جمعی از سازمان‌های مردم‌نهاد و فعالان حوزه حقوق کودک با انتشار بیانیه‌ای نسبت به پیامدهای این روند برای کودکان و نوجوانان هشدار داده‌اند. امضاکنندگان این بیانیه تأکید کرده‌اند که محروم‌کردن کودکان از اینترنت آزاد و جهانی، محروم‌کردن آنان از آموزش، یادگیری، خلاقیت، مهارت‌آموزی و فرصت برابر برای آینده است.

در این بیانیه که متن آن را روزنامه شرق منتشر کرده، آمده است که اینترنت دیگر یک «امکان لوکس» نیست، بلکه بخشی از حقوق بنیادین کودکان و نوجوانان محسوب می‌شود؛ حقی که با آموزش، دسترسی به اطلاعات، مشارکت اجتماعی و توانمندسازی گره خورده است.

امضاکنندگان با اشاره به عضویت جمهوری اسلامی در پیمان‌نامه حقوق کودک یادآور شده‌اند که حکومت بر اساس تعهدات بین‌المللی موظف به تسهیل دسترسی کودکان به اطلاعات، منابع آموزشی و امکانات یادگیری است، اما محدودسازی اینترنت و ایجاد دسترسی تبعیض‌آمیز، عملاً این حقوق را نقض می‌کند.

در بخش دیگری از این بیانیه هشدار داده شده که محدودیت اینترنت، شکاف آموزشی و اجتماعی را به‌ویژه در مناطق محروم عمیق‌تر می‌کند.
@Tavaana_TavaanaTech

پنجاه روز در بی‌خبری؛ تداوم بازداشت و بلاتکلیفی مهسا و ماندانا ستوده، دوخواهر بهائی در زندان عادل‌آباد شیراز


با گذشت بیش از ۵۰ روز از بازداشت مهسا و ماندانا ستوده، دو شهروند بهائی ساکن شیراز، این دو خواهر همچنان در زندان مرکزی شیراز (عادل‌آباد) تحت بازداشت موقت و در وضعیت بلاتکلیفی به سر می‌برند. عدم پاسخگویی مسئولان قضایی، نگرانی‌های جدی را برای خانواده آن‌ها رقم زده است.

مهسا ستوده (۲۵ ساله) در نهم فروردین‌ماه و ماندانا ستوده (۳۸ ساله) در دوازدهم فروردین‌ماه ۱۴۰۵، طی عملیات‌های جداگانه توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شدند. بر اساس گزارش‌های رسیده، این بازداشت‌ها بدون ارائه حکم قضایی صورت گرفته و پس از پایان مراحل بازجویی اولیه در بازداشتگاه‌های امنیتی، هر دو خواهر به بند زنان زندان عادل‌آباد منتقل شده‌اند.

منابع مطلع تأکید می‌کنند که علیرغم مراجعات مکرر خانواده به مراجع قضایی و نهادهای امنیتی شیراز، تاکنون هیچ پاسخی درباره علت دقیق بازداشت یا اتهامات انتسابی به آن‌ها داده نشده است. دستگاه قضایی همچنان از صدور قرار وثیقه برای آزادی موقت این دو خواهر خودداری می‌کند و وضعیت آن‌ها در زندان به‌گونه‌ای است که حتی در بند زنان نیز به صورت جدا از یکدیگر نگهداری می‌شوند.

تداوم حبس این دو شهروند بهائی، بخشی از الگوی گسترده‌تر و سازمان‌یافته فشار بر جامعه بهائیان ایران است. تجربه نشان داده است که در چنین پرونده‌هایی، نهادهای امنیتی با استفاده از تکنیک‌های «بلاتکلیفی طولانی‌مدت» و «امتناع از شفافیت قضایی»، سعی در اعمال فشار حداکثری بر خانواده‌ها و ایجاد فضای رعب و وحشت در میان اقلیت‌های عقیدتی دارند.
این در حالی است که محرومیت از دسترسی به وکیل و عدم تفهیم اتهام روشن، مصادیق بارز نقض حقوق بنیادین بشر و قوانین دادرسی عادلانه است که در پرونده خواهران ستوده نیز به وضوح دیده می‌شود. خانواده‌های بهائیان بازداشت‌شده در شیراز، کماکان چشم‌انتظار شفاف‌سازی درباره سرنوشت فرزندان خود هستند؛ انتظاری که تا این لحظه تنها با سکوت سرد و برخوردهای امنیتی پاسخ داده شده است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا

@Dialogue1402

مهارت‌های گفت‌وشنود: بررسی «آیین دوست‌یابی»

گفت‌وشنود مهارتی است که باید آن را آموخت، تمرین کرد و رشد داد. مهارت‌های گفت‌وشنود به‌شدت وابسته به توانایی ارتباط‌گرفتن با مردم از قشرها و زمینه‌های فکری، فرهنگی و دینی متنوع است. این مهارت‌ها به این دلیل مهم هستند که در بسیاری از جنبه‌های فردی و جمعی زندگی تاثیری شدید دارند و به نظر می‌رسد در تصویر بزرگ‌تر بسیاری از خصوصیات سیاسی و فرهنگی جامعه را نیز تعیین می‌کنند.

کتاب آیین دوست‌یابی (How to win friends and influence people) بیش از هشتاد سال است که منتشر شده اما توصیه‌های آن – که با سبکی ترکیبی از بیان رسمی و شخصی نوشته شده است – هنوز طرفداران بسیاری دارد. شاید به همین دلیل است که این کتاب با فروش ملیون‌ها نسخه یکی از پرفروش‌ترین کتاب های جهان است. این کتاب در ایران نیز ترجمه و منتشر شده است. موضوع اصلی آن نحوه ارتباط‌گرفتن با سایرین در عرصه‌های متفاوت اجتماعی مانند محیط کاری یا روابط شخصی است. آیا از بینش‌های ارائه‌شده در این کتاب می‌توان برای ایجاد و گسترش گفت‌وشنود میان باورمندان و افراد بدون دین نیز بهره جست؟

به نظر می‌رسد گفت‌وشنود میان باورمندان و افراد بدون دین مستلزم توان بالا در درک دیگری است. نقطه آغاز بحث دیل کارنگی (Dale Carnegie)، نویسنده کتاب، بیان این نکته است که بسیاری از ما دیدگاهی ناکارآمد به گفت‌وشنود داریم. از دید کارنگی مشکل این‌جا است که به نظر می‌رسد ما نیاز مبرم خود به بهترشدن در شنیدن و فهمیدن دیگران را درک نمی‌کنیم. به جای آن، به نظر می‌رسد که بسیاری از ما همواره در این تصور هستیم که این سایرین هستند که موظفند منظور ما را به‌درستی درک کنند و به نیازهای ما پاسخ دهند. کارنگی با ذکر مثال‌های متعدد چنین استدلال می‌کند که تقریبا هیچ کس مایل و آماده نیست تا اشکالات اندیشه، گفتار یا کردار خود را به‌راحتی بپذیرد. بسیاری از افراد، معمولا در برابر انتقاد دست به توجیه و توضیح تصمیم‌های خود می‌زنند. به همین دلیل کارنگی پیشنهاد‌هایی دارد برای چگونگی ارتباط‌گرفتن به‌ویژه هنگام بیان انتقاد، بدون ایجاد چالش‌های بزرگ‌تر در روابط اجتماعی.

این یادداشت را در سایت گفت‌وشنود بخوانید

https://dialog.tavaana.org/friendship-conversation-skills/

#مهارت_گفت_و_شنود #مهارت_دوستیابی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

تصاویری از مراسم چهلم جاویدنام سارا ابراهیمی، بهشت زهرای تهران ۱ اسفند ۱۴۰۴

ویدیویی از مراسم چهلم جاویدان سارای ابراهیمی از جانباختگان خیزش دی ماه ۱۴۰۴ پس از چند ماه به دست ما رسیده است.

⁨ ‏سارا ابراهیمی، زن جوانی بود که پس از ضرب و شتم، با شلیک گلوله به سرش کشته شد.
ویدیوی کشته شدن این زن با شهامت را همه در دی ماه دیده بودیم.
او سارا ابراهیمی بود.

پاکسیما مجوزی، نویسنده و خبرنگار، برای فیلم دردناک جان‌باختن سارا نوشته بود: «آرزو می‌کردم این زن دلیر که حالا می‌دانیم اسمش ⁧سارا ابراهیمی ⁩ است، جان به‌در برده باشد. وقتی ویدیوی دویدنش، حمله و هل دادنش به دست مزدوران و افتادنش را دیدم. وقتی مزدور قمه‌ به دست، لگدی به صورتش زد. وقتی موهایش را کشید و او را برد کنار درخت و با قمه به پشت سر سارا کوبید. وقتی سرکوبگران یونیفورم‌پوش به سراغش آمدند و او را از کادر دوربین مدار بسته خارج کردند. آرزو می‌کردم که جان بدر برده باشد اما نبرد. مزدوران حکومتی دقایقی بعد سارا (دریا) ابراهیمی را با شلیک گلوله کشتند، مثل هزاران مرد و زن، کودک و جوان ایرانی دیگر که در بی‌سابقه‌ترین جنایت علیه بشریت طی دو روز قتل‌عام شدند.»

لازم به ذکر است، روز اول اسفند ماه، پس از برگزاری مراسم چهلم تعدادی از جاویدنامان در بهشت زهرای تهران. عده کثیری از حاضران بازداشت شدند. بسیاری از آن‌ها با قرار وثیقه آزاد شده‌اند.

#سارا_ابراهیمی #جنایت_علیه_بشریت⁩ #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفت‌وگو و توسعه؛ جشن تفاوت‌ها برای ساختن آینده‌ای مشترک

۲۱ مه (۳۱ اردیبهشت)، فرصتی است تا تنوع فرهنگی بشر را نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های تمدن انسانی گرامی بداریم. «روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفت‌وگو و توسعه» (World Day for Cultural Diversity for Dialogue and Development) یادآور این حقیقت است که غنای جهان ما در تفاوت‌های ما نهفته است.

▪️پیشینه؛ ریشه‌های جهانی این روز
این روز پس از تصویب «اعلامیه جهانی تنوع فرهنگی» توسط یونسکو در سال ۲۰۰۱، از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد. از سال ۲۰۰۲، این روز به عنوان فرصتی برای افزایش آگاهی درباره اهمیت گفت‌وگوی بین‌فرهنگی و نقشی که فرهنگ در دستیابی به صلح و توسعه پایدار ایفا می‌کند، در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود.

▪️اهداف اصلی؛ چرا باید تنوع فرهنگی را جشن بگیریم؟
سازمان ملل با تعیین این روز، اهداف استراتژیک زیر را دنبال می‌کند:
▫️تقویت گفت‌وگوی بین‌فرهنگی: ایجاد فضایی برای تبادل اندیشه‌ها و تجربیات که به کاهش سوءتفاهم‌ها و شکاف‌های اجتماعی کمک می‌کند.
▫️ارتقای درک متقابل: شناخت ارزش‌های نهفته در سنت‌ها، هنرها و سبک‌های زندگی متفاوت، که پایه اصلی همدلی جهانی است.
▫️حمایت از توسعه پایدار: استفاده از ظرفیت‌های فرهنگی برای حل بحران‌های جهانی؛ چرا که تنوع فرهنگی موتور محرک خلاقیت و نوآوری در جوامع است.

▪️چرا امروز پذیرش تنوع فرهنگی یک ضرورت است؟
در دنیای درهم‌تنیده امروز، ما با چالش‌هایی روبرو هستیم که هیچ‌یک از مرزهای جغرافیایی یا فرهنگی را به رسمیت نمی‌شناسند. از تغییرات اقلیمی گرفته تا نابرابری‌های اقتصادی و بحران‌های مهاجرتی، همگی نیازمند راهکارهای جمعی هستند.
پذیرش تنوع فرهنگی به معنای یکسان‌سازی نیست؛ بلکه به معنای احترام به هویت‌های متفاوت در عینِ درکِ سرنوشتِ مشترکِ بشری است. وقتی یاد می‌گیریم به «دیگری» گوش دهیم و به دانش و دیدگاه‌های متفاوت احترام بگذاریم، دیوارهای تعصب فرو می‌ریزند. جوامعی که تنوع را به عنوان یک فرصت پذیرا می‌شوند، خلاق‌تر، تاب‌آورتر و در نهایت، صلح‌آمیزتر هستند. امروز فرصتی است تا متعهد شویم که نه تنها تفاوت‌ها را تحمل کنیم، بلکه برای غنای زندگی‌مان، از آن‌ها بیاموزیم و در کنار هم جهانی بسازیم که در آن، هر صدایی شنیده شود.
به امید روزی که تنوع، نه عامل تفرقه، بلکه زیباترین نقش در بوم زندگی انسان باشد.

#تنوع_فرهنگی #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

امید بیات سرمدی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، توسط دادگاه انقلاب تهران به ۲۵ سال حبس تعزیری محکوم شد.

کاوه راد، وکیل آقای بیات، با انتشار مطلبی اعلام کرد که حکم بدوی این پرونده صادر و به وکلای او ابلاغ شده است. به گفته این وکیل دادگستری، امید بیات سرمدی در دادگاه انقلاب تهران به تحمل ۲۵ سال حبس تعزیری محکوم شده و این حکم هنوز قطعی نیست و امکان فرجام‌خواهی در دیوان عالی کشور وجود دارد.

کاوه راد همچنین تاکید کرده است که در مهلت قانونی نسبت به این حکم اعتراض خواهد شد.

امید بیات سرمدی روز ۲۳ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از آن به زندان تهران بزرگ منتقل شد.

تا زمان انتشار این خبر، جزئیاتی درباره اتهامات مطرح‌شده علیه این زندانی سیاسی منتشر نشده است.

#امید_بیات_سرمدی #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

کیفرخواست در آلمان علیه دو نفر به اتهام همکاری با ایران برای حمله به یهودیان و قصد ترور رئیس انجمن آلمان-اسرائیل

دادستانی فدرال آلمان علیه دو مرد با اصالت افغانستانی به اتهام جاسوسی و برنامه‌ریزی برای عملیات‌های تروریستی به نفع جمهوری اسلامی ایران کیفرخواست صادر کرد. متهم اصلی، «علی س.» که دارای تابعیت دانمارکی است، به همراه «تواب م.»، متهم هستند که از سوی نیروهای امنیتی ایران، از جمله سپاه پاسداران، مأمور شناسایی و زمینه‌سازی برای قتل چهره‌های برجسته یهودی و حمله به اماکن مرتبط با آن‌ها در آلمان شده بودند.
طبق کیفرخواست دادگاه عالی ایالتی هامبورگ، علی س. از اوایل سال ۲۰۲۵ مأموریت داشت تا اطلاعات دقیقی برای برنامه‌ریزی ترور «یوزف شوستر»، رئیس شورای مرکزی یهودیان آلمان، و «فولکر بک»، رئیس انجمن آلمان-اسرائیل (DIG) و سیاستمدار پیشین حزب سبزها، جمع‌آوری کند. اسناد دادستانی نشان می‌دهد که سوءقصد به جان فولکر بک با هدف قتل طراحی شده بود. علاوه بر این، این شبکه مأموریت داشت اطلاعاتی درباره دو اغذیه‌فروشی یهودی در برلین گردآوری کند تا مقدمات آتش‌سوزی عمدی در آن‌ها فراهم شود.
علی س. که در تابستان ۲۰۲۵ در دانمارک بازداشت و به آلمان مسترد شده، با اتهامات سنگینی از جمله «فعالیت جاسوسی با هدف خرابکاری»، «تلاش برای مشارکت در قتل» و «آتش‌سوزی عمدی شدید» روبروست. متهم دوم، تواب م. نیز که در نوامبر ۲۰۲۵ بازداشت و به آلمان منتقل شد، به تلاش برای مشارکت در قتل متهم شده است. هر دو متهم از زمان انتقال به آلمان در بازداشت موقت به سر می‌برند.
این پرونده ابعاد جدیدی از فعالیت‌های مرتبط با سازمان‌های امنیتی جمهوری اسلامی در خاک اروپا را آشکار کرده است. دادستانی فدرال آلمان با تأکید بر حساسیت این عملیات، تصریح کرده است که اقدامات این شبکه با هدف ارعاب جامعه یهودیان آلمان و تسهیل حملات خشونت‌آمیز سازمان‌دهی شده بود.

#یهودی_ستیزی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

مراسم سالگرد جان‌باختن جاویدنام سعید یعقوبی، روز ۳۱ اردیبهشت ماه بر سر مزارش برگزار شد و مزارش گلباران شد.

سعید یعقوبی از متهمان پرونده خانه اصفهان بود که در روز ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ اعدام شد.

۲۵ آبان ‌۱۴۰۱، در میدان نگهبانی محله خانه اصفهان، سه عضو نیروی بسیج کشته شدند.
نیروهای امنیتی مدعی شدند که کشته‌شدن این نیروها، یک «اقدام تروریستی» بوده و ۶ نفر را در ارتباط با این پرونده بازداشت کردند، که مجید کاظمی، سعید یعقوبی و صالح میرهاشمی در جریان این پرونده محکوم به اعدام شدند.

در این پرونده، هیچ شواهد و مدارکی در پرونده به جز اعترافات اجباری متهمان علیه خود و یکدیگر وجود ندارد. حتی تصویر محل حادثه نیز هیچ چیزی را نشان نمی‌دهد. متهمان صرفا افرادی هستند که در صحنه اعتراضات آن شب حضور داشته‌اند. هیچکدام نپذیرفتند که به سوی ماموران تیراندازی کرده‌اند. تنها مستند تیراندازی متهمان به سوی ماموران اعترافات اجباری آن‌ها علیه یکدیگر است. حتی علیه خود نیز اعتراف اجباری نکردند که در تیراندازی نقش داشته‌اند.


#سعید_یعقوبی #خانه_اصفهان #نه_به_اعدام #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

«بهشت زهرا، چهلم جاویدنامان، قطعات ۳۲۷، ۳۲۸، ۳۲۹ قدم به قدم گل‌های پر پر شدمون خوابیده بودن. "چهل هزار" یک عدد نیست. "چهل هزار جان" که جمهوری اسلامی وحشیانه گرفت و خانواده‌های داغداری که یکی یکی فرزندانشان را بدرقه کرده بودند با دستانی که دیگر توانِ نگه داشتن نداشتند. و مردمی که کنارشان
رقصیدند، گریه کردند و فریاد زدند. فریادهای جمع شده در گلوهایی که دیگر خفه نخواهند شد.

مبارزه ما ادامه دارد
قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان»

ـ متن و ویدیو ارسالی مخاطبان توانا

ـ لازم به ذکر است، هنوز بسیاری از جاویدنامان دی ماه خونین شناسایی نشده‌اند و آمار دقیقی از جنایت حکومت در دسترس نیست و بسیاری از خانواده‌ها تحت فشار شدیدی قرار داشته‌اند. عدد چهل هزار نفر، عددی تخمینی است که با توجه به آمار منابع بیمارستانی و سایر مشاهدات توسط رسانه‌ها مطرح شده است، شاید تعداد واقعی کشته‌شدگان بیشتر با کمتر باشد. اما در اصل اینکه جنایتی فجیع و بی‌سابقه رخ داده است. شکی نیست.

تصاویر مربوط به اول اسفند ماه ۱۴۰۴ و چهلم تعدادی از جاویدنامان جان‌باخته در دی ماه ۱۴۰۴ است.
روز اول اسفند، در پی برگزاری مراسم چهلم تعدادی از جاویدنامان، جمعی از افراد حاضر در آرامستان بهشت زهرا، بازداشت شدند.

#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

ناباورمندان به عنوان دیگری

رویکردها و جریان‌های مذهبی در ایالات متحده برای دهه‌هاست که موضوع مطالعه جامعه‌شناسان قرار دارد. آزادی مذهبی مصرح در قانون اساسی این کشور راه شهروندان را برای انتخاب راه و روش زندگی باز گذاشته است. افراد خداناباور و بدون دین در ایالات متحده بدون محدودیت قانونی می‌توانند کار و زندگی کنند. در کنار آنان، مسیحیان و پیروان سایر ادیان و نیز فرقه‌های نوظهور در این کشور حضور دارند. در سال‌های اخیر به نظر می‌رسد که شور ساختن و پیوستن به فرقه‌های متفاوت مرتبط یا بی‌ارتباط با مسیحیت کاهش یافته باشد، اما جامعه آمریکا در حد و اندازه جامعه‌هایی چون سوئد یا فنلاند به سمت زندگی آزاد از مذهب حرکت نکرده است.

بعضی ناظران چنین می‌پندارند که علی‌رغم کاهش اختلافات میان گروه‌های مذهبی، مرز بین مومنان و بی‌ایمانان در آمریکا همچنان قوی است. داده‌های نظرسنجی‌هایی که در سطحی ملی صورت گرفته‌اند، نشان می‌دهد در ایالات متحده افراد بدون مذهب کم‌تر از سایرین مورد پذیرش اجتماعی هستند. این روند عدم پذیرش یا حتی بی‌اعتمادی که روبروی افراد بدون مذهب قرار دارد در مقایسه با فهرست بلندبالایی از گروه‌های قومی، مذهبی و سایر اقلیت‌ها – که در مجموع تا حد نسبتا بیش‌تری از پذیرش اجتماعی برخوردارند – همچنان حکم‌فرما است. به نظر می‌رسد بی‌اعتمادی به افراد بدون مذهب ریشه در زمینه‌های فرهنگی اخلاقی و فرآیندهایی دارد که در جامعه‌شناسی به آن‌ها عنوان سازوکارهای «نمادین» داده شده‌ است.

لامونت و مولنار در پژوهش و مطالعه خود در سال ۲۰۰۲ چنین پیشنهاد داده‌اند که سوالاتی که افراد در مورد مرزهای میان مردم از خود می‌پرسند – مانند این‌که چه کسی شبیه من است و چه کسی نیست؟ چه نوع رابطه‌ای با آن‌هایی که متفاوت هستند دارم؟ – و پاسخ‌هایی که به آن‌ها می‌دهند تمایزات نمادینی است که ما در ابعاد چندگانه بین خود و دیگران قائل می‌شویم. چنین تمایزهایی زمانی پیامدهای اجتماعی دارند که به طور گسترده به عنوان ابعاد مشروع تفاوت شناخته و پذیرفته شوند و دسترسی به منابع و فرصت‌ها را سازماندهی کنند. پژوهشگران دیگری مانند الکساندر (۱۹۹۲) یا تیلور (۲۰۰۲) بر این دیدگاه هستند که در جریان تغییرات اجتماعی مرزهای مذکور ممکن است هم ساخته شوند و هم نابود یا جابجا شوند.

این یادداشت را در وبسایت گفت‌‌وشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/nonbelievers-as-the-other/
#ناباورمندان #آتئیسم #دیگری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

علیرضا مرادپور، هنرمند اهل دهدشت، به ۷ سال و نیم حبس محکوم شد

علیرضا مرادپور، هنرمند اهل دهدشت، توسط دادگاه انقلاب تهران مجموعاً به ۷ سال و ۶ ماه حبس محکوم شده است.
بر اساس اطلاعات دریافتی، این حکم بابت اتهام‌های «توهین به مقدسات» و «اجتماع و تبانی» صادر شده و او به ترتیب به ۴ سال و ۳ سال و نیم حبس محکوم شده است.

طبق این گزارش، حکم صادرشده در مرحله بدوی بوده و همچنان قابل تجدیدنظرخواهی است.

علیرضا مرادپور هم‌اکنون در زندان تهران بزرگ در بازداشت به سر می‌برد و پرونده او در دادگاه انقلاب تهران در حال رسیدگی است.

#علیرضا_مرادپور #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

بیش از ۵۰ روز از بازداشت بهزاد یزدانی و رومینا خزعلی، زوج بهائی ساکن شیراز، می‌گذرد و این دو شهروند همچنان بدون دسترسی به وکیل و در وضعیت بلاتکلیف در زندان عادل‌آباد شیراز محبوس هستند. تداوم بازداشت این زوج، با توجه به شرایط جسمانی نامساعد خانم خزعلی، نگرانی‌های عمیقی را برای خانواده و اطرافیان آن‌ها ایجاد کرده است.

بهزاد یزدانی (مترجم و ویراستار) و همسرش رومینا خزعلی (نقاش) که والدین دو نوجوان هستند، در روزهای ۸ و ۹ فروردین ۱۴۰۵ توسط مأموران اطلاعات سپاه پاسداران در منزل شخصی خود بازداشت شدند.
بر اساس اطلاعات دریافتی، رومینا خزعلی پیش از بازداشت تحت عمل جراحی معده قرار گرفته بود و از بیماری‌های زمینه‌ای از جمله میگرن و مشکلات حاد گوارشی رنج می‌برد. در تماس‌های اخیر، علاوه بر وخامت وضعیت جسمی، نگرانی‌هایی از بابت سلامت روان وی نیز گزارش شده است. با وجود این شرایط، پیگیری‌های مکرر خانواده برای تبدیل قرار بازداشت به وثیقه، از سوی دستگاه قضایی بی‌پاسخ مانده است.

بازداشت این زوج و ممانعت از دسترسی آنان به حق داشتن وکیل، بار دیگر نشان‌دهنده رویه‌های غیرقانونی در پرونده‌های امنیتی علیه شهروندان بهائی است. «بلاتکلیفی طولانی‌مدت» یکی از ابزارهای شناخته‌شده نهادهای امنیتی در شیراز برای تحت فشار قرار دادن خانواده‌های بهائی و تحمیل هزینه‌های سنگین بر این جامعه است.
این زوج در حالی بیش از هفت هفته است که از فرزندان نوجوان خود دور مانده‌اند که هیچ اتهام شفاف و مستندی به آن‌ها تفهیم نشده است. محرومیت از حقوق اولیه قانونی و بی‌توجهی به وضعیت پزشکی حاد خانم خزعلی، نمونه دیگری از سرکوب سازمان‌یافته‌ای است که جامعه بهائیان ایران، به‌ویژه در استان فارس، با آن روبرو هستند؛ برخوردهایی که عمدتاً با هدف ایجاد رعب و فشار مضاعف بر جامعه اقلیت‌های دینی طراحی و اجرا می‌شود.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

زینب جلالیان، قدیمی‌ترین و تنها زن زندانی سیاسی محکوم به حبس ابد در ایران، در حالی وارد بیستمین سال حبس خود شده که گزارش‌ها از وخامت شدید وضعیت جسمی او و محرومیتش از درمان خبر می‌دهند.

بر اساس گزارش شبکه حقوق بشر کردستان، زینب جلالیان از «فیبروم رحمی»، دردهای شدید شکمی، خونریزی مداوم و کم‌خونی شدید رنج می‌برد؛ اما با وجود تأکید پزشکان بر ضرورت درمان تخصصی و پیگیری وضعیت او، مسئولان زندان از اعزامش به مراکز درمانی جلوگیری کرده‌اند و «شرایط جنگی» را بهانه این محرومیت عنوان کرده‌اند.

این زندانی سیاسی که از سال ۱۳۸۶ در زندان به سر می‌برد، نه‌تنها از حق درمان، بلکه حتی از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی نیز محروم بوده است. او در بخشی از روایت خود از شکنجه‌های دوران بازجویی نوشته بود:
«چشم‌هایم را بستند، دست و پایم را با زنجیر به تخت آهنی بستند و با کابل به کف پاهایم شلاق زدند…»

اما آنچه امروز بر زینب جلالیان می‌گذرد، تصویری از وضعیت بسیاری از زنان زندانی در جمهوری اسلامی است.
@Tavaana_TavaanaTech

Political Prisoner Omid Bayat Sarmadi Sentenced to 25 Years in Prison

Omid Bayat Sarmadi, a protester arrested during the nationwide uprising in January 2026, has been sentenced to 25 years in prison by the Tehran Revolutionary Court. His attorney, Kaveh Rad, confirmed that the preliminary verdict has been issued and announced that they will formally appeal the sentence to the Supreme Court within the legal timeframe. Bayat Sarmadi has been held in Tehran Greater Penitentiary since his arrest on January 13, 2026. While the specific charges remain undisclosed, this severe sentence highlights the regime's ongoing campaign of judicial repression against January 2026 protesters.

#OmidBayatSarmadi
#PoliticalPrisoner
#HumanRights
#IranProtests
@Tavaana_TavaanaTech

صدور حکم بیش از ۹ سال حبس برای غزل مرزبان، نوکیش مسیحی

شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، غزل مرزبان جورشری، نوکیش مسیحی و دانش‌آموخته رشته حقوق را به ۹ سال و هشت ماه حبس تعزیری محکوم کرد. این حکم که به تازگی به وی ابلاغ شده، حاصل پرونده‌سازی‌های امنیتی علیه این شهروند ساکن تهران است.

غزل مرزبان در تاریخ ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود بازداشت و جهت تحمل دوران بازجویی به زندان اوین منتقل شد. در حکم صادره، «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» به عنوان اتهامات اصلی وی ذکر شده است. این در حالی است که وی پیش از این نیز به دلیل فعالیت‌های عقیدتی و مذهبی خود، سابقه تحمل حبس را در کارنامه داشته است.

صدور این حکم سنگین در حالی صورت می‌گیرد که غزل مرزبان طی سالیان اخیر با دشواری‌های مضاعفی در زندگی شخصی خود روبرو بوده است. یکی از مهم‌ترین چالش‌های این زوج مسیحی، موانع سیستماتیک در دسترسی به دارو و امکانات درمانی بوده است. به گفته برخی نهادهای حقوق بشری، او در سال‌های اخیر برای تهیه داروی بیماری پارکینسون همسرش با مشکلات متعددی مواجه بوده که ریشه در تبعیض‌های اعمال‌شده علیه این زوج به دلیل تغییر دین و مسیحی شدن آن‌ها دارد.
غزل مرزبان که اهل لشت‌نشای رشت و فارغ‌التحصیل رشته حقوق است، در شرایطی به حبس طولانی‌مدت محکوم شده که پیش‌تر نیز به دلیل عقاید خود با فشارها و محدودیت‌های پی‌درپی حکومتی دست‌وپنجه نرم کرده بود. تداوم بازداشت و صدور احکام سنگین برای نوکیشان مسیحی، بخشی از سیاست گسترده جمهوری اسلامی در سرکوب آزادی‌های مذهبی و اعمال فشار بر اقلیت‌های عقیدتی است.

#نوکیش_مسیحی #آزادی_مذهبی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بشری مصطفوی، زن باردار بهایی در زندان کرمان؛ جامعه جهانی بهایی خواستار آزادی فوری او شد

در ادامه روند سرکوب سیستماتیک شهروندان بهایی در ایران، بشری مصطفوی، زن باردار بهایی اهل رفسنجان، در حالی دوران حبس خود را در زندان کرمان سپری می‌کند که مقامات قضایی با درخواست‌های وی برای دسترسی به مراقبت‌های پزشکی ضروری، از جمله آزمایش‌های حیاتی دوران بارداری، مخالفت کرده‌اند.
خانم مصطفوی که پیش‌تر به دلیل نبود شواهد کافی تبرئه شده بود، پس از اعتراض دادستان، با حکم دادگاه تجدیدنظر در ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، به چهار ماه حبس محکوم شد. در جریان این دادرسی، قاضی پرونده با صراحت به تعصبات مذهبی به عنوان انگیزه اصلی این حکم اشاره کرده و به وی گفته است: «شما بهایی هستید و در کشور اسلامی باید تاوان بهایی بودن خود را بدهید.»

جامعه جهانی بهایی در بیانیه‌ای ضمن ابراز نگرانی شدید از وضعیت خانم مصطفوی، حبس یک زن باردار را مصداق «نهایت بی‌رحمی» خواند. سیمین فهندژ، نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل متحد، در این‌باره اظهار داشت: «محبوس کردن یک زن باردار بی‌گناه در پشت میله‌های زندان، نه تنها خود او، بلکه جنینی را که در وجودش حمل می‌کند، مجازات می‌کند.»
خانم فهندژ با انتقاد از عملکرد حکومت ایران در قبال شهروندان، افزود: «زمامداری نباید ابزاری برای سرکوب انسان‌ها به خاطر باورها باشد. حکومت ایران باید پیش از نوبت مراجعات پزشکی بشری در تاریخ ۹ خردادماه، او را بی‌قیدوشرط آزاد کند.»
بشری مصطفوی تنها یکی از ده‌ها شهروند بهایی است که طی ماه‌های اخیر در موج جدیدی از بازداشت‌ها در ایران زندانی شده‌اند. با این حال، وضعیت ویژه او به دلیل شرایط جسمانی و محرومیت از خدمات ضروری درمانی، توجه نهادهای حقوق بشری را بیش از پیش به خود جلب کرده است. جامعه جهانی بهایی تأکید کرده است که مقامات ایران با استفاده از فضای بحرانی، سعی دارند شهروندان بی‌گناه بهایی را به عنوان ابزاری برای مقصرسازی و انحراف افکار عمومی تحت فشار قرار دهند.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402