Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
📺 وقتی با یک خوک وارد مباحثه میشوید!
✍🏻 #جناب_گاو
🔸این خنازیر، برای آنکه موضعِ کاملا ایدئولوژیک خود را توجیه کنند، به هر دستاویزی چنگ میزنند: یک روز از امام حسین مایه میگذارند، یک روز از فلانو بهمان فیلسوف اگزیستانسیالیست (حتی نوع بیدینش) نقلقول میکنند، یک روز آمار بانک جهانی میآورند....
🔻من جای مرتضی کاظمی بودم اینقدر صبر و حوصله نشان نمیدادم. بلکه صراحتاً میگفتم:
🔺این است راه درست حرف زدن با این حرامخورها!
➖➖➖
🌾 @Naqdagin | @jenabegav
✍🏻 #جناب_گاو
🔸این خنازیر، برای آنکه موضعِ کاملا ایدئولوژیک خود را توجیه کنند، به هر دستاویزی چنگ میزنند: یک روز از امام حسین مایه میگذارند، یک روز از فلانو بهمان فیلسوف اگزیستانسیالیست (حتی نوع بیدینش) نقلقول میکنند، یک روز آمار بانک جهانی میآورند....
🔻من جای مرتضی کاظمی بودم اینقدر صبر و حوصله نشان نمیدادم. بلکه صراحتاً میگفتم:
«خوک کثیفِ حراملقمه! مگر فقط عربستان است؟ کدام کشوری در دنیا به غیر از ما و کرۀشمالی، روابط دیپلماتیکش را کاملا با آمریکا قطع کرده؟ مردکِ حرامخور، که به خاطر ایدئولوژیِ زشتت حاضری وطن و ناموس خود را بفروشی، همۀ ۱۹۵ کشور دنیا گاو شیرده آمریکایند؟....»
🔺این است راه درست حرف زدن با این حرامخورها!
.
#آخوندیسم #حکومت_اسلامی #چپ_ایرانی #غربستیزان
➖➖➖
🌾 @Naqdagin | @jenabegav
Telegram
نقدآگین
📘چپ و اسلامگرایی: اتحاد اضداد بر محور نفرت
— نیمقرن ستیزهگری و تهیسازیِ سیاست از معنا
✍🏻 دکتر #قربان_عباسی
🍂 در تاریخ سیاسی معاصر، کمتر پدیدهای به اندازهی «نفرت از اسرائیل» توانسته است چپها و اسلامگرایان را، این دو جریان ظاهراً متضاد، در یک اتحاد شگفتآور و متناقض گرد آورد. چپهای رادیکال، که زمانی مدعی دفاع از حقوق بشر و عدالت اجتماعی بودند، و اسلامگرایانی که خود را وارثان تمدن نبوی میدانند، در یک نقطه به شکلی رقتبار به هم رسیدهاند: نفرت کور از اسرائیل، و گاه – بیپرده یا در لفافه – نفرت از یهود.
❓چرا این همه ستیز؟ چرا اسرائیل، این دولت کوچک و پرتنش در قلب خاورمیانه، اینچنین محل تمرکز خصومت ایدئولوژیک و عاطفی شده است؟ آیا مسئله واقعاً فلسطین است؟ یا خود فلسطین، بهانهای است برای تخلیهی عقدههای عمیقتر، برای توجیه زخمهایی که نه از سوی اسرائیل، بلکه از ناکامیهای خود ما نشئت گرفتهاند؟
🍂 برای چپها، اسرائیل از دهه ۱۹۶۰ به بعد، به نماد امپریالیسم بدل شد؛ نماد غرب، سرمایهداری، و سلطهجویی. اما این تحلیل سادهانگارانه، واقعیت پیچیده خاورمیانه را نادیده گرفت. چپ، اسرائیل را بهجای آنکه چونان یک پروژهی ملتسازی با ریشههای تاریخی و تبعیدیان آشویتس ببیند، به کاریکاتوری از استعمار سفیدپوست فروکاست. برای اسلامگرایان، اسرائیل تجسم دشمنی تاریخی شد: یهودیای که پیامبران را کشت، با محمد جنگید، و امروز نیز سرزمین «اسلامی» را «نجس» کرده است. این خوانش، یهود را نه صرفاً یک قوم یا مذهب، که یک شر مطلق، یک دشمن ذاتی و همیشگی ساخت.
❓اما آیا در این همه ستیز، یک پرسش اساسی نباید ما را متوقف کند؟ چهل و اندی سال نفرتورزی به اسرائیل و غرب، چه حاصلی داشته است؟ فلسطین آزاد شد؟ هرگز. فقر و استبداد در کشورهای اسلامی کاهش یافت؟ بالعکس.
🍂 آزادی، عدالت، کرامت انسانی که شعارهای مشترک چپ و اسلام سیاسی بودند، در این مسیر جز قربانیان اولیه چیزی نداشتند. از تهران تا دمشق، از غزه تا بیروت، از صنعا تا طرابلس، نفرت از اسرائیل، پوششی شد برای سرکوب مخالفان، تعطیل آزادیها، غارت ثروتها و جاودانهسازی قدرتهای فاسد.
🍂 در پس این اسرائیلستیزی مزمن، یک بیزاری عمیقتر پنهان است: بیزاری از خود. از ناتوانی در ساختن، از شکست در مدرن شدن، از تحقیر تاریخی، از فقر و عقبماندگی. نفرت از اسرائیل، برای بسیاری، راهی برای فرار از مسئولیت خود است. «او» مقصر است، نه ما. و یهود، باز هم همان بزِعذرخواهیِ تاریخی شد که در قرون وسطی برای طاعون و در قرن بیستم برای سرمایهداری و اکنون برای همهی زخمهای تمدنی ما مسئول است.
🍂 اما این ستیز دیگر صرفاً سیاسی نیست؛ این یک بیماری روانی جمعی است. ستیزی که چهل سال است حتا یک پیروزی واقعی نیافریده، اما میلیونها کودک را با زهر نفرت بزرگ کرده، هزاران نفر را در جبهههایی بیسرانجام به کام مرگ کشیده، و وجدان جمعی ما را فلج کرده است.
🍂 وقت آن نیست که این ستیز بیثمر را کنار بگذاریم؟ وقت آن نیست که بهجای نفرین دیگری، خود را نقد کنیم؟ اسرائیل، با همهی نقدهایی که میتوان به سیاستهایش وارد دانست، کشوری است که با فرار از اردوگاههای مرگ، ملتی را از خاکستر ساخته، دموکراسی را ولو ناقص حفظ کرده، و جامعهای مولد و خلاق ایجاد کرده است. و ما؟ ما درگیر پروژهی ابدی نفی و حذف و فحاشی ماندهایم.
🍂 وقتی نفرت، جانشین تفکر شود، آنچه میمیرد، حقیقت نیست، بلکه شرافت خود ماست. اسرائیلستیزی امروز دیگر نه یک موضع سیاسی، بلکه ابزار خودویرانگری است. و هیچ آزادیای، با نفرت حاصل نمیشود.
➖➖➖
🌾 @Naqdagin| @nasaksara
— نیمقرن ستیزهگری و تهیسازیِ سیاست از معنا
✍🏻 دکتر #قربان_عباسی
🍂 در تاریخ سیاسی معاصر، کمتر پدیدهای به اندازهی «نفرت از اسرائیل» توانسته است چپها و اسلامگرایان را، این دو جریان ظاهراً متضاد، در یک اتحاد شگفتآور و متناقض گرد آورد. چپهای رادیکال، که زمانی مدعی دفاع از حقوق بشر و عدالت اجتماعی بودند، و اسلامگرایانی که خود را وارثان تمدن نبوی میدانند، در یک نقطه به شکلی رقتبار به هم رسیدهاند: نفرت کور از اسرائیل، و گاه – بیپرده یا در لفافه – نفرت از یهود.
❓چرا این همه ستیز؟ چرا اسرائیل، این دولت کوچک و پرتنش در قلب خاورمیانه، اینچنین محل تمرکز خصومت ایدئولوژیک و عاطفی شده است؟ آیا مسئله واقعاً فلسطین است؟ یا خود فلسطین، بهانهای است برای تخلیهی عقدههای عمیقتر، برای توجیه زخمهایی که نه از سوی اسرائیل، بلکه از ناکامیهای خود ما نشئت گرفتهاند؟
🍂 برای چپها، اسرائیل از دهه ۱۹۶۰ به بعد، به نماد امپریالیسم بدل شد؛ نماد غرب، سرمایهداری، و سلطهجویی. اما این تحلیل سادهانگارانه، واقعیت پیچیده خاورمیانه را نادیده گرفت. چپ، اسرائیل را بهجای آنکه چونان یک پروژهی ملتسازی با ریشههای تاریخی و تبعیدیان آشویتس ببیند، به کاریکاتوری از استعمار سفیدپوست فروکاست. برای اسلامگرایان، اسرائیل تجسم دشمنی تاریخی شد: یهودیای که پیامبران را کشت، با محمد جنگید، و امروز نیز سرزمین «اسلامی» را «نجس» کرده است. این خوانش، یهود را نه صرفاً یک قوم یا مذهب، که یک شر مطلق، یک دشمن ذاتی و همیشگی ساخت.
❓اما آیا در این همه ستیز، یک پرسش اساسی نباید ما را متوقف کند؟ چهل و اندی سال نفرتورزی به اسرائیل و غرب، چه حاصلی داشته است؟ فلسطین آزاد شد؟ هرگز. فقر و استبداد در کشورهای اسلامی کاهش یافت؟ بالعکس.
🍂 آزادی، عدالت، کرامت انسانی که شعارهای مشترک چپ و اسلام سیاسی بودند، در این مسیر جز قربانیان اولیه چیزی نداشتند. از تهران تا دمشق، از غزه تا بیروت، از صنعا تا طرابلس، نفرت از اسرائیل، پوششی شد برای سرکوب مخالفان، تعطیل آزادیها، غارت ثروتها و جاودانهسازی قدرتهای فاسد.
🍂 در پس این اسرائیلستیزی مزمن، یک بیزاری عمیقتر پنهان است: بیزاری از خود. از ناتوانی در ساختن، از شکست در مدرن شدن، از تحقیر تاریخی، از فقر و عقبماندگی. نفرت از اسرائیل، برای بسیاری، راهی برای فرار از مسئولیت خود است. «او» مقصر است، نه ما. و یهود، باز هم همان بزِعذرخواهیِ تاریخی شد که در قرون وسطی برای طاعون و در قرن بیستم برای سرمایهداری و اکنون برای همهی زخمهای تمدنی ما مسئول است.
🍂 اما این ستیز دیگر صرفاً سیاسی نیست؛ این یک بیماری روانی جمعی است. ستیزی که چهل سال است حتا یک پیروزی واقعی نیافریده، اما میلیونها کودک را با زهر نفرت بزرگ کرده، هزاران نفر را در جبهههایی بیسرانجام به کام مرگ کشیده، و وجدان جمعی ما را فلج کرده است.
🍂 وقت آن نیست که این ستیز بیثمر را کنار بگذاریم؟ وقت آن نیست که بهجای نفرین دیگری، خود را نقد کنیم؟ اسرائیل، با همهی نقدهایی که میتوان به سیاستهایش وارد دانست، کشوری است که با فرار از اردوگاههای مرگ، ملتی را از خاکستر ساخته، دموکراسی را ولو ناقص حفظ کرده، و جامعهای مولد و خلاق ایجاد کرده است. و ما؟ ما درگیر پروژهی ابدی نفی و حذف و فحاشی ماندهایم.
🍂 وقتی نفرت، جانشین تفکر شود، آنچه میمیرد، حقیقت نیست، بلکه شرافت خود ماست. اسرائیلستیزی امروز دیگر نه یک موضع سیاسی، بلکه ابزار خودویرانگری است. و هیچ آزادیای، با نفرت حاصل نمیشود.
📕خصومت با غرب و آمریکا به چه قیمتی؟
📕گورکنان ایران یا چپِ همیشه طلبکار! بانیانِ "فلسطینیزه شدن" سیاست
📕غربزدگی: مفهومی برای دفن لیبرالیسم؟
📕ستیز با جهان مدرن
📕روشنفکران قفسساز
📕در غرب، بشری وجود ندارد. ما اَنیشتن رو هم حشرهای بیش نمیدانیم
📕زوال جهان اسلام؛ یک پیشبینی
📕غربستیزی و غربگدایی، دو رویِ یک سکه
📕«غربستیزی» در کانالِ «یهودستیزی» جمهوری اسلامی و ایرانیان
📕مذاکره و عادیسازی: پیامدها و قواعد سیاسی آن
📺 دربارۀ «جلال آل احمد» (۱)
📺 عللِ افولِ سنتگرایان
📺 «غربستیزی سنتگرایان»
📺 ریشههای غربستیزی ج.ا (۱)، (۲)
📺 روانکاوی «غربستیزی سنتگرایان»
📻سید قطب که بود؟ چه تأثیری بر شخصیت و تفکر علی خامنهای گذاشت؟
📕تحلیل اظهارات ترامپ از انگیزۀ حمله به ایران
📉 هزینهای که میتوانست قدرتساز باشد
📕در کاربست عقل و علم در سیاست
📕صحتسنجیِ ادعایِ جنگاوران دربارۀ نیروی هوایی (نیابتیها یا نیروی هوایی؟)
🔨 وقتی «چکش» خدا میشود
.
#چپ_ایرانی #نقد_چپ #حکومت_اسلامی #غربستیزان #یهودستیزان #سیاست
➖➖➖
🌾 @Naqdagin| @nasaksara