📘سیاستِ بی‌سیاستی

✍🏻 دکتر #احمد_فعال

🍂 حمله به مواضع جیش‌العدل در قلمرو جغرافیایی پاکستان نشان می‌دهد که حکمرانان جمهوری اسلامی به‌اندازۀ یک دانشجوی ترم اول روابط بین‌الملل، نه از سیاست چیزی می‌دانند، نه از سیاست خارجی، و نه از اصل حکمرانی ملی و مشروع در نظام حقوق بین‌الملل.

🍂 طبق ابتدایی‌ترین اصول و قواعد سیاست بین‌الملل، حکمرانی در هر کشور، در انحصار دولت‌هایی‌ست که در این کشورها وجود دارند، و جامعه بین‌الملل، مشروعیت قانونی این دولت‌ها را به‌عنوان تنها عامل قانونی و اعمال حکمرانی به رسمیت می‌شناسد.

🍂 از دید آنچه که به حقوق روابط بین‌الملل مربوط می‌شود، ماهیت دولت‌ها، ارتباطی با مشروعیت حکمرانی ملی آنها ندارد. واژه "ملی" هم در حقوق بین‌الملل، دارای اهمیت صوری است. دولت‌ها می‌توانند دموکراتیک باشند یا دیکتاتوری و یا از راه کودتا قدرت را بدست گرفته باشند؛ همینکه نهادهای سازمان ملل، یک دولت را خواه به صورت عملی و غیررسمی (شناسایی دوفاکتو de facto) و خواه به صورت قانونی و دائمی (شناسایی دوژور de jure)، به‌رسمیت شناخت، حق حکمرانی آن دولت در قلمروی سرزمینی، نه قابل انتقال است و نه تفکیک‌پذیر.

🍂 این عرایض، ساده‌ترین الفبای سیاست در قاعدۀ حکمرانی در حقوق بین‌الملل است. حملۀ یک کشور به کشورهای پیرامونی و یا هر کشور دیگر، به‌موجب اختلافات مرزی و یا اختلافات سیاسی، قابل فهم است. هر چند در جنگ، هیچ منطقی جز اعمال خشونت و قدرت وجود ندارد، اما در هر حال، اعمال قدرت و خشونت، شاید بخشی از منطقی‌ست که نظم جهانی را شکل داده‌است. اما حمله به یک کشوری که بیش از ۴۰ سال، کمترین اختلاف مرزی و یا سیاسی با آن وجود نداشته، بلکه به‌عکس، دو طرف همواره یکدیگر را با القاب دوست و برادر خطاب می‌کنند، از شگفتی‌هاست.

🍂 اگر جیش‌العدل و یا هر گروه ترویستی دیگر، پایگاه‌هایی در کشورهای پیرامونی ایجاد کرده‌است که آن پایگاه را محل بزن در رویی ساخته‌اند، ایران حق دارد که با هماهنگی دولت کشورهای پیرامونی، پایگاه گروه‌های تروریستی را مورد هدف قرار دهد، اما به عقل جن هم جور در نمی‌آید که ایران بدون هماهنگی دولت پاکستان و دولت عراق پایگاه‌های ترویست‌ها را با موشک و پهپاد مورد حمله نظامی قرار دهد.

🍂 مورد عراق چندان قابل بحث نیست؛ چون از زمان سقوط صدام حسین دولت‌هایی که از پی هم می‌آمدند و می‌رفتند، حساب و کتاب‌های نظامی و سرسپردگی میان آنها با ایران وجود داشت، اما پاکستان یک کشور اتمی با یک دیسیپلین‌های خاص و جدی سیاسی و نظامی‌ست که به‌سادگی نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

🍂 بدون اجازه از دولت پاکستان بخواهیم مقر یک گروه تروریستی را در قلمرو حکمرانی آن کشور بمباران کنیم، از عجایب سیاست خارجی است. مگر تصور حکمرانان این باشد که حقوق بین‌الملل و روابط بین‌الملل، شهر هرت است؛ در نتیجه، همه‌جا می‌تواند حیات خلوت آنها و قلمرو حکمرانی آنها باشد.

🍂 اگر دو کشور بخواهند با یکدیگر بجنگند و یا یک کشور علیه یک کشور دیگر مبادرت به حمله نظامی کند، شاید خیلی نیازی به توجیه منطقی نباشد؛ بالاخره در طول جنگ هر کشور به راست و دروغ توجیهات خود را جعل می‌کند، اما حملۀ نظامی به یک کشور دوست و برادر و نقض حاکمیت ملی آن کشور، حتی با منطق اقتدارگرایی و خودسرانگی هم قابل توجیه نیست.

🍂 این برخوردها را نمی‌گویند سیاست‌ورزی؛ حتی سیاست‌ورزی اقتدارگرایانه و خودسرانه وقتی پای حکمرانی دولت‌های خارجی و حق حاکمیت ملی به میان می‌آید، تا جایی که هیچ اختلاف جدی‌ای بروز پیدا نکند، به‌سادگی حاکمیت ملی کشورهای دیگر را نقض نمی‌کند.

🍂 خیلی مایلم بدانم که در ذهن کسانی که دستور حملۀ نظامی به یک "کشور دوست و برادر" می‌دهند – حالا به هر بهانه‌ای- چه می‌گذرد؟ آیا این نوع سیاست‌ورزی، شبیه همان سیاست‌های پولی و مالی دولت نیست که به‌قول میرحسین موسوی، یا یک تصور حُجره‌ای و لابد قجری، دست توی دخل می‌کند و به این و آن توزیع می‌کند؟ آیا برای این نوع سیاست، می‌توان نامی چون سیاست حُجره‌ای انتخاب کرد؟ اما حُجره‌های امروز و دیروز هم خیلی بی‌حساب و کتاب نبودند و نیستند؛ شاید بتوان از نوعی سیاست قبیله‌ای و تفکر قبیله‌ای یاد کرد، یا چیزی چون سیاستِ بی‌سیاستی.


#سیاست #حکومت_اسلامی

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @bayane_azadi

📺 برشی از «بودا از شرم فرو ریخت»

وقتی تأمل کنیم در اینکه چگونه رئیسِ «سازمان میراث فرهنگیِ» #حکومت_اسلامی، با تخت جمشید و مقبرۀ سادۀ کوروش، با زبانش (که تا دیروز بر سوژۀ «توالت عمومی» قفل کرده بود) بازی‌ می‌کند، اما جرأت ندارد نظیر همین سخنان را دربارۀ حرم‌های عظیم، حتی در پستوی ذهنش بگوید، و اینکه بعنوان رئیس صدا و سیمای سابق، هیچ شکایتی از نساختن حتی یک فیلم فاخر دربارۀ نقاط عطف تاریخ ایران پیش از اسلام، از جمله زندگی کوروش و مانی و زرتشت، نداشته و ندارد،

آنگاه بهتر می‌فهمیم چه می‌شود که در نظر خلافت، دامنۀ تعریف #ایران و ایرانی، چنین تنگ و حقیر و دور از واقعیت تاریخی-تمدنی ایران می‌شود که به مرز امروز حد می‌خورد، و از آن هم بیشتر تنگ می‌شود، به هرآنکه شناسنامه دارد و به مرکز نزدیک‌تر است، و از آن هم تنگ‌تر می‌شود، هرآنکه بیعت می‌کند، و به گزینۀ مدنظر ولی فقیه رأی می‌دهد و اگر تقلبی شد، در خانه‌اش می‌ماند و شلوغش نمی‌کند و از اصل ۲۷ قانون اساسی چیزی نمی‌جوید، و اگر عزیزش یا خودش را در خیابان، بابت نبستن پارچه‌ای گرفتند، مثل سیب‌زمینی می‌نگرد که چگونه احکام خلافت اعمال می‌شود.

#گزیده‌فیلم
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 معجزات علمی و عددی قرآن (۱)

🎙#وریا_امیری


#نقد_قرآن #مغلطجات

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🎧 کارکرد مفهومی هنر هخامنشی

🎙دکتر #شروین_وکیلی


#آینه_تاریخ #ایران #هنر

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @sherwin_vakili

🎧 نمود قدرت و تقدس در هنر هخامنشی

🎙دکتر #شروین_وکیلی


#آینه_تاریخ #ایران #هنر

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @sherwin_vakili

🎧 تاریخچۀ جام‌های جانوری هخامنشی

🎙دکتر #شروین_وکیلی


#آینه_تاریخ #ایران #هنر

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @sherwin_vakili

📺 آیا پیامبر اسلام وجودِ خارجی داشته‌است؟ (+)
— دروغ‌های اسلامی ۹

🍂 دانسته‌های مسلمانان از پیامبرشان، از کجا می‌آید؟ چه کسانی نخستین راویان داستان حیات محمد، از شکل‌گیری نطفه و بدو تولد تا ادعای پیامبری، مهاجرت به مدینه و مرگش بودند؟ پرسش‌هایی که کمتر مسلمانی به سراغ‌شان رفته‌است؛ چرا که دین‌بانان، چنان با جزئیات زیاد، به شرح ماجراهای زندگی محمد پرداخته‌اند که به‌نظر می‌رسد، از قولِ یکسری شاهدِ بسیار نزدیک به محمد روایت می‌کنند. در این ویدیو، به سراغ نویسندگان این روایت‌ها رفتیم تا ببینیم تا چه اندازه به محمدِ پیامبر نزدیک بوده‌اند؟

🗄پست مرتبط
📺 محمد هاجری، رهبری یهودی-نصرانی یا پیامبر دینی نو؟
📻 تاریخ اسلام زیر ذره‌بین با دکتر پروانه پورشریعتی و محسن بنائی
📻 چرا تاریخ‌پردازی عباسی؟
📻 نگاهی به قصص شرم‌آور تاریخ‌تراشی عباسی
📺 کدام محمد؟ (ابن اسحاق دجال)
📺 ابن زبیر هویت‌تراش؛ بنیان‌گذار کعبه و دین نو
📺 کمال حیدری: «قرآن اصلی» دست ما نیست رفقا!
📺 «محمد» نام واقعی پیامبر اسلام نبود
📺 محمد هرگز قرآن را تفسیر نکرد!
📺 «امّی» یعنی بی‌سواد؟
📕 شخصیت محمد و الگوی مانی پیامبر

#بازنگری #نقد_اسلام
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 اره‌برقی در مجمع جهانی اقتصاد (+)
— سخنرانی خاویر میلی در مجمع جهانی اقتصاد

🍂 میلی در این سخنرانی از اهمیت «آزادی اقتصادی» سخن گفت و نظرش را دربارۀ سایر دیدگاه‌ها ارائه کرد و گفت هرگونه مداخله در بازار آزاد، باز کردن در به سوی سوسیالیسم و فقر است! او همچنین دربارۀ شکل‌های نوینِ «سوسیالیسم و نئومارکسیست‌ها» هشدار داد و گفت دیدگاه‌های آنان هم لاجرم به فقر منجر می‌شود.


#سیاست #نقد_چپ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘تمنای دوگانهٔ آزادی

✍🏻 #رضا_زمان

🍂 مهندس مهدی بازرگان، چونان دولت‌مردِ لیبرال که لیبرالیسم را «بابِ رحمت» تفسیر می‌کرد، هم در افکار و اندیشه‌ها و هم در عمل و سلوکِ خویش، بیش و پیش از هرچیز، در تمنای یک چیز بود: آزادیِ انسان.

🍂 بازرگان، سیاست و دیانتِ خود را بر گردِ آزادی می‌چرخاند و اجتماع و فرد را در گروی آزادی می‌خواست. او، نظراً و عملاً، ظاهراً و باطناً، مردی آزاد و آزادی‌خواه بود؛ هم سیاستِ آزاد می‌خواست، هم دیانتِ آزاد، هم آزادی عقیده و هم آزادی عمل.

🍂 بازرگان هر دو مفهوم دوگانهٔ آزادی‌‌خواهی را، در دو جهتِ منفی و مُثبت دنبال می‌کرد. و از آزادی‌خواهی، دو مقصد داشت: یکی استبدادستیزی، دوم دموکراسی‌خواهی. بازرگان، به‌راستی در امر آزادی، مردی لیبرال بود؛ آزادی‌خواهی او آزادی‌خواهی لیبرالیستی بود.

🍂 مهدی بازرگان، آزادی را به «آزاد شدن از اسارت» ترجمه می‌کرد، و این آزاد شدن از اسارت را به‌معنای «بیرون آوردن مردم از عبودیت و حاکمیتِ سلاطین»(م.آ ۲۵) می‌گرفت. این آزادی، احتراز از بندگی و بردگی‌ست، به تعبیر خود بازرگان، یعنی «یکدیگر را ارباب و سرور خود نگیریم؛ زیر بار استبداد و بندگیِ آدمیزاد نرویم»(م.آ ۶).

🍂 آزادی چونان رهایی از اسارت و استبداد، در تقریر بازرگان، «سرمایهٔ انسانیّت» است، و «اسبابِ رشد و سعادت» و «لازمهٔ حیثیت و ارزش»(همان). همان‌قدر که آزادی ضامن کرامت و شخصیتِ انسانی است، استبداد شخصیت‌شکن و کرامت‌ستان است.

🍂 مهندس بازرگان، در ابطالِ استبداد آورد «استبداد، هرگونه انسانیت را از تابعین خود سلب می‌کند...استبداد شخصیت‌کُش است...استبداد با محوِ شخصیت، نطفه‌های انسانیت را عقیم می‌سازد»(همان). او از آزادی منفی به استبدادگریزی رسید.

🍂 بازرگان، آزادی‌خواهی را در معنای دیگری هم به کار بست: آزادی به معنای «سپردنِ لگام بشر بر گردنِ خودِ بشر» هرچقدر که «بشر سرکش و نابینا» باشد(همان). به این معنا، انسانِ آزاد، آقابالاسر خود و صاحب‌اختیار خویش است، به تعبیر دینیِ خودِ بازرگان «خدا نخواسته است که انسان غیر از خودش «آقابالاسر» داشته باشد»(همان). آزادی از آقابالاسر به این معناست که انسان خودش «مسئول و مدیر خود» باشد(همان). بازرگان از همین مفهوم آزادی، مردم‌سالاری را نتیجه می‌گیرد، به معنای «مشارکت و حاکمیّتِ مردم» در امر سیاست و حکومت و دخالت و سهم در قدرت(م.آ ۲۴).

🍂 آزادی‌خواهی رو به سوی دموکراسی باز است. آزادیِ انسان، به معنای آزاد شدن از اسارت و به معنای آزاد بودن در لگام خویش به دست داشتن، ضرورتاً به دموکراسیِ آزادمنش (لیبرال)، مبتنی بر جمهوری، می‌رسد. تنها در یک نظم دموکراتیکِ لیبرال، ممکن و میسر است که افراد جامعه، از آزادیِ منفی و آزادی مُثبت برخوردار شوند. یعنی آزاد از بند باشند، و آزاد در صاحب خود بودن. این است که اندیشهٔ بازرگان، دفاع از دموکراسی است. به همین دلیل باور داشت که آزادی‌خواهی و استبدادگریزی دو روی یک سکه‌اند.


#سیاست
➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @shahrvand_sabz

📺 سورپرایزِ شب انتخاب 😂


#نقدخند
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 معجزات علمی و عددی قرآن (۲)
— نقدی بر سخنان آخوند قرائتی

🎙#وریا_امیری


#نقد_قرآن #مغلطجات

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 دربارۀ بیست ترانۀ برتر هایده


#بوقت_آواز
➖➖➖

🌾 @Naqdagin