پست ۴ از ۴ — مسئله‌ای در سراسر ایران

مرزهای استانی مسئله را تغییر نمی‌دهند: حبس به‌خاطر بدهی در سراسر ایران گزارش شده است.

در فاصله سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۴، مجموع آزادی‌های ثبت‌شده زندانیان بدهکار در هر ۳۱ استان به ۸۸٬۰۷۸ نفر رسید. تهران با ۸٬۱۷۰، اصفهان با ۷٬۹۲۲ و فارس با ۵٬۲۳۵ مورد، بالاترین ارقام گزارش‌شده را داشتند.

این رتبه‌بندی لزوماً نشان‌دهنده شیوع بیشتر در این استان‌ها نیست؛ پوشش گسترده‌تر رسانه‌ای و فعالیت بیشتر نهادها می‌تواند بر میزان ثبت و انتشار آمار اثر گذاشته باشد.

این آخرین پست از مجموعه معرفی پایگاه داده «حبس به‌خاطر بدهی» است.


پایگاه داده فارسی:

https://iranhrdc.org/%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D9%87%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%87%D8%A7/


@iranhrdc
#حبس_به‌خاطر_بدهی
#زندانیان_مالی
#داده_حقوق_بشر
#زندان
#عدالت
#حقوق_بشر
#ایران
#IranHRDC

عفو بین‌الملل در گزارش منتشرشده در ۲۵ شهریور ۱۴۰۵، سرکوب خیزش «زن، زندگی، آزادی» را حمله‌ای گسترده و سازمان‌یافته علیه غیرنظامیان ارزیابی کرده که با ارتکاب جنایت علیه بشریت همراه بوده است. این سازمان با بررسی زنجیره فرماندهی سرکوب، ۸۷ مقام جمهوری اسلامی را معرفی کرده و خواستار تحقیقات کیفری درباره مسئولیت آنان شده است.

بازداشت خودسرانه، ناپدیدسازی قهری، شکنجه و خشونت جنسی علیه زنان، مردان و کودکان، از موارد مستندشده در این تحقیق است. خانواده‌های کشته‌شدگان نیز به‌دلیل پیگیری حقیقت و دادخواهی هدف آزار قرار گرفته‌اند. عفو بین‌الملل هم‌زمان، اطلاعات مربوط به جان‌باختن ۳۷۷ معترض و رهگذر، از جمله ۵۶ کودک، را منتشر کرده است؛ این رقم شمار قربانیان ثبت‌شده در تحقیقات این سازمان است.

یافته‌های گزارش، نقش مأموران حاضر در خیابان را در ارتباط با تصمیم‌گیری و پشتیبانی مقام‌های بالاتر بررسی می‌کند. بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، فهرست ۸۷ مقام معرفی‌شده شامل ۶۲ فرمانده امنیتی و ۲۵ مسئول وزارت کشور، از جمله استانداران و فرمانداران است. این سازمان با بررسی ارتباط میان عملکرد نیروهای حاضر در خیابان و تصمیم‌های مقام‌های بالاتر، خواستار تحقیقات کیفری درباره مسئولیت این افراد در جنایت علیه بشریت شده است. عفو بین‌الملل همچنین سرکوب هدفمند جوامع کُرد و بلوچ را واجد عناصر جنایت علیه بشریت از نوع آزار و ستم دانسته است.

این پژوهش بر مصاحبه با ۲۷۰ نفر و بررسی بیش از دو هزار ویدئو، همراه با اسناد حکومتی، مدارک قضایی و سوابق پزشکی قانونی استوار است. معترضان، بازداشت‌شدگان پیشین، خانواده‌های قربانیان، وکلا و کارکنان درمانی از جمله افرادی بوده‌اند که شهادت‌ها و اطلاعاتشان در تحقیق بررسی شده است.

عفو بین‌الملل تأکید کرده که تداوم مصونیت از مجازات، زمینه تکرار کشتار معترضان را فراهم کرده است. این سازمان از مجمع عمومی سازمان ملل خواسته سازوکاری برای عدالت کیفری بین‌المللی درباره ایران ایجاد کند و خواستار ارجاع وضعیت ایران به دیوان کیفری بین‌المللی از سوی شورای امنیت شده است.

@iranhrdc
#زن_زندگی_آزادی
#مهسا_امینی
#عفو_بین‌الملل
#حقوق_بشر
#ایران

چهار سال پیش، در چنین روزی، ۲۵ شهریور ۱۴۰۱، مهسا (ژینا) امینی در بازداشت گشت ارشاد ایران جان باخت. مرگ او موجی از اعتراضات سراسری را در ایران به راه انداخت و جنبشی شکل گرفت که با شعار «زن، زندگی، آزادی» خواستار پایان جمهوری اسلامی شد.

چهار سال بعد، مرکز اسناد حقوق بشر ایران به بررسی کشتار دختران و زنان جوان در جریان اعتراضات پس از آن پرداخته است. این بررسی، با تکیه بر پرونده‌هایی که به‌طور مستقل تأیید شده‌اند، ابعاد و الگوهای این جان‌باختن‌ها را مستند می‌کند. با این حال، شمار واقعی قربانیان احتمالاً بیش از مواردی است که تاکنون شناسایی و تأیید شده‌اند.

با گذشت چهار سال، هنوز هیچ‌کس در قبال این کشتارها پاسخگو شناخته نشده است. در همین حال، اجرای حجاب اجباری بار دیگر به خیابان‌های ایران بازگشته است.

@iranhrdc
#مهسا_امینی
#ژینا_امینی
#زن_زندگی_آزادی
#ایران
#حقوق_بشر
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر

ارسلان یزدانی، شهروند بهائی ساکن کرج در استان البرز، در حالی دوران محکومیت سه‌ساله خود را می‌گذراند که انتقال او از زندان تهران بزرگ، خانواده‌اش را از دسترسی به اطلاعات مربوط به وضعیت و محل نگهداری او محروم کرده است. یزدانی ۴۳ سال دارد و پدر دو فرزند است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در رسانه‌های حقوق بشری و شبکه‌های اجتماعی، او روز ۱۸ شهریور ۱۴۰۵ بدون اطلاع قبلی خانواده از زندان منتقل شده است. از آن زمان، تماسی از سوی او گزارش نشده و نزدیکانش همچنان درباره سلامت و علت انتقال او بی‌اطلاع‌اند.

یزدانی از ۳۱ مرداد امسال، پس از بازداشت در منزلش برای اجرای حکم، در زندان تهران بزرگ نگهداری می‌شد. محکومیت او در ابتدا شش سال حبس بود و بعداً به سه سال کاهش یافت. این پرونده در پی بازداشت او در شهریور ۱۴۰۰ شکل گرفت؛ زمانی که به بازداشتگاه یک‌الف سپاه منتقل شد و تا آزادی موقت با وثیقه در مهر همان سال، در بازداشت ماند.

@iranhrdc
#ارسلان_یزدانی
#بهاییان_ایران
#داستان_ما_یکیست
#حقوق_بشر
#ایران

سودا اکرمی‌فرد فقط ۱۶ سال داشت.

شب ۱۹ دی ۱۴۰۴، پیش از رفتن به اعتراضات در مارلیکِ ملارد، به مادرش گفت: «شاید برنگردم.»

ساعاتی بعد، هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. خانواده چند روز به دنبال پیکرش گشتند تا سرانجام او را در میان انبوه اجساد معترضان کشته‌شده در کهریزک پیدا کردند.

اما فشار بر خانواده پس از مرگ سودا نیز ادامه یافت؛ از محدودیت برای خاک‌سپاری و برگزاری مراسم تا بازداشت اعضای خانواده و تهدید به نبش قبر.

سودا آرزو داشت ایران آزاد شود و روزی در کنار خانواده‌های جان‌باختگان، آزادی را جشن بگیرد.

او دیگر زنده نیست. اما روایت او باید ثبت شود.

برای حقیقت. برای دادخواهی. برای پاسخ‌گویی.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#روز_دختر
#اعتراضات_دی_۱۴۰۴
#دی_ماه_خونین
#ایران
#حقوق_بشر

ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.

🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/


پرونده ۰۵ — جوکر (نام مستعار)

مادر همسر درگذشته جوکر برای حدود ۴۰۰ سکه مهریه اقدام کرد. خودرویش توقیف شد و او برای مدتی راهی زندان شد. حالا برای مهریه‌اش چشم به آپارتمانش دارد.


این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل جوکر را اینجا بخوانید:

https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%ac%d9%88%da%a9%d8%b1-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/

@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC

ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.

🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/


پرونده ۰۶ — حسین (نام مستعار)

از حادثه گازگرفتگی جان به در برد، اما همسر و فرزندش را از دست داد؛ حالا برای دیه و مهریه همان همسر زندانی است.


این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل حسین را اینجا بخوانید:

https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%ad%d8%b3%db%8c%d9%86-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/

@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC

ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.

🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/


پرونده ۰۷ — حمید (نام مستعار)

۱۲ سال زندگی مشترک او به سال‌ها رفت‌وآمد میان دادگاه و زندان بر سر مهریه ۳۵۰ سکه‌ای انجامید. حمید که شش سال است از همسرش جدا شده، در تمام این مدت تنها توانسته چهار سکه بپردازد. او می‌گوید: «دادگاه مسیری نیست که برنده داشته باشد؛ هر دو طرف بازنده‌اند.»


این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل حمید را اینجا بخوانید:

https://iranhrdc.org/fa/%d8%ad%d9%85%db%8c%d8%af-%d8%a7%d8%b3%d9%85-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/

@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC

ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.

🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/


پرونده ۰۸ — برنا (نام مستعار)

برنا کارگر ساده ای بود که با وجود تایید اِعسار(ناتوانی مالی‌) برای پرداخت مهریه همسرش، سه سال را در زندان گذراند. از شدت نا امیدی دست به خودکشی زد و خود را از طبقه چهارم پایین انداخت و به سختی جان‌ به‌در برد؛ حالا سال‌هاست که فراری و در انزواست.


این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل برنا را اینجا بخوانید:

https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%a7-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/

@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC

یاسمن باقری نویسنده‌ای ایرانی‌تبار، پناهنده‌ای سابق، کنشگر اجتماعی و دانشجوی حقوق و عدالت کیفری است که امروز در کرایست‌چرچ در نیوزیلند زندگی می‌کند.

زندگی یاسمن با تجربه آوارگی، مقاومت و تلاش برای بازپس‌گرفتن آینده‌اش شکل گرفته است. او در سال ۲۰۱۳، در سن پانزده‌سالگی، پس از تجربه آزار و اذیت‌های مذهبی و سیاسی، به همراه خانواده‌اش ایران را ترک کرد. خانواده برای یافتن امنیت به استرالیا رفتند و با قایق وارد این کشور شدند. با این حال، یاسمن بخش بزرگی از دوران نوجوانی خود را در بازداشتگاه‌های پناهجویان استرالیا گذراند. او در طول نزدیک به پنج سال، در جزیره کریسمس، داروین و سپس در چارچوب نظام بازداشت برون‌مرزی استرالیا در جزیره نائورو نگهداری شد.

این سال‌ها موانع بزرگی بر سر راه یاسمن و آرزوهای معمول یک دختر نوجوان قرار داد. آزادی، تحصیل و امکان برنامه‌ریزی برای آینده از او گرفته یا به‌شدت محدود شده بود. با این حال، در دوران حضورش در نائورو، به‌تدریج راه‌هایی برای رساندن صدایش به بیرون پیدا کرد. او با روزنامه‌نگاران و کنشگران خارج از جزیره در ارتباط بود، از زندگی در بازداشت می‌نوشت و تجربه‌های خود و دیگران را با آنان در میان می‌گذاشت. در همین دوران، نوشتن و شعر برای او به راهی برای بیان خود، حفظ هویت و مقاومت تبدیل شد.

در سال ۲۰۱۸، یاسمن به دلایل پزشکی از نائورو به استرالیا منتقل شد. نوشته‌های او بعدها در پروژه‌های ادبی و فعالیت‌های حمایتی مورد استفاده قرار گرفت؛ پروژه‌هایی که به دنبال بازتاب دادن تجربه‌های پناهندگان، زنان و افرادی بودند که زندگی‌شان تحت تأثیر آوارگی و جابه‌جایی اجباری قرار گرفته است.

امروز، یاسمن در حال ساختن دوباره فرصت‌هایی است که در دوران نوجوانی از او گرفته شده بود. او در رشته حقوق و عدالت کیفری تحصیل می‌کند و در کرایست‌چرچ به‌عنوان تسهیلگر عدالت ترمیمی فعالیت دارد. همچنین به‌عنوان مربی جوانان، در زمینه حمایت از پناهندگان و جوامع قومی فعالیت می‌کند، در برنامه‌هایی برای تقویت مشارکت پناهندگان حضور دارد و در امور اجتماعی و جامعه‌محور نیز نقش فعالی ایفا می‌کند.

مسیر زندگی یاسمن، از ترک اجباری ایران در نوجوانی و سال‌های بازداشت برون‌مرزی تا تحصیل حقوق و کمک به دیگران برای یافتن مسیرشان در نظام عدالت، بازتاب‌دهنده باور عمیق او به مقاومت، کرامت انسانی و توانایی زنان و دختران برای ساختن آینده خود است.



@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#یاسمن_باقری
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر

ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.

🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/


پرونده ۰۹ — بهرام (نام مستعار)

ده سال پس از طلاق، خطر زندان هنوز بر زندگی بهرام سایه انداخته بود. خانواده‌اش با پرداخت پنج سکه، زمینهٔ آزادی او را پس از هفت ماه حبس در اوین فراهم کردند؛ اما هزینه‌های زندگی و تولد فرزندش، پرداخت اقساط را از توانش خارج کرد. در زمان ثبت این روایت، ۱۱ سکه بدهیِ عقب‌افتاده داشت و از ترس بازداشت دوباره، پنهانی زندگی می‌کرد.


این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل بهرام را اینجا بخوانید:

https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%85-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/

@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC

یک ادعا چگونه در شبکه‌های اجتماعی شکل می‌گیرد، بازنشر می‌شود و به یک «روایت» تبدیل می‌شود؟

مرکز اسناد حقوق بشر ایران در پژوهشی درباره اطلاعات نادرست و گمراه‌کننده پیرامون اعتراضات دی ۱۴۰۴، سه نمونه را بررسی کرده است:

• ادعاهایی درباره کشته‌شدن یک کودک ۸ ساله در اصفهان

• تفاوت میان آمار رسمی و شمارش‌های مستقل قربانیان

• نسبت‌دادن خشونت‌ها و معترضان به «موساد»

این پژوهش با بررسی زمان انتشار، بازنشر محتوا، حساب‌های منتشرکننده و تغییرات روایت‌ها نشان می‌دهد که چگونه یک ادعا می‌تواند در فاصله‌ای کوتاه، از یک پست به روایتی گسترده تبدیل شود.

شش الگوی مشترک در این سه پرونده:

قطعیت پیش از تحقیق، تکرار یک روایت چندمنبعی، انتساب به «دشمن خارجی» بدون سند، دسته‌بندی قربانیان، انتقال بار اثبات به قربانیان و دوگانه‌سازی برای عادی‌سازی.

اطلاعات را قبل از بازنشر، بررسی کنیم.


@iranhrdc
#IHRDC
#اطلاعات_نادرست
#دیس‌اینفورمیشن
#اعتراضات_دی_۱۴۰۴
#ایران

ده نفر. ده روایت واقعی. همه به دلیل بدهی به زندان افتاده‌اند؛ از وام‌های ساخت‌وساز و چک‌های برگشتی گرفته تا مهریه‌های پرداخت‌نشده، در چارچوب قوانینی که افراد را صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی زندانی می‌کند.

🔗https://iranhrdc.org/fa/category/persian/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b4%d9%87%d9%88%d8%af/


پرونده ۱۰ — علی (نام مستعار)

تنها یک هفته از عروسی علی گذشته بود که ابلاغ مطالبهٔ مهریه به دستش رسید؛ به گفتهٔ او، همسرش پیش از عروسی برای دریافت مهریه اقدام کرده بود. آغاز زندگی مشترک برای او با سال‌ها درگیری در ده‌ها پروندهٔ قضایی گره خورد؛ حساب‌هایش مسدود شد و ممنوعیت خروج از کشور، فرصت استفاده از بورسیهٔ تحصیلی‌اش را از او گرفت.


این یکی از ده شهادت واقعی است که درباره زندانی کردن بدهکاران در ایران منتشر می‌کنیم. روایت کامل علی را اینجا بخوانید:

https://iranhrdc.org/fa/%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b9%d9%84%db%8c-%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d8%b1/

@iranhrdc
#ایران
#حقوق_بشر
#حقوق_بشر_ایران
#زندانی_کردن_بدهکاران
#شهادت_شاهدان
#عدالت_اقتصادی
#IHRDC

ستایش گلشنی تنها سه سال داشت که آزار و سرکوب، خانواده‌اش را مجبور به ترک ایران کرد. یک سال بعد، همراه پدر و مادرش با کشتی به استرالیا رسید و به مرکز رسیدگی به درخواست‌های پناهندگی درجزیره نائورو منتقل شد.

ستایش بیش از دو سال در بازداشت بود؛ سال‌هایی که خاطراتشان هنوز با اوست. اما با تکواندو راهی برای ادامه دادن و ساختن زندگی خودش پیدا کرد.

تکواندو برای ستایش فقط یک رشته ورزشی نبود. به پناهگاهی تبدیل شد که در آن می‌توانست تمرکز کند، رقابت کند و به آینده فکر کند. تا شانزده‌سالگی، او به ورزشکاری حرفه ای با افتخارات و جوایز متعدد تبدیل شده بود.

با این حال، بلاتکلیفی همچنان بخشی از زندگی اوست. وضعیت مهاجرتی‌اش فرصت‌هایش را برای تحصیل، شرکت در مسابقات بین‌المللی و ساختن آینده‌ای امن در استرالیا محدود کرده است. با وجود آنکه در سال ۲۰۱۹ به عنوان پناهنده شناخته شد، آینده اقامتش همچنان نامشخص است.

ستایش می‌خواهد در استرالیا بماند؛ جایی که در آن بزرگ شده و زندگی‌اش را ساخته است. او در عین حال از بازگشت به ایران هراس دارد و می‌گوید ممکن است به عنوان یک زن جوان بی اعتقاد به اسلام با خطر آزار و سرکوب روبه‌رو شود.

داستان ستایش، روایت دختری است که از کودکی با چالش‌هایی بزرگ روبه‌رو شده، اما هرگز اجازه نداده گذشته‌اش آینده او را تعیین کند. او در تکواندو قدرتش را پیدا کرده، هدفش را ساخته و صدایش را پیدا کرده است.

حالا ستایش فقط یک فرصت می‌خواهد؛ فرصتی برای ساختن آینده‌ای که سال‌ها برای آن تلاش کرده و هنوز برای به دست آوردنش می‌جنگد.


@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#ستایش_گلشنی
#صدای_پناهجویان
#نائورو
#ایران
#حقوق_بشر

داستان مهسا پیرایی، روایتی از آزادی، مهاجرت، فقدان و جست‌وجویی مداوم برای عدالت است.

پیش از ترک ایران، مهسا دختری پرانرژی و فعال بود که ورزش و وقت‌گذرانی در کنار خانواده‌اش را دوست داشت. اما بیرون از فضای امن خانه، حجاب اجباری، محدودیت‌های اجتماعی و ترس از نهادهای امنیتی به بخشی از زندگی روزمره او تبدیل شده بود.

از کودکی آموخته بود که صحبت‌کردن آزادانه درباره سیاست و مذهب می‌تواند پیامدهایی داشته باشد و گاهی برای حضور در جامعه ناچار بود بخش‌هایی از هویت واقعی خود را پنهان کند.

او چندین بار به‌دلیل حجاب و ظاهرش توسط گشت ارشاد بازداشت شد. در یکی از این بازداشت‌ها، یک مأمور مرد عمداً به پای او آسیب زد و او را تهدید نمود. مهسا که از آنچه ممکن بود برایش اتفاق بیفتد به حدی وحشت‌زده بود، که حتی جرئت نکرد با خانواده‌اش تماس بگیرد.

این ترس پس از مهاجرت به بریتانیا نیز از بین نرفت؛ برای سال‌ها، دیدن یک مأمور پلیس می‌توانست در او اضطراب ایجاد کند و همان احساس قدیمی را زنده کند که گویی مرتکب خطایی شده است.

مهسا همچنین به‌دلیل پیشینه یارسانی خانواده‌اش در ایران با تبعیض روبه‌رو بود. او بارها از مقاماتی که با آن‌ها مواجه شده بود شنیده بود که پیروان اهل حق را «ناپاک» یا «نجس» می‌خواندند.

اما تلخ‌ترین لحظه زندگی مهسا در شهریور ۱۴۰۱ رقم خورد.

در حالی که مهسا در بریتانیا با دوستانش درباره اعتراضات پس از کشته‌شدن مهسا (ژینا) امینی صحبت می‌کرد، مادرش، مینو مجیدی، در اعتراضات کرمانشاه، زادگاهش، حضور داشت.

مینو در خیابان هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد؛ بیش از ۱۶۰ ساچمه به بدن او اصابت کرد. مهسا روز بعد از مرگ مادرش باخبر شد.

ترک ایران به معنای پشت سر گذاشتن ترس نبود. سال‌ها بعد، خشونتی که مهسا تصور می‌کرد از آن گریخته است، به خانواده‌اش رسید و مادرش را از او گرفت.

برای مهسا، عدالت به معنای انتقام نیست؛ عدالت یعنی حقیقت و پاسخ‌گویی. او امیدوار است روزی در یک دادگاه عادلانه و مستقل، همه کسانی که در قتل مادرش مسئول بوده‌اند پاسخ‌گو شوند؛ از کسانی که در این تیراندازی نقش داشتند تا کسانی که دستور آن را صادر کردند.


@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#مهسا_پیرایی
#مینو_مجیدی
#زن_زندگی_آزادی
#ایران
#حقوق_بشر

ژینو بیگ‌زاده بابامیری بیش از سه سال است که برای آزادی و دادخواهی پدرش، رزگار بیگ‌زاده بابامیری، تلاش می‌کند.

رزگار، کشاورز کُرد اهل بوکان و پدر سه فرزند، در فروردین ۱۴۰۲ در ارتباط با خیزش «زن، زندگی، آزادی» بازداشت شد. به گفته‌ی خانواده‌اش، او تنها برای معترضان زخمی دارو و اقلام درمانی تهیه کرده بود. رزگار در نامه‌ای از زندان نوشته است که در دوران بازجویی با شکنجه‌هایی از جمله شوک الکتریکی و اعدام نمایشی روبه‌رو شده و از او اعتراف اجباری گرفته‌اند.

در تیر ۱۴۰۴، شعبه‌ی یک دادگاه انقلاب ارومیه او را به اتهام‌هایی از جمله «بغی» و «جاسوسی» به اعدام محکوم کرد. به گزارش نهادهای حقوق بشری، این دادگاه فاقد حداقل استانداردهای دادرسی عادلانه بود. ژینو نخستین کسی بود که خبر این حکم را علنی کرد. از آن زمان، او در رسانه‌ها و نزد نهادهای بین‌المللی صدای پدرش بوده است.

احکام اعدام رزگار بعدها در دیوان عالی کشور نقض شد. با این حال، او پس از گذشت بیش از ۴۰ ماه همچنان در زندان مرکزی ارومیه است و وضعیت حقوقی‌اش نامشخص مانده است.

در روز جهانی دختر، روایت ژینو یادآور هزینه‌ای است که دختران و زنان در ایران برای حقیقت‌گویی و دادخواهی می‌پردازند.

@iranhrdc
#از_نگاه_او
#روز_جهانی_دختر
#ژینو_بابامیری
#رزگار_بابامیری
#زن_زندگی_آزادی
#ایران
#حقوق_بشر