🔴#نقاشی
#سیِن در نقاشی "غم"
#ونگوگ
سیِن (هلندی: Sien؛ ۱۸۵۰–۱۹۰۴) نام یکی از معشوقههای #ونگوگ بود که ونگوگ چندین نقاشی از وی کشید که معروفترین آن #غم است. سین اکثر عمر خود را در لاهه گذراند و زمانی که با ونگوگ آشنا شد، فاحشهای باردار بود. ونگوگ از وی به عنوان مدل استفاده کرد و بعدتر سین و فرزندش را به خانه خود آورد و نقاشیهای دیگری از سین و فرزندش کشید که بیانگر سختیهای زندگی فقیرانه هستند. این رابطه با مخالفت خانواده و آشنایان ونگوگ روبهرو شد اگرچه برادرش تئودوروس ونگوگ حمایتش را از ونگوگ دریغ نکرد. اما این موضوع بدون شک به جدایی از آنتون ماوه کمک فراوانی کرد. ماوه کسی بود که ونگوگ را به نقاشی آشنا کرد و وی را کمک مالی مینمود. بعدتر برادرش ونگوگ را متقاعد کرد که سین را ترک کند و وی در سال ۱۸۸۳ به درنته رفت تا نقاشی را آنجا ادامه دهد.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
#سیِن در نقاشی "غم"
#ونگوگ
سیِن (هلندی: Sien؛ ۱۸۵۰–۱۹۰۴) نام یکی از معشوقههای #ونگوگ بود که ونگوگ چندین نقاشی از وی کشید که معروفترین آن #غم است. سین اکثر عمر خود را در لاهه گذراند و زمانی که با ونگوگ آشنا شد، فاحشهای باردار بود. ونگوگ از وی به عنوان مدل استفاده کرد و بعدتر سین و فرزندش را به خانه خود آورد و نقاشیهای دیگری از سین و فرزندش کشید که بیانگر سختیهای زندگی فقیرانه هستند. این رابطه با مخالفت خانواده و آشنایان ونگوگ روبهرو شد اگرچه برادرش تئودوروس ونگوگ حمایتش را از ونگوگ دریغ نکرد. اما این موضوع بدون شک به جدایی از آنتون ماوه کمک فراوانی کرد. ماوه کسی بود که ونگوگ را به نقاشی آشنا کرد و وی را کمک مالی مینمود. بعدتر برادرش ونگوگ را متقاعد کرد که سین را ترک کند و وی در سال ۱۸۸۳ به درنته رفت تا نقاشی را آنجا ادامه دهد.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔴#اگر_نمیتوانی_پاک_کنی
باشی که #غم کسی راپاک کند
#مدادی باش که #خوشبختی
یک نفررابنویسد
مدادی نباش که
#خاطراتی_تلخ_را_مینویسد
زندگی هنرنقاشی
بدون پاک کن است
طوری زندگی کن
که حسرت داشتن#پاک_کن رانخوری
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
باشی که #غم کسی راپاک کند
#مدادی باش که #خوشبختی
یک نفررابنویسد
مدادی نباش که
#خاطراتی_تلخ_را_مینویسد
زندگی هنرنقاشی
بدون پاک کن است
طوری زندگی کن
که حسرت داشتن#پاک_کن رانخوری
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#یادمان_سرزمینم
آداب #چهارشنبه_سوری
جشنهابرافروختن آتش/پرش از روی آتش/
قاشقزنی/آجیل مشکلگشای/فالگوش
شکاندن کوزه/آتشبازی/ترقه/فشفشه
چهارشنبهسوری که با نامهای چهارشنبه آخر سال و شب چهارشنبه سرخ نیز شناخته میشود یکی از جشنهای ایرانی است که در شب آخرین چهارشنبهٔ سال (سهشنبه شب) برگزار میشود.
#پیشینه_ریشه_شناسی
واژهٔ «چهارشنبهسوری» از دو واژهٔ چهارشنبه — نام یکی از روزهای هفته — و سور به معنای عیش و عشرت ساخته شده است.
طبق آیین باستان در این روز آتش بزرگی بر افروخته میشود که تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته میشود که این آتش معمولاً در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن میکنند و از روی آن میپرند آغاز میشود و در زمان پریدن میخوانند:
زردی من از تو
سرخی تو از من
این جمله نشانگر مراسمی برای تطهیر و پاکسازی مذهبی است که واژه «سوری» به معنی «سرخ» به آن اشاره دارد...
#حکایت
#چهارشنبه_سوری
#ایران_باستان
یکی از جشنهای #آتش که در ایران باستان برای پیش درآمد یا پیشباز نوروز برگزار میشده و آمیزهای از چند آیین گوناگون است، #جشن_سوری بودهاست. سوری به یک معنی #سرخی است و اشاره به سرخی آتشی است که در این روز میافروختهاند. در #تاریخ_بخارا آمدهاست: «چون امیر سدید منصوربن نوح به ملک نشست، هنوز سال تمام نشده بود که در شب سوری چنان که عادت قدیم است آتشی عظیم افروختند.»
این آتش را در شب سوری که همزمان با روزهای «بهیژک» یا «پنچهٔ دزدیده» بود برای گریزاندن #سرما و فراخوانی گرما، آن هم بیشتر بر روی بامها میافروختند که هم شگون داشته و هم به باور پیشینیان، تنورهٔ آتش و دود بر بامها، فروهر درگذشتگان را به خانههای خود رهنمون میکردهاست.
به دیگر سخن این آتشافروزی بر بام خانهها، آخرین گام از آیینهای «گاهنبار پنجه» یا ده روز پایان سال است. این ده روز را ده روز فروردیان یا فروردیگان میگویند که دربرگیرندهٔ پنجه کوچک (پنج روز نخست -اشتاد روز تا اناران- از ماه اسفند در گاهشماری زرتشتی، برابر با بیست و پنجم اسفند ماه بنا به گاهشمار رسمی کشور) و پنجه بزرگ (پنجهٔ دزدیه، پنج روز پایان سال) میباشد.
چند روز پیش از #نوروز مردمانی به نام آتشافروزان که پیامآور این جشن اهورایی بودند به شهرها و روستاها میرفتند تا مردم را برای این آیین آماده کنند. آتشافروزان، زنان و مردانی هنرمند بودند که با برگزاری #نمایشهای_خیابانی، دستافشانیها، سرودها و آوازهای شورانگیز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان میپرداختند؛ آنها از هفت روز پیش از نوروز تا دو هفته پس از نوروز با پدید آمدن تاریکی شامگاه، در تمامی جایهای شهر و ده آتش میافروختند و آن را تا برآمدن خورشید روشن نگاه میداشتند. این آتش، نماد و نشانهٔ نیروی #مهر و #نور و #دوستی بود. هدف آتشافروزان برگرداندن نیروی #فزاینده و #نیک به مردمان برای چیره شدن بر #غم و #افسردگی بود. همین هدف مهمترین دلیل برپایی جشن سده در میانه زمستان هم هست.
#رقص_با_آتش
آیین آتشافروزی پیش از نوروز به گونههای دیگر در نزد مردمان دیگر کشورها نیز پدیدار میشود، #آریاییان قفقاز هنوز در این شب هفت توده آتش میافروزند و از روی آن میجهند. بنا به آیینی کهن در #سوئد، شبی را که «والبوری» خوانده میشود به عنوان آغاز بهار میشمارند و در آن آتشی بزرگ افروخته و پیرامون آن به جشن و شادی میپردازند. همچنین نمونه دوردستی از آتشافروزی نوروزی را در نزد مردم روستاهای جنوب کشور #رومانی گزارش کردهاند.
آیین آتشافروزی تا روزگار ما بر جای مانده و نام «چهارشنبه سوری» بر خود گرفتهاست. در ایران باستان بخشبندی هفته به گونه امروزی (شنبه تا پنجشنبه و جمعه) نبوده و در گاهشماری ایرانیان هر یک از ۳۰ روز ماه نامی ویژه داشتهاست (امرداد، دی بآذر، آذر، …، سروش، رشن، فرودین، ورهرام،... ، شهریور، سپندارمزد، خورداد و ...). «هفته» ریشه در ادیان سامی دارد، که باور داشتند خداوند، جهان را در ۶ روز آفرید و روز هفتم به استراحت پرداخت و آفرینش پایان یافت؛ و از همین رو روز هفتم را به زبان یهودی شنبد یا شنبه نامیدهاند که به معنی فراغت و آسایش است. بخشبندی روزها به هفته از یهود به عرب و از اعراب به ایرانیان رسیدهاست. اعراب دربارهٔ هر یک از روزهای هفته باورهایی داشتهاند؛ برای نمونه اینکه چهارشنبهٔ هر هفته روز شومی است.
#منوچهری_دامغانی هم اینگونه به این باور اشاره میکند:
چهارشنبه که روز بلاست باده بخور,به ساتکین میخور, تا به عافیت گذر
یادکرد در #شاهنامه
در شاهنامهٔ فردوسی اشارههایی درباره بزم چهارشنبهای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشاندهندهٔ کهن بودن این جشن است. مراسم سنّتی مربوط به این جشن ملّی، از دیرباز در فرهنگ سنّتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شدهاست.
📚🤔
🔴#یادمان_سرزمینم
آداب #چهارشنبه_سوری
جشنهابرافروختن آتش/پرش از روی آتش/
قاشقزنی/آجیل مشکلگشای/فالگوش
شکاندن کوزه/آتشبازی/ترقه/فشفشه
چهارشنبهسوری که با نامهای چهارشنبه آخر سال و شب چهارشنبه سرخ نیز شناخته میشود یکی از جشنهای ایرانی است که در شب آخرین چهارشنبهٔ سال (سهشنبه شب) برگزار میشود.
#پیشینه_ریشه_شناسی
واژهٔ «چهارشنبهسوری» از دو واژهٔ چهارشنبه — نام یکی از روزهای هفته — و سور به معنای عیش و عشرت ساخته شده است.
طبق آیین باستان در این روز آتش بزرگی بر افروخته میشود که تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته میشود که این آتش معمولاً در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن میکنند و از روی آن میپرند آغاز میشود و در زمان پریدن میخوانند:
زردی من از تو
سرخی تو از من
این جمله نشانگر مراسمی برای تطهیر و پاکسازی مذهبی است که واژه «سوری» به معنی «سرخ» به آن اشاره دارد...
#حکایت
#چهارشنبه_سوری
#ایران_باستان
یکی از جشنهای #آتش که در ایران باستان برای پیش درآمد یا پیشباز نوروز برگزار میشده و آمیزهای از چند آیین گوناگون است، #جشن_سوری بودهاست. سوری به یک معنی #سرخی است و اشاره به سرخی آتشی است که در این روز میافروختهاند. در #تاریخ_بخارا آمدهاست: «چون امیر سدید منصوربن نوح به ملک نشست، هنوز سال تمام نشده بود که در شب سوری چنان که عادت قدیم است آتشی عظیم افروختند.»
این آتش را در شب سوری که همزمان با روزهای «بهیژک» یا «پنچهٔ دزدیده» بود برای گریزاندن #سرما و فراخوانی گرما، آن هم بیشتر بر روی بامها میافروختند که هم شگون داشته و هم به باور پیشینیان، تنورهٔ آتش و دود بر بامها، فروهر درگذشتگان را به خانههای خود رهنمون میکردهاست.
به دیگر سخن این آتشافروزی بر بام خانهها، آخرین گام از آیینهای «گاهنبار پنجه» یا ده روز پایان سال است. این ده روز را ده روز فروردیان یا فروردیگان میگویند که دربرگیرندهٔ پنجه کوچک (پنج روز نخست -اشتاد روز تا اناران- از ماه اسفند در گاهشماری زرتشتی، برابر با بیست و پنجم اسفند ماه بنا به گاهشمار رسمی کشور) و پنجه بزرگ (پنجهٔ دزدیه، پنج روز پایان سال) میباشد.
چند روز پیش از #نوروز مردمانی به نام آتشافروزان که پیامآور این جشن اهورایی بودند به شهرها و روستاها میرفتند تا مردم را برای این آیین آماده کنند. آتشافروزان، زنان و مردانی هنرمند بودند که با برگزاری #نمایشهای_خیابانی، دستافشانیها، سرودها و آوازهای شورانگیز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان میپرداختند؛ آنها از هفت روز پیش از نوروز تا دو هفته پس از نوروز با پدید آمدن تاریکی شامگاه، در تمامی جایهای شهر و ده آتش میافروختند و آن را تا برآمدن خورشید روشن نگاه میداشتند. این آتش، نماد و نشانهٔ نیروی #مهر و #نور و #دوستی بود. هدف آتشافروزان برگرداندن نیروی #فزاینده و #نیک به مردمان برای چیره شدن بر #غم و #افسردگی بود. همین هدف مهمترین دلیل برپایی جشن سده در میانه زمستان هم هست.
#رقص_با_آتش
آیین آتشافروزی پیش از نوروز به گونههای دیگر در نزد مردمان دیگر کشورها نیز پدیدار میشود، #آریاییان قفقاز هنوز در این شب هفت توده آتش میافروزند و از روی آن میجهند. بنا به آیینی کهن در #سوئد، شبی را که «والبوری» خوانده میشود به عنوان آغاز بهار میشمارند و در آن آتشی بزرگ افروخته و پیرامون آن به جشن و شادی میپردازند. همچنین نمونه دوردستی از آتشافروزی نوروزی را در نزد مردم روستاهای جنوب کشور #رومانی گزارش کردهاند.
آیین آتشافروزی تا روزگار ما بر جای مانده و نام «چهارشنبه سوری» بر خود گرفتهاست. در ایران باستان بخشبندی هفته به گونه امروزی (شنبه تا پنجشنبه و جمعه) نبوده و در گاهشماری ایرانیان هر یک از ۳۰ روز ماه نامی ویژه داشتهاست (امرداد، دی بآذر، آذر، …، سروش، رشن، فرودین، ورهرام،... ، شهریور، سپندارمزد، خورداد و ...). «هفته» ریشه در ادیان سامی دارد، که باور داشتند خداوند، جهان را در ۶ روز آفرید و روز هفتم به استراحت پرداخت و آفرینش پایان یافت؛ و از همین رو روز هفتم را به زبان یهودی شنبد یا شنبه نامیدهاند که به معنی فراغت و آسایش است. بخشبندی روزها به هفته از یهود به عرب و از اعراب به ایرانیان رسیدهاست. اعراب دربارهٔ هر یک از روزهای هفته باورهایی داشتهاند؛ برای نمونه اینکه چهارشنبهٔ هر هفته روز شومی است.
#منوچهری_دامغانی هم اینگونه به این باور اشاره میکند:
چهارشنبه که روز بلاست باده بخور,به ساتکین میخور, تا به عافیت گذر
یادکرد در #شاهنامه
در شاهنامهٔ فردوسی اشارههایی درباره بزم چهارشنبهای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشاندهندهٔ کهن بودن این جشن است. مراسم سنّتی مربوط به این جشن ملّی، از دیرباز در فرهنگ سنّتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شدهاست.
🔴#غم انگیزترین تصویر امروزم شاید همینه.
غرق شدن تموم اون چیزایی که با زحمت و کارگری و کشاورزی بدست آوردی جلوی چشمات...
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
غرق شدن تموم اون چیزایی که با زحمت و کارگری و کشاورزی بدست آوردی جلوی چشمات...
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔴#یار شدم
یار شدم
با #غم تو یار شدم
تاکه رسیدم بر #تو
از همه بیزار شدم
#حضرت_مولانا
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
یار شدم
با #غم تو یار شدم
تاکه رسیدم بر #تو
از همه بیزار شدم
#حضرت_مولانا
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴#_امروز_در_تاریخ
۲۳ آذر ۱۳۹۸/۰۹/۲۳
قمری: شنبه -ربيع الثاني ۱۴۴۱/۰۴/۱۷
میلادی:Saturday -December2019-12-14
برج فلکی: قوس
از آغاز سال ۲۶۹ روز گذشته و به پایان آن ۹۶ روز مانده است
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
#غم_و_شادی
شادیهای شما همان غمهای شماست که نقابش را برداشته است.
و چاهی که خنده هایتان از آن می جوشد،
همان است که از اشکهایتان پرشده است.
و چگونه جز این تواند بود؟
هرچه غم ژرفتر وجود شما را می کاود،
گنجایشی فراختر برای شادی خواهید. داشت.
آیا سبوی شرابتان همان سوخته جانی نیست که، از کوره کوزه گران بیرون آمده است؟
وقتی شاد و خرم هستی به ژرفای قلبت نظر کن،
تا ببینی که این قلب،
همان است که تو را غمگین کرده بود.
و هنگامی که غم بر تو چیره شده است،
باز در قلب خود نگاه کن تا ببینی که،
براستی در فراق آنچه قلبت را از شادی پر کرده بود،
گریه می کنی.
بعضی گویند شادی از غم عظیمتر است.
بعضی گویند چنین نیست،
بلکه غم بر شادی چیرگی دارد.
اما من با تو می گویم که غم و شادی از هم جدایی ناپذیرند.
آنها با هم نزد تو می آیند و هنگامی که یکی از آن دو در کنارت نشسته است،
بیاد آر که آن دیگری نیز در بستر تو به خواب رفته است.
و همانا که تو چون دو کفه ترازو میان شادی و غم آویخته ای.
و تنها هنگامی که به کلی تھی باشی،
دو کفه در حال توازن کنار هم خواهند بود.
اما وقتی که خزانه دار هستی،
تو را برمی دارد تا زر و نقره خویش را بسنجد،
در آن هنگام بناچار دو کفه غم و شادی تو بالا و پایین می رود.
#جبران_خلیل_جبران
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
#رویدادهاومناسبتها
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
۲۳ آذر (13 دسامبر)
#روز_جهانی_ویولن
روز پیچیده ترین ساز جهان
⏪۱۹۰۳م - اولین اقدام برادران رایت برای پرواز
⏪۱۹۵۰م - کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان با هدف محافظت و حمایت از پناهندگان و یاری رساندن در امر بازگشت یا اسکان مجدد آنها درژنو سوئیس تأسیس شد
⏪۱۹۹۴ م- کار ساخت بزرگترین سد جهان بر روی رودخانه یانگ تسه در چین آغاز شد
⏪۱۰۵ م- ساخت كاغذ در چين
چینیها نخستین مردمانی بودند که بیش از ۲ هزار سال پیش، کاغذهایی مانند کاغذهای امروزی ساختند. ایرانیان شیوهٔ ساختن کاغذ را در سدهٔ نخست (پس از خورشیدی) از چینیها آموختند و آن را بهبود بخشیدند. شهر سمرقند برای سالها بزرگترین مرکز ساختن و خرید و فروش کاغذ بود.
⏪۱۹۸۱ م- اشغال بلندي هاي جولان سوريه از سوی اسراییل
⏪۱۹۱۱ م- كشف قطب جنوب توسط "روآلْدْ آمونْدْسن" دريانورد نُروژی
⏪۱۸۰۵ م -كشف انرژی حرارتی زغال سنگ توسط ژُرژ برانْكْلون، آهنگر انگليسی
تا پيش از اين تاريخ، از زغال سنگ، تنها به عنوان يكي از مصالح ساختماني استفاده ميشد اما برانْكْلون، كشف كرد كه اين ماده هنگام سوختن، حرارت زيادي توليدمیکند
⏪۷۷۰ م- تصميم خليفه بغداد برای برگزاري آیین های نوروز و مهرگان در دربار عباسيان«منصور»
دومين خليفه عباسيان با اين كه ابومسلم خراساني و بسياري از ايرانيان وطندوست از جمله استادسيس (سيستاني) را كشته و لشكر به سركوبي المقنّع (هاشم بن حکیم) به خراسان فرستاده بود،اعلام داشت كه از آن پس، در دربار او در بغداد آیین های نوروز و مهرگان به همان گونه كه شاهان ساساني برپا مي داشتند برگزار خواهد شد
⏪۱۹۶۲م-برقراري اولين تماس بين كره زمين و سياره زهره
#زادروزها
🌿۱۳۰۳ خ- راج کاپور، بازیگر، تهیهکننده و کارگردان هندی
🌿1347 سعید شنبه زاده نوازنده و خواننده
🌿۱۳۲۳خ - منوچهر چشم آذر، موسیقیدان، آهنگساز و تنظیم کننده
🌿۱۵۲۰ - زادروز سیکتوس پنجم از پاپهای کلیسای کاتولیک روم
🌿۱۵۵۳ - زادروز هانری چهارم پادشاه فرانسه و ناوار
🌿۱۷۹۷ - زادروز هاینریش هاینه از مشهورترین شاعران و خبرنگاران آلمانی
🌿۱۹۲۹ - زادروز کریستوفر پلامر بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینما، برندهٔ جایزه اسکار
🌿۱۹۶۷ - زادروز جیمی فوکس بازیگر و خوانندهٔ آمریکایی، برندهٔ جایزه اسکار
🌿۱۹۸۹ - زادروز تیلور سوئیفت خواننده و ترانهسرای اهل آمریکا
#درگذشتگان
🍂۱۳۱۰ - درگذشت حیدر رقابی شاعر و فعال سیاسی ایرانی، متخلص به «هاله».
🍂۱۳۹۳ - درگذشت انوشیروان ارجمند بازیگر.
🍂۱۲۵۰ - درگذشت فریدریش دوم ،امپراتور مقدس روم، پادشاه اورشلیم
🍂۱۹۳۵ - درگذشت ویکتور گرینیارد شیمیدان فرانسوی، برندهٔ جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۱۲
🍂۱۹۴۴ - درگذشت واسیلی کاندینسکی نقاش و نظریهپرداز هنری روس
🍂۲۰۰۱ - چاک شولدینر نوازنده گیتار، آهنگساز، موسیقیدان و آفریننده سبک دث متال اهل آمریکا
🍂۲۰۰۳ - درگذشت حیدر علیاف ،رئیس جمهور آذربایجان از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳ میلادی
🍂۲۰۰۹ - درگذشت پل ساموئلسون اقتصاددان اهل ایالات متحده آمریکا، برندهٔ جایزه نوبل اقتصاد سال۱۹۷۰
@Bookirancity
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴#_امروز_در_تاریخ
۲۳ آذر ۱۳۹۸/۰۹/۲۳
قمری: شنبه -ربيع الثاني ۱۴۴۱/۰۴/۱۷
میلادی:Saturday -December2019-12-14
برج فلکی: قوس
از آغاز سال ۲۶۹ روز گذشته و به پایان آن ۹۶ روز مانده است
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
#غم_و_شادی
شادیهای شما همان غمهای شماست که نقابش را برداشته است.
و چاهی که خنده هایتان از آن می جوشد،
همان است که از اشکهایتان پرشده است.
و چگونه جز این تواند بود؟
هرچه غم ژرفتر وجود شما را می کاود،
گنجایشی فراختر برای شادی خواهید. داشت.
آیا سبوی شرابتان همان سوخته جانی نیست که، از کوره کوزه گران بیرون آمده است؟
وقتی شاد و خرم هستی به ژرفای قلبت نظر کن،
تا ببینی که این قلب،
همان است که تو را غمگین کرده بود.
و هنگامی که غم بر تو چیره شده است،
باز در قلب خود نگاه کن تا ببینی که،
براستی در فراق آنچه قلبت را از شادی پر کرده بود،
گریه می کنی.
بعضی گویند شادی از غم عظیمتر است.
بعضی گویند چنین نیست،
بلکه غم بر شادی چیرگی دارد.
اما من با تو می گویم که غم و شادی از هم جدایی ناپذیرند.
آنها با هم نزد تو می آیند و هنگامی که یکی از آن دو در کنارت نشسته است،
بیاد آر که آن دیگری نیز در بستر تو به خواب رفته است.
و همانا که تو چون دو کفه ترازو میان شادی و غم آویخته ای.
و تنها هنگامی که به کلی تھی باشی،
دو کفه در حال توازن کنار هم خواهند بود.
اما وقتی که خزانه دار هستی،
تو را برمی دارد تا زر و نقره خویش را بسنجد،
در آن هنگام بناچار دو کفه غم و شادی تو بالا و پایین می رود.
#جبران_خلیل_جبران
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
#رویدادهاومناسبتها
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
۲۳ آذر (13 دسامبر)
#روز_جهانی_ویولن
روز پیچیده ترین ساز جهان
⏪۱۹۰۳م - اولین اقدام برادران رایت برای پرواز
⏪۱۹۵۰م - کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان با هدف محافظت و حمایت از پناهندگان و یاری رساندن در امر بازگشت یا اسکان مجدد آنها درژنو سوئیس تأسیس شد
⏪۱۹۹۴ م- کار ساخت بزرگترین سد جهان بر روی رودخانه یانگ تسه در چین آغاز شد
⏪۱۰۵ م- ساخت كاغذ در چين
چینیها نخستین مردمانی بودند که بیش از ۲ هزار سال پیش، کاغذهایی مانند کاغذهای امروزی ساختند. ایرانیان شیوهٔ ساختن کاغذ را در سدهٔ نخست (پس از خورشیدی) از چینیها آموختند و آن را بهبود بخشیدند. شهر سمرقند برای سالها بزرگترین مرکز ساختن و خرید و فروش کاغذ بود.
⏪۱۹۸۱ م- اشغال بلندي هاي جولان سوريه از سوی اسراییل
⏪۱۹۱۱ م- كشف قطب جنوب توسط "روآلْدْ آمونْدْسن" دريانورد نُروژی
⏪۱۸۰۵ م -كشف انرژی حرارتی زغال سنگ توسط ژُرژ برانْكْلون، آهنگر انگليسی
تا پيش از اين تاريخ، از زغال سنگ، تنها به عنوان يكي از مصالح ساختماني استفاده ميشد اما برانْكْلون، كشف كرد كه اين ماده هنگام سوختن، حرارت زيادي توليدمیکند
⏪۷۷۰ م- تصميم خليفه بغداد برای برگزاري آیین های نوروز و مهرگان در دربار عباسيان«منصور»
دومين خليفه عباسيان با اين كه ابومسلم خراساني و بسياري از ايرانيان وطندوست از جمله استادسيس (سيستاني) را كشته و لشكر به سركوبي المقنّع (هاشم بن حکیم) به خراسان فرستاده بود،اعلام داشت كه از آن پس، در دربار او در بغداد آیین های نوروز و مهرگان به همان گونه كه شاهان ساساني برپا مي داشتند برگزار خواهد شد
⏪۱۹۶۲م-برقراري اولين تماس بين كره زمين و سياره زهره
#زادروزها
🌿۱۳۰۳ خ- راج کاپور، بازیگر، تهیهکننده و کارگردان هندی
🌿1347 سعید شنبه زاده نوازنده و خواننده
🌿۱۳۲۳خ - منوچهر چشم آذر، موسیقیدان، آهنگساز و تنظیم کننده
🌿۱۵۲۰ - زادروز سیکتوس پنجم از پاپهای کلیسای کاتولیک روم
🌿۱۵۵۳ - زادروز هانری چهارم پادشاه فرانسه و ناوار
🌿۱۷۹۷ - زادروز هاینریش هاینه از مشهورترین شاعران و خبرنگاران آلمانی
🌿۱۹۲۹ - زادروز کریستوفر پلامر بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینما، برندهٔ جایزه اسکار
🌿۱۹۶۷ - زادروز جیمی فوکس بازیگر و خوانندهٔ آمریکایی، برندهٔ جایزه اسکار
🌿۱۹۸۹ - زادروز تیلور سوئیفت خواننده و ترانهسرای اهل آمریکا
#درگذشتگان
🍂۱۳۱۰ - درگذشت حیدر رقابی شاعر و فعال سیاسی ایرانی، متخلص به «هاله».
🍂۱۳۹۳ - درگذشت انوشیروان ارجمند بازیگر.
🍂۱۲۵۰ - درگذشت فریدریش دوم ،امپراتور مقدس روم، پادشاه اورشلیم
🍂۱۹۳۵ - درگذشت ویکتور گرینیارد شیمیدان فرانسوی، برندهٔ جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۱۲
🍂۱۹۴۴ - درگذشت واسیلی کاندینسکی نقاش و نظریهپرداز هنری روس
🍂۲۰۰۱ - چاک شولدینر نوازنده گیتار، آهنگساز، موسیقیدان و آفریننده سبک دث متال اهل آمریکا
🍂۲۰۰۳ - درگذشت حیدر علیاف ،رئیس جمهور آذربایجان از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳ میلادی
🍂۲۰۰۹ - درگذشت پل ساموئلسون اقتصاددان اهل ایالات متحده آمریکا، برندهٔ جایزه نوبل اقتصاد سال۱۹۷۰
@Bookirancity
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
#غم_قفس_به_کنار
آنچه عقاب را پیر میکند ، پرواز زاغهای بی سرو پاست....
"ناصر خان حجازی"
روحش شاد و یادش گرامی💙 🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
آنچه عقاب را پیر میکند ، پرواز زاغهای بی سرو پاست....
"ناصر خان حجازی"
روحش شاد و یادش گرامی💙 🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🔴#نقاشی
#غم_ژرف
نام اثری است از نقاش آلمانی آگوست فریدریش شنک که غم و اندوه گوسفندی را در کنار لاشهٔ برهاش نشان میدهد، در حالی که کلاغها منتظر ترک جسد توسط مادر و دریدن لاشهٔ بره هستند.اثر برای نخستینبار در سال ۱۸۷۸ میلادی در اکسپوزیسیون یونیورسال بهنمایش درآمد و توسط نگارخانه ملی ویکتوریا خریداری شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
#غم_ژرف
نام اثری است از نقاش آلمانی آگوست فریدریش شنک که غم و اندوه گوسفندی را در کنار لاشهٔ برهاش نشان میدهد، در حالی که کلاغها منتظر ترک جسد توسط مادر و دریدن لاشهٔ بره هستند.اثر برای نخستینبار در سال ۱۸۷۸ میلادی در اکسپوزیسیون یونیورسال بهنمایش درآمد و توسط نگارخانه ملی ویکتوریا خریداری شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🔴#غم_انگیز است وقتی می بینی کسانی که بهترین خاطرات رو برات ساختن ،الان خودشون خاطره شدن
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🔴#غم_انگیز است وقتی می بینی کسانی که بهترین خاطرات رو برات ساختن ،الان خودشون خاطره شدن
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#چکامه
#اگر_نمیتوانی_پاک_کنی
باشی که #غم کسی راپاک کند
#مدادی باش که #خوشبختی
یک نفررابنویسد
مدادی نباش که
#خاطراتی_تلخ_را_مینویسد
زندگی هنرنقاشی
بدون پاک کن است
طوری زندگی کن
که حسرت داشتن
#پاک_کن رانخوری
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#چکامه
#اگر_نمیتوانی_پاک_کنی
باشی که #غم کسی راپاک کند
#مدادی باش که #خوشبختی
یک نفررابنویسد
مدادی نباش که
#خاطراتی_تلخ_را_مینویسد
زندگی هنرنقاشی
بدون پاک کن است
طوری زندگی کن
که حسرت داشتن
#پاک_کن رانخوری
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#چهارشنبه_سوری
#حکایت
#ایران_باستان
یکی از جشنهای #آتش که در ایران باستان برای پیش درآمد یا پیشباز نوروز برگزار میشده و آمیزهای از چند آیین گوناگون است، #جشن_سوری بودهاست. سوری به یک معنی #سرخی است و اشاره به سرخی آتشی است که در این روز میافروختهاند. در #تاریخ_بخارا آمدهاست: «چون امیر سدید منصوربن نوح به ملک نشست، هنوز سال تمام نشده بود که در شب سوری چنان که عادت قدیم است آتشی عظیم افروختند.»
این آتش را در شب سوری که همزمان با روزهای «بهیژک» یا «پنچهٔ دزدیده» بود برای گریزاندن #سرما و فراخوانی گرما، آن هم بیشتر بر روی بامها میافروختند که هم شگون داشته و هم به باور پیشینیان، تنورهٔ آتش و دود بر بامها، فروهر درگذشتگان را به خانههای خود رهنمون میکردهاست.
به دیگر سخن این آتشافروزی بر بام خانهها، آخرین گام از آیینهای «گاهنبار پنجه» یا ده روز پایان سال است. این ده روز را ده روز فروردیان یا فروردیگان میگویند که دربرگیرندهٔ پنجه کوچک (پنج روز نخست -اشتاد روز تا اناران- از ماه اسفند در گاهشماری زرتشتی، برابر با بیست و پنجم اسفند ماه بنا به گاهشمار رسمی کشور) و پنجه بزرگ (پنجهٔ دزدیه، پنج روز پایان سال) میباشد.
چند روز پیش از #نوروز مردمانی به نام آتشافروزان که پیامآور این جشن اهورایی بودند به شهرها و روستاها میرفتند تا مردم را برای این آیین آماده کنند. آتشافروزان، زنان و مردانی هنرمند بودند که با برگزاری #نمایشهای_خیابانی، دستافشانیها، سرودها و آوازهای شورانگیز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان میپرداختند؛ آنها از هفت روز پیش از نوروز تا دو هفته پس از نوروز با پدید آمدن تاریکی شامگاه، در تمامی جایهای شهر و ده آتش میافروختند و آن را تا برآمدن خورشید روشن نگاه میداشتند. این آتش، نماد و نشانهٔ نیروی #مهر و #نور و #دوستی بود. هدف آتشافروزان برگرداندن نیروی #فزاینده و #نیک به مردمان برای چیره شدن بر #غم و #افسردگی بود. همین هدف مهمترین دلیل برپایی جشن سده در میانه زمستان هم هست.
#رقص_با_آتش
آیین آتشافروزی پیش از نوروز به گونههای دیگر در نزد مردمان دیگر کشورها نیز پدیدار میشود، #آریاییان قفقاز هنوز در این شب هفت توده آتش میافروزند و از روی آن میجهند. بنا به آیینی کهن در #سوئد، شبی را که «والبوری» خوانده میشود به عنوان آغاز بهار میشمارند و در آن آتشی بزرگ افروخته و پیرامون آن به جشن و شادی میپردازند. همچنین نمونه دوردستی از آتشافروزی نوروزی را در نزد مردم روستاهای جنوب کشور #رومانی گزارش کردهاند.
آیین آتشافروزی تا روزگار ما بر جای مانده و نام «چهارشنبه سوری» بر خود گرفتهاست. در ایران باستان بخشبندی هفته به گونه امروزی (شنبه تا پنجشنبه و جمعه) نبوده و در گاهشماری ایرانیان هر یک از ۳۰ روز ماه نامی ویژه داشتهاست (امرداد، دی بآذر، آذر، …، سروش، رشن، فرودین، ورهرام،... ، شهریور، سپندارمزد، خورداد و ...). «هفته» ریشه در ادیان سامی دارد، که باور داشتند خداوند، جهان را در ۶ روز آفرید و روز هفتم به استراحت پرداخت و آفرینش پایان یافت؛ و از همین رو روز هفتم را به زبان یهودی شنبد یا شنبه نامیدهاند که به معنی فراغت و آسایش است. بخشبندی روزها به هفته از یهود به عرب و از اعراب به ایرانیان رسیدهاست. اعراب دربارهٔ هر یک از روزهای هفته باورهایی داشتهاند؛ برای نمونه اینکه چهارشنبهٔ هر هفته روز شومی است.
#منوچهری_دامغانی هم اینگونه به این باور اشاره میکند:
چهارشنبه که روز بلاست باده بخور,به ساتکین میخور, تا به عافیت گذر
یادکرد در #شاهنامه
در شاهنامهٔ فردوسی اشارههایی درباره بزم چهارشنبهای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشاندهندهٔ کهن بودن این جشن است. مراسم سنّتی مربوط به این جشن ملّی، از دیرباز در فرهنگ سنّتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شدهاست.
جشن نبرد با تاریکی
جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بودهاست که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفتهاست که طلایهدار نوروز است.
در ایران باستان در پایان هر ماه جشن و پایکوبی با نام سور مرسوم بودهاست و از سوی دیگر چهارشنبه نزد اعراب«یوم الارباع» خوانده میشد و از روزهای شوم و نحس بشمار میرفت و بر این باور بودند که روزهای نحس و شوم را باید با عیش و شادمانی گذراند تا شیاطین و اجنه فرصت رخنه در وجود آدمیان را نیابند.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#چهارشنبه_سوری
#حکایت
#ایران_باستان
یکی از جشنهای #آتش که در ایران باستان برای پیش درآمد یا پیشباز نوروز برگزار میشده و آمیزهای از چند آیین گوناگون است، #جشن_سوری بودهاست. سوری به یک معنی #سرخی است و اشاره به سرخی آتشی است که در این روز میافروختهاند. در #تاریخ_بخارا آمدهاست: «چون امیر سدید منصوربن نوح به ملک نشست، هنوز سال تمام نشده بود که در شب سوری چنان که عادت قدیم است آتشی عظیم افروختند.»
این آتش را در شب سوری که همزمان با روزهای «بهیژک» یا «پنچهٔ دزدیده» بود برای گریزاندن #سرما و فراخوانی گرما، آن هم بیشتر بر روی بامها میافروختند که هم شگون داشته و هم به باور پیشینیان، تنورهٔ آتش و دود بر بامها، فروهر درگذشتگان را به خانههای خود رهنمون میکردهاست.
به دیگر سخن این آتشافروزی بر بام خانهها، آخرین گام از آیینهای «گاهنبار پنجه» یا ده روز پایان سال است. این ده روز را ده روز فروردیان یا فروردیگان میگویند که دربرگیرندهٔ پنجه کوچک (پنج روز نخست -اشتاد روز تا اناران- از ماه اسفند در گاهشماری زرتشتی، برابر با بیست و پنجم اسفند ماه بنا به گاهشمار رسمی کشور) و پنجه بزرگ (پنجهٔ دزدیه، پنج روز پایان سال) میباشد.
چند روز پیش از #نوروز مردمانی به نام آتشافروزان که پیامآور این جشن اهورایی بودند به شهرها و روستاها میرفتند تا مردم را برای این آیین آماده کنند. آتشافروزان، زنان و مردانی هنرمند بودند که با برگزاری #نمایشهای_خیابانی، دستافشانیها، سرودها و آوازهای شورانگیز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان میپرداختند؛ آنها از هفت روز پیش از نوروز تا دو هفته پس از نوروز با پدید آمدن تاریکی شامگاه، در تمامی جایهای شهر و ده آتش میافروختند و آن را تا برآمدن خورشید روشن نگاه میداشتند. این آتش، نماد و نشانهٔ نیروی #مهر و #نور و #دوستی بود. هدف آتشافروزان برگرداندن نیروی #فزاینده و #نیک به مردمان برای چیره شدن بر #غم و #افسردگی بود. همین هدف مهمترین دلیل برپایی جشن سده در میانه زمستان هم هست.
#رقص_با_آتش
آیین آتشافروزی پیش از نوروز به گونههای دیگر در نزد مردمان دیگر کشورها نیز پدیدار میشود، #آریاییان قفقاز هنوز در این شب هفت توده آتش میافروزند و از روی آن میجهند. بنا به آیینی کهن در #سوئد، شبی را که «والبوری» خوانده میشود به عنوان آغاز بهار میشمارند و در آن آتشی بزرگ افروخته و پیرامون آن به جشن و شادی میپردازند. همچنین نمونه دوردستی از آتشافروزی نوروزی را در نزد مردم روستاهای جنوب کشور #رومانی گزارش کردهاند.
آیین آتشافروزی تا روزگار ما بر جای مانده و نام «چهارشنبه سوری» بر خود گرفتهاست. در ایران باستان بخشبندی هفته به گونه امروزی (شنبه تا پنجشنبه و جمعه) نبوده و در گاهشماری ایرانیان هر یک از ۳۰ روز ماه نامی ویژه داشتهاست (امرداد، دی بآذر، آذر، …، سروش، رشن، فرودین، ورهرام،... ، شهریور، سپندارمزد، خورداد و ...). «هفته» ریشه در ادیان سامی دارد، که باور داشتند خداوند، جهان را در ۶ روز آفرید و روز هفتم به استراحت پرداخت و آفرینش پایان یافت؛ و از همین رو روز هفتم را به زبان یهودی شنبد یا شنبه نامیدهاند که به معنی فراغت و آسایش است. بخشبندی روزها به هفته از یهود به عرب و از اعراب به ایرانیان رسیدهاست. اعراب دربارهٔ هر یک از روزهای هفته باورهایی داشتهاند؛ برای نمونه اینکه چهارشنبهٔ هر هفته روز شومی است.
#منوچهری_دامغانی هم اینگونه به این باور اشاره میکند:
چهارشنبه که روز بلاست باده بخور,به ساتکین میخور, تا به عافیت گذر
یادکرد در #شاهنامه
در شاهنامهٔ فردوسی اشارههایی درباره بزم چهارشنبهای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشاندهندهٔ کهن بودن این جشن است. مراسم سنّتی مربوط به این جشن ملّی، از دیرباز در فرهنگ سنّتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شدهاست.
جشن نبرد با تاریکی
جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بودهاست که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفتهاست که طلایهدار نوروز است.
در ایران باستان در پایان هر ماه جشن و پایکوبی با نام سور مرسوم بودهاست و از سوی دیگر چهارشنبه نزد اعراب«یوم الارباع» خوانده میشد و از روزهای شوم و نحس بشمار میرفت و بر این باور بودند که روزهای نحس و شوم را باید با عیش و شادمانی گذراند تا شیاطین و اجنه فرصت رخنه در وجود آدمیان را نیابند.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity