Book_iran_city

🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 🎼
#موسیقی_ایرانی
#برف

"نیما یوشیج"، پدر شعر نوی ایران، اشعاری دارد که فقط یکی دو بیت از آنها بسیار معروف شده اند، مانند شعرِ برف. "نیما" برف را در سال ۱۳۲۴ و قبل از مرگش سروده است. شعرِ برف شعری است همچون خودِ "نیما" در تلاطم بسیار. صبح پیدا شده از پشت کوه های بلند، سَرَک می کشد و هاله ی قرمزی به روی دیوارِ مقابل افتاده است. "نیما" سخت دلش می گیرد و می رسد به آن چند بیت که در آن، شِکوِه می کند از آن مهمانخانه ی مهمان کُش روزش تاریک. مهمانخانه ای که همه ی ناهشیاران و خفتگان را به جانِ یکدیگر انداخته است. در بندِ اول، شاعر با توصیفِ از راه رسیدن صبح، کارِ خود را آغاز می کند و نوید روشنی می دهد، اما سپس با عبارت "وازنا پیدا نیست" خبر از وجود ابرِ اطراف "کوه وازنا" را می دهد و با رساندنِ این مطلب که برف، در کنار پنجره ها جمع شده است، القای سرما می کند و زمستان را یادآور می شود.

شاید اول به نظر آید شعر "برف"، شعری است در وصف یک روز زمستانی و کسل کننده در مهمانخانه ای در روستای یوش. اما کمی که به جلو می رویم، می فهمیم که شاعر مهمانخانه ای را تصویر می کند که مهماندارش ندانسته چند نفر "خواب آلود" را به جان هم انداخته. چرا شاعر مهماندار را قاتل مهمان ها می داند؟ اگر دقیق تر به شعر بنگریم، در می یابیم که مقصود، بیش از توصیف یک روز کسل کننده ی زمستانی است. و شعری را می بینیم، اجتماعی در وصفِ احوال جامعه ای که ناخواسته مردمِ ناآگاه و غافل را به جان هم انداخته است.

در ادامه با توصیفِ طلوعِ خورشید مواجهیم. شاعر به خوبی با استفاده از رنگ های قرمز و زرد، خبر از درآمدن خورشید می دهد و وجود رنگ و نور قرمز بر دیوار را بیهوده نمی داند. سپس یادآور می شود که خورشید از طرف کوه "ازاکو" که یکی از کوه های روستای یوش است، طلوع کرده است. اما شاعر در ادامه با پیدا نبودن کوه "وازنا" فضایی منفی را می آفریند، چون دلیل پیدا نبودن کوه ها جز ابر یا دود شهر چه می تواند باشد؟ و حال آنکه این کوه در روستایی با هوای پاک قرار دارد؛ پس کوه را ابر از نظر پنهان کرده و در انتها شاعر یادآور می شود که زمستان هست و بالای پنجره ها را برف پوشانده است، اما نه هر برفی بلکه برفی که مرده است و جز دردسر فایده دیگری ندارد.

شعر در ادامه، با تکرار عبارت "وازنا پیدا نیست" شروع می شود. او تکرار می کند که "وازنا" را ابر گرفته است. در روستای یوش، اعتقاد بر این است که هر گاه کوه "وازنا" در زمستان ابر گرفته باشد، بارندگی در راه خواهد بود. عبارت بعدی واکنش شاعر نسبت به این حال و هوا را نشان می دهد و همچنین نسبت به مهمانخانه ای که تاریک است و ندانسته چند تن را به جان هم انداخته. چند تن خواب آلود، چند تن ناهموار و چند تن ناهشیار را. عبارت "روزش تاریک" وصف حال مهانخانه ای ست، استعاره از جامعه. به نظر می رسد که شعر، واکنشِ شاعر نسبت به جامعه ای ناآگاه است. شاعر به خوبی فضای جامعه ی خویش را در حکمِ مهمانخانه ای به تصویر کشیده، که ناخواسته مردم غافل را به جان هم انداخته و احساس خود را نسبت به جامعه ی ناآگاه خود بیان می کند. جامعه ای که همچون زمستانی سرد و بی روح است و مردمی که در مهمانخانه ی تاریکی بی خبر از احوال بیرون از مهمانخانه گیر افتاده اند. اما نکته ی مهمی که در خور توجه است قرار گرفتن مهمانخانه بین دوکوه "وازنا" و "ازاکو" است؛ یکی پوشانده شده از ابر است و تهدید (بارش باران) به حساب می آید، اما دیگری پیداست و خورشید از آن بالا آمده. شعر می تواند صحنه ی نبرد امید و روشنی مقابل ناآگاهی و جهل در جامعه ای تاریک و خفقان آور باشد که شاعر از آن گله می کند.

این سخنِ ژرف و پُرمعنیِ نیما را، "فرهاد مهراد" با موسیقی سازگار و دلنشینی از خود، درآمیخته است. البته "فرهاد" در ترانه ی برف، اندک ویرایشی در شعر "نیما" انجام داده که خالی از لطف نبوده است. به جای کوهِ "وازنا"، از آسمان استفاده کرده، و راه تعبیریِ گسترده تری را گشوده است. همچون زندانی ای که صبح میشود، اما آسمان را نمی بیند، در جایی برف و در جایی دیگر سنگ و سیمان، و درجایی پرده های ذهن، مانعِ دیدار آسمانند.

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃