مراسم ویژه حمایت از فیلمسازان زندانی در ایران عصر روز جمعه، ۱۸ شهریور در جشنواره فیلم ونیز برگزار شد. این مراسم در قالب فرش قرمز ویژه‌ای برای نمایش فیلم «خرس نیست» ساخته جعفر پناهی برگزار شد و در آن جولین مور، رئیس هیئت داوران جشنواره ونیز ۲۰۲۲ همراه سالی پاتر، فیلمساز بریتانیایی و آلبرتو باربرا، دبیر جشنواره ونیز با همراه داشتن تصاویری از جعفر پناهی، محمد رسول‌اف و مصطفی آل‌احمد به صورت نمادین به زندانی‌شدن و فشارهای وارده بر آنها در ایران اعتراض کردند.

بنا به گزارش بابک غفوری‌آذر، خبرنگار ایرانی، از میان سینماگران ایرانی پرتعداد حاضر در این دوره جشنواره ونیز تنها مینا کاوانی و رضا حیدری، بازیگران فیلم «خرس نیست» در این مراسم شرکت کردند.

منبع: تلگرام بابک غفوری‌آذر

- تاسف‌بار است که سینماگران ایرانی حاضر در جشنواره ونیز در این مراسم حضور نیافتند. جعفر پناهی، محمد رسول‌اف و مصطفی آل‌احمد سینماگران مستقلی هستند که برای عقب راندن سانسور تلاش کرده‌اند. تیغ سانسور شامل حال همه می‌شود و شایسته است که هنرمندان ایرانی و فعالان عرصه سینما قدر دان تلاش‌های این افراد باشند.

#جعفر_پناهی #محمد_رسول_اف #مصطفی_آل_احمد #جشنواره_فیلم_ونیز #یاری_مدنی_توانا

@Tavasna_TavaanaTech

گلشیفته فراهانی، بازیگر سرشناس سینما، در کامنت یکی از پست‌های مسیح علی‌نژاد، نسبت به عدم حمایت سینماگران ایران از همکاران در بندشان واکنش نشان داد. او خبر داد که هفت ماه توسط وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی تحت بازجویی بود. نوشته گلشیفته فراهانی به شرح زیر است:

«سینماگران درون ایران آخرین افرادی هستند که پشت سینماگران دیگر میاستند. بازجویان وزارت اطلاعات و دادستان دادگاه امنیت ملی، انقدر به من احساس گناه ندادند که گروه حاضر "درباره الی" در جشنواره برلین در سال ۳۰۰۹. آسیب روحی وارد شده به من از عدم حمایت دوستان سینماگرم چه بسا گرانتر از ۷ ماه بازجویی در وزارت اطلاعات بود و این تاسف بار است.»

مسیح علی‌نژاد با انتشار ویدیویی از لوکا گوادانینو» برنده جایزه‌ - شیر نقره‌ای بهترین کارگردانی جشنواره ‎ونیز که جایزه خود را به جعفر پناهی و محمد رسول‌اف تقدیم کرد، نوشته بود:

«سکوت سینماگران ایرانی درباره همکار دربندشان جعفر پناهی دردناک و شرم‌آور است.
مردم عزیز! دقیقا به چه افتخار می‌کنید.؟سینماگران غربی عکس پناهی را بالا بردند و در حمایت از او فریاد زدند اما از سینماگران ایرانی فقط لبخند و عکس یادگاری رو فرش قرمز به جا مانده؟ اگر جعفر پناهی یک فلسطینی بود بی‌شک اصفر فرهادی‌ها برایش بیانیه می‌دادند و هرگز نمی‌گفتند "من سیاسی نیستم". آنچنان که اصغر فرهادی و سایر سینماگران بارها در حمایت از فلسطین بیانیه دادند، در حمایت از سلیمانی بیانیه دادند و هرگز نگفتند ما که سیاسی نیستیم. اما حالا هیچ‌یک از انبوه سینماگران ایرانی، عکس جعفر پناهی را در کنار سینماگران غربی بالا نبرند، هیچ کدام از سینماگران ایرانی حاضر در جشنواره ونیز در مراسم فرش قرمز ویژه فیلم "خرس نیست" ساخته جعفر پناهی که در حمایت از فیلمسازان زندانی در ایران برگزار شد، شرکت نکردند.

‏جولین مور، رئیس هیئت داوران جشنواره ونیز ۲۰۲۲ همراه سالی پاتر، فیلمساز بریتانیایی و آلبرتو باربرا، دبیر جشنواره ونیز در کنار دو بازیگر فیلم "خرس نیست"، شناخته‌شده‌ترین افراد حاضر در فرش قرمز ویژه بودند.»

#گلشیفته_فراهانی #جعفر_پناهی #مصطفی_آل_احمد #محمد_رسول_اف #سلبریتی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

«به عنوان یک دانشجوی کارشناسی سینما خدمت شما مینویسم که زجر میکشم از رنجی که جعفر پناهی می برد و در عین حال بی‌تفاوتی هنرمندان برجسته کشورم که حتی در خارج از کشور هم نامی از این هنرمند بزرگ و سینماگر برجسته میهنم نمی‌آورند. برای من خیلی عجیب است؛ اگر ما از هم‌صنفی‌های خود دفاع نکنیم پس چه کسی از ما دفاع کند؟ چه کسی از صنف سینما دفاع کند؟ حکومت که علیه ماست. چرا از حیثیت هنری خود دفاع نکنیم؟ مگر نمی‌گوییم سینما برای مردم است. خب مگر پناهی و رسول‌اف درد و رنج مردم نداشتند؟ چرا در خارج از کشور از شهرت خود استفاده نمی‌کنید و نامی از پناهی و رسول‌اف نمی‌آورید؟ چرا باید خارجی‌ها از آن‌ها اسم ببرند؟»

- متن ارسالی از همراهان

-- بسیار متاسف هستیم که هنرمندان برجسته‌ای همچون جعفر پناهی و محمد رسول‌اف در زندان هستند جای آنکه اکنون در جشنواره‌‌های هنری بدرخشند.

#جعفر_پناهی #محمد_رسول_اف #مصطفی_آل_احمد #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

اعلام خبر جان‌باختن آرمیتا گراوند، واکنش‌های زیادی برانگیخت. از جمله مصطفی آل‌احمد، فیلمساز ایرانی، در اینستاگرام نوشت:

« با هیچ سلاحی نمی‌توان طبیعت را کشت. هیچ کس نمی‌تواند زن بودن را از بین ببرد. ذائقه‌ی عشق بر ذائقه مرگ غلبه دارد، آن‌ها نمی‌میرند، اما به جبر تاریخ، "کهنه" می‌میرد، همان‌گونه که تاکنون مرده است. تغییر در طبیعت همواره و بر اساس ذات هستی بر "نو" شدن است. هیچ کهنه‌ای تا کنون نمانده است. کهنه محکوم به زوال است به ویژه اندیشه‌های کهنه هرگز نمانده‌اند.»

- مصطفی آل‌احمد، از جمله هنرمندانی است که پیش‌تر به خاطر امضای بیانیه «تفنگت را زمین بگذار» بازداشت شده بود.


#آرمیتا_گراوند #زنانگی #زندگی #آزادی #زن_زندگی_آزادی #نو #کهنه #ایدئولوژی #مرگ #طرح_نابودی_ایرانیان #مصطفی_آل_احمد #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

خانم مریم کیان‌ارثی، وکیل دادگستری در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:

«موکل من آقای مصطفی آل‌احمد کارگردان سینما نیز مانند برخی کنشگران دیگر، پس از ‎آزادی از زندان، مدت‌هاست مبتلا به نوعی بیماری خودایمنی شده است. تکرار این دست بیماری‌ها، فعالان حقوق بشر را با پرسش‌های جدی و نگران‌کننده روبرو کرده است.»

این وکیل دادگستری در ادامه از هشتگ‌های #کتایون_ریاحی #ترانه_علیدوستی و #بکتاش_آبتین استفاده کرد که این سوال را به وجود آورد که آیا خانم کتایون ریاحی هم به بیماری مبتلا شده است؟

همه افرادی که بازداشت می‌شوند لازم است که پس از آزادی چکاپ کامل شده، آزمایش سم‌شناسی بدهند. همچنین توصیه می‌شود که حتما تحت درمان یک مشاور روان‌شناس قرار بگیرند.

لازم به ذکر است، اخباری از ابتلای ترانه علیدوستی به یک نوع بیماری ناشناس پس از آزادی از زندان جمهوری اسلامی، در روزهای اخیر خبرساز شده است و زندانیان سابق بسیاری درباره بیماری خود نوشته‌اند.

#مصطفی_آل_احمد #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مصطفی آل‌احمد: زمستان خونین ایران، زخمی پاک‌نشدنی بر حافظه جمعی جامعه است

، فیلمساز، نویسنده و پژوهشگر، در یادداشتی در صفحه اینستاگرام خود با توصیف «زمستان خونین ایران»، سرکوب‌های دی‌ماه ۱۴۰۴ را «نسل‌کشی و جنایتی یگانه علیه بشریت» خوانده و تأکید کرده است که این فاجعه زخمی عمیق و پاک‌نشدنی بر حافظه جمعی جامعه برجای گذاشته؛ زخمی که نه با سکوت فراموش می‌شود و نه با گذر زمان التیام می‌یابد.

متن کامل یادداشت آقای آل‌احمد به شرح زیر است:
⬛️ زمستان خونین ایران برای همه‌ی جان‌های آزاد اکنون بر پیکر ایران، زخمی عمیق بر جای مانده است، زخمی که بر حافظه‌ی جمعی جامعه‌ نشست کرده است. درد و غمی جان‌کاه که با گذر زمان و سکوت، هرگز از بین نمی‌رود.
خیابان‌ها به قتل‌گاه مردم تبدیل شدند، هر اعتراضی با گلوله‌های سربی پاسخ گرفت. هر حنجره‌ای تبدیل به خون شد. تصاویر حکایت می‌کند که هر بدنی هدف به شمار رفته است. این نسل‌کشی و جنایت علیه بشریت در تاریخ یگانه است. اکنون با اعداد بزرگ روبرو هستیم، هزاران زندگی که دیگر نیست. هزاران بدن زخم‌ خورده، مادرانی که دیگر صدایی آن‌ها را "مادر" خطاب نخواهد کرد، پدرانی که گویی تا ابدیت میان اجساد، نام فرزندانشان را صدا می‌کنند. خواهری که دیگر به خانه باز نمی‌گردد و آینده‌‌هایی که ناتمام ماندند. چه جان‌ها که در خون غلطتیدند. سپیده‌دم شنبه خیابان‌ها جویبار خون بودند. همه چیز روشن است و نیاز به شعار و تحلیل‌های پیچیده نیست، یک تراژدی بزرگ و باورنکردنی شکل گرفت، زیرا ایدئولوژیِ جهل را جدی نگرفتیم. اگر این ایدئولوژی موفق به راستی و درستی می‌شد، باید همه‌ی تاریخ علم و تجربیات تمدنی را دور می ریختیم و به این دشمنی با علوم انسانی و جهل تعظیم می‌کردیم. جامعه‌ای که مطالباتش و کرامتش با خشونت پاسخ داده شود، نه آرام می‌‌گیرد و نه فراموش می‌کند؛ فقط زخمش عمیق‌تر، حافظه‌اش سنگین‌تر و خشمش صبورتر می‌شود. شاید این جنایت بی‌رحمانه، صداها را موقتاً خاموش کند، اما درد و رنج انسان‌ها همراه با پیکرها دفن نمی‌شود. دی‌ماه یادآور این حقیقت است که آن چه ما با آن سروکار داریم ابتذال شر نیست؛ بلکه شر مطلقی است که دشمن انسان است. #دیماه_۱۴۰۴

#مصطفی_آل_احمد #جنایت_علیه_بشریت #دی_ماه_خونین #نه_به_جمهوری_اسلامی


@Tavaana_TavaanaTech