وجدان جمعی، اگر بیدار بماند، هیچ رگباری توان خاموش کردنش را ندارد

بیانیه مشترک سه زندانی سیاسی و یک زندانی سیاسی سابق:

«چهل روز گذشت
از روزی که مردم برای زیستن برخاستند
و با مرگ پاسخ گرفتند
این سطرها نه مرثیه‌اند
و نه روایت رنج فردی
شهادتی‌اند بر حقیقتی که سال‌ها در گلو ماند
و هر بار با سایه‌ی تهدید به سکوت رانده شد
در این سرزمین، آزادی بیان همیشه در حاشیه نفس کشیده است
کلمه‌ها پیش از تولد، محاکمه شدند
و پرسش، پیش از آن‌که بر زبان آید
اتهام شد
اینجا خیابان‌ها بوی خون می‌دهند
پژواک سفره‌های خالی
پژواک شکاف‌های عمیق طبقاتی
و پژواک نسلی که آینده‌اش زیر بار گرانی، بیکاری و تبعیض فرسوده می‌شود
این صداها ناگهانی نبودند
حاصل سال‌ها نادیده گرفتن‌اند
سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر شدند
پدرانی که شرمندگی را در سکوت بلعیدند
و دانش‌آموزانی که رویاهایشان پیش از آغاز با رگبار خاموش شدند
همه این‌ها فریادی شد که در چهاردیواری‌ها نمی‌گنجید
و این بود روایت ما
تن‌هایی ایستاده با دستانی خالی
به نام مطالبه‌ی عدالت و کرامت
با رگبار پاسخ گرفتیم
رگباری که بیش از هر چیز
نشانه‌ی هراس قدرت بود از صدایی که دیگر نمی‌شد نشنیدش
گلوله‌ها بدن‌ها را شکافتند
بی‌اعتمادی عمیق‌تر شد
ستم، تنها در لحظه شلیک رخ نداد
سال‌ها پیش آغاز شد
آنجا که نقد، تهدید نام گرفت
و عدالت، وعده‌ای بی‌سرانجام شد
چهل روز گذشت
اما پرسش هنوز پا بر جاست
چرا مطالبه‌ی حق، باید چنین بهایی بدهد؟

یادشان صرفا خاطره نیست
معیار است
معیار سنجش فاصله‌ی ما تا جامعه‌ای که در آن
بیان آزاد جرم نباشد
اعتراض پاسخی از جنس گلوله نگیرد
و قدرت، خود را در برابر مردم پاسخگو بداند
چهلم، پایان سوگ نیست
آغاز تعهد است
تعهد به ادامه پرسش
به پافشاری بر عدالت
به ساختن جامعه‌ای که آزادی در آن امتیاز نباشد
بلکه بنیان آن باشد

وجدان جمعی، اگر بیدار بماند
هیچ رگباری توان خاموش کردنش را ندارد

وریشه مرادی، زندان اوین
گلرخ ایرایی، زندان اوین
زینب جلالیان، زندان یزد
مریم یحیوی، تهران

بهمن ۱۴۰۴»

#بیانیه #نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت

@Tavaana_TavaanaTech

ایران در بزنگاه تاریخی و لزوم همبستگی و آمادگی برای گذار

ایران وارد یک بزنگاه تاریخی شده است. هزاران معترض کشته شدند، جامعه زخمی است، و دیاسپورای ایرانی هم در روز جهانی اقدام نشان داد که می‌تواند در سطح بین‌المللی صدا و فشار ایجاد کند. اما پرسش اصلی تازه از این‌جا شروع می‌شود: بعد از این چه می‌شود؟

در روزها و هفته‌های پیش رو، احتمال مطرح شدن یک اقدام نظامی محدود (با وسیع، بستگی به واکنش جمهوری اسلامی دارد) از سوی ایالات متحده علیه اهداف مشخص در داخل ایران، متصور است. اگر چنین حمله‌ای رخ دهد، می‌تواند توان موشکی و نظامی حکومت را به‌شدت فرسوده کند، بخشی از ستون‌های امنیتی و لجستیکی سرکوب را از کار بیندازد، و حتی باعث حذف یا کنار رفتن برخی چهره‌های کلیدی قدرت شود. هم‌زمان، ضربه نظامی به شبکه اقتصادی وابسته به نهادهای نظامی می‌تواند منابع مالی سرکوب را کاهش دهد.

اما حتی اگر این سناریو محقق شود، تجربه جهانی هشدار می‌دهد که سرنوشت حکومت‌های اقتدارگرا معمولاً با یک «اتفاق تک‌عاملی» تعیین نمی‌شود. آنچه مسیر را می‌سازد، همگرایی چند روند است: فشار اجتماعی، بحران اقتصادی، شکاف در قدرت، سازمان‌یافتگی نیروهای معترض، و شرایط بین‌المللی.

بر این اساس، می‌توان دست‌کم پنج مسیر یا سناریوی اصلی را در نظر گرفت، سناریوهایی که ممکن است هم‌زمان یا پشت سر هم رخ دهند.

سناریوی اول، انقباض امنیتی و ادامه وضع موجود است.
حتی پس از یک شوک خارجی یا داخلی، حکومت می‌تواند به سمت قفل امنیتی شدیدتر برود، یعنی کنترل بیشتر، مجازات سنگین‌تر، و کوچک‌تر کردن فضای عمومی. نمونه‌هایی مثل بلاروس نشان داده‌اند که سرکوب می‌تواند بقای کوتاه‌مدت بسازد. اما تجربه‌هایی مانند رومانی هم یادآوری می‌کنند که این «ظاهرِ منسجم» گاهی ناگهان می‌شکند، نه به دلیل یک عامل، بلکه به دلیل جمع شدن بحران‌ها.

سناریوی دوم، شکاف در درون نظام است.
وقتی هزینه سرکوب از هزینه عقب‌نشینی یا مصالحه بیشتر شود، بخشی از بدنه قدرت ممکن است فاصله بگیرد. فشار اقتصادی، فرسایش مشروعیت، و احساس بن‌بست در اداره کشور می‌تواند تکنوکرات‌ها و حتی لایه‌هایی از دستگاه اجرایی را به سمت ریزش سوق دهد. در تجربه‌هایی مثل اسپانیا و شیلی، همین شکاف‌ها وقتی با فشار اجتماعی و سازماندهی همراه شد، مسیر تغییر را هموار کرد. در ایران هم اگر ضربه نظامی خارجی رخ دهد یا منابع مالی حکومت خشک‌تر شود، احتمال شکاف افزایش می‌یابد، و ممکن است بخشی از ساختار برای بقا به سمت «توافق» با آمریکا یا بازآرایی قدرت برود.

سناریوی سوم، مداخله خارجی و سقوط سریع است، همراه با خطر خلأ قدرت.
مدل عراق و لیبی نشان می‌دهد که سقوط سریع ممکن است، اما «روز بعد» می‌تواند خطرناک‌تر باشد: خلأ قدرت، بی‌ثباتی، یا رقابت‌های مسلحانه. این‌جاست که نکته‌ای که تو گفتی حیاتی می‌شود: در لحظه حمله، انتظار حضور خیابانی از مردم واقع‌بینانه نیست، چون جان شهروندان به‌شدت در خطر است. مسئله اصلی «پس از حمله» است، یعنی لحظه‌ای که حکومت تضعیف شده اما هنوز معلوم نیست چه نیرویی توان مدیریت گذار را دارد.

سناریوی چهارم، نافرمانی مدنی و اعتصاب‌های گسترده است.
اگر ظرفیت سرکوب کاهش یابد، اعتصاب، مقاومت خشونت‌پرهیز و نافرمانی سازمان‌یافته می‌تواند به فرسایش وفاداری نیروهای امنیتی و اداری منجر شود. تجربه‌هایی مثل صربستان و فیلیپین نشان داده‌اند که مشارکت گسترده مردم در کنش‌های مدنی، وقتی شبکه و رهبری عملیاتی داشته باشد، می‌تواند نقطه عطف بسازد. در ایران، اگر «پس از شوک» شبکه‌های صنفی، کارگری، بازاری، دانشگاهی و محلی آماده فعال شدن باشند، نافرمانی مدنی می‌تواند نقش تعیین‌کننده داشته باشد.

سناریوی پنجم، نقش دیاسپورا در فشار بین‌المللی و مشروعیت‌زدایی است.
دیاسپورا می‌تواند هزینه سیاسی حکومت را بالا ببرد، روایت رسمی را بی‌اعتبار کند، و فشار حقوق‌بشری و دیپلماتیک ایجاد کند. اما موتور اصلی تغییر در داخل می‌چرخد. دیاسپورا «شتاب‌دهنده» است، نه جایگزین. اثر واقعی زمانی ساخته می‌شود که هم‌زمان در داخل، نافرمانی مدنی رشد کند و ریزش در بدنه حکومت رخ دهد، چیزی شبیه آنچه در پایان آپارتاید آفریقای جنوبی دیده شد.

با این همه، ایران ویژگی‌های خاصی دارد. جمهوری اسلامی یک حکومت ایدئولوژیک چندلایه است، با بخش‌های انتصابی که خود را از فشار اجتماعی مصون می‌پندارند، و نیروهای نظامی‌ای که هم خشن‌اند و هم در اقتصاد دخیل. همین ساختار چندتکه باعث می‌شود هیچ سناریویی به تنهایی کافی نباشد.

برای همین، واقع‌بینانه‌ترین تصویر، یک روند ترکیبی است:

ادامه در لینک زیر:

https://tinyurl.com/43xy8ush

با در اسلایدها

#نه_به_جمهوری_اسلامی #همبستگی

@Tavaana_TavaanaTech