‌
از میانِ زخم و سکوت، دست‌ها به هم رسیده‌اند نه برای افتادن، برای ایستادن، برای ایران ما از یاد نمی‌بریم، از پا نمی‌نشینیم؛ راهی که با خون آغاز شد با همبستگی ادامه دارد، تا رسیدنِ روشنِ آزادی... برای همه جاوید نامان و فرزندان میهن.

From within wounds and silence, hands have found each other not to fall, but to stand. We do not forget, we do not give up; a path that began with blood goes on with unity, until the clear light of freedom. Illustration by Alireza Pakdel

متن و طرح از علیرضا پاکدل
alirezapakdel_artist

#ایران #حمید_مهدوی #سپهر_بابا #هنر_اعتراض

@Tavaana_TavaanaTech

بی‌خبری از زرتشت احمدی‌راغب، از زمان شروع جنگ

طبق اطلاعات دریافتی، از روز ۹ اسفند ماه که عملیات «خشم حماسی» با کشته شدن علی خامنه‌ای شروع شد، دوستان آقای زرتشت احمدی‌راغب، زندانی سیاسی محبوس در زندان کرج، اطلاعی از او ندارند.

گفته می‌شود که آقای احمدی راغب به سلول انفرادی منتقل شده و احتمالا در اعتصاب غذا به سر می‌برد.

او چهارم اسفند ماه در بیانیه مشترکی با مسعود فرهیخته، فرهنگی زندانی، گفته بود:
«ما در زندان مرکزی کرج از هرگونه خیزش و ایستادگی مردم حمایت کرده و خواهان به زیر کشیده شدن ضحاکان خردستیز و خون‌خوار جمهوری اسلامی هستیم. ما یک هدف داریم و برای رسیدن به آن هدف که رهایی ایران عزیز است، باید اختلاف‌ها را کنار بگذاریم و با همدلی و پذیرش افکار گوناگون براندازانه، ضربه آخر را محکم‌تر به دیکتاتوری آخوندی وارد کنیم.

بی‌تردید با اتحاد، ائتلاف و همدلی مردم ایران، به‌زودی شاهد پیروزی، جشن آزادی و میهمانی آفتاب خواهیم بود.»

#زرتشت_احمدی_راغب #زندان_کرج #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدوسیزدهم در ۵۶ زندان مختلف

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» عید فطر و نوروز ۱۴۰۵ را به عموم مردم ایران و به‌ویژه خانواده جان‌باختگان قیام دی ماه ۱۴۰۴ و تمامی سربداران یک سال اخیر که توسط حکومت مستبد و سرکوب‌گر «ولایت فقیه» به خاک و خون کشیده شدند را تبریک می‌گوید. از تمامی افراد، نهادهای صنفی معلمان، بازنشستگان، کارگران و خانواده محکومان به اعدام و همچنین رسانه‌های مستقل و تمامی کسانی که صدای محکومان به اعدام بودند کمال تشکر و قدردانی را داریم و امیدواریم سال ۱۴۰۵ سال آزادی ایران، ایران بدون شکنجه و اعدام باشد.

حکومت اعدامی در یک سال اخیر بالغ بر ۲۶۵۰ تن از هموطنانمان را در اقصی نقاط کشور به دار آویخت و به طور ظالمانه در شب عید نوروز سه تن از جوانان دلیر به نام‌های مهدی قاسمی، سعید داوودی و صالح محمدی را که در اعتراضات دی ماه بازداشت شده بودند در قم اعدام کرد و یک زندانی دیگر به اسم کوروش کیوانی را به اتهام جاسوسی در زندان مرکزی کرج حلق‌آویز کرد.

ما اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» ضمن محکومیت اعدام‌های خودسرانه و جنایت‌کارانه که با هدف ایجاد رعب و وحشت در جامعه صورت می‌گیرد، از ملل متحد و کشورهای مختلف و نهادهای حقوق بشری می‌خواهیم حکومت ایران را تحت فشار قرار دهند تا حداقل حقوق زندانیان رعایت شود، به‌ویژه زندانیانی که در ماه‌های اخیر بازداشت شده و در سکوت خبری و قطعی اینترنت زیر شکنجه هستند و در خطر حکم اعدام قرار دارند. ما همچنین خواهان آزادی زندانیان سیاسی هستیم. به‌خصوص که در شرایط بمباران جان زندانیان در معرضِ خطر مضاعف است و بسیاری از زندانیان از کمبود غذا و رسیدگی‌های درمانی رنج می‌برند. در هفته اخیر ده.ها تن از زندانیان زندان چابهار به دلیل اعتراض به عدم تامین مواد غذایی، توسط ماموران زندان کشته و زخمی شدند.

لازم به ذکر است در دو هفته گذشته، بیانیه این کارزار (هفته‌های ۱۱۱و ۱۱۲) به دلیل قطعی ارتباطات منتشر نشد.

کارزار «سه‌شنبه های نه به اعدام» در هفته صدوسیزدهم در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروز آباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند‌های زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بند‌های زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه،  زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.

هفته صدوسیزدهم
سه‌شنبه ۴ فروردین ۱۴۰۴

#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام #بیانیه

@Tavaana_TavaanaTech

نوروز در زندان؛ روایتی از مهرداد گریوانی

مهرداد گریوانی، زندانی سیاسی، در این برنامه از حال‌وهوای نوروز در زندان‌های جمهوری اسلامی می‌گوید؛ از روزهایی که باید زمان دیدار و امید باشد، اما برای بسیاری از زندانیان سیاسی با دوری، محدودیت و فشار همراه است.

این روایت مربوط به سال‌های گذشته است، ایشان امروز هم در زندان اوین محبوس‌اند.
امروز، در شرایطی که کشور با وضعیت جنگی، قطع گسترده اینترنت و تشدید سرکوب مواجه است، وضعیت زندانیان سیاسی نه‌تنها بهبود نیافته، بلکه دشوارتر نیز شده است. بسیاری از آنان از ارتباط با خانواده محروم‌اند، دسترسی به اطلاعات محدود شده و حتی تأمین نیازهای اولیه، از جمله تغذیه و خدمات درمانی، با مشکلات جدی روبه‌روست. در چنین شرایطی، با وجود همه مخاطرات، حکومت همچنان از آزادی زندانیان سیاسی خودداری می‌کند.

این برنامه بخشی از مجموعه «زندان در ایران در هفته‌ای که گذشت» است که در ۲۳ اسفند ۱۴۰۰ با حضور جمعی از کنشگران و زندانیان سیاسی و عقیدتی سابق در اتاق آموزشکده توانا در کلاب‌هاوس برگزار شده است.

https://youtu.be/-eMGxz-JI1g


@Tavaana_TavaanaTech

«گلرخ جان،
نوروز رسیده؛ همان بهاری که همیشه با بوی تازگی و امید همراه است. می‌دانم این روزها را دور از خانه، دور از آغوش عزیزانت و در فضای سرد زندان زیر سایه جنگ می‌گذرانی، اما خواستم بدانی که یادت در دل‌ها زنده است.
تو از آن‌هایی هستی که حتی در سخت‌ترین شرایط، از باورهایت دست نکشیدی. آرزو می‌کنم این بهار، سرآغاز روزهایی باشد که دیگر هیچ دیواری میان تو و زندگی‌ات نباشد و به‌زودی آزادی را با هم جشن بگیریم.»

پیام همراهان توانا

گلرخ ایرایی، فعال حقوق بشر و از مخالفان مجازات اعدام، به‌ویژه به دلیل فعالیت در کارزار «لغو گام‌به‌گام اعدام» (لگام) و دفاع از حقوق زندانیان شناخته می‌شود.
او نخستین‌بار در سال ۱۳۹۵ بازداشت شد و به دلیل نوشتن داستانی منتشرنشده به اتهام «توهین به مقدسات» و «تبلیغ علیه نظام» به چندین سال زندان محکوم شد. پس از آزادی در اردیبهشت ۱۴۰۱، در ۴ مهر ۱۴۰۱ بار دیگر در منزل خود بازداشت شد.

در آخرین حکم صادرشده، او به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» در مجموع به ۷ سال حبس محکوم شد که این حکم در نهایت به ۵ سال حبس قطعی کاهش یافت.

@Tavaana_TavaanaTech

علیه فراموشی
خرداد سال ۱۳۹۸ ویدئویی از سعید قاسمی، از فرماندهان پیشین سپاه، منتشر شد که در آن به سوءاستفاده جمهوری اسلامی از پوشش هلال‌احمر برای اهداف نظامی و تروریستی اعتراف کرده بود، این تنها یکی از نمونه‌های آشکار نقض اصول بنیادین حقوق بشردوستانه است؛ اصولی که بر بی‌طرفی نهادهایی مانند هلال‌احمر در زمان جنگ تأکید دارند.

او گفته بود که جمهوری اسلامی از پوشش هلال‌احمر برای آموزش نظامی نیروهای جهادی در بوسنی استفاده کرده و در این مسیر با گروه تروریستی القاعده نیز همکاری داشته است. چنین اعترافی نه‌تنها بیانگر نقض آشکار قواعد بین‌المللی است، بلکه نشان می‌دهد چگونه نهادهای امدادی به ابزاری برای پیشبرد اهداف امنیتی و ایدئولوژیک تبدیل شده‌اند.
این نوع سوءاستفاده، پیامدهایی فراتر از عرصه سیاسی دارد. خدشه‌دار شدن اعتماد عمومی به نهادهای امدادرسان، می‌تواند در بزنگاه‌های بحرانی، جان هزاران انسان را به خطر بیندازد. وقتی هلال‌احمر، به پوششی برای فعالیت‌های نظامی بدل شود، نه‌تنها امنیت امدادگران به خطر می‌افتد، بلکه مردم نیز در شرایط جنگی و بحران، دیگر به این نهادها اعتماد نخواهند کرد.

@Tavaana_TavaanaTech

بازداشت دو نوجوان در بلژیک به ظن ارتباط با آتش‌سوزی مشکوک به یهودی‌ستیزی

منابع خبری گزارش دادند که پلیس بلژیک دو نوجوان را به ظن ارتباط با یک آتش‌سوزی عمدی مشکوک به انگیزه‌های یهودستیزانه بازداشت کرده است.

بر اساس این گزارش، این دو فرد که زیر سن قانونی هستند، شامگاه دوشنبه و بامداد سه‌شنبه در ارتباط با حادثه‌ای در شهر آنتورپ دستگیر شدند. مقام‌های بلژیکی اعلام کرده‌اند که تحقیقات درباره انگیزه این آتش‌سوزی ادامه دارد و احتمال وجود انگیزه‌های مرتبط با یهودستیزی در دست بررسی است.

جزئیات بیشتری درباره هویت بازداشت‌شدگان یا ابعاد دقیق این حادثه منتشر نشده است. مقام‌ها با اشاره به ادامه روند تحقیقات تأکید کرده‌اند که در این مرحله، انگیزه این اقدام به‌طور قطعی تأیید نشده است.

#یهودی_ستیزی
#گفتگو_توانا

«سیامک عزیز،
می‌دانم بهار برای تو پشت دیوارهای اوین رنگ دیگری دارد. با این‌همه، صدایت از میان همین دیوارها به ما می‌رسد؛ زمانی که از کرامت انسان گفتی و با صلابت اعلام کردی: «ما مهره نیستیم.»

ایستادگی‌ات، آن‌جا که حتی در اوج بیماری و محرومیت از درمان، تن به التماس ندادی، برای بسیاری الهام‌بخش است. تو نشان دادی که می‌توان در بند بود اما تسلیم نشد، می‌توان در محدودیت زیست اما آزاد اندیشید.

در این نوروز، آرزو می‌کنیم رنج این روزها کوتاه‌تر شود و خیلی زود، در ایرانی آزاد، بی‌زنجیر و بی‌دیوار، نفس بکشی.
ما به یادت هستیم.»

پیام ارسالی از همراهان توانا

سیامک امینی، زندانی سیاسی متولد ۱۳۴۱، از فعالان باسابقه از دهه شصت است که بار دیگر در مرداد ۱۴۰۳ بازداشت شد و به بیش از چهار سال حبس محکوم شد. او اکنون در بند هفت زندان اوین نگهداری می‌شود و با وجود ابتلا به بیماری بهجت، نوعی بیماری خودایمنی، از دسترسی منظم به درمان محروم مانده است. امینی پیش‌تر نیز در اعتراض به فشارها، از جمله انتقال به انفرادی و محرومیت‌های پزشکی، دست به اعتصاب غذا زده بود.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
تهدید به تخریب مزار «مجتبی کرابی» در سبزوار؛ خانواده سنگ قبر را برداشتند

گزارش‌ها از سبزوار حاکی است که نهادهای وابسته به بنیاد شهید خانواده جاویدنام مجتبی کرابی را برای درج عنوان «شهید» روی سنگ مزار او تحت فشار قرار داده‌اند؛ تهدیدی که با واکنش اعتراضی خانواده و برداشتن سنگ مزار همراه شد.


بر اساس اطلاعات منتشرشده، بنیاد شهید در شهرستان سبزوار با ایجاد خط و خش روی سنگ مزار جاویدنام مجتبی کرابی، خانواده او را تحت فشار قرار داده تا عنوان «شهید» را بر روی سنگ حک کنند. به گفته منابع مطلع، به خانواده اعلام شده در صورت عدم پذیرش این درخواست، سنگ مزار شکسته خواهد شد.

در واکنش به این تهدید، خانواده مجتبی کرابی تصمیم گرفته‌اند سنگ مزار را به‌طور کامل بردارند. آن‌ها اعلام کرده‌اند که «تا زمان آزادی ایران، ترجیح می‌دهیم مزار فرزندمان بدون سنگ باقی بماند.»

این اقدام در حالی صورت گرفته که در سال‌های اخیر گزارش‌های متعددی از فشار بر خانواده جان‌باختگان برای تغییر یا حذف نوشته‌های روی سنگ مزار منتشر شده است؛ موضوعی که همواره با اعتراض خانواده‌ها و فعالان مدنی همراه بوده است.

#مجتبی_کرابی #سبزوار #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی جامعه جهانی بهایی، پیوند نعیمی، جوان بهایی زندانی در کرمان، پس از تحمل دو بار اعدام نمایشی، شکنجه‌های شدید و بازجویی‌های طولانی، در معرض خطر جدی قرار دارد و نگرانی‌ها درباره احتمال صدور حکم اعدام برای او افزایش یافته است.

به گفته این نهاد، آقای نعیمی در ۱۸ دی‌ماه با اتهام‌های بی‌اساس مربوط به اعتراضات بازداشت و به بازداشتگاه‌های وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منتقل شد؛ مکانی که سابقه بدرفتاری با بازداشت‌شدگان دارد. تحت فشار، از او اعتراف اجباری گرفته و در ۱۲ بهمن‌ماه از تلویزیون حکومتی پخش شد و سپس به زندان کرمان انتقال یافت. با این حال، تاکنون هیچ دادگاهی برای او برگزار نشده و هیچ مدرکی برای اثبات اتهامات ارائه نشده است.

در ادامه، در ۹ اسفندماه، اتهام‌های جدیدی از جمله دست داشتن در قتل سه نیروی بسیج به او نسبت داده شد، در حالی که به گفته گزارش، او در زمان وقوع این رویداد در بازداشت بوده است.

این گزارش همچنین به اعمال شکنجه‌های شدید اشاره دارد؛ از جمله بستن دست و پا، ضرب‌وشتم، محرومیت از غذا و آب، تحقیر باورهای دینی و دو بار اجرای اعدام نمایشی برای گرفتن اعتراف اجباری. منابع نزدیک به خانواده می‌گویند وضعیت جسمی و روانی او به‌شدت رو به وخامت است.

به گفته سیمین فهندژ، نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل، نبود هرگونه مدرک و توسل به شکنجه نشان می‌دهد که این پرونده ریشه در فشار بر بهاییان دارد. او خواستار اقدام فوری جامعه بین‌المللی برای توقف این روند و حفاظت از جان این زندانی شده است.

پیوند نعیمی هم‌اکنون در سلول انفرادی زندان کرمان نگهداری می‌شود و با وجود مشکلات جسمی، از دسترسی به خدمات درمانی محروم است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
گزارش‌ها حاکی است که شورای شهر تهران در نظر دارد نام خیابانی که به نام «علی دایی» ثبت شده را تغییر دهد. «علیرضا نادعلی»، سخنگوی این شورا، اعلام کرده که به‌زودی این تصمیم اجرایی خواهد شد.

به گفته او، طی روزهای اخیر تماس‌های متعددی از سوی شهروندان با اعضای کمیسیون نام‌گذاری برقرار شده و در این تماس‌ها خواستار تغییر نام این بلوار شده‌اند. نادعلی همچنین خبر داده که نام جدید این گذرگاه «دانش‌آموزان شهید میناب» خواهد بود.

او در ادامه، با اشاره به فضای جنگی موجود، اظهار کرده است که بخشی از جامعه نسبت به «سکوت» برخی چهره‌های شناخته‌شده واکنش منفی نشان داده‌اند.

در همین حال، پیش‌تر نیز «حمید رسایی»، نماینده اصول‌گرا، خواستار حذف نام علی دایی از این خیابان شده و او را به هم‌سویی با «دشمنان» متهم کرده بود.

علی دایی، از چهره‌های برجسته فوتبال ایران و آسیا، سال‌هاست در سطح جهانی به‌عنوان یک اسطوره ورزشی شناخته می‌شود و مورد احترام نهادهای بین‌المللی قرار دارد.

در مجموع، به نظر می‌رسد فشارها تنها به اظهارنظرهای صریح محدود نیست و حتی سکوت یا فاصله گرفتن از روایت رسمی نیز می‌تواند واکنش‌برانگیز باشد؛ موضوعی که نشان می‌دهد از نگاه حاکمیت، چهره‌های شناخته‌شده زمانی مقبول‌اند که با روایت رسمی همسو باشند.

شرح عکس:
تصویری از دیوارنویسی تهدیدآمیز علیه علی دایی که در نزدیکی محل سکونتش ثبت شده و نشان‌دهنده فشارها و تهدیدهایی است که متوجه این چهره ورزشی شده است. این در حالی است که هم‌زمان، مقام‌های حکومتی از تصمیم برای حذف نام او از یکی از خیابان‌های تهران خبر داده‌اند. این تصویر هشتم بهمن ماه ۱۴۰۴ بعد از کشتار دی ماه ثبت شده و برای وحیدآنلاین ارسال شده است.

افرادی همچون رسول خادم، علی دایی، وریا غفوری و ترانه علیدوستی و ... از سرمایه‌های ایران هستند که در صورت تداوم ایستادن در سمت مردم، می‌توانند برای ایران در روزهای سرنوشت‌ساز نقش سازنده‌ای داشته باشند و روحیه همبستگی و همدلی را تقویت کنند.

#علی_دایی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

استفاده از سخنان جعلی منتسب به «هیتلر»، «پیشوا»ی جنایتکار؛ ترویج «ملی‌گرایی» به سبک رژیم فرقه‌ای جمهوری اسلامی

انتشار بنری از سوی حامیان جمهوری اسلامی که در آن تصویری ساختگی از چهره رهبر جدید در کنار نقل‌قولی جعلی منتسب به آدولف هیتلر قرار گرفته، موجی از واکنش‌های انتقادی و تمسخرآمیز را در میان کاربران برانگیخته است. در این بنر، تلاش شده با بهره‌گیری از ادبیات به‌ظاهر ملی‌گرایانه و ارجاع به چهره‌ای تاریخی که نماد یکی از تاریک‌ترین دوره‌های بشریت است، نوعی مشروعیت ایدئولوژیک برای حاکمیت ساخته شود؛ تلاشی که بیش از هر چیز، نشانه‌ای از بحران معنا و مشروعیت در گفتمان رسمی به نظر می‌رسد.

کاربران با اشاره به جعلی بودن این نقل‌قول و همچنین ساختگی بودن تصویر، این اقدام را نمونه‌ای از «ابتذال در پروپاگاندا» توصیف کرده‌اند؛ جایی که حتی ارجاع به چهره‌ای چون هیتلر نیز به‌عنوان ابزار تبلیغاتی به کار گرفته می‌شود. این در حالی است که در ادبیات رسمی جمهوری اسلامی، همواره تلاش شده چنین شخصیت‌هایی به‌عنوان نماد شر معرفی شوند، اما اکنون همان نام در قالبی دیگر، به خدمت روایت‌سازی سیاسی درآمده است.

برخی تحلیلگران، این رویکرد را در چارچوب شباهت‌های ساختاری میان نظام‌های توتالیتر بررسی می‌کنند. از نگاه آنان، همان‌گونه که فاشیسم هیتلری بر پایه ایدئولوژی مطلق‌گرا، رهبرمحوری و سرکوب مخالفان شکل گرفت، جمهوری اسلامی نیز با تکیه بر «ولایت مطلقه»، نهادهای امنیتی و سرکوب سیستماتیک، ساختاری مشابه را بازتولید کرده است. در هر دو نظام، «رهبر» فراتر از قانون قرار می‌گیرد و وفاداری مطلق به او به‌عنوان معیار مشروعیت تعریف می‌شود.

همچنین، سوءاستفاده از مفاهیمی چون «وطن» و «مقاومت» برای بسیج افکار عمومی، یکی دیگر از نقاط مشترک این الگوهاست؛ جایی که احساسات ملی به ابزاری برای تثبیت قدرت سیاسی تبدیل می‌شود. در چنین فضایی، اقلیت‌ها و مخالفان به‌عنوان «دشمن داخلی» معرفی شده و حذف یا سرکوب آنان توجیه‌پذیر جلوه داده می‌شود.

در نهایت، استفاده از نقل‌قول‌های جعلی و چهره‌سازی‌های مصنوعی، نه‌تنها نشانه‌ای از ضعف در تولید گفتمان اصیل است، بلکه بازتابی از تلاش برای بازنویسی واقعیت به نفع قدرت سیاسی است؛ تلاشی که بیش از آنکه اقناع‌کننده باشد، شکاف میان روایت رسمی و درک عمومی را عمیق‌تر می‌کند.

اهریمن در تاریخ: کمونیسم فاشیسم و درس‌هایی از قرن بیستم
نوشته: ولادیمیر تیسماننو

https://tavaana.org/vladimir-tismaneanu-the-devil-in-history/

#نه_به_جمهوری_اسلامی #فاشیسم #ولایت_فقیه

@Tavaana_TavaanaTech

جلیل دوستخواه، پژوهشگر برجسته فرهنگ ایران، درگذشت

جلیل دوستخواه، ایران‌شناس، پژوهشگر، نویسنده و مترجم برجسته ایرانی، سوم فروردین‌ ۱۴۰۵ در شهر بریزبن از ایالت کوئینزلند استرالیا در ۹۳ سالگی و پس از تحمل یک دوره بیماری درگذشت.

دکتر دوستخواه از چهره‌های شاخص در حوزه فرهنگ و اندیشه ایران بود که عمر خود را وقف حفظ، تفسیر و انتقال میراث فکری و فرهنگی ایران کرد. آثار او پلی میان خرد باستانی و فهم معاصر به‌شمار می‌رفت و از تعهدی عمیق به زبان فارسی، اسطوره‌شناسی و حافظه فرهنگی ایران سرچشمه می‌گرفت.

او به‌ویژه به‌واسطه پژوهش‌های ارزشمند خود درباره شاهنامه اثر ابوالقاسم فردوسی شناخته می‌شد؛ آثاری که به درک ژرف‌تر این متن بنیادین و هویت ایرانی برای نسل‌های جدید کمک کرد. از دیگر دستاوردهای مهم او، ترجمه اوستا به فارسی امروزین بود؛ تلاشی سترگ که یکی از کهن‌ترین متون مقدس ایران را با زبانی روشن و دقیق در اختیار مخاطبان معاصر قرار داد.

نوشته‌های او درباره اسطوره‌ها، نمادها و زبان ایران، فراتر از پژوهش‌های صرف علمی، بازتابی از عشقی عمیق و آگاهانه به فرهنگ ایران بود.

دکتر دوستخواه در سال‌های پایانی عمر در آنچه خود «تبعید خودخواسته» می‌نامید، در استرالیا زندگی می‌کرد، اما این فاصله جغرافیایی هرگز پیوند عاطفی او با ایران را کمرنگ نکرد. نزدیکانش می‌گویند او همواره با احساسی عمیق از ایران یاد می‌کرد.

این دلبستگی عمیق مورد توجه بزرگان ادب نیز قرار گرفته بود؛ از جمله مهدی اخوان ثالث که شعر مشهور «تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم» را به او تقدیم کرد؛ شعری که به نمادی از پیوند او با سرزمین، زبان و فرهنگ ایران بدل شد.

دکتر جلیل دوستخواه علاوه بر آثار ماندگار علمی، میراثی از صداقت، ژرف‌اندیشی و مسئولیت فرهنگی بر جای گذاشت. او از ایران برخاست، با ایران زیست و در نهایت، چهره‌ای ایرانی با جایگاهی جهانی باقی ماند.
#ایرانشناسی #جلیل_دوستخواه #اوستا #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

کاوه مدنی: فعالان محیط‌زیست «مزاحم» پروژه‌های امنیتی بودند

کاوه مدنی، استاد و پژوهشگر حوزه آب و محیط‌زیست، در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) به برخی روایت‌ها درباره پرونده فعالان محیط‌زیستی واکنش نشان داد. او نوشت: «مشکل این نبود که بچه‌های محیط‌زیستی به‌طور اتفاقی به فعالیت‌های موشکی پی برده بودند، چون چنین اتفاقی هرگز رخ نداد.»
مدنی در ادامه تأکید کرد: «مشکل این بود که آن‌ها بی‌آنکه خود بدانند، “مزاحم” و در مکانی “نامناسب” به دنبال حفظ حیات موجوداتی بودند که در محاسبات نظامی و امنیتی، ارزش حیاتی نداشتند.»
او همچنین در بخش دیگری از اظهارات خود با اشاره به امکان ردیابی غیرمستقیم فعالیت‌های بزرگ نظامی از طریق داده‌های مصرف انرژی و منابع، نوشت اگر چنین محاسباتی به سادگی آن‌چه در فضای مجازی مطرح می‌شود بود، کارشناسان و نهادهای امنیتی خارجی پیش‌تر این اطلاعات را افشا می‌کردند و نیازی به چنین گمانه‌زنی‌هایی نبود. مدنی با طرح این پرسش که چرا متخصصان داخلی حوزه انرژی طی دهه‌های گذشته چنین مواردی را گزارش نکرده‌اند، نتیجه گرفت که این ادعاها با واقعیت‌های فنی همخوانی ندارد.

هم‌زمان با انتشار این اظهارات، شماری از کاربران شبکه‌های اجتماعی با بازنشر تصاویری از ورودی‌های منسوب به شهرهای موشکی و سکوهای پرتاب در مناطق طبیعی، از پیامدهای اقتصادی و زیست‌محیطی این پروژه‌ها انتقاد کردند. برخی کاربران مدعی شدند منابع گسترده مالی کشور صرف توسعه زیرساخت‌های نظامی شده و این روند به تشدید فقر، فشار معیشتی و تخریب محیط‌زیست انجامیده است.

در بخشی از این واکنش‌ها، کاربران با انتقاد از اولویت‌های حکمرانی، این پروژه‌ها را عامل محرومیت اقتصادی و آسیب به زیست‌بوم ایران دانسته و نسبت به پیامدهای اجتماعی و انسانی آن ابراز نگرانی کرده‌اند. برخی دیگر نیز به فضای دو قطبی شکل‌گرفته در جامعه اشاره کرده و از دفاع برخی جریان‌ها از این سیاست‌ها انتقاد کرده‌اند.

#شهر_موشکی #محیط_زیست #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech