ماجرای حریم خصوصی در جمهوری اسلامی

پیام همراهان

این روزها که حامیان جمهوری اسلامی، مخالفان نظام را به بی اخلاقی و عدم احترام به حریم خصوصی به دلیل پخش فیلم عروسی دختر شمخانی متهم می‌کنند، بد نیست سری به تاریخچه حریم خصوصی در جمهوری اسلامی بزنیم!
در اوایل دهه شصت، سید حسین موسوی تبریزی، دادستان کل انقلاب بود، همزمان ربانی املشی هم دادستان کل کشور، پس از درز اطلاعاتی مبنی بر روابط موسوی تبریزی با همسر یکی از کارمندان تحت امرش، نیروهای اطلاعاتی به دستور ربانی املشی در اتاق وی وسایل شنود کار گذاشته و آغاز به تعقیب و مراقبت و مستندسازی کردند و نهایتا پرونده‌ای پر و پیمان با موضوع روابط نامشروع و زنای محصنه‌ی آقای دادستان انقلاب را شخصا به خمینی تحویل می‌دهند، (ضمنا موسوی تبریزی در آن هنگام متأهل بوده و داماد نوری همدانی، مرجع حکومتی است)
آقای خمینی پس از دیدن پرونده، نه تنها استقبال نمی‌کند بلکه خشمگین شده، ربانی املشی را برکنار، پرونده را نابود و بعدها به همین بهانه، فرمان هشت ماده‌ای صادر می‌کند که یکی از بندهای آن به این شرح است:
هیچ کس حق ندارد به خانه یا مغازه و یا محل کار شخصی کسی بدون اذن صاحب آن‌ها وارد شود یا کسی را جلب کند، یا به نام کشف جرم یا ارتکاب گناه تعقیب و مراقبت نماید، و یا نسبت به فردی اهانت نموده و اعمال غیر انسانی - اسلامی مرتکب شود، یا به تلفن یا نوار ضبط صوت دیگری به نام کشف جرم یا کشف مرکز گناه گوش کند، و یا برای کشف گناه و جرم هر چند گناه بزرگ باشد، شنود بگذارد و یا دنبال اسرار مردم باشد، و تجسس از گناهان غیر نماید یا اسراری که از غیر به او رسیده و لو برای یک نفر فاش کند.


اما این دستور واقعا برای عامه صادر شد یا برای خودی‌هایی مثل موسوی تبریزی؟
نیازی نیست از رفتار و تجسس‌های نیروهای کمیته‌ای در دهه ۶۰ با مردم چیزی بگوییم...
از بچه ۷ ساله در مدرسه می‌پرسیدند آیا شما در خانه ویدئو دارید؟
مادرت جلوی عمویت روسری به سر دارد؟
بابا نماز می‌خواند؟
یا از کودکان می‌خواستند که از خانواده خود جاسوسی کنند و به معلم و کادر مدرسه اطلاع دهند!

پس از ۴۶ سال نیز کماکان شاهد حمله به منازل مسکونی برای کشف مهمانی‌های خصوصی یا اصطلاحا پارتی هستیم.
اما اوج این فضاحت در دستگاه امنیتی است، چه کسی بوده که توسط دستگاه‌های امنیتی بازداشت نشده باشد و از روابط عاطفی و جنسی او به مثابه ابزار فشار و تهدید برای اخذ همکاری یا اعتراف اجباری استفاده نکرده باشند؟
اصلا به قول یکی از بازجوهای اطلاعات سپاه، نخوای حرف بزنی هم بالاخره به خاطر دوست دخترت و عکساش حرف میزنی!
دوست نداری که برسه دست خانواده‌اش یا همسر سابقش!

نتیجتا مثل باقی امور، حریم خصوصی هم در جمهوری اسلامی، خودی و غیر خودی دارد و اگر در دایره ولایت مداران نباشید، نه تنها تجسس و نقص حریم خصوصی بلکه ترور شخصیتی و روایت‌سازی درباره شما برابر نظرات فقهی آقای خمینی، توجیه شرعی دارد و موجب ثواب است،
محمدتقی مصباح یزدی صریحاً گفته:
«اگر برای حفظ اسلام لازم باشد، می‌توان برخی احکام ثانویه را موقتاً ترک کرد.»

از این گزاره در عمل، این نتیجه گرفته شد که اخلاق سیاسی تابع هدف الهی است، نه برعکس. بنابراین اگر دشمن «اهل باطل» است، می‌توان برای خنثی‌سازی او از ابزارهای غیر‌اخلاقی استفاده کرد.

چنان که بسیاری از انقلابیون برای تخریب چهره شاه، با اتکا به همین نظر خمینی، به فرح پهلوی اتهام زنا و روابط نامشروع نسبت می‌دادند، شاه را همجنس‌گرا می‌خواندند و می‌گفتند اشرف پهلوی هر شب با فردی جدید می‌خوابد!

همان انقلابیون بعدها اعتراف کردند که ما برای پیشبرد مسیر انقلاب، از این دروغ‌ها برای شاه می‌ساختیم!
مثل عبدالله نوری نماینده خمینی در سپاه که صراحتا اعتراف کرده ما درباره شاه دروغ می‌گفتیم و حس می‌کردیم این دروغ‌سازی‌ها وظیفه شرعی ست!
(بخشی از این نوشته برگرفته از کتاب عدالت خانه و ویران گرانش اثر ایرج مصداقی بود)


#حریم_خصوصی #شمخانی #ربانی_املشی #موسوی_تبریزی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech