خانواده دلاور جاویدنام محمدرضا اسکندری، به یاد او در سومین سالگردش تعدادی لوارم دانش‌آموزی، به کودکان نیازمند هدیه دادند.


- محمدرضا اسکندری متولد ۱۸ آذر ۱۳۷۵، اهل پاکدشت، ورزشکار بود و همراه پدرش که راننده ماشین است کار می‌کرد. ۳۰ شهریور وقتی از باشگاه برمی‌گردد در تماسی با خانواده می‌گوید که به مرکز شهر می‌رود، در جریان تظاهرات مرکز شهر با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی به سر مجروح و نرسیده به بیمارستان جان می‌سپارد.

«روی دستش freedom رو تتو کرده بود چون همیشه در آرزوی آزادی بود.» این گفته مریم اسکندری، خواهر جاویدنام محمدرضا اسکندری، درباره اوست.
محمدرضا اسکندری، که پدرش جانباز جنگ ایران و عراق، ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در محله پاکدشت به ضرب گلوله‌های ماموران امنیتی کشته شد: « ورزشکار بود و آخرین بار هم از باشگاه رفته بود مرکز پاکدشت که اونجا شلوغ میشه و تیراندازی می‌کنند، با گلوله جنگی به قلبش زدند. ساک باشگاهش آخرین چیزیه که همراهش بوده.»
محمدرضا در آخرین تماس تلفنی به مادرش گفت: «شام میام؛ میام خونه.»
مادر حدود ساعت ۷ و نیم عصر به محمدرضا زنگ می‌زند و جویای حال او می‌شود که در این تماس همه چیز عادی است و صدای اعتراضات به گوش مادر نمی‌رسد. به نظر می‌آید هنوز محمدرضا به محل اعتراضات نرسیده است.
ساعت ۹ شب از محمدرضا خبری نمی‌شود. خانواده که از اعتراضات و تیراندازی در پاکدشت باخبر شده است، به محل می‌روند، ماشین محمدرضا را پیدا می‌کنند، اما از خودش خبری نیست. به درمانگاه محل می‌روند. یکی از نزدیکان خانواده اسکندری در گفت‌وگویی درباره آن شب می‎‌گوید: «پیکر محمدرضا روی زمین افتاده بود. غرق در خون؛ یعنی این [...]ها حتی محمدرضا را روی تخت نگذاشته بودند؛ روی زمین بود؛ یک چیزی شبیه به نوعی بنر هم روی محمدرضا کشیده بودند؛ جای گلوله روی قلب محمدرضا به وضوح دیده می‌شد که روی آن چسب زده بودند؛ باور نمی‌کنید کف درمانگاه همه‌اش خون بود.»
ماموران امنیتی و لباس شخصی‌ها اغلب «با لباس مشکی» و «چماق‌های چوبی در دست» بالای سر پیکر محمدرضا و خانواده او ایستاده‌ بودند


#محمدرضا_اسکندری #محمدرضااسکندری #مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
سوگ خاموش، اشک‌های ممنوع؛

روایتی از رنجی که حکومت نمی‌خواهد دیده شود


سوگواری یکی از بنیادی‌ترین حقوق انسانی است؛ گریستن بر عزیزان، آرزوها یا آزادی‌های ازدست‌رفته. اما در جمهوری اسلامی، همین حق ساده بارها سرکوب شده است. در این سرزمین، اشک نه تنها تسکین نیست، که جرم شمرده می‌شود. سوگ خاموش، یعنی فقدان‌هایی که به رسمیت شناخته نمی‌شوند یا اجازه‌ی عزاداری ندارند، در ایران به شکلی سیستماتیک بازتولید می‌شود.

چرا حاکمیت از عزاداری می‌ترسد؟ در منطق جمهوری اسلامی، هر جمع‌شدن مردمی بالقوه تهدیدی سیاسی است. از دهه‌ی شصت تاکنون، حکومت هر نشانه‌ای از یادآوری مرگ‌های سیاسی را سرکوب کرده است. ایدئولوژی دینی–سیاسی حاکم هم می‌کوشد اشک و سوگ را تنها در خدمت روایت رسمی «شهیدپروری» به‌کار گیرد، و هر گریه‌ای بیرون از این چهارچوب، نامشروع اعلام می‌شود.

نمونه‌ها بی‌شمارند. مادران خاوران هنوز پس از چهار دهه حق ندارند بر مزار جمعی عزیزانشان عزاداری کنند. خانواده‌های کشته‌شدگان آبان ۹۸ و ژینا امینی، زیر تهدید و فشار امنیتی قرار گرفتند. زندانیان سیاسی و حتی متهمان مواد مخدر در سکوت اعدام می‌شوند، بی‌آن‌که خانواده‌هایشان از محل دفن مطلع شوند. بازماندگان پرواز PS752 وقتی برای سوگ گرد هم آمدند، با سرکوب روبه‌رو شدند. زنان پس از سقط جنین یا طلاق، به جای همدردی، شرمسار می‌شوند. افراد ترنس و کوییر، جدایی و طرد را در سکوتی اجباری تجربه می‌کنند. مهاجران و تبعیدیان، کودکان کار، دانشجویان محروم از تحصیل و زنانی که هر روز فقدان آزادی را زیر حجاب اجباری زندگی می‌کنند، همه در زمره‌ی صاحبان سوگ خاموش‌اند.

این رنج‌ها خاموش نمی‌مانند؛ در لایه‌های پنهان جامعه رسوب می‌کنند و به افسردگی، بی‌اعتمادی و خشم بدل می‌شوند. انفجارهای اجتماعی ایران، پژواک همین اشک‌های ممنوع است. وقتی مادری اجازه‌ی گریستن بر مزار فرزندش ندارد، اشک او به فریاد جمعی بدل می‌شود.

حق سوگواری، حقی انسانی و جهانی است. هیچ حکومتی نمی‌تواند برای همیشه مردم را از گریستن بازدارد. جمهوری اسلامی با سرکوب اشک‌ها، تنها درد و مقاومت را ژرف‌تر کرده است. امروز وظیفه‌ی ماست که این سوگ‌های خاموش را روایت کنیم: در هنر، در ادبیات، در شبکه‌های اجتماعی. زیرا دیدن رنج یکدیگر نه فقط همدلی، که نخستین گام مقاومت در برابر استبداد است.

#سوگواری #مهسا_امینی #کیان_پیرفلک #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

«هموطنان عزیز

اینجانب و همبندی‌هایم در زندان قزلحصار، طی دو ماه گذشته مصائب هولناکی را پشت سر گذاشته‌ایم، اما اکنون با رسیدن اعتصاب غذای همبندی‌مان حسین رونقی به هجدهمین روز، نگرانی‌مان از وقوع فاجعه‌ای دیگر توسط دستگاهی مسؤلیت‌ناپذیر بیش از پیش شده است.

حسین از ۱۲ مرداد که در اقدامی غیرقانونی و باوجود داشتن گواهی «عدم تحمل حبس قطعی» نزد ما در این اسارتگاه‌ دربند شد، وقتی که دید در شنبه خونین قزلحصار چه بلایی بر سر ما آورده‌اند،‌ یک ماهی را با ما همدردی کرده و به احترام یاد عزیزان از دست رفته واکنشی نسبت به رفتار غیرانسانی و غیرقانونی نسبت به خودش نشان نداد، و از ۱۲ شهریور دست به اعتصاب غذای تر زد.

در این مدت دو ماه حسین با من در سلولی‌ که از فرط کوچکی‌ و تنگی «قبر‌ زندگان»ش می‌نامیم، هم سلولی بوده، و اینجانب شاهد بوده‌ام جز چند حبه قند و مقداری نمک با مقداری آب یا چای چیزی نخورده و نیاشامیده، در چند روز اخیر که توان رفتن به بهداری و گرفتن علائم را نداشته و بهیار نزد همه ما علائم حیاتی‌اش را چک کرده، فشارش حدود ۹ روی ۶ بوده و با توجه به افت وزن و شرایطی روانی ناشی از‌ اعدام همبندی‌ها، که البته همه درگیر آن هستیم،‌ حسین از امروز به بعد وارد مراحل بحرانی این اعتصاب اعتراضی خواهد شد.

ضمن احترام و سپاس از همه عزیزانی که خواهان پایان اعتصاب حسین رونقی هستند، به نظرم با توجه به تخلف محرز دستگاه‌های امنیتی، قضایی و سازمان زندانها در بازداشت و زندانی کردن شهروندی که دارای گواهی «عدم تحمل حبس قطعی» می‌باشد، همگی باید خواهان آزادی حسین و بسیاری دیگر چون او باشیم، و اساسا صورت مسأله را که اصل رعایت حقوق بشر و اینکه «هیچ حکومتی حق ندارد شهروندان را به صرف بیان عقاید یا دور هم جمع شدن و هر نوع عمل غیرخشونت‌باری بازداشت، زندانی‌ و اعدام کند» فراموش نکنیم.

ما در این دو ماه رنجی فراتر از تحمل دیده‌ایم، و البته تاب خواهیم آورد. اما از همه شما هموطنان عزیز می‌خواهیم،‌ صدای همه زندانیان زیر حکم اعدام، صدای هزاران جوان اخیرا بازداشت شده، و صدای اعتراض ما و حسین رونقی(که جان و سلامتش را به میان آورده برای اعتراض) نسبت به این خودکامگی و بی‌قانونی و بی‌مسؤلیتی مقامات جمهوری اسلامی باشید.

احمدرضا حائری
زندان قزلحصار
۲۹ شهریور ۱۴۰۴»

از اینستاگرام احمدرضا حائری

#حسین_رونقی #بابک_شهبازی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech