صدور حکم ۲۲ ماه حبس برای غزاله رعیت، شهروند بهایی در مشهد

غزاله رعیت، شهروند بهایی ساکن مشهد، از سوی دادگاه انقلاب این شهرستان به ۲۲ ماه حبس تعزیری محکوم شد. این حکم که در مرحله بدوی صادر شده، هم‌اکنون برای بررسی نهایی در مرحله تجدیدنظر قرار دارد.

▪️روند بازداشت و پرونده قضایی
خانم رعیت در تاریخ ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴، زمانی که در محل کار خود حضور داشت، توسط مأموران امنیتی بازداشت شد. هم‌زمان با این اقدام، مأموران به منزل شخصی او یورش برده و ضمن تفتیش محل، شماری از وسایل شخصی این شهروند را ضبط کردند. وی پس از سپری کردن حدود یک ماه بازداشت موقت در زندان وکیل‌آباد مشهد، با تودیع قرار وثیقه تا پایان مراحل دادرسی به صورت موقت آزاد شده بود.

▪️تداوم سیاست سرکوب و پرونده‌سازی
محکومیت غزاله رعیت در حالی صورت می‌گیرد که فشارهای امنیتی و قضایی بر جامعه بهاییان در مشهد و سراسر ایران به شکلی سازمان‌یافته ادامه دارد. نهادهای امنیتی با بهره‌گیری از اتهامات امنیتی کلی و پرونده‌سازی‌های عقیدتی، تلاش می‌کنند تا فعالیت‌های اجتماعی و مدنی شهروندان بهایی را محدود کنند.
این برخوردهای سیستماتیک که شامل بازداشت‌های خودسرانه، هجوم به محل کار و زندگی، و صدور احکام حبس بر اساس عقاید دینی است، بخشی از سیاست دیرینه حاکمیت برای اعمال فشار و ایجاد فضای ارعاب در میان جامعه بهایی ایران محسوب می‌شود. محروم کردن شهروندان از حقوق اولیه از جمله حق آزادی عقیده و امنیت فردی، همواره با هدف حذف تدریجی این اقلیت دینی از عرصه‌های اجتماعی و اقتصادی کشور دنبال می‌شود؛ روندی که در ماه‌های اخیر و با تشدید بحران‌های سیاسی در کشور، با شتاب و خشونت بیشتری توسط دستگاه‌های امنیتی و قضایی به اجرا درآمده است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
نوزدهم خرداد، زادروز پزشکی است که شرافت را به ترس نفروخت و وجدان را در برابر قدرت به زانو درنیاورد؛ زادروز دکتر رامین پوراندرجانی.

رامین اگر کشته نمی‌شد، امروز چهل‌وسه ساله می‌شد. شاید همچنان با روپوش سپید پزشکی در خدمت مردم بود، جان بیماران را نجات می‌داد و در کنار خانواده‌اش زندگی آرام و شرافتمندانه‌ای داشت. اما سرنوشت او با حقیقتی تلخ و با روزهایی گره خورد که در بازداشتگاه کهریزک بر بسیاری از جوانان این سرزمین گذشت.

من مسعود علیزاده به عنوان یکی از قربانیان کهریزک، یک بار در دادسرای سازمان قضایی نیروهای مسلح با دکتر رامین پوراندرجانی و پدرش دیدار و گفت‌وگو کردم. هنوز نگاه نگران اما استوار او را به یاد دارم؛ نگاهی که در آن هم اندوه دیده می‌شد و هم پایبندی به حقیقت.

من بر پایه آنچه دیده‌ام، شنیده‌ام و باور دارم، معتقدم رامین پوراندرجانی جان خود را از دست نداد، بلکه جانش را گرفتند؛ زیرا حاضر نشد درباره آنچه در کهریزک دیده بود سکوت کند، حقیقت را پنهان سازد یا چشم بر رنج و سرنوشت قربانیان ببندد. او حاضر نشد قتل جان‌باختگان کهریزک را به روایتی نسبت دهد که با مشاهدات و وجدان حرفه‌ای‌اش سازگار نبود و آن را مننژیت اعلام کند.

رامین می‌توانست راهی آسان‌تر را انتخاب کند. می‌توانست سکوت کند، چشم فروبندد و با تأیید روایتی که با وجدان و دانسته‌هایش سازگار نبود، امنیت خود را حفظ کند. اما چنین نکرد. او نخواست حقیقتی را که دیده بود قربانی مصلحت کند و وجدان خود را به بهای آسایش و امنیت شخصی بفروشد.

رامین عزیز،

سال‌ها از رفتنت گذشته است، اما نامت همچنان در حافظه و قلب بسیاری از ما زنده است. آنان که روزهای تلخ و فراموش‌نشدنی قتلگاه کهریزک را از نزدیک لمس کرده‌اند، هرگز تو را از یاد نخواهند برد. برای بسیاری از ما، تو تنها یک پزشک نبودی؛ نماد وجدانی بودی که زیر سنگین‌ترین فشارها، تهدیدها و هراس‌ها نیز خاموش نشد.

امروز، در زادروزت، با احترام، اندوه و سپاس از تو یاد می‌کنیم؛ از انسانی که به باور ما، حقیقت را بر مصلحت ترجیح داد و بهای سنگینی برای این انتخاب پرداخت. نامت با شرافت گره خورده است و یادت در خاطر ما جاودانه خواهد ماند.

یادت گرامی، راهت پررهرو و نامت جاودان.

برگرفته از صفحه مسعود علیزاده.


#رامین_پوراندرجانی #کهریزک #شرافت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

کعبه پیش از محمد
نمادی از «جهالت» یا تلاشی برای «وحدت»؟

آیا کعبه پیش از اسلام نشانی از حماقت و جهالت مردم بود؟ یا می‌توان نگاهی متفاوت به آن داشت؟ کعبه پیش از ظهور محمد نیز مورد احترام بود و مقامی مذهبی و قدسی داشت. برای فهم جایگاه کعبه، شاید لازم باشد تاریخ آن را نه فقط پس از ظهور اسلام، بلکه پیش از آن نیز بررسی کرد.

کعبه، بنایی مکعب‌شکل در مرکز مسجدالحرام در مکه، برای بیش از یک میلیارد مسلمان در سراسر جهان مقدس‌ترین مکان دینی به شمار می‌رود. مسلمانان در نمازهای روزانه به سوی آن می‌ایستند و مناسک حج و عمره نیز حول این بنا شکل می‌گیرد. با این حال، کعبه تنها یک بنای مذهبی نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین نمادهای هویت، حافظه تاریخی و تجربه مشترک دینی در جهان اسلام است.

نوشتار «کعبه» به تاریخ، جایگاه و معانی گوناگون این بنای مشهور می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه یک مکان مقدس می‌تواند در طول قرن‌ها، الهام‌بخش احساس تعلق، معنویت و همبستگی برای میلیون‌ها انسان باشد. این مطلب همچنین به اهمیت نمادها و مکان‌های مقدس در شکل‌دهی به فرهنگ‌ها و سنت‌های دینی توجه دارد.

تاریخ کعبه، شاید بیش از آن‌که تنها داستان یک بنا باشد، روایت تغییرات عمیق مذهبی و اجتماعی در شبه‌جزیره عربستان است؛ تغییری که برخی آن را گذار به یکتاپرستی می‌دانند و برخی دیگر، دگرگونی یک نظم مذهبی پیشین. اما کعبه می‌توانست تا حدی نشانی از تلاش‌های ریش‌سفیدان قبایل عرب برای نزدیک‌شدن به یکدیگر و کاهش درگیری‌های مبتنی بر ایمان میان خود نیز در نظر گرفته شود.

متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:


https://dialog.tavaana.org/kaaba/

#کعبه #اسلام #نماد #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

«در سال ۲۰۱۴، مبارک بالا (Mubarak Bala)، شهروند نیجریه‌ای، آشکارا اعلام کرد که به هیچ دینی اعتقاد ندارد. او تا پیش از این مسلمان بود و برای خانواده مسلمان او این برگشت از دین یک امر ناپذیرفتنی بود. خانواده‌اش او را به اجبار به یک مرکز روان‌پزشکی منتقل کردند، شاید به این دلیل که فکر می‌کردند او دیوانه شده است. شاید هم دلیل انتقال او این بود که آن‌ها می‌خواستند او را بترسانند. یک احتمال دیگر هم می‌شد در نظر گرفت: آیا علت این بود که با چسباندن انگ دیوانگی به او، جانش را از دست مسلمانان خشمگینی که برگشت از اسلام را مساوی صدور حکم مرگ برای انسان می‌دانند نجات دهند؟ او بعدها گفت در آن بیمارستان روانی، داروهایی دریافت کرده، تهدید شده و تحت فشار قرار گرفته بود. گزارش‌ها می‌گویند علت اصلی بستری‌شدن، نه بیماری روانی، بلکه ترک اسلام و اعلام بی‌دینی بود.»

نوشتار «مبارک بالا» روایت زندگی و مبارزات یکی از شناخته‌شده‌ترین فعالان حقوق ناباورمندان در آفریقا است؛ فردی که به دلیل بیان آشکار عقاید خود، با فشارهای خانوادگی، اجتماعی و قضایی روبه‌رو شد. داستان او تنها به سرگذشت یک فرد محدود نمی‌شود، بلکه تصویری از چالش‌هایی است که بسیاری از افراد در نقاط مختلف جهان به دلیل تغییر دین، ترک دین یا ابراز بی‌دینی با آن مواجه هستند.

این مطلب به اهمیت آزادی دین و باور، از جمله حق تغییر دین یا نداشتن دین، می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه محدودیت‌های فرهنگی، اجتماعی و قانونی می‌توانند زندگی افراد را تحت تأثیر قرار دهند. در عین حال، تجربه مبارک بالا یادآور این واقعیت است که آزادی عقیده تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که همه افراد، صرف‌نظر از باور یا ناباوری خود، از حقوق برابر برخوردار باشند.

یکی از نکات مهم این نوشتار، تأکید بر این اصل است که آزادی وجدان و حق انتخاب باور، از بنیادی‌ترین حقوق انسانی به شمار می‌رود؛ حقی که بدون آن، امکان گفت‌وگوی آزاد و همزیستی مسالمت‌آمیز میان شهروندان دشوار خواهد بود.

متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:

https://dialog.tavaana.org/mubarak-bala/

#مبارک_بالا #الحاد #آتئیسم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

محمدرضا مرادبهروزی و همسرش سوری بابایی چگینی با پرونده‌سازی جدید به دادسرای انقلاب محمدیه احضار شدند

طبق اطلاعات رسیده به آموزشکده توانا، محمدرضا مرادبهروزی و همسرش، سوری بابایی چگینی، بار دیگر با تشکیل پرونده‌ای جدید از سوی نهادهای امنیتی و قضایی مواجه شده‌اند.

بر اساس این گزارش، این زوج به شعبه اول بازپرسی دادسرای انقلاب محمدیه قزوین احضار شده‌اند. اتهامات مطرح‌شده علیه آنان شامل «ارسال فیلم، تصاویر یا اطلاعات به شبکه‌ها، رسانه‌ها یا صفحات مجازی بیگانه و معاند علیه امنیت ملی» و همچنین «هرگونه اقدام عملیاتی و فعالیت اطلاعاتی برای رژیم صهیونیستی، دولت‌ها، گروه‌های متخاصم یا عوامل وابسته به آن‌ها برخلاف امنیت کشور» عنوان شده است.

این احضار در حالی صورت می‌گیرد که سوری بابایی چگینی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، همچنان دوران محکومیت خود را در زندان سپری می‌کند و از حق ملاقات نیز محروم است.

سوری بابایی چگینی، زندانی سیاسی سابق، در اواسط دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شد و به سه سال حبس محکوم شده است. با وجود آنکه وی هم‌اکنون در حال گذراندن دوران محکومیت خود است، حالا پرونده‌سازی جدیدی علیه او و همسرش گشوده شده و این دو با اتهامات تازه‌ای روبه‌رو شده‌اند.

#سوری_بابایی_چگینی #محمدرضا_مرادبهروزی


@Tavaana_TavaanaTech