و
تصاویری به دست ما رسیده است که استاد صادق منصوری استاد خوشنویسی معروف در مشهد را ر بیمارستان در حالی نشان میدهد که دستبند و پابند به او بسته شده است.
آقای صادق منصوری از بازداشت شدگان مراسم هفتم زنده یاد خسرو علیکردی است. چهارشنبه شب پس از آنکه حال او بد شد، از زندان وکیل آباد مشهد به بیمارستان امام رضا منتقل شد.
او در مراسم هفتم خسروع علیکردی دست نوشتهای از خودش را که شعری از صائب تبریزی است، را بالا گرفت :
«مرگ را داغ عزیزان بر من آسان کرده است»
این تصاویر بسیار دردناک است. استاد صادق منصوری، معروف به این است که فردی مسالمتجو است. او اهل هنر و استاد خطاطی است و شاگردانی بسیاری به جامعه هنری ایران تحویل داده است.
اینکه چنین کسی را حتی در بیمارستان روی تخت، به صورت توهینآمیز و با دستبند و پابند نگه دارند، چه معنایی جز ترس حکومت، دارد؟
#صادق_منصوری #خسرو_علیکردی
@Tavaana_TavaanaTech
تصاویری به دست ما رسیده است که استاد صادق منصوری استاد خوشنویسی معروف در مشهد را ر بیمارستان در حالی نشان میدهد که دستبند و پابند به او بسته شده است.
آقای صادق منصوری از بازداشت شدگان مراسم هفتم زنده یاد خسرو علیکردی است. چهارشنبه شب پس از آنکه حال او بد شد، از زندان وکیل آباد مشهد به بیمارستان امام رضا منتقل شد.
او در مراسم هفتم خسروع علیکردی دست نوشتهای از خودش را که شعری از صائب تبریزی است، را بالا گرفت :
«مرگ را داغ عزیزان بر من آسان کرده است»
این تصاویر بسیار دردناک است. استاد صادق منصوری، معروف به این است که فردی مسالمتجو است. او اهل هنر و استاد خطاطی است و شاگردانی بسیاری به جامعه هنری ایران تحویل داده است.
اینکه چنین کسی را حتی در بیمارستان روی تخت، به صورت توهینآمیز و با دستبند و پابند نگه دارند، چه معنایی جز ترس حکومت، دارد؟
#صادق_منصوری #خسرو_علیکردی
@Tavaana_TavaanaTech
💔25❤3🕊1
Forwarded from گفتوشنود
A Temple with Doors Open to Everyone
In the heart of Delhi—a city rich in religious and cultural diversity—stands a building whose message goes far beyond architecture. The Lotus Temple is a symbol of tolerance, peaceful coexistence, and respect for human diversity. Designed by Iranian architect Fariborz Sahba and opened to the public in 1986, it was created as a place where people of every faith, belief, and background can come together in peace.
Inside the temple, there are no clergy, no pulpit, and no compulsory rituals. Visitors are simply invited to sit in silence, pray, meditate, or listen to readings from different sacred traditions. The temple’s remarkable architecture reflects the same vision: unity in diversity.
The Lotus Temple reminds us that lasting peace begins when we open our doors—and our hearts—to one another with respect and understanding.
Read the full article on the Dialogue website:
https://dialog.tavaana.org/lotus-temple/
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
In the heart of Delhi—a city rich in religious and cultural diversity—stands a building whose message goes far beyond architecture. The Lotus Temple is a symbol of tolerance, peaceful coexistence, and respect for human diversity. Designed by Iranian architect Fariborz Sahba and opened to the public in 1986, it was created as a place where people of every faith, belief, and background can come together in peace.
Inside the temple, there are no clergy, no pulpit, and no compulsory rituals. Visitors are simply invited to sit in silence, pray, meditate, or listen to readings from different sacred traditions. The temple’s remarkable architecture reflects the same vision: unity in diversity.
The Lotus Temple reminds us that lasting peace begins when we open our doors—and our hearts—to one another with respect and understanding.
Read the full article on the Dialogue website:
https://dialog.tavaana.org/lotus-temple/
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍3❤1
تداوم بازداشت بیش از ۱۷۰ روز و ناپدیدسازی قهری احسان وینه، شهروند کرمانشاهی
۱۷۰روز بیخبری، بیش از پنج ماه و نیم از
بازداشت احسان وینه، شهروند ۲۹ ساله اهل کرمانشاه، میگذرد و همچنان هیچ اطلاعاتی از وضعیت او در دست نیست.
بر اساس گزارشها، احسان وینه در تمام این مدت از حق تماس با خانواده، ملاقات و دسترسی به وکیل محروم بوده و هیچ نهاد رسمی نیز پاسخ روشنی درباره محل نگهداری یا وضعیت او ارائه نکرده است. پیگیریهای خانواده او نیز تاکنون بینتیجه مانده است.
احسان وینه، ۲۹ ساله، متأهل و پدر دو فرزند است.
ناپدیدسازی قهری زمانی رخ میدهد که هیچ مرجع رسمی مسئولیت بازداشت یا نگهداری فرد را بر عهده نگیرد و خانواده نیز از محل نگهداری و وضعیت او بیاطلاع باشند. این وضعیت مصداق بازداشت خودسرانه و غیرقانونی است و محروم کردن فرد و خانوادهاش از اطلاع درباره سرنوشت و محل نگهداری، از مصادیق ناپدیدسازی قهری به شمار میرود. مسئولیت قانونی این وضعیت متوجه نهادهای دخیل در بازداشت و نگهداری اوست.
#احسان_وینه #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
۱۷۰روز بیخبری، بیش از پنج ماه و نیم از
بازداشت احسان وینه، شهروند ۲۹ ساله اهل کرمانشاه، میگذرد و همچنان هیچ اطلاعاتی از وضعیت او در دست نیست.
بر اساس گزارشها، احسان وینه در تمام این مدت از حق تماس با خانواده، ملاقات و دسترسی به وکیل محروم بوده و هیچ نهاد رسمی نیز پاسخ روشنی درباره محل نگهداری یا وضعیت او ارائه نکرده است. پیگیریهای خانواده او نیز تاکنون بینتیجه مانده است.
احسان وینه، ۲۹ ساله، متأهل و پدر دو فرزند است.
ناپدیدسازی قهری زمانی رخ میدهد که هیچ مرجع رسمی مسئولیت بازداشت یا نگهداری فرد را بر عهده نگیرد و خانواده نیز از محل نگهداری و وضعیت او بیاطلاع باشند. این وضعیت مصداق بازداشت خودسرانه و غیرقانونی است و محروم کردن فرد و خانوادهاش از اطلاع درباره سرنوشت و محل نگهداری، از مصادیق ناپدیدسازی قهری به شمار میرود. مسئولیت قانونی این وضعیت متوجه نهادهای دخیل در بازداشت و نگهداری اوست.
#احسان_وینه #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
💔10
Forwarded from گفتوشنود
«خودآزاریهای معنوی»
از ادیان باستانی تا امروز
زنجیرزنی چگونه وارد شیعه شد؟
ورق بزنید
در مسیحیت، خودآزاریِ آیینی به شکل خود-تازیانهزنی از قرون وسطی رواج گستردهای یافت. از حدود سدههای یازدهم و دوازدهم میلادی، راهبان و زاهدان با شلاق یا تازیانه به بدن خود ضربه میزدند، تا رنجهای عیسی مسیح را بازآفرینی کنند، هوای نفس را مهار سازند و توبه خود را از گناهان نشان دهند. (تصویر اسلاید پیشین: دسته مسیحی زنجیرزنی در هلند، نقاشی از ۱۳۴۹ میلادی).
در دوران رواج طاعون (مرگ سیاه، ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱ میلادی)، جنبشی موسوم به فلاژلانها شکل گرفت که در آن هزاران مسیحی غیرروحانی، در حالی که در دستههای پیاده از شهری به شهر دیگر حرکت میکردند، بهطور علنی خود را تازیانه میزدند؛ زیرا باور داشتند این توبه جمعی میتواند طاعون را پایان دهد. کلیسای کاتولیک سرانجام این جنبشهای خودجوش را محکوم کرد، هرچند شکلهای محدودتری از ریاضت بدنی در برخی فرقههای رهبانی ادامه یافت. (تصویر: نقاشی از ۱۴۹۳ میلادی)
در اسلام شیعه، آیینهای مشابه مذهبی چندین قرن پس از کشته شدن حسین بن علی پدید آمد. همزمان با اواخر قرون وسطی اواخر قرن پانزدهم میلادی) و سپس در آغاز دوران جدید، برخی جوامع شیعه شهادت حسین را در مراسم عاشورا با سینهزنی (لطم) و در برخی مناطق با زنجیرزنی یا قمهزنی گرامی میداشتند.
این آیینها بهویژه در بخشهایی از ایران، عراق، شبهقاره هند و بعدها در میان جوامع شیعه در سراسر جهان رواج یافت و برای صدها سال اجرا میشد. البته امروزه بعضی از مراجع شیعه، بهویژه در مورد شیوههایی که موجب آسیب جدی به بدن میشود، این رفتارها را جایز نمیدانند. اشکال دیگر خودآزاری معنوی و مذهبی در ادیان دیگر نیز رایج است.
در سایر ادیان:
- در روایت کتاب مقدس، کاهنان «بعل» (خدای باستانی کنعانیان حدود هزار و پانصد تا هزار سال پیش از میلاد مسیح) برای جلب توجه خدا، با شمشیر و نیزه بدن خود را میخراشیدند و خون جاری میکردند.
- هندوئیسم: در برخی آیینهای محلی مانند تایپوسام (بهویژه در میان تامیلها)، سوراخ کردن پوست، زبان یا گونه با سیخ و قلاب به عنوان نذر یا ریاضت.
- ادیان بومی آمریکای شمالی: در برخی قبایل، آیین «رقص خورشید» (Sun Dance) شامل سوراخ کردن پوست سینه یا پشت و تحمل درد به عنوان آزمون معنوی یا قربانی است.
علم چه میگوید؟
برخی روانشناسان و جامعهشناسان دین بر این باورند که تحمیل داوطلبانه رنج به خود در راه یک باور مذهبی میتواند پدیدهای موسوم به «ناهمسازی شناختی» را تقویت کند. بر اساس این دیدگاه، فرد پس از تحمل درد یا پرداخت هزینهای سنگین برای یک عقیده، ترک آن را دشوارتر مییابد؛ زیرا در این صورت باید بپذیرد که آن رنج یا فداکاری بیهوده یا ابلهانه بوده است. از این رو، برای کاهش این ناهمسازی ذهنی، افراد ممکن است بیش از پیش به باور یا گروه مذهبی خود پایبند و در آن متعصب شوند.
#خودآزاری #آیین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
از ادیان باستانی تا امروز
زنجیرزنی چگونه وارد شیعه شد؟
ورق بزنید
در مسیحیت، خودآزاریِ آیینی به شکل خود-تازیانهزنی از قرون وسطی رواج گستردهای یافت. از حدود سدههای یازدهم و دوازدهم میلادی، راهبان و زاهدان با شلاق یا تازیانه به بدن خود ضربه میزدند، تا رنجهای عیسی مسیح را بازآفرینی کنند، هوای نفس را مهار سازند و توبه خود را از گناهان نشان دهند. (تصویر اسلاید پیشین: دسته مسیحی زنجیرزنی در هلند، نقاشی از ۱۳۴۹ میلادی).
در دوران رواج طاعون (مرگ سیاه، ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱ میلادی)، جنبشی موسوم به فلاژلانها شکل گرفت که در آن هزاران مسیحی غیرروحانی، در حالی که در دستههای پیاده از شهری به شهر دیگر حرکت میکردند، بهطور علنی خود را تازیانه میزدند؛ زیرا باور داشتند این توبه جمعی میتواند طاعون را پایان دهد. کلیسای کاتولیک سرانجام این جنبشهای خودجوش را محکوم کرد، هرچند شکلهای محدودتری از ریاضت بدنی در برخی فرقههای رهبانی ادامه یافت. (تصویر: نقاشی از ۱۴۹۳ میلادی)
در اسلام شیعه، آیینهای مشابه مذهبی چندین قرن پس از کشته شدن حسین بن علی پدید آمد. همزمان با اواخر قرون وسطی اواخر قرن پانزدهم میلادی) و سپس در آغاز دوران جدید، برخی جوامع شیعه شهادت حسین را در مراسم عاشورا با سینهزنی (لطم) و در برخی مناطق با زنجیرزنی یا قمهزنی گرامی میداشتند.
این آیینها بهویژه در بخشهایی از ایران، عراق، شبهقاره هند و بعدها در میان جوامع شیعه در سراسر جهان رواج یافت و برای صدها سال اجرا میشد. البته امروزه بعضی از مراجع شیعه، بهویژه در مورد شیوههایی که موجب آسیب جدی به بدن میشود، این رفتارها را جایز نمیدانند. اشکال دیگر خودآزاری معنوی و مذهبی در ادیان دیگر نیز رایج است.
در سایر ادیان:
- در روایت کتاب مقدس، کاهنان «بعل» (خدای باستانی کنعانیان حدود هزار و پانصد تا هزار سال پیش از میلاد مسیح) برای جلب توجه خدا، با شمشیر و نیزه بدن خود را میخراشیدند و خون جاری میکردند.
- هندوئیسم: در برخی آیینهای محلی مانند تایپوسام (بهویژه در میان تامیلها)، سوراخ کردن پوست، زبان یا گونه با سیخ و قلاب به عنوان نذر یا ریاضت.
- ادیان بومی آمریکای شمالی: در برخی قبایل، آیین «رقص خورشید» (Sun Dance) شامل سوراخ کردن پوست سینه یا پشت و تحمل درد به عنوان آزمون معنوی یا قربانی است.
علم چه میگوید؟
برخی روانشناسان و جامعهشناسان دین بر این باورند که تحمیل داوطلبانه رنج به خود در راه یک باور مذهبی میتواند پدیدهای موسوم به «ناهمسازی شناختی» را تقویت کند. بر اساس این دیدگاه، فرد پس از تحمل درد یا پرداخت هزینهای سنگین برای یک عقیده، ترک آن را دشوارتر مییابد؛ زیرا در این صورت باید بپذیرد که آن رنج یا فداکاری بیهوده یا ابلهانه بوده است. از این رو، برای کاهش این ناهمسازی ذهنی، افراد ممکن است بیش از پیش به باور یا گروه مذهبی خود پایبند و در آن متعصب شوند.
#خودآزاری #آیین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6❤2🕊2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جمشید عزیزی، زندانی سیاسی سابق، موسیقی فیلم پاپیون را به یاد همبندیان سابق خود که تعدادی از آنها زیر حکم اعدام هستند، مینوازد
او ضمن انتشار این ویدیو در کانال تلگرام خود نوشت:
«پاپیون»، موسیقی ماندگار فیلم Papillon، ساختهی جری گلدسمیت است؛ ملودیای که سالهاست برای بسیاری، نماد رنج، مقاومت، امید و اشتیاق به آزادی است.
من نوازنده نیستم، اما این اجرای ساده را با تمام احترام تقدیم میکنم به منوچهر، پیمان، عمو کریم عزیز و همه زندانیان سیاسی که امروز زیر حکم اعدام هستند.
به امید روزی که هیچ انسانی به خاطر اندیشه، عقیده یا آزادیخواهی، در انتظار مرگ نباشد.
#نه_به_اعدام
#منوچهر_فلاح
#پیمان_فرح_آور
#کریم_خجسته
@Tavaana_TavaanaTech
جمشید عزیزی، زندانی سیاسی سابق، موسیقی فیلم پاپیون را به یاد همبندیان سابق خود که تعدادی از آنها زیر حکم اعدام هستند، مینوازد
او ضمن انتشار این ویدیو در کانال تلگرام خود نوشت:
«پاپیون»، موسیقی ماندگار فیلم Papillon، ساختهی جری گلدسمیت است؛ ملودیای که سالهاست برای بسیاری، نماد رنج، مقاومت، امید و اشتیاق به آزادی است.
من نوازنده نیستم، اما این اجرای ساده را با تمام احترام تقدیم میکنم به منوچهر، پیمان، عمو کریم عزیز و همه زندانیان سیاسی که امروز زیر حکم اعدام هستند.
به امید روزی که هیچ انسانی به خاطر اندیشه، عقیده یا آزادیخواهی، در انتظار مرگ نباشد.
#نه_به_اعدام
#منوچهر_فلاح
#پیمان_فرح_آور
#کریم_خجسته
@Tavaana_TavaanaTech
❤13💔5🕊2
نگرانی از وضعیت جسمی سیامک امینی در زندان اوین؛ درخواست برای مرخصی استعلاجی فوری
سیامک امینی، زندانی سیاسی ۶۴ ساله محبوس در بند هفت زندان اوین، در حالی با شرایط جسمی نامناسب در زندان نگهداری میشود که علاوه بر ابتلا به بیماری بهجت و دیگر بیماریهای زمینهای، اخیراً نیز از ناحیه دنده دچار آسیب شده است.
بر اساس گزارشهای منتشر شده، روز دوشنبه اول تیرماه، سیامک امینی به دلیل درد شدید و آسیب در ناحیه دنده، با پیگیری سایر زندانیان به بیمارستان طالقانی منتقل شد. با این حال، به او و خانوادهاش توضیح روشنی درباره وضعیت پزشکیاش داده نشد و مشخص نیست که دندههای وی دچار شکستگی یا ترکخوردگی شدهاند. پزشکان تنها اعلام کردهاند که این آسیب نیازمند گذشت زمان است و اقدام درمانی خاصی برای آن انجام نشده است. وی همان شب به زندان اوین بازگردانده شد.
آقای امینی مبتلا به سندروم بهجت، نوعی بیماری التهابی و خودایمنی، است و خانواده او پیشتر نیز به دلیل شرایط جسمیاش خواستار اعمال «عدم تحمل حبس» شده بودند. با این حال، پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در تیرماه ۱۴۰۴، به خانواده وی اعلام شد که پرونده پزشکی او در جریان این حمله از بین رفته است. همچنین گزارش شده که در ماههای گذشته، به دلیل امتناع او از پوشیدن لباس زندان، از اعزام فوری و ضروری وی برای دریافت خدمات درمانی جلوگیری شده است.
اکنون، یک سال پس از آن حمله و در شرایطی که آسیب جدید در ناحیه دنده به مشکلات جسمی پیشین او افزوده شده، نگرانیها درباره سلامت و جان این زندانی سیاسی افزایش یافته است. خانواده و همبندان وی با اشاره به ابتلا به پوکی استخوان، درد شدید و بیماریهای زمینهای او، خواستار اعطای فوری مرخصی استعلاجی برای پیگیری روند درمان در خارج از زندان شدهاند.
سیامک امینی از مردادماه ۱۴۰۳ در زندان به سر میبرد و به چهار سال حبس و مجازاتهای تکمیلی محکوم شده است. او پیشتر نیز در دهه شصت به مدت پنج سال زندانی سیاسی بوده و در سال ۱۳۶۸ از زندان آزاد شد.
پس از پایان جنگ دوازدهروزه، نهادها و فعالان مدنی، اجتماعی و سیاسی با گرایشهای مختلف بارها خواستار آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی، بهویژه زندانیان سالمند، بیمار و نیازمند مراقبتهای ویژه پزشکی شدهاند.
#سیامک_امینی
@Tavaana_TavaanaTech
سیامک امینی، زندانی سیاسی ۶۴ ساله محبوس در بند هفت زندان اوین، در حالی با شرایط جسمی نامناسب در زندان نگهداری میشود که علاوه بر ابتلا به بیماری بهجت و دیگر بیماریهای زمینهای، اخیراً نیز از ناحیه دنده دچار آسیب شده است.
بر اساس گزارشهای منتشر شده، روز دوشنبه اول تیرماه، سیامک امینی به دلیل درد شدید و آسیب در ناحیه دنده، با پیگیری سایر زندانیان به بیمارستان طالقانی منتقل شد. با این حال، به او و خانوادهاش توضیح روشنی درباره وضعیت پزشکیاش داده نشد و مشخص نیست که دندههای وی دچار شکستگی یا ترکخوردگی شدهاند. پزشکان تنها اعلام کردهاند که این آسیب نیازمند گذشت زمان است و اقدام درمانی خاصی برای آن انجام نشده است. وی همان شب به زندان اوین بازگردانده شد.
آقای امینی مبتلا به سندروم بهجت، نوعی بیماری التهابی و خودایمنی، است و خانواده او پیشتر نیز به دلیل شرایط جسمیاش خواستار اعمال «عدم تحمل حبس» شده بودند. با این حال، پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در تیرماه ۱۴۰۴، به خانواده وی اعلام شد که پرونده پزشکی او در جریان این حمله از بین رفته است. همچنین گزارش شده که در ماههای گذشته، به دلیل امتناع او از پوشیدن لباس زندان، از اعزام فوری و ضروری وی برای دریافت خدمات درمانی جلوگیری شده است.
اکنون، یک سال پس از آن حمله و در شرایطی که آسیب جدید در ناحیه دنده به مشکلات جسمی پیشین او افزوده شده، نگرانیها درباره سلامت و جان این زندانی سیاسی افزایش یافته است. خانواده و همبندان وی با اشاره به ابتلا به پوکی استخوان، درد شدید و بیماریهای زمینهای او، خواستار اعطای فوری مرخصی استعلاجی برای پیگیری روند درمان در خارج از زندان شدهاند.
سیامک امینی از مردادماه ۱۴۰۳ در زندان به سر میبرد و به چهار سال حبس و مجازاتهای تکمیلی محکوم شده است. او پیشتر نیز در دهه شصت به مدت پنج سال زندانی سیاسی بوده و در سال ۱۳۶۸ از زندان آزاد شد.
پس از پایان جنگ دوازدهروزه، نهادها و فعالان مدنی، اجتماعی و سیاسی با گرایشهای مختلف بارها خواستار آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی، بهویژه زندانیان سالمند، بیمار و نیازمند مراقبتهای ویژه پزشکی شدهاند.
#سیامک_امینی
@Tavaana_TavaanaTech
🕊9💔2
♦️مرگ یک زندانی سیاسی دیگر در اوین بدلیل عدم رسیدگی پزشکی
جبار مصطفی فررند جابر، زندانی سیاسی متولد عراق، شامگاه گذشته در زندان اوین جان خود را از دست داد.
وی به اتهام «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» به یک سال و نیم حبس محکوم شده بود و حدود پنج ماه از دوران محکومیت خود را در زندان اوین سپری کرده بود. جبار مصطفی در سالن ۲ بند ۷ زندان اوین نگهداری میشد.
بر اساس اطلاعات منابع تحکیم ملت، وی پس از بروز علائم سکته قلبی به مراقبت و مداخله فوری پزشکی نیاز داشت، اما رسیدگی لازم به وضعیت او انجام نشد و او در زندان جان باخت.
مرگ جبار مصطفی اولین بار دیگر موضوع وضعیت درمانی زندانیان و مسئولیت مقامات زندان در قبال حفظ جان و سلامت افراد تحت بازداشت را مطرح میکند. فعالان حقوق بشر سالهاست نسبت به تأخیر در اعزام زندانیان بیمار به مراکز درمانی، کمبود امکانات پزشکی و محرومیت زندانیان از دسترسی به خدمات درمانی مناسب هشدار دادهاند.
طی دوسال گذشته حداقل ۱۰ نفر بدلیل عدم رسیدگی پزشکی در زندان اوین جان خود را از دست دادهاند.
#جبار_مصطفی #زندان_اوین
@Tavaana_TavaanaTech
جبار مصطفی فررند جابر، زندانی سیاسی متولد عراق، شامگاه گذشته در زندان اوین جان خود را از دست داد.
وی به اتهام «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» به یک سال و نیم حبس محکوم شده بود و حدود پنج ماه از دوران محکومیت خود را در زندان اوین سپری کرده بود. جبار مصطفی در سالن ۲ بند ۷ زندان اوین نگهداری میشد.
بر اساس اطلاعات منابع تحکیم ملت، وی پس از بروز علائم سکته قلبی به مراقبت و مداخله فوری پزشکی نیاز داشت، اما رسیدگی لازم به وضعیت او انجام نشد و او در زندان جان باخت.
مرگ جبار مصطفی اولین بار دیگر موضوع وضعیت درمانی زندانیان و مسئولیت مقامات زندان در قبال حفظ جان و سلامت افراد تحت بازداشت را مطرح میکند. فعالان حقوق بشر سالهاست نسبت به تأخیر در اعزام زندانیان بیمار به مراکز درمانی، کمبود امکانات پزشکی و محرومیت زندانیان از دسترسی به خدمات درمانی مناسب هشدار دادهاند.
طی دوسال گذشته حداقل ۱۰ نفر بدلیل عدم رسیدگی پزشکی در زندان اوین جان خود را از دست دادهاند.
#جبار_مصطفی #زندان_اوین
@Tavaana_TavaanaTech
💔19❤3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«از عطر مشهدی تا ادکلن فرانسوی؛ از حاکم فقیه تا شهریار فهیم»
این عنوان سخنان تازه رسول آزادی (عبدالرسول مرتضوی)، زندانی سیاسی و جانباز جنگ، از درون زندان اصفهان است؛ روایتی که بر پایه خاطرات و تجربههای زیسته شکل گرفته است.
او در این فایل صوتی با مرور سه خاطره از تغییر نامها، تغییر سبک زندگی و تغییر مناسک مذهبی در جامعه ایران، از دگرگونی عمیقی سخن میگوید که طی دهههای گذشته در ارزشها، سلیقهها و نگاه نسلهای جدید رخ داده است.
رسول آزادی معتقد است جامعه ایران امروز با جامعهای که انقلاب ۱۳۵۷ را رقم زد تفاوتی بنیادین دارد؛ جامعهای که به گفته او بیش از گذشته به آگاهی، ارتباطات جهانی، پرسشگری و انتخابهای فردی گرایش پیدا کرده است. او همچنین با اشاره به کاهش نفوذ نهادهای سنتی مذهبی و تغییر الگوهای فرهنگی، این پرسش را مطرح میکند که آیا حاکمیت تاکنون این تحولات اجتماعی را دیده و پیام آن را دریافت کرده است؟
این زندانی سیاسی که سالها از عمر خود را در زندانهای جمهوری اسلامی گذرانده، در بخش پایانی سخنانش از شکاف میان ارزشهای رسمی حکومت و گرایشهای واقعی جامعه سخن میگوید و معتقد است هیچ نظام سیاسی نمیتواند بدون همراهی اکثریت مردم و بدون انطباق با تحولات زمانه، پایدار بماند.
#رسول_آزادی
#عبدالرسول_مرتضوی
#زندانی_سیاسی
#زندان_اصفهان
#بیانیه
@Tavaana_TavaanaTech
«از عطر مشهدی تا ادکلن فرانسوی؛ از حاکم فقیه تا شهریار فهیم»
این عنوان سخنان تازه رسول آزادی (عبدالرسول مرتضوی)، زندانی سیاسی و جانباز جنگ، از درون زندان اصفهان است؛ روایتی که بر پایه خاطرات و تجربههای زیسته شکل گرفته است.
او در این فایل صوتی با مرور سه خاطره از تغییر نامها، تغییر سبک زندگی و تغییر مناسک مذهبی در جامعه ایران، از دگرگونی عمیقی سخن میگوید که طی دهههای گذشته در ارزشها، سلیقهها و نگاه نسلهای جدید رخ داده است.
رسول آزادی معتقد است جامعه ایران امروز با جامعهای که انقلاب ۱۳۵۷ را رقم زد تفاوتی بنیادین دارد؛ جامعهای که به گفته او بیش از گذشته به آگاهی، ارتباطات جهانی، پرسشگری و انتخابهای فردی گرایش پیدا کرده است. او همچنین با اشاره به کاهش نفوذ نهادهای سنتی مذهبی و تغییر الگوهای فرهنگی، این پرسش را مطرح میکند که آیا حاکمیت تاکنون این تحولات اجتماعی را دیده و پیام آن را دریافت کرده است؟
این زندانی سیاسی که سالها از عمر خود را در زندانهای جمهوری اسلامی گذرانده، در بخش پایانی سخنانش از شکاف میان ارزشهای رسمی حکومت و گرایشهای واقعی جامعه سخن میگوید و معتقد است هیچ نظام سیاسی نمیتواند بدون همراهی اکثریت مردم و بدون انطباق با تحولات زمانه، پایدار بماند.
#رسول_آزادی
#عبدالرسول_مرتضوی
#زندانی_سیاسی
#زندان_اصفهان
#بیانیه
@Tavaana_TavaanaTech
👌10❤3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دختر جاویدنام جمیله شفیعی، ضمن انتشار ویدیویی از رقصیدن مادرش، نوشت:
بهمنماه دو سال پیشه. تازه با مامان از بیمارستان اومدیم. به خاطر مصرف زیاد کورتون برای بیماریش ریهش که عفونت کرده خوب نمیشه. تمام روز درگیر بودیم. وحشتزده و داغونم. به دکتر گفته «اگه تو نمونه ریهم چیز خطرناکی بود به دخترم نگید. طاقت نداره!» برام میرقصه تا در برابر همه غمها ازم محافظت کنه. ۱۹ دیماه دو سال بعدش اما قراره طاقتم زیاد بشه! مامانم دیگه فقط مامان من نیست. دلش میخواسته از همه بچههای ایران محافظت کنه!
ـ جمیله شفیعی، در دی ماه ۱۴۰۴ توسط جمهوری اسلامی کشته شد.
#جمیله_شفیعی
@Tavaana_TavaanaTech
دختر جاویدنام جمیله شفیعی، ضمن انتشار ویدیویی از رقصیدن مادرش، نوشت:
بهمنماه دو سال پیشه. تازه با مامان از بیمارستان اومدیم. به خاطر مصرف زیاد کورتون برای بیماریش ریهش که عفونت کرده خوب نمیشه. تمام روز درگیر بودیم. وحشتزده و داغونم. به دکتر گفته «اگه تو نمونه ریهم چیز خطرناکی بود به دخترم نگید. طاقت نداره!» برام میرقصه تا در برابر همه غمها ازم محافظت کنه. ۱۹ دیماه دو سال بعدش اما قراره طاقتم زیاد بشه! مامانم دیگه فقط مامان من نیست. دلش میخواسته از همه بچههای ایران محافظت کنه!
ـ جمیله شفیعی، در دی ماه ۱۴۰۴ توسط جمهوری اسلامی کشته شد.
#جمیله_شفیعی
@Tavaana_TavaanaTech
💔19