانیان سیاسی سابق و فعلی ایران با انتشار بیانیهای، از گردهماییهای گسترده ایرانیان در روز جهانی اقدام، بهویژه اجتماع بزرگ مونیخ و تجمعات همزمان در شهرهای مختلف جهان، قدردانی کرده و این رویدادها را نمادی از همبستگی ملی و تداوم اراده برای آزادی دانستند.
این بیانیه با عبارتهای «به نام ایران، به نام آزادی و به نام مردمی که ایستادهاند تا میهن خود را بازپس گیرند» آغاز شده و امضاکنندگان آن تأکید کردهاند که «از پشت دیوارهای زندان و در شرایطی که میکوشند صدایمان را خاموش کنند، با قلبی سرشار از امید، غرور و سپاس، در برابر شکوه و عظمت گردهمایی بزرگ ایرانیان… سر تعظیم فرود میآوریم.»
در ادامه، از حضور گسترده ایرانیان در شهرهای مختلف جهان بهعنوان پیامی روشن یاد شده است:
«ایران زنده است، اراده ملت زنده است، و فریاد آزادی خاموششدنی نیست.»
امضاکنندگان بیانیه، این تجمعها را «تنها یک تجمع» ندانسته و آن را «تجلی اراده یک ملت» توصیف کردهاند؛ ملتی که «سالها رنج کشیدهاند اما تسلیم نشدهاند» و باور دارند «آینده ایران از آنِ آزادی است.»
در بخش دیگری از بیانیه، از برگزارکنندگان، سازماندهندگان، داوطلبان و شرکتکنندگان قدردانی شده و آمده است:
«شما در آن روز نه فقط برای خود، بلکه برای میلیونها ایرانی که امکان حضور نداشتند ایستادید و فریاد زدید، و این فریاد به درون زندانها نیز رسید.»
همچنین از سخنان شاهزاده رضا پهلوی که بر «همبستگی ملی، امید به آینده و ضرورت نجات ایران» تأکید کردهاند، بهعنوان پیامی نیروبخش برای ادامه ایستادگی در سختترین شرایط یاد شده است.
در ادامه بیانیه با تأکید دوباره بر اتحاد ملی آمده است:
«بدانید که مردم ایران صدای شما را شنیدند.
بدانید که این همبستگی، این اتحاد و این اراده، پایههای استبداد را به لرزه درآورده است.
بدانید که هیچ قدرتی توان ایستادن در برابر ملتی بیدار و مصمم را ندارد.»
نویسندگان بیانیه در پایان با ابراز امید نسبت به آینده تصریح کردهاند که «روزی نهچندان دور، همین فریادها در خیابانهای ایران طنین خواهد انداخت و ملت ایران… آزادی، سربلندی و شکوه میهن را جشن خواهد گرفت.»
این بیانیه به امضای دهها تن از زندانیان سیاسی سابق و فعلی رسیده و در مجموع، بیش از هر چیز بر همبستگی ایرانیان در داخل و خارج از کشور بهعنوان نیرویی تعیینکننده برای آینده ایران تأکید دارد.
اسامی امضاکنندگان:
فرشته سوری
سوری بابائی چگینی
رضا نوروزی
حجت الاه رافعی
بهفرلاله زاری
صالح خاموشی
حسین استاجی آریان
محمد حسین سهرابی
بختیار ساسانی
مسعود حساس
آزاد پیکری فرد
میثم غلامی
امین سخنور
کاظم علی نژاد بارانلو
شهریار بیات
علی اصغر حسنی راد
بختیار ساسانی
مرسل کتابی
وحید قدیرزاده
علی جهانیان
محسن خانمحمدی
سعید نسیمی
میثم محمدی
محمد دانیالی
غلامجسین بروجردی
رضا بهروز مرادی
حسن قرآن نویس
مجتبی ابراهیمی
مهدی ساورعلیا
افشار مونسی
علی مقصد جو
محمد سلطانی
محمد رهبری
علیرضا بهاری
میلاد حسنلوئی
محمد رضا عزیز محمدی
محمد رزازیان
حامد محمدی
فرشید لاهوتی
یاشار قضائی
سهراب حسن خانی
#بیانیه #همبستگی #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
جمعی از زندانیان سیاسی سابق و فعلی ایران با انتشار بیانیهای، از گردهماییهای گسترده ایرانیان در روز جهانی اقدام، بهویژه اجتماع بزرگ مونیخ و تجمعات همزمان در شهرهای مختلف جهان، قدردانی کرده و این رویدادها را نمادی از همبستگی ملی و تداوم اراده برای آزادی دانستند.
این بیانیه با عبارتهای «به نام ایران، به نام آزادی و به نام مردمی که ایستادهاند تا میهن خود را بازپس گیرند» آغاز شده و امضاکنندگان آن تأکید کردهاند که «از پشت دیوارهای زندان و در شرایطی که میکوشند صدایمان را خاموش کنند، با قلبی سرشار از امید، غرور و سپاس، در برابر شکوه و عظمت گردهمایی بزرگ ایرانیان… سر تعظیم فرود میآوریم.»
در ادامه، از حضور گسترده ایرانیان در شهرهای مختلف جهان بهعنوان پیامی روشن یاد شده است:
«ایران زنده است، اراده ملت زنده است، و فریاد آزادی خاموششدنی نیست.»
امضاکنندگان بیانیه، این تجمعها را «تنها یک تجمع» ندانسته و آن را «تجلی اراده یک ملت» توصیف کردهاند؛ ملتی که «سالها رنج کشیدهاند اما تسلیم نشدهاند» و باور دارند «آینده ایران از آنِ آزادی است.»
در بخش دیگری از بیانیه، از برگزارکنندگان، سازماندهندگان، داوطلبان و شرکتکنندگان قدردانی شده و آمده است:
«شما در آن روز نه فقط برای خود، بلکه برای میلیونها ایرانی که امکان حضور نداشتند ایستادید و فریاد زدید، و این فریاد به درون زندانها نیز رسید.»
همچنین از سخنان شاهزاده رضا پهلوی که بر «همبستگی ملی، امید به آینده و ضرورت نجات ایران» تأکید کردهاند، بهعنوان پیامی نیروبخش برای ادامه ایستادگی در سختترین شرایط یاد شده است.
در ادامه بیانیه با تأکید دوباره بر اتحاد ملی آمده است:
«بدانید که مردم ایران صدای شما را شنیدند.
بدانید که این همبستگی، این اتحاد و این اراده، پایههای استبداد را به لرزه درآورده است.
بدانید که هیچ قدرتی توان ایستادن در برابر ملتی بیدار و مصمم را ندارد.»
نویسندگان بیانیه در پایان با ابراز امید نسبت به آینده تصریح کردهاند که «روزی نهچندان دور، همین فریادها در خیابانهای ایران طنین خواهد انداخت و ملت ایران… آزادی، سربلندی و شکوه میهن را جشن خواهد گرفت.»
این بیانیه به امضای دهها تن از زندانیان سیاسی سابق و فعلی رسیده و در مجموع، بیش از هر چیز بر همبستگی ایرانیان در داخل و خارج از کشور بهعنوان نیرویی تعیینکننده برای آینده ایران تأکید دارد.
اسامی امضاکنندگان:
فرشته سوری
سوری بابائی چگینی
رضا نوروزی
حجت الاه رافعی
بهفرلاله زاری
صالح خاموشی
حسین استاجی آریان
محمد حسین سهرابی
بختیار ساسانی
مسعود حساس
آزاد پیکری فرد
میثم غلامی
امین سخنور
کاظم علی نژاد بارانلو
شهریار بیات
علی اصغر حسنی راد
بختیار ساسانی
مرسل کتابی
وحید قدیرزاده
علی جهانیان
محسن خانمحمدی
سعید نسیمی
میثم محمدی
محمد دانیالی
غلامجسین بروجردی
رضا بهروز مرادی
حسن قرآن نویس
مجتبی ابراهیمی
مهدی ساورعلیا
افشار مونسی
علی مقصد جو
محمد سلطانی
محمد رهبری
علیرضا بهاری
میلاد حسنلوئی
محمد رضا عزیز محمدی
محمد رزازیان
حامد محمدی
فرشید لاهوتی
یاشار قضائی
سهراب حسن خانی
#بیانیه #همبستگی #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
❤27💔4