آموزشکده توانا

نام علی لاریجانی در تاریخ سیاسی معاصر ایران، نه با دیپلماسی و فلسفه، که با جوهر سیاه اعترافات اجباری و خون سرخ معترضان گره خورده است. او که روزگاری در میانه دهه هفتاد در راهروهای صداوسیما، خشت اول بنای «ترور شخصیت» را با برنامه رذیلانه «هویت» بنا نهاد، مسیر رسوایی را تا رسیدن به جایگاه طراح سرکوب‌های خونین طی کرد. لاریجانی با همکاری مستقیم جانیانی چون سعید امامی، قاب تلویزیون را به شکنجه‌گاهی بدل کرد که در آن عزت‌الله سحابی‌ها و سعیدی‌سیرجانی‌ها زیر فشار خرد می‌شدند تا راه برای قتل‌های زنجیره‌ای هموار شود. او ایدئولوگِ حذف بود؛ کسی که آموخت چگونه می‌توان پیش از سلاخی فیزیکی روشنفکر، روح او را در رسانه ملی مثله کرد.
او با نقاب «عقلانیتِ حکومتی»، دوازده سال بر کرسی ریاست مجلس تکیه زد و با بازی‌های سیاسی دوگانه، میان بدنه قدرت و لایه‌های امنیتی در رفت‌ و‌ آمد بود. اما بازگشت نهایی او به شورای عالی امنیت ملی و جایگاه مشاور ارشد، پرده از چهره واقعی‌اش برداشت. در دی‌ماه ۱۴۰۴، لاریجانی دیگر نه یک سیاستمدار، که یک استراتژیست کشتار بود. او با طراحی مدل سرکوب همه‌جانبه، دستور شلیک مستقیم به قلب هزاران ایرانی را صادر کرد تا بقای ساختار را به قیمت تبدیل خیابان‌ها به مسلخ تضمین کند. از رشت تا یاسوج، هر گلوله‌ای که سینه‌ای را شکافت، امضای فکری و اجرایی او را با خود داشت.
جمهوری اسلامی نشان داد که چگونه نخبگان ایدئولوژیک خود را پرورش می‌دهد؛ مهره‌هایی که کارآموزی‌شان را با شکنجه روانی نویسندگان شروع می‌کنند و فارغ‌التحصیلی‌شان را با فرمان قتل‌عام ‌مردم جشن می‌گیرند. علی لاریجانی، که سرانجام در آتش جنگی که خود هیزم‌آور آن بود سوخت، که یک کارگزار وفادار قتل‌عام بود. او میراثی جز ویرانی از خود بر جای نگذاشت؛ مردی که از ترور قلم شروع کرد و به قصابی معترضان‌ رسید. او نماد کامل سیستمی است که در آن «سیاست» چیزی جز استمرار جنایت با ابزارهای متفاوت نیست.

#پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

👍10💯2❤1

1.01K views11:25