جمهوری اسلامی امروز را «روز زن» نامگذاری کرده است.

اما سیاست جمهوری اسلامی در قبال زنان چه بوده؟
اول زنان را انکار کنید، سپس مشکلات‌شان ناپدید خواهد شد!

به نظر شما چگونه می‌توان به خشونت سیستماتیک علیه زنان پایان داد؟ شهروندان چه کارهایی می‌توانند بکنند؟ در خانواده خود چگونه درباره این موضوع گفت‌وگو می‌کنید؟
کدام زنان؟
طرح از رضا عقیلی
https://tavaana.org/there-is-no-woman/


#نه_به_خشونت_علیه_زنان #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech

هفت سال پیش در چنین روزی، ویدا موحد با شجاعتی بی‌بدیل بر سکوی خیابان انقلاب ایستاد و با برداشتن روسری‌اش، صدای اعتراض زنانی شد که سال‌ها علیه خشونت سازمان‌یافته حجاب اجباری مبارزه کرده‌اند. این حرکت، نه تنها نقطه عطفی در مبارزه زنان بود، بلکه نشان داد مقاومت آنان از حالت تدافعی بیرون آمده و به شکلی تعرضی و پیشرو بدل شده است.
.
ویدا تنها نبود. او آغازی شد برای صدای هزاران زن و دختر دیگر، از نرگس حسینی، اعظم جنگروی، شاپرک شجری‌زاده، مریم شریعتمداری، تا همراز صادقی و بسیاری دیگر که در شهرهای مختلف ایران با همان جسارت و ایستادگی، روسری‌هایشان را به نشانه اعتراض برداشتند. ویدا موحد روسری خود را بر سر چوب گرفت و بنیانگذار حرکتی شد که بعدها به نام «دختران خیابان انقلاب» شناخته شد.
.
این اقدام، امتداد جنگی بود که زنان ایران از ۸ مارس ۱۳۵۷، در اعتراض به حجاب اجباری آغاز کردند؛ جنگی که با وجود سرکوب‌ها، زندان‌ها و فشارهای اجتماعی، هرگز متوقف نشد و در نهایت، خیزش دی ۹۶ را به بستری برای جهش این مبارزه تبدیل کرد. ویدا موحد، نماد زنانی است که به‌جای سکوت، مبارزه را انتخاب کردند و نشان دادند که حجاب اجباری نه مسئله‌ای جزئی، بلکه محوری‌ترین ابزار خشونت و سرکوب زنان در جمهوری اسلامی است.
.
این حرکت همچنین پاسخ قاطع زنان به تفکراتی بود که سال‌ها تلاش کردند موضوع حجاب اجباری را بی‌اهمیت یا محدود به بخشی از جامعه جلوه دهند. اما زنان، با جسارت و ایستادگی، خط بطلانی بر این تفکرات کشیدند و به رژیم اعلام کردند که مبارزه‌شان، ریشه‌دارتر و رادیکال‌تر از آن است که بتوان آن را نادیده گرفت.

امروز، حرکت ویدا موحد و هزاران زن دیگر، در شعار «زن، زندگی، آزادی» ادامه دارد. شعاری که نه فقط علیه حجاب اجباری در جمهوری اسلامیست، بلکه علیه کلیت نظام‌های سرکوب‌گر و مردسالار است. این مبارزه، نشان‌دهنده قدرت و اراده زنانی است که برای بازپس‌گیری حقوق انسانی‌شان، تا آخرین لحظه می‌جنگند.
.
.
.

iranianpopart
.
ویدئو: مهرداد فرخ‌پور

#نه_به_ححاب_اجباری #نه_به_خشونت_علیه_زنان #نه_به_پوشش_اجباری #نه_به_جمهورى_اسلامى #ویدا_موحدی #ویدا_موحد #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

برای تو که ایستاده‌ای...

طرح از رضا جوزانی
reza.arts

#زن_زندگی_آزادی #نه_به_جمهورى_اسلامى #نه_به_ححاب_اجباری #نه_به_خشونت_علیه_زنان #نه_به_پوشش_اجباری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

دانیال مقدم، هنرمند معترض، در مقابل زندان اوین این ویدیو را ضبط کرده است. او امروز با در دست داشتن نام برخی از زندانیان در معرض خطر اعدام، به مقابل زندان اوین رفت و به این صورت مخالفت خود با اعدام را اعلام کرد

«امروز در مقابل زندان اوین
#نه_به_اعدام
خشونتی که پرورش می‌دهید جامعه را در بر میگیرد و به خودتان برمیگردد...
#نه_به_خشونت
با یاد بچه های اکباتان
پخشان عزیزی، وریشه مرادی
مجاهد کورکور ، محمدامین مهدوی شایسته ، احمدرضا جلالی ، سید عدنان موسوی غبیشاوی ، علی مجدم ، بهروز احسانی اسلاملو ، ادریس عالی ، فرهاد شاکردی ، حبیب دریس ، مهدی حسنی ، معین خنفری ، مهراب عبدالله زاده ، محمد جواد وفایی ، عباس دریس ، محمدرضا مقدم ، پویا قبادی ، وحید بنی عامریان و ….»


#نه_به_اعدام #مجاهد_کورکور #عباس_دریس #وریشه_مرادی #پخشان_عزيزى #مهدی_حسنی #بهروز_احسانی #دانیال_مقدم #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

آخرین مچ اندازی
The last arm wrestling
قتل هانیه بهبودی ورزشکار رشته مچ اندازی توسط همسرش. انگیزه: نارضایتی همسر از فعالیت ورزشی و تصویر اجتماعی او ! همچنان پانزده سال است که قانون منع خشونت خانگی منتظر تصویب در مجلس مانده، یال و دم و اشکم شیر لایحه را هم گرفته اند اما باز تصویبش نمی کنند
Iranian Woman Killed By Her Husband After Posting Arm Wrestling Victory

کارتون از مانا نیستانی
@mananey

#نه_به_خشونت_خانگی
#نه_به_زن_کشی
#notoviolenceagainstwomen
#هانیه_بهبودی #کارتون #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

علیه فراموشی

مردادماه ۱۴۰۱ سیدمحمدمهدی حسینی‌همدانی، امام‌جمعه کرج، گفته بود:

«به صورت افرادی که با انقلاب همراه نیستند چنگ بیاندازید.»

او که نماینده خامنه‌ای، «ولی فقیه»، در استان البرز است، با هدف ترویج خشونت در جامعه، گفته بود:

«عده‌ای که خود را عضو خانواده انقلاب می‌دانند چرا چنگ به صورت افرادی که با انقلاب همراه نیستند و خزعبلات می‌گویند نمی‌اندازند، نشان دهید زنده‌اید وگرنه مرده و به کنار گذاشته شده‌اید.»

- به یاد می‌آورید چند سال پیش هم در پی سخنان تحریک‌آمیز امام جمعه اصفهان، افرادی به صورت تعدادی از زنان اسید پاشیدند؟
حالا امام جمعه کرج، فرمان «چنگ‌زدن» می‌دهد و می‌گوید اگر واکنش نشان ندهید، انگار مرده‌اید.

آنها از چه می‌هراسند؟ چرا اصرار دارند که سبک خاصی از زندگی را بر مردم با چنگ‌ودندان هم که شده، تحمیل کنند؟ دود این ترویج خشونت به چشم چه‌کسی می‌رود؟


#ترویج_خشونت #نه_به_خشونت #سبک_زندگی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

سهیلا جورکش از قربانیان جنایت اسیدپاشی های زنجیره‌ای اصفهان (با آمریت امام جمعه این شهر)، در یازدهمین سالگرد این فاجعه همچنان با امید زندگی می‌کند. او ضمن انتشار این ویدئو نوشت:

«یازده سال گذشت از آخرین باری که زیبایی‌های دنیا را با چشم‌هایم نظاره کردم.
یازده سال است که در سکوت شب و روز، زخم‌هایم را بر دوش می‌کشم و بغضم را پنهان می‌کنم.
فقط خدا می‌داند در این سال‌ها بر من چه گذشته… هر یک روزش هزار روز گذشت…
یازده سال است که چشم‌هایم از دیدن نور و زیبایی‌های دنیا محروم مانده‌اند، و من به روزی که بینایی چشمانم را به دست بیاورم و بتوانم زیبایی‌های دنیا را ببینم ایمان دارم.
من دلتنگ دیدن آسمان، دریا و زیبایی‌ها هستم.
گرچه در تاریکی نشسته‌ام، اما ایمان دارم که با صبر می‌توانم تاریکی را به نور تبدیل کنم و بینایی چشمانم را به دست بیاورم.
امید من، چراغی‌ست که حتی در سیاه‌ترین شب‌ها خاموش نمی‌شود.
باور دارم که تقدیر در آینه انعکاس می‌یابد و آن کس که بینایی چشمم را گرفت، قبل از من با جهل و خرافات و تعصبات، کوردل شده بود؛ وگرنه مگر می‌شود با اسید امر به معروف کرد؟
ایمان دارم جهان آینه است و همه ما یکی هستیم؛ هر آسیبی که به من رسیده، بازتابی از جهل و کوردلی آن فرد بوده است.
در آینهٔ چشمانم، وطن و نور و یکی شدن ما دیده می‌شود.
به امید روزی که جهان در آینهٔ حقیقت و نور، و در مهر و مهربانی بدرخشد…
به امید رسیدن به صلح جهانی، نور پیروز است.»


#۹مهر
#زاینده_رود
#فرونشست
#اسیدپاشی_اصفهان
#سهیلا_جورکش
#نه_به_حجاب_اجباری
#زن_زندگی_آزادی
#نه_به_خشونت
#تولد_مولانا #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

عدالت با مرگ برقرار نمی‌شود

✍️ مریم یحیوی

افزایش نگران‌کننده‌ی صدور و اجرای احکام اعدام، به‌خصوص در زندان قزل‌حصار، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه پیوند میان خشونت ساختاری، فقر و سیاست کیفری در ایران کرده است. در این ساختار، اعدام نه صرفاً یک مجازات قضایی، بلکه بخشی از سازوکار کنترل اجتماعی و حفظ نظم موجود است؛ نظمی که بر پایه‌ی سرکوب، تبعیض و ترس بنا شده است.

بخش عمده‌ای از محکومان به اعدام از میان طبقات فرودست و حاشیه‌نشین جامعه هستند؛ کسانی که بیشتر قربانی شرایط نابرابر اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی‌اند تا عامل آن. در چنین بسترهایی، «جرم» اغلب حاصل انتخاب آگاهانه‌ی فردی نیست، بلکه پیامد اجتناب‌ناپذیر فقر، تبعیض و فقدان فرصت‌های برابر است. از این‌رو، مجازات مرگ نه عادلانه است و نه بازدارنده؛ تنها تکرار همان چرخه‌ی خشونت و نابرابری‌ست که آن جرم را زاده است.

اعتصاب غذای ۱۵۰۰ زندانی غیرسیاسی در واحد ۲ زندان قزل‌حصار و تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» — که اکنون بیش از ۹۰ هفته در ۵۲ زندان کشور جریان دارد و از دل زندان قزل‌حصار شکل گرفت — یادآور این واقعیت است که مخالفت با اعدام، واکنشی صرفاً انسانی نیست، بلکه پاسخی آگاهانه به سیاست‌هایی‌ست که حذف انسان را جایگزین اصلاح اجتماعی کرده است.

در نگرش عدالت‌محور، مجازات باید فرصتی برای ترمیم رابطه‌ی فرد و جامعه باشد، نه پایانی بر آن. عدالت واقعی زمانی معنا دارد که به انسان امکان جبران، رشد و بازگشت داده شود. اعدام این امکان را به‌کلی نابود می‌کند و خود در تضاد کامل با مفهوم عدالت قرار می‌گیرد.

اصرار بر مجازات مرگ، به‌ویژه در ابعاد گسترده، بیش از هر چیز گواه ناتوانی یک ساختار در مواجهه با ریشه‌های جرم است. جامعه‌ای که مسیر اصلاح را کنار گذاشته و تنها به حذف متوسل می‌شود، خشونت را از سطح فردی به سطح نهادی ارتقا می‌دهد.

صدایی که از دل زندان قزل‌حصار برخاسته، صدای هشدار است؛ هشداری علیه روندی ضدانسانی که نباید نادیده گرفته شود. وظیفه‌ی اخلاقی، انسانی و مدنی تمامی وجدان‌های بیدار است که در برابر این خشونت سازمان‌یافته سکوت نکرده و خواست لغو احکام اعدام را به مطالبه‌ای جدی و ضروری در سطح جامعه بدل سازند.

نه به اعدام، آری به زندگی
نه به خشونت ساختاری، آری به عدالت ترمیمی


#مریم_یحیوی
#نه_به_اعدام
#از_قزلحصار_بگو
#زندان_قزلحصار
#سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_استبداد
#نه_به_دیکتاتوری
#نه_به_خشونت #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

در آستانه‌ی ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، فرزانه برزه‌کار ــ مادر جاویدنام عرفان رضایی ــ در ویدیویی که منتشر کرده از سال‌ها زندگی در سایه خشونت و بی‌عدالتی سخن گفت؛ روایتی که تنها از رنج فردی نمی‌گوید، بلکه از نگاه تبعیض‌آمیزی پرده برمی‌دارد که در جامعه و حتی در دادگاه‌ها، صدای زنان را کم‌رنگ و امنیت آنان را نادیده می‌گیرد. او با تأکید بر حق زنان برای زیستن در «امنیت، عزت و آزادی»، خواستار قوانین و رویه‌های عادلانه‌تر، خدمات حمایتی مؤثر و تغییر بنیادین نگرش‌ها نسبت به نقش و جایگاه زنان شد.


«من به عنوان زنی که سال‌ها در سایه خشم زندگی کردم؛ سایه‌ای که خشونت رفتاری و فیزیکی بر من و زندگی‌ام انداخت و در دادگاه‌ها هم به من به اندازه‌ی آنچه که می‌خواستم، حمایت نشد. این تجربه‌ی تبعیض‌آمیز تنها نتیجه‌ی خشونت نبود، بلکه نشان داد که چگونه جنسیت می‌تواند به ابزاری برای ردّ صدای زنان و بی‌اعتبار کردن ایمنی و حقوقشان تبدیل شود. من با ترس و سکوت ویران نشدم؛ بلکه از آن تجربه، صدایی برخاست که حالا می‌خواهد به همه‌ی دختران، زنان و مادرانی که همچنان در سایه‌ احساسات متفاوت اما هم‌تراز رنج هستند، بگوید: ما ارزشمندیم و حق داریم زندگی کنیم با امنیت، عزت و آزادی تصمیم‌گیری درباره‌ی آینده‌ی خود.

در این مسیر، فهمیدم که خشونت تنها ضرب‌وشتم نیست؛ خشونت، یعنی نقضِ اختیار، تحمیلِ کنترل‌های مداوم، کاهشِ عزت نفس و از بین بردن فرصت‌های زندگی. در دادگاه‌ها هم گاهی احساس کردم که تبعیضِ جنسیتی به جای حمایت از من، با پرسش‌هایی بی‌ربط و ناشایست، مرا مورد خطاب و آزمایش قرار می‌دهد و به جای حفاظت از امنیت من، به شکلی غیرمنصفانه به‌بُهت کشیدنِ گذشته‌ام را تقویت می‌کند. این تجربیات، نه تنها بر من بلکه بر هر زنِ دردمند نشان می‌دهد که عدالت زمانی تحقق می‌یابد که جنسیت به عنوان معیارِ بی‌عدالتی به کار گرفته نشود؛ وقتی که قوانین، رویه‌ها و قضاوت‌ها با نگاهِ برابر و با حساسیتِ جنسیتی عمل کنند.

من امروز می‌خواهم با صدای آرام اما قاطع بگویم: من از امنیتِ واقعی و حقوقِ برابر برخوردارم. این خواسته، نه تنها برای من، بلکه برای هر زنِ تجربه‌دیده‌ای است که در دادگاه‌ها و جامعه، برای اثبات حقِ زندگی امن خود می‌جنگد. ما به قوانین روشن و کارآمد نیاز داریم که انواع خشونت را به رسمیت بشناسند و از قربانیان حمایت کنند؛ به خدمات حمایتی پایدار و دسترس‌پذیر و به آموزش همگانی که باورهای نادرست درباره‌ی نقش زنان را به‌طور ریشه‌ای تغییر دهد. ما به عدالتِ بدون شرطِ جنسیت نیاز داریم؛ عدالت که به جای از بین بردنِ صدای زنان، به آن‌ها قدرت بدهد تا صدایشان را به گوش همه برسانند.

ما با هم می‌توانیم از طریق حمایتِ حقوقی، دسترسی به خدمات روانی و حقوقی، و آگاهی‌بخشیِ اجتماعی، تبعیضِ جنسیتی در هر سطحی را کاهش دهیم. ما با هم می‌خواهیم جامعه‌ای بسازیم که در آن هیچ زنی به خاطر جنسیتش از امنیت و کرامت محروم نباشد؛ جامعه‌ای که در آن خشونت به عنوان راهی برای کنترل هیچ کسی پذیرفته نشود و زنان بتوانند با اعتماد به نفس، آینده‌ی خود را بسازند.»

#نه_به_خشونت_علیه_زنان
#۲۵نوامبر
#یاری_مدنی_توانا #تبعیض_جنسیتی

@Tavaana_TavaanaTech

۲۵ نوامبر؛ روز جهانی منع خشونت علیه زنان

خشونت علیه زنان و دختران، طیف وسیعی از رفتار خشونت‌آمیز و توهین‌آمیز را شامل می‌شود که به اشکال مختلف رخ می‌دهد. امروزه خشونت فیزیکی، روانی، جنسی و گونه‌های دیگر خشونت در کنار محرومیت از حقوق اجتماعی و شخصی و غیره در جهان جاری است. در بسیاری از کشورها که قانون از زنان حمایت نمی‌کند چندان که باید به خشونت پرداخته نمی‌شود؛ عمدتا به دلایلی مانند مصونیت از مجازات، خاموش‌ماندن در برابر خشونت‌گر، بدنامی، شرم، خجالت و حفظ آبرو.

خشونت علیه زنان در همه طبقات اجتماعی، اقتصادی، نژادی و جغرافیایی رخ می‌دهد، اما در برخی گروه‌ها شایع‌تر است و مانع دستیابی به برابری، توسعه و صلح و تحقق حقوق بشر می‌شود.
بیش‌تر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/16DaysOrange

#نه_به_خشونت_علیه_زنان #خشونت_علیه_زنان #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech

۲۵ نوامبر؛ روز جهانی منع خشونت علیه زنان
طرح از ساناز باقری

خشونت علیه زنان و دختران، طیف وسیعی از رفتار خشونت‌آمیز و توهین‌آمیز را شامل می‌شود که به اشکال مختلف رخ می‌دهد. امروزه خشونت فیزیکی، روانی، جنسی و گونه‌های دیگر خشونت در کنار محرومیت از حقوق اجتماعی و شخصی و غیره در جهان جاری است. در بسیاری از کشورها که قانون از زنان حمایت نمی‌کند چندان که باید به خشونت پرداخته نمی‌شود؛ عمدتا به دلایلی مانند مصونیت از مجازات، خاموش‌ماندن در برابر خشونت‌گر، بدنامی، شرم، خجالت و حفظ آبرو.

خشونت علیه زنان در همه طبقات اجتماعی، اقتصادی، نژادی و جغرافیایی رخ می‌دهد، اما در برخی گروه‌ها شایع‌تر است و مانع دستیابی به برابری، توسعه و صلح و تحقق حقوق بشر می‌شود.
بیش‌تر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/16DaysOrange

#نه_به_خشونت_علیه_زنان #خشونت_علیه_زنان #زنان #کارتون #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
🟠 ۲۵ نوامبر، روز جهانی منع خشونت علیه زنان یادآور مبارزه و شهادت سه خواهر میرابال است؛ زنانی که در سال ۱۹۶۰ به‌دلیل مقاومت در برابر دیکتاتوری خونبار رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن کشته شدند. نام و سرنوشت آن‌ها الهام‌بخش جنبشی جهانی برای پایان دادن به خشونت علیه زنان شد.

این روز فرصتی است برای یادآوری این‌که خشونت علیه زنان همچنان یکی از شایع‌ترین و پنهان‌ترین نقض‌های حقوق بشر در جهان است؛ میلیون‌ها زن هر روز قربانی خشونت‌های جسمی، روانی، جنسی و ساختاری می‌شوند. هدف این روز، افزایش آگاهی، ایجاد همبستگی جهانی و تشویق به اقدام عملی برای مقابله با این بحران است.

رافائل تروخیو که با لقب «ال هِفه» حکمرانی می‌کرد، از ۱۹۳۰ تا زمان ترورش در ۱۹۶۱ بر جمهوری دومینیکن سلطه داشت. او چهره‌ای تمامیت‌خواه بود که مخالفت را تحمل نمی‌کرد؛ مخالفان را زندانی، شکنجه یا ناپدید می‌کرد و اعمالی مانند تغییر نام پایتخت به «سیوداد تروخیو» نشان‌دهندۀ شخصیت‌پرستی او بود.
در سال ۱۹۳۷، او دستور «کشتار پارسلی» را صادر کرد که طی آن هزاران هائیتیایی قتل‌عام شدند. شبکه جاسوسی‌اش هر صدای معترضی را خاموش می‌کرد.

سرانجام تروخیو در ۳۰ مه ۱۹۶۱ طی یک عملیات مسلحانه کشته شد؛ روایتی که ماریو بارگاس یوسا در رمان سور بز بازآفرینی کرده است. دوران او یکی از خشن‌ترین دوره‌های تاریخ جمهوری دومینیکن محسوب می‌شود.

#خشونت_علیه_زنان #نه_به_خشونت #روز_جهانی_منع_خشونت_علیه_زنان
#گفتگو_توانا
#StopViolenceAgainstWomen

@Dialogue1402

او صدها بار من را کشت
جستاری درباره‌ی زنان با جرم شوهرکشی در زندان
✍️ژینا مدرس گرجی

به مناسبت ۲۵ نوامبر،روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان

این جستار روایتی است از تجربه‌ی ژینا مدرس گرجی در زندان زنان سنندج، جایی که با ده‌ها زن محکوم به قتل یا شوهرکشی زندگی کرده و از خلال روایت‌های آنان، چرخه‌ی خشن و سیستماتیکی از خشونت خانگی، کودک‌همسری، فقر، نابرابری قانونی، نبود حمایت اجتماعی و طرد خانوادگی را ترسیم می‌کند؛ زنانی که سال‌ها تحت خشونت جسمی، جنسی، روانی و اقتصادی بوده‌اند و در نهایت در لحظه‌ای از درماندگی و خشم دست به قتل زده‌اند، بی‌آنکه مسیرهای امن و قانونی برای خروج از خشونت در اختیار داشته باشند. متن همچنین به پیامدهای ویرانگر این قتل‌ها برای کودکان، سوگ پیچیده‌ی خانواده‌ها، بی‌رحمی نظام قضایی و نقش حیاتی کمپین‌های ضد اعدام در نجات جان زنان می‌پردازد و تأکید می‌کند که راه‌حل، تغییر ساختارهای تبعیض‌آمیز و حمایت مؤثر از زنان است، نه تشدید مجازات.

بخوانید:
تصور اکثر ما از شخص قاتل، یک تصویر دور، عجیب، بی‌رحم و خطرناک است. ولی تجربه‌ی زندگی مشترک و موقت من در زندان زنان سنندج این تصور را زیر و رو کرد. زنانی که لایه‌های مختلف و پیچیده‌ای از انواع خشونت جسمی، جنسی، روانی و اقتصادی مبتنی بر جنسیت را تحمل کرده‌اند و در نهایت فنر خشونت با حلقه‌های بسیار فشرده‌اش آنچنان پرش پرقدرتی کرده که زندگی خود و اطرافیان را به نابودی کشانده. یک مرد (شوهر) به قتل رسیده، زنی در زندان به جرم قتل عمد یا معاونت در قتل زیر حکم قصاص یا زندان چندین‌ساله است، فرزندانی که آواره، غمگین و خشمگین‌اند و سوگی پیچیده را تجربه می‌کنند و خانواده و اطرافیان هم همین‌طور.

در زندان زنان سنندج که من دوران محکومیتم را گذراندم*، نزدیک به یک‌سوم زندانیان، زنانی با جرم یا اتهام قتل عمد یا معاونت در قتل بودند. زنانی از سن بیست‌وچهار تا شصت‌وهفت‌ساله، که نه تمامی ولی اکثراً آنان عمل خشونت‌آمیزی را انجام داده بودند که از جنس درماندگی و خشم فروخورده بود. چرا که خشونت مداوم بی‌شک بازتولید خشونت می‌کند؛ خشونتی که منبع آن مردسالاری است.

‌
ادامه را در لینک زیر:
https://tinyurl.com/27ydyeaj


#نه_به_خشونت_علیه_زنان #کودک_همسری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌ با خشونت علیه زنان مبارزه کنیم

طرح از مانا نیستانی

اصلی‌ترین دلایل خشونت علیه زنان در ایران را چه می‌دانید؟

به نظر شما آیا ظرفیت‌های حقوقی موجود توان اعاده حقوق زنان را دارند؟
مسئولیت نهادهای مدنی در این خصوص چیست؟

#زنان #خشونت_علیه_زنان #نه_به_خشونت_علیه_زنان #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

روایت یک مادر از رفتار خشونت‌آمیز مأمور «امنیت اخلاقی»؛ ضبط گوشی دختر نوجوان بدون حکم قضایی

یک مادر با ارسال پیامی صوتی از برخورد خشونت‌آمیز یکی از مأموران امنیت اخلاقی با دختر نوجوانش خبر داده و گفته است این مأمور به دلیل «حجاب»، بدون ارائه حکم قضایی، تلفن همراه دخترش را از او قاپیده و همین اقدام باعث تنش و درگیری شده است. به گفته او، مأمور لباس سبز بدون هیچ نشان هویتی داشته، صورتش را با ماسک پوشانده و با دوربین روی سینه، صحنه را ضبط کرده است.

این مادر می‌گوید: «دخترم بارها پرسید حکم دارید یا نه. تذکر حجاب هیچ ارتباطی با گرفتن گوشی ندارد. اما جواب نمی‌داد و معلوم نبود او واقعاً کیست.» پس از مراجعه خانواده به پلیس امنیت اخلاقی، به آن‌ها گفته شده که همان مأمور از دختر شکایت کرده و برای بازگرداندن گوشی باید «کلاس آموزشی» گذرانده شود. با وجود گذراندن کلاس‌ها و نامه دادستانی، مأمور از پس گرفتن شکایت خودداری کرده و نیروهای امنیت اخلاقی نیز دستور قاضی را اجرا نکرده‌اند.

این مادر افزوده است: «تلفنی به قاضی گفتند می‌خواهیم این‌ها را اذیت کنیم. مأموری که هویت خود را پنهان می‌کند اگر کارش درست است چرا معرفی نمی‌شود؟» او از خانواده‌ها خواست مراقب باشند: «به هیچ عنوان گوشی‌شان را به کسی ندهند، حتی اگر لباس پلیس پوشیده باشد. برای برخورد با زنان باید مأمور زن حضور داشته باشد.» او همچنین تأکید کرد که فقدان شفافیت و رفتارهای خودسرانه، زمینه‌ساز سوءاستفاده و ایجاد آسیب‌های جدی برای نوجوانان و خانواده‌هاست.

لازم به ذکر است، طبق نظر وکلا و کارشناسان حقوقی، هیچ مأموری حق توقیف تلفن همراه شهروندان به دلیل نداشتن حجاب اجباری را ندارد. عدم رعایت حجاب در انظار عمومی «جرم تعزیری درجه ۸» است و پلیس صرفاً می‌تواند فرد را به دستگاه قضایی معرفی کند. ضابطان بدون دستور قضایی حق توقیف هیچ شیئی را ندارند و حتی در «جرم مشهود»، تنها مجازند اشیای مرتبط با جرم را حفظ کنند؛ موضوع حجاب هیچ ارتباطی با ضبط تلفن همراه ندارد. همچنین مأموران موسوم به «آمران به معروف» فقط حق تذکر کتبی دارند و هرگونه مداخله فیزیکی یا توقیف اموال غیرقانونی است و برای مأمور مسئولیت کیفری ایجاد می‌کند. قربانی نیز حق شکایت از مأمور متخلف را دارد.

#نه_به_خشونت_علیه_زنان #نه_به_پوشش_اجباری #نه_به_حجاب_اجباری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TabaanaTech

۱۶ روز نارنجی؛ مبارزه با خشونت علیه زنان

یکی از انواع خشونت علیه زنان، خشونت خانگی ست. در کشورمان هم این معضل وجود دارد و اتفاقن از طرف حکومت و قوانین حمایت می‌شود. مثل نمونه اندونزی. اما چگونه مقاومت زنان و در کل مردم حکومت را مجبور به حمایت از زنان کرد؟

این پادکست را بشنوید!

اندونزی: نه به خشونت خانگی علیه زنان!

خشونت علیه زنان از مدت‌ها پیش برای اندونزی عامل نگرانی زیادی بود. در اواخر دهه ۱۹۹۰ – در آخرین سال‌های حکومت دیکتاتوری رئیس جمهور سوهارتو Suharto – زنان اندونزی برای برخورد با این معضل، اقدام به سازمان‌دهی برای تغییر قوانین کردند. خشونت خانگی، امری خصوصی محسوب می‌شد که در باورهای دینی ریشه داشت؛ باورهایی که مرد را در صدرِ خانواده قرار می‌داد. ایدئولوژیِ جنسیت‌گرایِ رژیمِ سوهارتو بر نقش «طبیعیِ» زن به عنوان «همسر» و «مادر» تاکید داشت و سوهارتو سازمان‌هایی برای زنان ایجاد کرده بود که این دیدگاه را تبلیغ کنند.

با وجود این، در اواخر دهه ۱۹۸۰، سازمان‌های غیردولتی جدیدی به راه افتادند که بر موضوع حقوق زنان و حمایت از زنانی که قربانی خشونت شده بودند، تمرکز داشتند. در ژانویه سال ۱۹۹۸، شورش‌های سراسری آغاز شد.

سایت:
https://tavaana.org/indonesian_domestic_violence/
یوتیوب:
https://www.youtube.com/watch?v=xd78JeYo5eA
ساندکلاود:
https://soundcloud.com/tavaana/xaixf8fqjbya

#پادکست
#حقوق_زنان
#خشونت_خانگی #زنان
#نه_به_خشونت_علیه_زنان #مطالعه_موردی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech