«سعیدی سیرجانی را سکته کردند»، این جمله‌ای بود که بسیاری پس از مرگ سعیدی سیرجانی که توسط جمهوری اسلامی علت آن سکته اعلام شد، بر زبان آوردند. این جمله حاکی از آن بود که علی‌اکبر سعیدی سیرجانی که هنگام مرگ به دست جمهوری اسلامی اسیر بود به مرگ طبیعی نمرده، بلکه به قتل رسیده است.

پرونده‌ قتل‌های ناراضیان سیاسی و روشنفکران توسط جمهوری اسلامی چیزی نبود که از چشم فعالان سیاسی و حتی مردم عادی مخفی بوده باشد. سعیدی سیرجانی تنها به «جرم!» نوشتن نامه به رهبری جمهوری اسلامی که در آن به سانسور کتاب‌هایش اشاره کرده بود بازداشت شد و تحت شکنجه قرار گرفت. او مجبور شد مقابل دوربین بنشیند و علیه خود اعتراف کند.

نامه‌های سیرجانی حاوی نکات طنز و جدی بسیاری است که همه درس شجاعت است. شجاعت روشنفکری که نقادانه نفر اول مملکت را مورد خطاب قرار می‌دهد. سعیدی سیرجانی در ابتدای نامه‌ اولش به خامنه‌ای چنین می‌نویسد: «محضر مبارک حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رهبر معظم جمهوری اسلامی با عرض سلام و تقدیم احترام، سه ماه پیش عریضه‌ای به حضورتان فرستادم در شرح اختناق تحمل‌ناپذیر نا‌معقولی که ماموران وزارت ارشاد در کار نشر کتاب اعمال می‌فرمایند. چون تا امروز ماموران دفتر آن جناب نه وصول عریضه‌ام را اعلام فرموده‌اند و نه اثری از توجه به مسئله مشهود افتاده است و از طرفی یقین دارم اخلاق اسلامی و طبع هنرپرور جنابعالی والاتر از آن است که دادخواهی متظلمی بی‌جواب مانده با این احتمال که شاید در رساندن نامه‌ام غفلت یا تغافلی رفته باشد مجددا زحمت‌افزا می‌شوم …»

سعیدی سیرجانی به خطر این کار خود واقف است و می‌داند نوشتن نامه ممکن است به قیمت جانش تمام شود اما قلم به دست می‌گیرد و نامه می‌نویسد. حتی خطرات این کار را با زبانی شیوا در نامه‌اش به خامنه‌ای یادآور می‌شود و در پایان نامه آن را می‌نویسد: «در ماه‌های اخیر شایعه‌سازان البته متدین جوانمرد خروارها کاغذ موسسه کیهان و خبرنامه‌ها را تلف کردند که مرا سرسپرده‌ امپریالیسم و از فعالان حزب توده و از مداحان رژیم آریامهری و از نوکران پهلبدی که شوهر اشرف* است و بالاخره عضو رسمی ساواک معرفی کنند تا اگر روزی صفیر گلوله‌ای سینه‌ام را شکافت یا جسد بی‌جانم فرش خیابانی شد حتی یک نفر بر جنازه‌ ملحد آلوده بدنامی چون بنده نماز نخواند … این شاید آخرین نامه من باشد که گوش جانم مشتاق طنین رهایی‌بخش الرحمن است و مزه‌ای در جهان نمی‌بینم. یا بفرمایید مرا بگیرند و به پاداش جرایم که به سائقه طبع بزرگوار پرهیزکارشان برایم تراشیده‌اند بکشند یا به دادخواهیم رسیدگی کنند و علت توقیف کتابم را اعلام راه پیشوای آزادگان جهان حسین بی علی کنند که در انحصار قشر و طبقه خاصی نیست. به نزدیک من در ستم‌سوختن / گواراتر از با ستم‌ساختن.»

آن‌گونه که از نامه‌ دوم سیرجانی به خامنه‌ای بر می‌آید خامنه‌ای به این نامه پاسخی عتاب‌آمیز می‌دهد. سیرجانی در ابتدای نامه‌ دوم به واکنش خامنه‌ای اشاره می‌کند: «پيام عتاب‌‏آميز جنابعالی را آقای صابری برايم خواند، متاسف شدم، نه به علت اين‌که مورد قهر ‏آن مقام معظم قرار گرفته‌‏ام و به زودی امت هميشه در صحنه حزب‏‌الله حسابم را خواهند رسيد که مرگ در راه دفاع از ‏حق شهادت است و ما مرگ شهادت از خدا خواسته‌‏ايم. تاسف و تاثرم از پندارهای باطل خويش بود و اميدهای برباد‌‏رفته‌‏ام درباره‌ سعه‌صدر جنابعالی و سرنوشتی که ملت ايران در دوران رهبری شما خواهند داشت.‏ بگذريم از لحن توهين‌‏آميز پيام که حتی قاصد را شرمنده کرده بود و از هر مسلمان باتقوايی بعيد می‌‏نمود تا چه رسد ‏به رهبر مسلمانان جهان. حيرتم از اين است که جنابعالی به استناد کدامين سند و قرينه و امارت مرا مرتد قلمداد ‏کرديد و نامعتقد به اسلام. اگر مستند به نوشته‌‌های من است ای‌کاش موردش را مشخص می‌فرموديد و اگر مبتنی بر ‏واردات غيبی است و اشراف بر ضماير که انا لله و انا اليه راجعون.»‏


سعیدی سیرجانی در ۲۳ اسفند ماه ۱۳۷۲، خارج از منزل مسکونی‌اش به وسیله‌ ماموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بازداشت شد و پس از ۹ ماه بازداشت در چهارم آذر ماه ۱۳۷۳ درگذشت. در زمان بازداشت سیرجانی او هیچ ملاقاتی‌ای نداشت و کسی از محل بازداشتش مطلع نبود. وزارت اطلاعات با صدور اطلاعیه‌ای سیرجانی را متهم به «نگهداری و استعمال مواد مخدر و نیز همجنس‌بازی و لواط» کردند.

البته اتهاماتی مانند جاسوسی و اقدام علیه امنیت ملی را به اتهامات او اضافه کردند.

بیشتر بخوانید:
https://tavaana.org/aliakbar_saeidi_sirjani/

#سعیدی_سیرجانی #علیه_فراموشی #علی_اکبر_سعیدی_سیرجانی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
الگوی زنان دو عالم یا ابزار قدرت؟
نگاهی به تصویری از فاطمه زهرا در جمهوری اسلامی

پیام همراهان

جمهوری اسلامی سال‌هاست تبلیغ می‌کند که «فاطمه زهرا الگوی زنان دو عالم است». اما این تصویر دقیقاً چه معنایی دارد؟ زمانی که حکومت ویژگی محوری فاطمه زهرا را «حمایت از ولایت» معرفی می‌کند، او به‌عنوان یک انسان تاریخی با زیست واقعی دیده نمی‌شود، بلکه به ابزاری برای تثبیت نظم سیاسی بازسازی می‌شود. در این چارچوب، «حمایت از ولایت» فضیلتی اخلاقی نیست؛ بلکه رمزی سیاسی برای اطاعت و پذیرش تداوم ساختار قدرت است.

این روایت یک‌سویه، زنان را به الگویی هدایت می‌کند که از پیش توسط نهادهای قدرت تعریف شده و هیچ فرصتی برای نقد، انتخاب آزاد یا عاملیت فردی باقی نمی‌گذارد. در مقابل، جهان پر است از زنانی که با شجاعت و اثر ملموس، الهام‌بخش شده‌اند: ماریا مونتسوری که نظام آموزش جهان را متحول کرد، برندگان جایزه صلح نوبل که برای عدالت و صلح ایستادند و زنان معاصر ایران و جهان که برای حقوق بشر و آزادی‌های مدنی تلاش می‌کنند.

نمونه‌های برجسته امروز ایران، نرگس محمدی و فاطمه سپهری هستند؛ زنانی که با ایستادگی در برابر بی‌عدالتی و استبداد، صدایشان را فراتر از مرزها رسانده‌اند. آنها به جای سکوت، هزینه داده و به جای تمکین، انتخاب کرده‌اند که صدای زنان و جامعه را بلند کنند. تفاوت اینجاست که قدرت‌های رسمی نمی‌خواهند چنین الگوهایی برجسته شوند، زیرا کنترل و بازتولید احساسات جمعی را دشوار می‌کنند.

تحلیل تاریخی و مقایسه‌ای نیز نشان می‌دهد که محدود کردن یک الگو به تصویر سیاسی–مذهبی خاص، ویژهٔ ایران معاصر نیست، اما در جمهوری اسلامی به شدت افراطی است؛ شبکه‌ای از نهادها، مناسک و تبلیغات، تصویری یک‌بعدی و تثبیت‌شده ارائه می‌دهد که همزمان هویت دینی و مشروعیت سیاسی را بازتولید می‌کند.

در نهایت، مسئله انتخاب الگو، نباید به یک روایت محدود و مهندسی‌شده تقلیل یابد. جامعه حق دارد زنان و مردان الهام‌بخش را خودش انتخاب کند؛ کسانی که نه ابزار تثبیت قدرت، بلکه یادآور شجاعت، خرد، آزادی و کرامت انسانی باشند



#فاطمیه #زنان_ایرانی #الگو #گفتگو_توانا

@Dialogue1402