نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل، در نامه‌ای خطاب به مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران، خواستار فشار بین‌المللی برای لغو احکام ظالمانه علیه معلمان شد.
نرگس محمدی، فعال مدنی و برنده جایزه صلح نوبل، در نامه‌ای سرگشاده به مای ساتو، نسبت به سرکوب گسترده معلمان در ایران، به‌ویژه در استان کردستان، اعتراض کرد و خواستار اقدام فوری نهادهای بین‌المللی برای لغو احکام سنگین اخراج، تبعید و بازنشستگی اجباری معلمان شد.
طی روزهای اخیر تعدادی از معلمان معترض در استان کردستان با احکام اخراج، تبعید یا بازنشستگی اجباری مواجه شده‌اند.

متن کامل نامه نرگس محمدی:

گزارشگر محترم ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد،
سرکار خانم مای ساتو

فعالیت‌های صنفی معلمان پس از انقلاب ۵۷ و استقرار حکومت جمهوری اسلامی در همه دوره‌ها و دولت‌ها تحت شدیدترین سرکوب‌ها قرار داشته است.

اگر آغاز دوره جدید فعالیت‌های صنفی معلمان را پس از سرکوب‌های خونین دهه شصت و انسداد تمام مجراهای فضای کنشگری سیاسی و مدنی، اواخر دهه هفتاد در نظر بگیریم، اولین سرکوب گسترده نیز در همان سال‌ها و در دولت اصلاحات اتفاق افتاد.

سرکوبی که در همه دولت‌های پس از آن و در همین دولت اخیر، مسعود پزشکیان، هم ادامه یافته است.

اوج این سرکوب‌ها در دولت رییسی و بویژه پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» اتفاق افتاد و صدها فعال صنفی معلمان بازداشت و روانه زندان‌ها شدند؛ به گفته یک مقام مسئول در آموزش و پرورش بیش از سیصد معلم، فعال صنفی و دانشجوی فرهنگیان با احکام اخراج و انفصال مواجه شدند.

تداوم این سرکوب‌ها در دولت پزشکیان با احکام سنگین اخراج، انفصال و بازنشستگی اجباری شانزده معلم در شهرهای مختلف کردستان در هفته‌ی گذشته، نماد بارز خشونت مضاعف علیه مردم ایران به ویژه مردم به حاشیه رانده‌شده، از جمله در کردستان، و همچنین تلاش نظام برای نابودی صدای مستقل آن‌هاست. حکومت جمهوری اسلامی همچنان با قساوتی بی‌رحمانه، هر گونه تلاش صنفی، مدنی و سیاسی مستقل را سرکوب می‌کند و حتی کوچک‌ترین نشانه‌ی اعتراض مسالمت‌آمیز را با بدترین ابزارهای سرکوب و ارعاب پاسخ می‌دهد، بی‌آنکه هیچ حق و مشروعیتی برای صدای مردم به رسمیت بشناسد.

صدور احکام انفصال، اخراج، تعلیق، و بازنشستگی اجباری و تبعید برای سمیه اخترشمار، ‎مجید کریمی، غیاث نعمتی، کاوه محمدزاده، امید شاەمحمدی، هیوا قریشی، پرویز احسنی، جهانگیر بهمنی، نسرین کریمی، لیلا زارعی، سلیمان عبدی، لقمان الله‌مرادی، صلاح حاجی‌میرزایی، شهرام کریمی، لیلا سلیمی و فیصل نوری در آستانه سالگرد جنبش ژینا/مهسا، نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی به شدت نگران خیزش دوباره مردم ایران برای تحقق خواسته‌های دمکراتیک و عدالت‌طلبانه خود می‌باشد.

ضمن اعتراض شدید نسبت به تداوم سرکوب معلمان، از همه نهادهای حقوق بشری و مجامع بین‌المللی می‌خواهم که با اعلام همبستگی با معلمان و فعالان صنفی معلم و محکومیت برخوردهای امنیتی و قضایی، مانع از تداوم سرکوب‌های در حال افزایش فعالان صنفی و اجتماعی در ایران شوند.

همچنین به صورت ویژه از سازمان یونسکو و سازمان جهانی کار درخواست می‌کنم که مانع از حضور مسئولان آموزش و پرورش و وزارت کار در اجلاس‌های این دو سازمان جهانی شوند.

وظیفه نهادهای بین‌المللی و حقوق بشری است که جمهوری اسلامی را برای لغو احکام ظالمانه علیه همه معلمان، به‌ویژه معلمان کردستان تحت فشار قرار دهند.

نرگس محمدی
۱۴ شهریور ۱۴۰۴

#یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی #معلمان #معلم


@Tavaana_TavaanaTech

مهدی یراحی، هنرمند مردمی، با انتشار پستی در شبکه اجتماعی اکس، نوشت:

«به خون من غلطیده چه خواهدت گفت؟»
این بخشی از شعر «وداع بعد از رفتن» است که مونا برزویی سروده است.

مهران بهرامیان بامداد امروز اعدام شد، در حالی که از بهمن ۱۴۰۳ تا حدود یک ماه پیش با وثیقه آزاد بوده است.

اگر مهران بهرامیان تصور می‌کرد حکم اعدامش اجرا می‌شود، در فاصله آزادی تا بازداشت دوباره، کشور را ترک می‌کرد. اما او باور نداشت که برای جرمی که مرتکب نشده، جانش گرفته شود.

#فاضل_بهرامیان #مهران_بهرامیان #سمیروم
#نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

این اولین تصویر از مزار جاویدنام مهران بهرامیان است که دقایقی پیش به دست ما رسید.

اجازه نداند مهران در سمیرم به خاک سپرده شود و پیکر او بدون حضور اعضای خانواده در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد و پس از آن به خانواده‌اش اطلاع دادند.

حکومت حتی از پیکر جاویدنامان می‌هراسد. از برگزاری مراسم و سوگواری می‌هراسد.
مهران بهرامیان در سحرگاه امروز ۱۵ شهریور ۱۴۰۴، به اتهام «محاربه» اعدام شد. اعدام قتل حکومتی است.

جمهوری اسلامی در آستانه سومین سالگرد مهسا امینی، همچنان دارد از مردم انتقام می‌گیرد و از اعدام برای ترس و ارعاب استفاده می‌کند.

مهران بهرامیان، بعد از قشون‌کشی حکومت در پی مراسم با شکوه جاویدنامان سمیرم، بازداشت شد. او و هم‌پرونده‌ای‌هایش ماه‌ها تخت شکنجه بودند، بدون وکیل، بدون ملاقات با خانواده و در شرایطی که در انفرادی نگه داشته می‌شدند. مهران و فاضل بهرامیان به اعدام محکوم شدند. حکم اعدام یک بار نقض شد و پرونده برای بررسی مجدد به شعبه هم عرض ارسال شد. در این فاصله از بهمن ۱۴۰۳ متهمان با وثیقه آزاد شدند تا مرداد ۱۴۰۴، که دادگاه مجددا حکم اعدام صادر کرد و دوباره بازداشت شدند.

خانواده‌ها در طی این مدت به شدت تحت فشار بودند تا اطلاع‌رسانی انجام ندهند. حتی دوستان آن.ها هم بارها احضار شدند.

جان فاصل هم در معرض خطر است، هر چند برخی از منابع گفته‌اند حکم او به حبس ابد تغییر یافته است.

#مهران_بهرامیان #فاضل_بهرامیان #سمیرم #نه_به_اعدام #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

صدیقه وسمقی و نرگس محمدی، در بیانیه‌ای مشترک، ضمن محکوم کردن قتل حکومتی مهران بهرامیان، از نهادهای حقوق‌بشری داخلی و بین‌المللی درخواست کردند که با اقدامات موثر به روند ظالمانه و خونبار جمهوری اسلامی پایان دهند.

متن این بیانیه به شرح زیر است:

«در آستانه‌ی سالگرد کشته شدن مهسا-ژینا امینی و جنبش با شکوه و قدرتمند «زن،زندگی، آزادی»، یکی دیگر از معترضان این جنبش مردمی به دار آویخته شد. مهران بهرامیان پس از ماهها بازداشت و شکنجه با وثیقه آزاد شده بود، اما یک ماه پیش دوباره بازداشت و امروز به دار آویخته شد. او در طول دادرسی از داشتن وکیل انتخابی محروم بوده و تحت فشار و شکنجه و نگهداری در سلول انفرادی، ناچار به اعتراف اجباری شده بود که همین اعترافات بی اعتبار تنها مدرک دستگاه قضایی برای انتساب اتهام محاربه به او بوده است.

‏ما به روند قضایی ناعادلانه و تبدیل اعدام به ابزار سرکوب و نمایش قدرت توسط حکومتی که روز به روز به دلیل اتخاذ ‌سیاست های خشونت بار اعتبار و اقتدار خود را در داخل و خارج کشور از دست داده، معترضیم و از همه ی نهادهای مدنی و حقوق بشری داخلی و بین المللی می خواهیم که با اقدامات موثر خود به پایان دادن این روند ظالمانه و خونبار کمک کنند.

‏صدیقه وسمقی
‏نرگس محمدی
‏۱۵ شهریور ۱۴۰۴»

#مهران_بهرامیان #نه_به_جمهورى_اسلامى #نه_به_اعدام #بیانیه #نرگس_محمدی #صدیقه_وسمقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ساخت تندیس شنی جاویدنام عرفان رضایی در سواحل عمان

کاری از فرهاد پوریاری
@sand_art_fp

عرفان رضایی، معترض ۲۱ ساله، روز ۳۰ شهریور در آمل هدف گلوله سرکوبگران قرار گرفت و کشته شد. عرفان در صف اول مبارزان بود، همان جوانی که شجاعانه روی ماشین قوای سرکوبگر پرید، همان که رفت بالای بیلبورد و عکس خامنه‌ای را پاره کرد، شهامت و دلاوری مثال زدنی عرفان را مگر می‌توان فراموش کرد؟ عرفان سرمشق بسیاری از جوانان شده است.

یادمان نمی‌رود لحظه‌ای را که شجاعانه بر روی خودروی زرهی سرکوبگران پرید، لحظه‌ای که عکس خامنه‌ای را پاره کرد.

جوان دلیری که به خیابان رفت تا آزاد شود، تا ایران را آزاد کند و تا پای جان بر هدفش ایستاد.


#عرفان_رضایی #آمل #یادمون_نمیره #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

این شرایط غلامحسین بروجردی، جانباز جنگ و زندانی سیاسی سابق است.
همسرش ضمن انتشار این ویدیو نوشت:
«با درود، گرامیان این ویدئو فقط جنبه اطلاع رسانی دارد تا شما سروران با بخشی از مشکلات جانبازان آشنا شوید هر گونه پیشنهاد تهیه دارو و همیاری، توهین به بنده تلقی خواهد شد.»


ـ فرزندان مقامات جمهوری اسلامی غالبا در کشورهای غربی زندگی لاکچری دارند، اما جانبازان جنگ در چنین وضعیتی به سر می‌برند. جمهوری اسلامی حاضر است موشک و تجهیزات برای گروه‌های تروریستی تامین کند، حاضر است که میلیاردها دلار صرف پروژه هسته‌ای بکند (که یک شبه دود شد) حاضر است میلیاردها هزینه تبلیغات ایدئولوژیک و حجاب بکند، ولی دارو برای جانباز جنگ را نمی‌تواند تهیه کند.

#غلامحسین_بروجردی #جانباز #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

خواهر پخشان عزیزی، زندانی سیاسی محکوم به اعدام، در زادروز او دلنوشته‌ای سرشار از عشق و اندوه منتشر کرد. او در این نوشته‌ی بلند، پخشان را «شعر خانه» خواند و نوشت:
«پخشان، به‌معنای شعر در زبان کوردی... و تو شدی شعر خانه‌مون، قصیده‌ی بلندبالایی با مطلعی به طراوت خنده‌های همیشگی‌ت. شعری پر از ظرافت‌ و جسارت‌های شاعرانه، تو شعری کلاسیک و تکراری نبودی، لبالب بودی از تازه‌گری و شور و تجربه.»

در ادامه، او از خاطرات و خصلت‌های انسانی خواهرش یاد می‌کند:
«می‌گفتی چراغ امید نباید تو دل بیماران خاموش بشه و الا خنجری می‌شه که رؤیاهاشون رو چال می‌کنه... من باور داشتم که چقدر به کارت ایمان داری.»

سپس به دغدغه‌های دیرینه‌ی پخشان اشاره می‌کند:
«پونزده‌ سال قبل دست از گوشت‌خواری برداشتی تا حرمت همه‌ی موجودات زنده رو حفظ کنی. عمرت رو گذاشتی برای مقابله با خودسوزی و ختنه‌ی زنان... عاشق طبیعت بودی و موندی و محیط زیست دغدغه‌ی اساسی‌ت بود.»

اما دلنوشته تنها به یادآوری خاطرات ختم نمی‌شود. خواهر پخشان به آرزوهای او می‌رسد؛ آرزوهایی که پخشان در زندان هم در روز تولدش زمزمه می‌کرد. او از قول پخشان نوشت:
«آرزو می‌کنم در هیچ کجای این جهان، زنان و کودکان بی‌گناه قربانی جنگ‌هایی که قدرت‌ها راه می‌اندزند، نشوند... آرزو می‌کنم همگی به‌جای آرزوی مرگ برای انسان‌های دیگر شعار صلح، عشق، دوستی و مهربانی سردهیم.»

و باز هم این صدا از درون زندان ادامه می‌یابد:
«آرزو می‌کنم طناب‌ها به‌جای اینکه گردن‌ها بفشارند و بردار کنند، تکیه‌گاهِ دستانی بی‌پناه شوند... مهربانی پایه‌ی عدالت‌ است، زبان مشترک دل‌هایی است که هنوز برای انسانیت می‌تپد.»

خواهر در پایان، با حسرت و در عین حال ایمان به استواری پخشان، چنین نوشت:
«گمان نکنم تاب بیاورد طناب‌دار دور گلوی تو، که تمام آوازهایت عاشقانه است…»

این دلنوشته، تصویری روشن از پخشان عزیزی به دست می‌دهد؛ زنی که در بند است، اما همچنان با آرزوهایش برای صلح، مهربانی و کرامت انسانی می‌درخشد.

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://tinyurl.com/5aatnmn3

#پخشان_عزبزی #نه_به_اعدام #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech