🔴 ترامپ، در مصاحبه با فاکس‌نیوز:

«من سعی دارم هفته‌ای حداقل ۷۰۰۰ جان را، که در صحنه‌های جنگ بین‌المللی از بین می‌روند، حفظ کنم. من تلاش خود را برای رفتن به بهشت می‌کنم. بعضی‌ها به من می‌گویند که شانس خوبی برای این امر ندارم. اما اگر دیدی که نهایتاً به بهشت رفتم، یکی از دلایلش همین بود.»

🔺ترامپیست‌های آتئیست، زودتر توبه کنند و برگردند، شاید با او محشور شوند و شفاعت‌شان را کند، وگرنه خیلی سوزش دارد ترامپ هزارکاره بهشت برود و شما در جهنم بسوزید:)😅😂 البته نگاه ترامپ به اسلام هم جالب است و لازم نیست مسلمان شوید:)

در مارس ۲۰۱۶، در مصاحبه‌ای با شبکه سی‌ان‌ان، ترامپ در پاسخ به این سوال که آیا اسلام با غرب در حال جنگ است، گفت: "فکر می‌کنم اسلام از ما متنفر است" . او همچنین گفت که جداسازی "اسلام رادیکال" از خود دین اسلام بسیار دشوار است.

📺 ۸ دلیل بر «اختراع سیاسی» بودن مسیح
🗡 بابِ جهاد در صحیح بخاری
📺 نقد و بررسی مناظرۀ حسین کامکار با وریا امیری
📻 «برهان نظم» در ترازو
📕نقد برهان نظم [اول | دوم و سوم]
📕اگر کسی خالق ما بوده، مطمئناً باهوش نبوده
📻 مناظره‌ای درباب «محمد و اسلام»

.


#فان

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 علی‌ بن‌ ابی‌طالب(عبدمناف) یا ایاس بن قبیصه الطائی؟

🔻در ویدیویی که از رسول جعفریان بازنشر کرده بودیم او گفته بود:

بخش زیادی از منابع صدر اسلام، در رأسش مربوط به علی‌بن‌ابی‌طالب، و حتی سیرۀ محمد‌بن‌عبدالله، حمزه، امام حسین، محمد حنفیه و... تا ابومسلم، داستان و قصه است، نه تاریخ!

🍂 این ویدیو به بررسی شخصیت تاریخی و معمای "ایاس بن قبیصة الطائی" می‌پردازد، شخصیتی که به گفته منابع، در تاریخ به شدت مبهم و ناشناخته باقی مانده است. بیشتر اطلاعات موجود در مورد او از طریق تاریخ طبری و برخی متون بیزانسی به دست آمده است. این ابهام تاریخی منجر به طرح فرضیه‌های مختلفی در مورد هویت واقعی او و نقش او در وقایع قرن هفتم میلادی شده است.

🔶 ایاس بن قبیصه؛ شخصیتی در سایه

🍂 این شخصیت، به گفته طبری، پس از کشته شدن نعمان بن المنذر، پادشاه حیره، به قدرت رسید و پایتخت منذریان را در دست گرفت. در این دوره، قبایل عرب طائی تحت رهبری او، قدرت خود را به نمایش گذاشتند و نفوذ ساسانیان را در منطقه به چالش کشیدند. این دوران شاهد نبردهایی بین اعراب و فارس‌ها بود که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به نبرد ذوقار اشاره کرد که به پیروزی اعراب منجر شد.

🔶 ارتباط با دیگر شخصیت‌های تاریخی

🍂 ایاس بن قبیصه الطائی ممکن است همان شخصیت‌های تاریخی دیگری باشد که به صورت ناگهانی در صحنه ظاهر شده و ناپدید شده‌اند. تاریخ‌نگاری اسلامی، شخصیت‌هایی مانند ایاس را از تاریخ حذف کرده و نقش آن‌ها را به شخصیت‌های دیگری مانند معاویه و علی بن ابی‌طالب نسبت داده است.

☑️ معاویه و مهویه: مهویه، حاکم قدرتمند شهر مرو، پس از پناه دادن به یزدگرد سوم، آخرین پادشاه ساسانی، ناگهان از تاریخ ناپدید می‌شود. سپس در صحنه تاریخ، شخصیتی با نام معاویه ظاهر می‌شود که شباهت‌های زیادی به مهویه دارد. این فرضیه مطرح می‌شود که این دو شخصیت ممکن است یک نفر باشند که نامش در تاریخ تحریف شده است.

☑️ علی و ایاس: این مقاله به صورت مفصل، فرضیه دیگری را مطرح می‌کند که ایاس بن قبیصه الطائی همان علی بن ابی‌طالب در روایت‌های اسلامی است. این فرضیه بر اساس چند دلیل مطرح می‌شود:
✔️ تشابه اسمی: نام‌های "ایاس"، "الیا" و "علی" از ریشه مشترکی دارند و در لهجه‌های مختلف به یک شخص واحد اطلاق می‌شدند.
✔️ لقب ابوتراب: لقب "ابوتراب" که به علی بن ابی‌طالب نسبت داده می‌شود، در واقع ترجمه تحت‌اللفظی نام "ابن قبیصه" است، چرا که "قبیصه" در زبان عربی به معنای "خاک یا تراب" است.

🔶 تضاد در روایت‌های تاریخی

🔻در ادامه، ویدیو به تضاد بین روایت‌های اسلامی و منابع تاریخی دیگر مانند تواریخ مارونی و حولیات سریانی اشاره می‌کند. این منابع، علی را نه به عنوان چهارمین خلیفه مسلمانان، بلکه به عنوان حاکم حیره و رقیب معاویه معرفی می‌کنند که در نزاع با او بوده است.

☑️ نبرد صفین: حولیات مارونی نبرد صفین را به عنوان جنگی بین معاویه و ایاس (الیا اباتراب)، امیر حیره، توصیف می‌کند. این روایت با آنچه در تاریخ اسلامی درباره نبرد علی و معاویه ذکر شده است، همخوانی دارد، با این تفاوت که مکان و جایگاه علی را متفاوت بیان می‌کند.

☑️ محل مرگ: در حالی که منابع اسلامی محل شهادت علی را در کوفه می‌دانند، حولیات مارونی گزارش می‌دهد که علی در حیره، هنگام نماز، توسط یک فرد ناشناس به قتل رسیده است.

🔶 تحلیل زبان‌شناختی و قرآنی

🔻در ادامه، ویدیو به تحلیل برخی از واژگان قرآنی و نحوه نگارش آن‌ها می‌پردازد. این تحلیل‌ها فرضیه مجری را در مورد ریشه تاریخی شخصیت‌های اسلامی تقویت می‌کند.

☑️ واژه "عباد": واژه "عباد" در قرآن، به یک گروه خاص از مردم، یعنی مسیحیان حیره که به "عباد" شهرت داشتند، اشاره دارد.

☑️ حروف مقطعه "ی" س" (یاسین): نام "یاسین" در قرآن، به همان شخص ایاس اشاره دارد و نام او در قرآن نیز ذکر شده است.

❇️ با بررسی دقیق منابع تاریخی، زبان‌شناسی و تحلیل متون باستانی، می‌توان به این نتیجه رسید که شخصیت‌های اصلی تاریخ اسلام، ریشه در وقایع و شخصیت‌های تاریخی منطقه حیره دارند و داستان‌های آن‌ها در دوره‌های بعدی، به ویژه در عصر عباسی، برای اهداف سیاسی و مذهبی بازنویسی شده‌اند.

🔻وجود تاریخی علی/محمد/معاویه؟
📺 بازخوانیِ سیمایِ علی‌‌بن‌‌عبدمناف
📓 آیا علی یک شخصیت واقعی در تاریخ بود؟
📻 علی: تاریخی یا برساخته؟ (یک - دو)
📺 معاویه، فرمانروایی ایرانی؟!
📺 نسبت محمدِ سیره‌ها و تاریخ
📓پروژۀ محمدسازى
🔻علی‌سازیِ جریان غلو
📻 دینِ علی؛ گذرگاهِ عرفانِ باستان به عرفان اسلامی
📺 نور ازلی علی یا انسان-خداییِ تشیع
📺 خدایان، همسران و مادران
🔻۳ مصاحبۀ نقدآگین با دکتر بنائی
📻 مواجهۀ تاریخی-انتقادی، علم و شبه‌علم
📺 سنجش تاریخ‌نگاری اسلامی (جلسهٔ یکم: یکم، دوم| جلسه دوم: یکم، دوم)
📺 معنای تاریخ رستگاری (یکم - دوم)

.


#بازنگری #نقد_اسلام #نقد_شیعه

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🔻پی‌نوشتِ علی‌ بن‌ ابی‌طالب(عبدمناف) یا ایاس بن قبیصه الطائی؟

🔸تاریخ‌نگاری سریانی یک سنت غنی و طولانی است که از قرن چهارم میلادی آغاز شده و تا قرون میانه ادامه یافته است. نویسندگان این متون، که اغلب روحانیون مسیحی بودند، رویدادها را به صورت سال‌به‌سال (حولیه به معنی سالنامه) ثبت می‌کردند.

🔸تنوع در نویسندگان و فرقه‌ها: حولیات سریانی توسط افراد مختلفی از فرقه‌های گوناگون مسیحی سریانی، از جمله یعقوبیان، نسطوریان و مارونیان، نوشته شده‌اند. هر کدام از این نویسندگان، وقایع را از دیدگاه فرقه و منطقه خود روایت می‌کردند.

🔸حولیات مارونی یکی از معروف‌ترین نمونه‌ها در این سنت تاریخ‌نگاری است. «حولیات مارونی» مجموعه‌ای از نوشته‌های تاریخی مسیحی به زبان سریانی است که در قرن هفتم میلادی، یعنی هم‌زمان با ظهور و گسترش اسلام، در منطقه بین‌النهرین و سوریه به نگارش درآمده است. این متون به عنوان یکی از مهم‌ترین منابع غیرمسلمان برای مطالعه تاریخ اولیه اسلام شناخته می‌شوند.

ویژگی‌ها و محتوای اصلی
منبع دست اول: حولیات مارونی، وقایع را از دیدگاه مسیحیان محلی و در همان زمان وقوع ثبت کرده است. این ویژگی باعث می‌شود که این متون، یک دیدگاه جایگزین و متفاوت از آنچه در منابع اسلامی (که اغلب چند قرن بعد نوشته شده‌اند) وجود دارد، ارائه دهند.

🔸تمرکز تاریخی: این نوشته‌ها به‌ویژه بر وقایع قرن هفتم میلادی، یعنی درگیری‌ها و فتوحات اعراب علیه امپراتوری‌های بیزانس و ساسانی، تمرکز دارند.

🔸نویسنده ناشناس: نویسنده اصلی این حولیات ناشناس است و اطلاعات مربوط به او و هدف دقیقش از نگارش، در دسترس نیست. این متون بخشی از یک سنت تاریخ‌نگاری مسیحی سریانی هستند که در آن، وقایع به‌صورت سال‌به‌سال ثبت می‌شدند.

🔺به طور خلاصه، حولیات مارونی یک منبع تاریخی ارزشمند است که با ارائه روایتی متفاوت و معاصر، به پژوهشگران کمک می‌کند تا زوایای پنهان و مبهم تاریخ صدر اسلام را با دیدی وسیع‌تر مورد بررسی قرار دهند.

🔻وجود تاریخی علی/محمد/معاویه؟
📺 بازخوانیِ سیمایِ علی‌‌بن‌‌عبدمناف
📓 آیا علی یک شخصیت واقعی در تاریخ بود؟
📻 علی: تاریخی یا برساخته؟ (یک - دو)
📺 معاویه، فرمانروایی ایرانی؟!
📺 نسبت محمدِ سیره‌ها و تاریخ
📓پروژۀ محمدسازى
🔻علی‌سازیِ جریان غلو
📻 دینِ علی؛ گذرگاهِ عرفانِ باستان به عرفان اسلامی
📺 نور ازلی علی یا انسان-خداییِ تشیع
📺 خدایان، همسران و مادران
🔻۳ مصاحبۀ نقدآگین با دکتر بنائی
📻 مواجهۀ تاریخی-انتقادی، علم و شبه‌علم
📺 سنجش تاریخ‌نگاری اسلامی (جلسهٔ یکم: یکم، دوم| جلسه دوم: یکم، دوم)
📺 معنای تاریخ رستگاری (یکم - دوم)

.


#بازنگری #نقد_اسلام #نقد_شیعه

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘بگذارید از «چاه تاریخ» بیرون آییم!

✍🏻 دکتر #قربان_عباسی

🍂 ایران امروز بیش از آنکه در چنگال مشکلات کنونی گرفتار باشد، در بند گذشته‌ای است که هر روز مانند زنجیری تازه صیقل می‌یابد. جامعه ما بر سر تاریخ خود، نه گفت‌وگو می‌کند و نه از آن می‌آموزد، بلکه فقط می‌جنگد. هر حادثه تاریخی به میدان تازه‌ای برای کینه‌توزی و کشمکش بدل می‌شود. نمونه آشکار آن رخداد ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ است. بیش از هفتاد سال گذشته اما همچنان جامعه ایران در دو اردوگاه متخاصم گیر افتاده است: گروهی فریاد می‌زنند «کودتا» بود و لکه ننگی از خیانت آمریکا و انگلیس؛ گروهی دیگر مدام می‌کوشند آن را «قیام ملی» بنامند.

🔺اما چه حاصل؟ آیا کشمکش بر سر نام‌گذاری توانسته نهادهای سیاسی ما را اصلاح کند یا فرهنگ سیاسی ما را بالغ سازد؟ خیر! آنچه باقی مانده، زخمی است که نسل به نسل منتقل می‌شود و نه تنها شفابخش نیست، بلکه هویت سیاسی ما را درگیر انجماد کرده است.

🍂 یا انقلاب ۱۳۵۷: بخشی از جامعه هنوز بر این باور است که این انقلاب «محصول توطئه غرب» بود؛ بخشی دیگر آن را «قیام مقدس مردم علیه استبداد». سال‌ها گذشته اما ما هنوز درگیر این پرسشیم که «چه کسی پشت پرده بود؟» و در نتیجه، از پرداختن به پرسش مهم‌تر ــ «چرا ساختارهای ما چنین شکننده و آسیب‌پذیر بودند؟» ــ می‌گریزیم. این دقیقاً همان گرفتاری در چاه تاریخ است: ما بر سر سایه‌ها می‌جنگیم و از دیدن حقیقت عریان فرار می‌کنیم.

🔒 ما گرفتار بیماری‌ای مزمن هستیم: بت‌سازی از گذشته و پرستش روایت‌های یک‌جانبه. در چنین فضایی، هر رویدادی ــ مشروطه، ملی‌شدن نفت، جنگ ایران و عراق، اصلاحات، حتی جنبش‌های اجتماعی اخیر ــ به دو اردوگاه متخاصم تقسیم می‌شود: یا خیانت است یا حماسه؛ یا توطئه است یا تجلی اراده ملت. این دوگانه‌های مصنوعی، نه تنها هیچ درک تازه‌ای به ما نمی‌دهد، بلکه جامعه را به قطب‌هایی کور بدل می‌سازد که جز نفرت‌پراکنی کاری نمی‌کنند.

رادیکال‌ترین نقد این است: اینکه ما هنوز مشغول جنگیدن بر سر گذشته‌ایم، یعنی هیچ آینده‌ای نساخته‌ایم. ملت‌هایی که توانسته‌اند از تاریخ عبور کنند، گذشته را همچون پرونده‌ای بسته در قفسه نگه داشته‌اند و انرژی خود را صرف بازسازی آینده کرده‌اند. اما ما پرونده‌ها را هر روز باز می‌کنیم، دوباره به جان هم می‌افتیم، و در پایان، همچنان گرفتار همان کاغذهای زرد شده می‌مانیم.

❓حقیقت تلخ این است که هیچ ملت بالغی سرنوشت امروز خود را به دعوای دیروز گره نمی‌زند. اگر انقلاب ۵۷ محصول توطئه بود، چرا جامعه ما چنین آسیب‌پذیر بود؟ اگر ۲۸ مرداد کودتا بود، چرا نهادهای سیاسی ما آنقدر سست بودند که با چند کامیون و چند کیسه دلار فرو ریختند؟ ما از این پرسش‌های بنیادین فرار کرده‌ایم، چون نقد خویش را دشوارتر از محکوم‌کردن «دیگران» می‌دانیم.

🔺بیایید رک باشیم: ۲۸ مرداد نه اسطوره‌ای مقدس است و نه صرفاً کودتایی خارجی؛ بلکه سندی از ضعف نهادهای ما و بی‌کفایتی نیروهای سیاسی‌مان بود. ما نتوانستیم قدرت را مهار کنیم، نتوانستیم متحد شویم، و دشمنان خارجی تنها از همین شکاف بهره بردند. اما چه کردیم؟ به جای نقد خویش، هفتاد سال است یکدیگر را با برچسب «خائن» یا «مصدق‌پرست» تکه‌پاره می‌کنیم.

🔺انقلاب ۵۷ نیز همین‌گونه است. اگر توطئه غرب بود، چرا میلیون‌ها نفر به خیابان آمدند؟ اگر قیام مقدس بود، چرا بلافاصله به استبداد نوین بدل شد؟ حقیقت تلخ این است: ما مردمی بودیم که از درون ناتوان از ساختن نظامی پایدار بودیم، و بازهم ترجیح دادیم همه تقصیرها را به گردن «غرب» یا «شاه» یا «روحانیت» بیندازیم. این فرار از مسئولیت، ما را عقیم ساخت.

⚰️ مشکل ما نه ۲۸ مرداد است و نه ۵۷؛ مشکل ما عادت کثیف به پرستش گذشته است. ما تاریخ را یا به موزه‌ای از قهرمانان و خائنان بدل کرده‌ایم، یا به میدان جنگی برای تسویه‌حساب سیاسی. هیچ‌گاه نیاموختیم که تاریخ، دفتر درسی است که باید آن را خواند و بسته گذاشت، نه قبری که باید هر روز دوباره نبش کرد.

🎖 تا زمانی که شجاعت اعتراف به خطاهای درونی و ضعف‌های ساختاری را پیدا نکنیم، تا وقتی تاریخ را فقط به ابزاری برای حمله به رقیب سیاسی تبدیل کنیم، آینده ایران چیزی جز تکرار فاجعه‌های گذشته نخواهد بود.

.


#نقد_فرهنگ #آینه_تاریخ #تاریخ_معاصر

➖➖➖

🌾 @Naqdagin| @nasaksara