روایت «قبر خالی»؛ ۳۸ روز جست‌وجو برای کودکی که هرگز پیدا نشد

به نقل از روزنامه شرق، پرونده «ماکان نصیری»، دانش‌آموز هفت‌ساله کلاس اولی در مدرسه شجره طیبه میناب، در حالی با عنوان مفقودالاثر بسته شد که «از او فقط یک لنگه کفش ماند و یک پولیور آبی».

در این گزارش آمده است که از میان ۱۵۶ قربانی این حمله، تنها پیکر ماکان هرگز شناسایی نشد: «تنها کودکی که هیچ‌چیز، مطلقا هیچ‌چیز از پیکر نحیف و کوچکش پیدا نشد».

مادر ماکان، آسیه، ۳۸ روز میان آوارها و سردخانه‌ها به دنبال نشانی از فرزندش بود. تنها امید او، تکه‌ای از بدن کودک بود: «۳۸ روز در سردخانه‌ها و روی آوارها بود تا تکه‌ای از بدن سومین فرزندش را پیدا کند». اما در نهایت، دایی ماکان تنها نشانه را پیدا کرد؛ «یک لنگه کفش پاره ماکان صد متر دورتر از محل انفجار».

روایت لحظه پیدا شدن این نشانه، نقطه اوج این فاجعه است: «از حال رفت؛ چون تا آن روز هیچ اثری از ماکان ندیده بودند… قیامت شد».

مادر می‌گوید در تمام ساعات جست‌وجو، هیچ کودک زنده‌ای از زیر آوار بیرون نیامد: «هر کسی که از زیر آوار بیرون کشیده می‌شد، بی‌جان بود». و درباره وضعیت پیکرها می‌گوید: «بیشترشان تکه‌تکه بودند».

در روز چهارم، تنها نشانه دیگر پیدا شد: «پولیور آبی‌ ماکان». اما حتی آن هم امید را از بین نبرد؛ «به همین دلیل امید به زنده‌بودنش داشتم». این امید تا روز سی‌وهشتم ادامه داشت.

دایی ماکان که خود در میان آوارها به جست‌وجو پرداخته، صحنه‌ها را این‌گونه توصیف می‌کند: «هرچه آوار برمی‌داشتند، تکه‌های دست و پا و سر کوچک کودکان بود… اصلا نمی‌شود وصف کرد». او حتی تکه‌های بدن را جمع‌آوری می‌کرد: «هر تکه گوشت یا انگشتی پیدا می‌کرد می‌گذاشت روی گاز استریل و می‌برد به پزشکی قانونی».

در نهایت، از ماکان فقط چند یادگار باقی ماند؛ «پولیور آبی مچاله‌شده و یک لنگه کفش کرم»، که اکنون در یک صندوق شیشه‌ای در مسجد محل نگهداری می‌شود.

قبر ماکان اما خالی است. به گفته مادر: «الان فقط یک قبر نمادین دارد». قبری که به یکی از تلخ‌ترین تصاویر این فاجعه تبدیل شده؛ «قبرهای خالی کوچک… قبر ماکان اما خالی است».

گزارش کامل را اینجا بخوانید:

https://tinyurl.com/3dpnuk38

#ماکان_نصیری #میناب #جنگ

@Tavaana_TavaanaTech

شکیلا قاسمی، جوان ۲۶ ساله بهائی ساکن کرمان، بیش از ۷۰ روز است که در بازداشت و در سلول انفرادی زندان کرمان نگهداری می‌شود؛ بدون دسترسی به حقوق اولیه و در شرایطی که فشارهای شدید روانی بر او گزارش شده است.

بر اساس اطلاعات پیشین، بازداشت او با یورش مأموران امنیتی به منزلش همراه بوده؛ مأمورانی که ضمن تفتیش کامل خانه، تمامی وسایل الکترونیکی او و خانواده‌اش از جمله تلفن‌های همراه و لپ‌تاپ‌ها را ضبط کردند، بی‌آنکه توضیحی روشن درباره دلیل این اقدام یا اتهامات مطرح‌شده ارائه دهند. از زمان بازداشت تاکنون، هیچ اطلاع رسمی درباره وضعیت، محل نگهداری دقیق یا روند پرونده به خانواده او داده نشده است.

نگهداری در سلول انفرادی به‌عنوان «شکنجه سفید» شناخته می‌شود، زیرا بدون استفاده از خشونت فیزیکی آشکار، به‌صورت سیستماتیک روان انسان را هدف قرار می‌دهد. در این وضعیت، فرد از هرگونه ارتباط انسانی، محرک‌های محیطی و حس زمان و مکان محروم می‌شود؛ سکوت، انزوا و یکنواختی، به‌تدریج باعث فروپاشی ذهنی می‌گردد. این شرایط می‌تواند اضطراب شدید، افسردگی، توهم، اختلال خواب، از دست‌دادن تمرکز و حتی فروپاشی هویت فردی را ایجاد کند. انسان به‌طور طبیعی موجودی اجتماعی است و قطع کامل ارتباط با دیگران، نوعی محرومیت حسی و عاطفی عمیق ایجاد می‌کند که در بسیاری موارد آثار آن ماندگار و گاه غیرقابل بازگشت است؛ به همین دلیل، نهادهای حقوق بشری این شیوه را مصداقی از شکنجه می‌دانند.

جمهوری اسلامی از نگهداری در سلول انفرادی و روش‌هایی مثل خوراندن دارو، برای اخذ اعترافات اجباری استفاده می‌کند.

ادامه نگهداری طولانی‌مدت در انفرادی، محرومیت از وکیل و بی‌خبری خانواده، نقض آشکار اصول دادرسی عادلانه و حقوق بنیادین انسانی است. این وضعیت، در کنار فشارهای امنیتی مستمر بر شهروندان بهائی، نشان‌دهنده تداوم سیاست‌هایی است که هدف آن‌ها محدودسازی و خاموش‌کردن صداهای متفاوت در جامعه است.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #شكيلا_قاسمى
#داستان_ما_یکیست

@Tavaana_TavaanaTech

آیا بدون قرآن، تولد عیسی در تاریخ ادیان زیر سوال می‌رفت؟


در این ویدیو ‌که مربوط به اوایل دهه ۹۰شمسی است وحید خراسانی، مرجع تقلید شیعه ساکن قم، استدلال می‌آورد که قرآن است که پاکدامنی مریم را اثبات و تولد عیسی را از ظن حرام مبرا می‌دارد.

اظهارات وحید خراسانی، مرجع شیعه، از منظر کلامی و تاریخی قابل نقد است؛ چرا که او با نادیده گرفتن استقلال الهیاتی مسیحیت، طهارت مریم و مشروعیت تولد عیسی را صرفا وام‌دار شهادت قرآن می‌داند.

این رویکرد، در حالی که قصد دفاع یک‌سویه از قرآن را دارد، عملا به انکار اعتبار «اناجیل اربعه» می‌انجامد که قرن‌ها پیش از اسلام بر تولد از باکره و قدسیت مسیح تاکید کرده‌اند.

تقلیل دادن جایگاه عیسی به یک بن‌بست تاریخی که تنها با ظهور اسلام گشوده شده، نه تنها با نصوص عهد جدید در تضاد است، بلکه می‌تواند به جای گفت‌وگو، به تنش‌های مذهبی دامن زده و نوعی «انحصارگرایی دینی» تلقی شود که حقایق تاریخی و متون مقدس سایر ادیان را نادیده می‌گیرد.

شما چطور فکر می‌کنید؟

#عیسی #مریم #شیعه #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

تداوم بازداشت محمدپارسا گلچین، مدال‌آور المپیاد ادبی و دانشجوی دانشگاه تهران، در مشهد

بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی «دانشجویان متحد»، محمدپارسا گلچین، دانشجوی ورودی ۱۴۰۳ رشته ادبیات دانشگاه تهران و دارنده مدال طلای المپیاد ادبی، شامگاه شنبه ۲۲ فروردین‌ماه در شهر مشهد بازداشت شده است.

طبق این گزارش‌ها، او به همراه جمعی از دوستان دوران دبیرستان خود در دیداری با یکی از معلمان پیشین‌شان حضور داشته که با ورود ده‌ها مأمور مسلح به محل، تمامی حاضران با اعمال خشونت بازداشت شده‌اند. گفته می‌شود در این عملیات، تلفن‌های همراه افراد نیز ضبط شده است.

در ادامه این گزارش آمده است که در مجموع ۱۸ نفر از دانشجویان دانشگاه‌های تهران، شهید بهشتی، صنعتی شریف و فردوسی مشهد که همگی از دانش‌آموختگان مدارس سمپاد بوده‌اند، در این دیدار حضور داشتند. پس از بازجویی‌های اولیه، ۱۴ نفر از بازداشت‌شدگان آزاد شدند، اما چهار نفر از آنان شامل محمدپارسا گلچین، محمدحسن خوش‌چهره (دانشجوی مهندسی برق دانشگاه شریف)، ایلیا صبوری‌نسب (دانشجوی علوم اجتماعی دانشگاه تهران) و حسین مهدی‌پناه (دانشجوی مهندسی برق دانشگاه شریف) به بازداشتگاه منتقل شده و شب نخست را در سلول انفرادی سپری کردند.

بر اساس این اطلاعات، روز یک‌شنبه ۲۳ فروردین‌ماه در دادسرای انقلاب مشهد، اتهاماتی از جمله «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به این افراد تفهیم شده و سه نفر از آنان با قرار کفالت آزاد شده‌اند. با این حال، محمدپارسا گلچین همچنان در بازداشت به‌سر می‌برد.

تا لحظه تنظیم این خبر، اطلاعات دقیقی درباره محل نگهداری، نهاد بازداشت‌کننده و وضعیت کنونی این دانشجو منتشر نشده است.

#محمدرضا_گلچین #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

از «پدر خلق» تا «ولی امر»؛
حکایت دو مردی که با «ایدئولوژی» آمدند و با «خون» ماندند

دیکتاتورها فراتر از نام‌ها و جغرافیا، معماران ویرانی هستند؛ آن‌ها با شعار سعادت ملی به قدرت می‌رسند، اما در نهایت ملت‌ها را در تله‌ای از وحشت، انزوای جهانی و فروپاشی اخلاقی گرفتار می‌کنند. قدرت مطلق، در دستان آن‌ها به ابزاری برای مسخ کردن توده‌ها و قربانی کردن کرامت انسانی تبدیل می‌شود و میراثی جز دیوارهای بلند، سفره‌های تهی و قبرستان‌های پرجمعیت به جا نمی‌گذارد.

ریشه‌های تلخ: خانواده و سایه سنگین پدر
هر دو دیکتاتور، استالین و خامنه‌ای، از خانواده‌هایی با سایه سنگین فقر و انضباطی بی‌رحمانه بیرون آمدند. استالین با مشت‌های گره‌کرده پدری مست که او را تحقیر می‌کرد بزرگ شد، و خامنه‌ای در محیطی با زهد خشک و محدودیت‌های مذهبی پدری که حتی رادیو را حرام می‌دانست. این سرکوب اولیه در کودکی، در آن‌ها حس کینه‌ای عمیق نسبت به «دنیای آزاد» و میلی مهارناپذیر برای کنترل مطلق بر دیگران ایجاد کرد تا هرگز دوباره طعم ضعف را نچشند.

صعود به قدرت: از صفوف حزب تا قبضه کردن حکومت
روند به قدرت رسیدن هر دو، محصول زیرکی سیاسی و حذف تدریجی رقبا بود. استالین پس از لنین، با بازی دادن جناح‌های مختلف، رقبای بزرگی چون تروتسکی را از میدان به در کرد. خامنه‌ای نیز پس از مرگ بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، با حمایت‌های رفسنجانی به قدرت رسید، اما دیری نپایید که همان متحدان دیرین را به حاشیه راند یا در حصر و انزوا قرار داد تا ثابت کند در نوک هرم قدرت، جایی برای شریک نیست.

استبداد و کیش شخصیت: ساختن بت از حاکم
دیکتاتوری آن‌ها با مقدس‌سازی همراه بود. استالین خود را «پدر خلق» و «معمار سوسیالیسم» نامید و عکس‌هایش در هر خانه‌ای اجباری شد. خامنه‌ای نیز با بهره‌گیری از مفاهیم مذهبی، جایگاه خود را به عنوان «ولی امر مسلمین» و «نایب امام زمان» به شکلی فرابشری تعریف کرد. این تقدس‌گرایی، نقد به آن‌ها را از یک کنش سیاسی به یک «گناه نابخشودنی» یا «خیانت ملی» تبدیل کرد تا راه بر هرگونه اعتراض بسته شود.

بازوهای نظامی و امنیتی: ستون‌های حفظ وحشت
بقا در قدرت برای آن‌ها بدون ابزارهای سرکوب ممکن نبود. استالین با سازمان مخوف «کمیساریای خلق در امور داخلی» و تصفیه‌های بزرگ، حتی به وفادارترین افسران خود هم رحم نکرد. در ایران، «سپاه پاسداران» و نهادهای اطلاعاتی موازی، همان نقشی را ایفا کردند که بازوهای استالین داشتند؛ تبدیل کشور به یک پادگان بزرگ که در آن کوچک‌ترین صدای مخالفی با گلوله، انفرادی یا چوبه‌دار پاسخ داده می‌شود.

پارانویا: دشمن‌تراشی برای بقا
هر دو رهبر در سال‌های پایانی، در پیله‌ای از بدگمانی و توهم توطئه فرو رفتند. استالین همه جا جاسوسان امپریالیسم را می‌دید و پزشکان یهودی را به توطئه متهم می‌کرد. خامنه‌ای نیز با تکرار مداوم واژه «نفوذ» و «دشمن»، هر حرکت اجتماعی، از مطالبات صنفی گرفته تا جنبش‌های مدنی مانند «زن، زندگی، آزادی» را به سرویس‌های جاسوسی خارجی نسبت می‌داد تا سرکوب را تحت نام «امنیت ملی» توجیه کند.

میراث فلاکت‌بار: فقر، انزوا و فروپاشی
سرانجام هر دو حکومت، تصویری از فلاکت است. استالین شوروی را به کشوری تبدیل کرد که مردمش در صف نان می‌ایستادند و در اردوگاه‌های گولاگ جان می‌دادند. خامنه‌ای نیز با سیاست‌های تهاجمی و اصرار بر تقابل با جهان، ایران را به کشوری منزوی با تورم کمرشکن و سرمایه‌های بربادرفته تبدیل کرد. میراث آن‌ها نه عزت، بلکه زخمی عمیق بر پیکره جامعه است که التیام آن دهه‌ها زمان خواهد برد؛ حکایت تلخ دو مردی که با «اید‌ئولوژی» آمدند و با «خون» ماندند.

مطالعه بیشتر در سایت

https://dialog.tavaana.org/stalin-khamenei/

#دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بر اساس ویدئویی که در فضای مجازی منتشر شده، کودکی، که به نظر می‌رسد حتی زیر ده سال سن دارد، با لباس نظامی، در یک ایست بازرسی حضور دارد؛ این تصویر نشان‌دهنده عمق بحران در جمهوری اسلامی است. بحرانی که حتی کودکان را نیز به ابزارهای امنیتی تبدیل کرده.

این نخستین‌بار نیست که چنین تصاویری منتشر می‌شود. پیش‌تر نیز گزارش‌هایی از به‌کارگیری کودکان ۱۲ و ۱۳ ساله در گشت‌ها و ایست‌های بازرسی منتشر شده بود. حضور کودکان در چنین موقعیتی، نشانه عبور از مرزهایی‌ست که حتی در سخت‌ترین شرایط نیز نباید شکسته شوند.

کودک باید در محیطی امن، در مدرسه و در کنار خانواده رشد کند، نه در فضایی آمیخته با اسلحه، ترس و خشونت. قراردادن او در ایست بازرسی، یعنی سلب حق کودکی، به خطرانداختن جانش و واردکردن آسیب‌هایی عمیق به روان و آینده‌اش.
به‌کارگیری کودکان در چنین فضاهایی، نه فقط یک تخلف، بلکه نقض آشکار حقوق کودک و نشانه‌ای از فروپاشی معیارهای انسانی است. این یک خط قرمز است که نباید عادی شود؛ نه برای خانواده‌ها، نه برای جامعه.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

غلامحسین محسنی‌اژه‌ای، رئیس قوه قضائیه، بار دیگر با ادبیاتی تهدیدآمیز از برخورد «قاطع» با افرادی سخن گفته که به ادعای او با «دشمن» همکاری کرده‌اند. او حتی ارسال یک آدرس یا فعالیت در فضای مجازی را مصداق همکاری دانسته و بر برخورد شدید با این موارد تأکید کرده است.

این اظهارات در ادامه روندی است که طی ماه‌های گذشته شدت گرفته؛ دستگاه قضایی جمهوری اسلامی با پخش گسترده ویدئوهای اعترافات اجباری، به‌ویژه از جوانان، تلاش کرده فضایی از ترس و ارعاب در جامعه ایجاد کند. اعترافاتی که در شرایط نامعلوم و تحت فشار گرفته می‌شوند، به ابزاری برای مشروع جلوه‌دادن سرکوب تبدیل شده‌اند.
از زمان اعتراضات دی‌ماه، آمار اعدام‌ها افزایش یافته و نگرانی‌ها درباره استفاده گسترده از مجازات مرگ به‌عنوان ابزار کنترل سیاسی را تشدید کرده است.

مجموع این اقدامات نشان می‌دهد که دستگاه قضایی، به‌جای ایفای نقش مستقل و عادلانه، به ابزاری در جهت سرکوب، ایجاد رعب و محدودسازی بیشتر جامعه تبدیل شده است.

محسنی‌اژه‌‌ای پیش‌تر نیز در ساختارهای سرکوب نقش داشته است.
@Tavaana_TavaanaTech

مجله تایم در فهرست سالانه ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهان در سال ۲۰۲۶، نام دو ایرانی، شیرین عبادی، برنده جایزه نوبل صلح، و جعفر پناهی، فیلمساز شناخته‌شده و برنده نخل طلای کن، را قرار داده است.
شیرین عبادی سال‌هاست به دلیل فشارها و تهدیدهای امنیتی، در تبعید اجباری به سر می‌برد و امکان بازگشت آزادانه به کشورش را ندارد. جعفر پناهی نیز بارها با محدودیت، بازداشت و محکومیت قضایی مواجه شده؛ او حتی در شرایطی که برای شرکت در رویدادهای جهانی و فعالیت حرفه‌ای خود از ایران خارج شده بود، با احکام قضایی از جمله حبس و محدودیت‌های شدید روبه‌رو شد اما در نهایت به ایران بازگشت.

قرار گرفتن دو ایرانی در چنین فهرستی، در حالی‌که هر دو به‌نوعی با سرکوب و محدودیت مواجه بوده‌اند، بار دیگر نشان می‌دهد که آزادی بیان در ایران وجود ندارد. در چنین شرایطی، بسیاری از صداهای مستقل یا در تبعید هستند یا زیر فشار و سرکوب.
در این فهرست همچنین نام چهره‌هایی چون دونالد ترامپ، بنیامین نتانیاهو و پاپ نیز دیده می‌شود.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

موج تازه سرکوب؛ بازداشت‌های فله‌ای برای ایجاد ترس

جمهوری اسلامی در دو روز گذشته، دست‌کم ۵۲  نفر در نقاط مختلف کشور بازداشت کرده؛ آماری که نشان می‌دهد ماشین سرکوب حتی یک لحظه هم متوقف نشده است.

طبق اعلام نهادهای رسمی، از ابتدای جنگ تنها در سیستان و بلوچستان ۵۵ شهروند با اتهاماتی کلی و تکراری مانند «جمع‌آوری اطلاعات برای دشمن» بازداشت شده‌اند. در شیراز، یک زن به اتهام ارسال تصاویر و «همکاری با رسانه‌های معاند» دستگیر شده و در گیلان نیز چند شهروند دیگر با برچسب‌های امنیتی مشابه بازداشت شده‌اند. در استان‌های مختلف از جمله خوزستان، اصفهان، کرمانشاه و هرمزگان هم ده‌ها نفر دیگر با همین الگوی تکراری بازداشت شده‌اند.

اتهام‌ها همان ادعاهای همیشگی‌اند: «جاسوسی»، «ارتباط با دشمن»، «تشویش اذهان عمومی». بدون ارائه سند، بدون دادرسی شفاف، بدون دسترسی به وکیل. این‌ها نه روند قضایی، بلکه سناریوی آشنای سرکوب است.

@Tavaana_TavaanaTech

در ادامه فشارها بر چهره‌های مستقل، تصویری منتشر شده که نشان می‌دهد تصویر علی دایی، اسطوره فوتبال ایران، بر دیوار مفاخر میدان آزادی مخدوش شده است؛ اقدامی که همزمان با موجی از حملات و تهدیدها علیه او صورت گرفته است.

این فشارها پس از آن شدت گرفت که علی دایی، همزمان با نوروز، تصویری از خود و همسرش در کنار سفره هفت‌سین منتشر کرد و سال نو را به مردم تبریک گفت. همین «سکوت» در قبال فضای جنگی، بهانه‌ای شد تا برخی چهره‌های حکومتی و نزدیک به قدرت، او را هدف حملات تند قرار دهند. از جمله سخنگوی شورای شهر تهران که از حذف نام او از یک بلوار خبر داد، و نمایندگانی که با ادبیاتی تهدیدآمیز تلاش کردند این چهره محبوب را تحت فشار قرار دهند.

این در حالی‌ست که علی دایی سال‌هاست نه به‌عنوان یک چهره حکومتی، بلکه به‌عنوان یک شهروند مسئول در کنار مردم ایستاده است. از کمک‌های گسترده‌اش در زلزله کرمانشاه تا حمایت از سیل‌زدگان در نقاط مختلف کشور، نقش او در یاری‌رسانی به مردم بارها مورد توجه افکار عمومی قرار گرفته است. او بارها نشان داده که در عمل کنار مردم است، نه در شعار.

@Tavaana_TavaanaTech

با گذشت ۲۰ روز از بازداشت مهسا ستوده، شهروند ۲۵ ساله بهائی ساکن شیراز، همچنان هیچ اطلاعی از محل نگهداری، اتهامات و وضعیت او در دست نیست. این شهروند بهائی بدون ارائه هرگونه حکم قضایی توسط نیروهای سپاه بازداشت شده و از زمان بازداشت تاکنون از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و هیچ تماسی با خانواده خود نداشته است؛ موضوعی که نگرانی نزدیکان او را به‌شدت افزایش داده است.

بر اساس گزارش‌ها، سه روز پس از بازداشت مهسا ستوده، خواهر او ماندانا ستوده و همسرش بهزاد بصیری نیز با خشونت توسط نیروهای سپاه بازداشت شدند. با گذشت این مدت، از وضعیت و محل نگهداری این دو نفر نیز هیچ خبری منتشر نشده و تلاش‌های خانواده برای کسب اطلاع بی‌نتیجه مانده است.

در حال حاضر، خانواده این سه شهروند در بی‌خبری مطلق از سرنوشت عزیزان خود به‌سر می‌برند؛ افرادی که به گفته منابع نزدیک، صرفاً به دلیل باورها و اعتقاداتشان بازداشت شده‌اند.

این موارد در ادامه روند نگران‌کننده سرکوب آزادی باور و عقیده در ایران رخ می‌دهد؛ جایی که به‌ویژه شهروندان بهائی طی سال‌های گذشته با بازداشت‌های خودسرانه، محرومیت از حقوق اولیه و فشارهای امنیتی گسترده مواجه بوده‌اند. تداوم این برخوردها بار دیگر نگرانی‌ها درباره وضعیت آزادی‌های دینی و حقوق اقلیت‌های مذهبی در کشور را برجسته کرده است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

انتقال محسن پیرایش، زندانی سیاسی، از زندان اوین به مکانی نامعلوم و بی‌خبری از وضعیت او

بر اساس اطلاعات دریافتی، محسن پیرایش، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، طی روزهای اخیر به همراه تعدادی دیگر از زندانیان از این زندان به مکانی نامعلوم منتقل شده است. از زمان این انتقال، خانواده او هیچ‌گونه تماسی از وی دریافت نکرده‌اند و در بی‌خبری کامل از وضعیت و محل نگهداری او به‌سر می‌برند.
به گفته نزدیکان این زندانی، وی که حدود شش ماه پیش، در تاریخ ۱۰ آبان‌ماه در منطقه جنت‌آباد تهران بازداشت شده، پس از انتقال به کلانتری و گذراندن چند روز اولیه، به زندان اوین منتقل شده بود. او در تمام مدت بازداشت، به‌صورت روزانه با خانواده خود در تماس بوده، اما از روز یکشنبه این تماس‌ها به‌طور ناگهانی قطع شده است.
گزارش‌ها حاکی از آن است که حکم اولیه برای محسن پیرایش به‌صورت غیابی و بر اساس اعترافات یکی از دوستان بازداشت‌شده‌اش صادر شده و شامل دو سال حبس بوده است. همچنین گفته می‌شود در ادامه، حکم دیگری از سوی دادگاه تجدیدنظر برای او صادر شده که مجموع محکومیت وی را به حدود دو سال و نه ماه افزایش داده است. وی در طول روند رسیدگی به پرونده، از دسترسی به وکیل نیز محروم بوده است.

محسن پیرایش، متولد سال ۱۳۶۸، ساکن تهران و دارای شغل آزاد بوده و پیش از بازداشت، زندگی مستقلی داشته است.
با توجه به قطع تماس ناگهانی و انتقال به مکانی نامعلوم، نگرانی‌ها درباره وضعیت سلامت و شرایط نگهداری این زندانی سیاسی افزایش یافته است.

چند روز پیش خبر رسیده بود که میریوسف یونسی نیز از زندان اوین به مکانی نامعلوم منتقل شده است. طبق اخبار رسیده به آموزشکده توانا، وحید سرخگل، علی شیدایی، مهدی وفایی ثانی و امین سخنور از جمله زندانیان سیاسی منتقل شده از اوین به محلی دیگر هستند.
طبق خبر رسیده به توانا، این افراد به زندان قزلحصار منتقل شده‌اند و احتمالا در سلول انفرادی این زندان یا در واحد ۳ به سر می‌برند. تعداد افراد منتقل شده بین ده تا بیست نفر گزارش شده است.

#محسن_پیرایش

@Tavaana_TavaanaTech