اعتراضات مردم سبزوار در دومین روز با تجمع مردم جلوی فرمانداری ادامه یافت. طبق گزارش‌ها نیروهای سرکوبگر برای متفرق کردن مردم از گاز اشک‌آور استفاده کردند و دست‌کم ده نفر را بازداشت کردند.
مردمی که فقط زندگی می‌خواهند. آن‌ها شعار می‌دهند «آب، برق، زندگی حق مسلم ماست»

با این حال حکومتی که در تامین نیازهای اولیه مردم ناتوان است، در پی ساخت موشک قاره‌پیما و نیز ارسال کمک برای گروه‌‌های تروریستی است!!

مردم سبزوار برای فردا شب هم قرار گذاشتند. این اعتراضات با یک فراخوان در استوری یک صفحه اینستاگرام آغاز شد. اعتراضاتی که ممکن است به شهرهای دیگر ایران هم کشیده شود و دور تازه‌ای از مبارزات مردم ایران برای رهایی را رقم بزند.

#سبزوار #فقر_فساد_گرونی #زندگی_میخواهیم #قطع_برق #قطع_آب #بحران_آب #ج_ا_یعنی_جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی #اعتراضات_سراسری #اعتصابات_سراسری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
گفت‌وگو؛
شرط زیستن در حقیقت

گفت‌وگو، بنیان اصلی جامعه‌ای است که در آن حقیقت مجال بروز می‌یابد. زیستن در حقیقت، بدون امکان گفتگو، به امری فردی و محصور در درون بدل می‌شود. در گفت‌وگو است که انسان‌ها می‌توانند دیدگاه‌های متفاوت خود را بی‌واسطه بیان کنند، سوءتفاهم‌ها را کاهش دهند و به درکی مشترک از واقعیت برسند. یورگن هابرماس، فیلسوف آلمانی، گفت‌وگوی آزاد و عقلانی را شرط تحقق کنش ارتباطی می‌داند؛ او معتقد است تنها از خلال گفت‌وگوی مبتنی بر احترام متقابل، حقیقت جمعی و تصمیم‌گیری دموکراتیک ممکن می‌شود.

در جامعه‌ای که گفت‌وگو وجود ندارد، دروغ و سوءظن ریشه می‌دوانند. عدم گفت‌وگو میان اقشار مختلف، اقلیت‌ها و نهادهای قدرت، منجر به شکل‌گیری «زیستن در دروغ» می‌شود؛ حالتی که در آن افراد یا از ترس، یا از بی‌اعتمادی، آنچه را می‌اندیشند پنهان می‌کنند. نمونه‌اش را می‌توان در جوامعی دید که کنترل و سانسور، امکان گفتگو را از میان برده‌اند و شهروندان در انزوای فکری و شکاکیت مزمن نسبت به یکدیگر گرفتارند. هاول در قدرت بی‌قدرتان به همین وضعیت اشاره می‌کند: انسان‌هایی که حتی در درون خود نیز به زبان قدرت سخن می‌گویند، چرا که امکان گفت‌وگوی راستین را از دست داده‌اند.

فقدان گفت‌وگو، همچنین زمینه‌ساز خشونت، بی‌اعتمادی و قطبی شدن جامعه است. اعتراضات اجتماعی‌ای که با سرکوب یا بی‌توجهی مواجه می‌شوند، در غیاب مجرای گفت‌وگوی واقعی، به شکل‌های رادیکال و گاه ویرانگر بروز می‌یابند. جنبش‌های مدنی، مانند جنبش زنان در ایران یا جنبش سیاه‌پوستان در آمریکا، وقتی با شنیدن، همدلی و مذاکره همراه می‌شوند، امکان حل مسالمت‌آمیز مطالبات را فراهم می‌کنند. اما وقتی راه گفت‌وگو بسته می‌شود، جامعه به سوی تنش دائمی می‌رود.

در نهایت، گفت‌وگو نه تنها راه رسیدن به حقیقت است، بلکه خود نوعی کنش در راستای حقیقت به شمار می‌آید. گفت‌وگو یعنی پذیرفتن این‌که دیگری نیز سهمی از حقیقت دارد. به تعبیر گادامر، فیلسوف هرمنوتیک، «گفت‌وگو، فرآیندی است که در آن حقیقت بین طرفین اتفاق می‌افتد، نه در مالکیت هیچ‌یک از آن‌هاست.» بنابراین، اگر بخواهیم در جامعه‌ای زیست کنیم که حقیقت در آن زنده باشد، باید فرهنگ گفت‌وگو را نه‌فقط در سیاست، بلکه در خانواده، آموزش و زندگی روزمره نهادینه کنیم.

#گفتگو #قدرت_بی_قدرتان #زندگی_در_حقیقت #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
بهشت ارزانی خودتان!
برای یک زندگی معمولی

پیامی از همراهان

برتولت برشت گفته بود: «اگر کوسه‌ها انسان بودند، به ماهی‌های کوچولو یاد می‌دادند که زندگی واقعی در شکم نهنگ آغاز می‌شود.»
اگر کوسه‌ها بیشتر شبیه انسان بودند، به ماهی‌ها یاد می‌دادند که از دندان‌های تیزشان نقاشی بکشند، به دندان‌ها عشق بورزند و مرگ در میان آن‌ها را افتخاری بزرگ بدانند.

این استعاره، تصویری است از جوامعی که در آن‌ها قدرت، چه دینی و چه سکولار، زندگی زمینی را بی‌ارزش می‌کند. به مردم می‌گوید: «تحمل کنید، این‌جا مهم نیست؛ زندگی واقعی در بهشت است.» و درست همین‌جا است که زندگی از انسان ربوده می‌شود.

اما حقیقت روشن است: زندگی همین‌جاست. همین خاک، همین خانه‌ها، همین خیابان‌ها، همین لحظه.
هیچ وعده‌ی موهومی در آسمان نمی‌تواند جای آزادی، شادی و کرامت انسانی را پر کند.

ما چیز زیادی نمی‌خواهیم:
نه کاخ، نه حوری، نه بهشت.
فقط یک زندگی معمولی.

برای نانی که از کار شرافتمندانه به دست می‌آید.
برای خانه‌ای امن که سقفش از ترس نلرزد.
برای مدرسه‌ای که کودکان در آن آزادانه بیاموزند.
برای خیابانی که در آن صدا خاموش نشود.
برای آزادی اندیشه، که کسی به‌خاطر باورش محکوم نشود.
برای عشق، که نیازی به پنهان‌کاری نداشته باشد.
برای شادی، که حق همه باشد، نه امتیاز گروهی خاص.
برای کرامتی که انسان را انسان نگه دارد.

این‌هاست خواسته‌های ما: زمینی، ملموس، ضروری.

بازپس‌گیری ارزش زندگی یعنی:

نه به تقدیس رنج و مرگ.

آری به شادی و کرامت همین‌جا.

پرسشگری از هر قدرتی که زندگی را بی‌ارزش می‌سازد.

ایستادن کنار هم، برای زندگی، نه برای مرگ.


استبداد می‌خواهد ما نقاشی دندان‌های کوسه‌ها را بکشیم و به بلعیده شدن خود افتخار کنیم.
اما ما می‌گوییم:
بهشت ارزانی خودتان! زندگی معمولی، انسانی و آزادمان را همین‌جا می‌خواهیم.

#زندگی_معمولی #بهشت #جهنم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
ظاهر مطیع و باطن پنهان؛
استبداد با روان ما چه می‌کند؟

استبداد فقط سیاست را نابود نمی‌کند؛ روان انسان را هم فرسوده می‌سازد. در جامعه‌ای که حقیقت سرکوب می‌شود و اطاعت کورکورانه فضیلت شمرده می‌شود، افراد برای بقا ناچار می‌شوند ظاهر و باطن خود را از هم جدا کنند: در ظاهر مطیع، در باطن پنهان.

این دوگانگی را همه‌جا می‌بینیم.
کارمند دولتی در راهپیمایی حکومتی شرکت می‌کند، پرچم به دست می‌گیرد، اما در دل با شعارها بیگانه است.
معلمی در کلاس، روایت رسمی تاریخ را تدریس می‌کند، اما در ذهن خود حقیقتی دیگر را باور دارد.
روزنامه‌نگاری خبر رسمی را منتشر می‌کند، اما در خلوت به دنبال یافتن زبانی برای رساندن واقعیت است.

چنین وضعی، آرام‌آرام ریاکاری و دروغ را به هنجار بدل می‌کند. صداقت و صمیمیت به حاشیه می‌روند، اعتماد اجتماعی فرومی‌ریزد، و جامعه گرفتار روابطی سطحی و دوپهلو می‌شود. نتیجه، چیزی جز گسیختگی روانی نیست؛ آدم‌ها به‌جای زیستن در حقیقت، به نمایشگری اجباری تن می‌دهند.

اما آیا راهی برای رهایی وجود دارد؟
راهکار کلیدی همان است که متفکرانی چون هانا آرنت و واتسلاو هاول بر آن تأکید کرده‌اند: شجاعت اخلاقی و زندگی در حقیقت. هر کس، هر جا که هست، می‌تواند انتخاب کند که میان ظاهر و باطنش فاصله کمتری بیندازد. گفتن حقیقت—حتی به‌صورت محدود و در جمع‌های امن—و تصمیم‌های مسئولانه در محیط کار یا اجتماع، هم سلامت روان فرد را حفظ می‌کند و هم چرخه ریاکاری را به چالش می‌کشد.

استبداد می‌خواهد ما را به موجوداتی با دو چهره تبدیل کند. اما هر گامی به‌سوی صداقت، تفکر انتقادی و شجاعت اخلاقی، فرصتی است برای بازسازی روان، اعتماد و آینده‌ای انسانی‌تر.

#استبداد #دیکتاتور #زندگی_در_حقیقت #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
استبداد همیشه با سرنیزه و تفنگ آغاز نمی‌شود، با داستان آغاز می‌شود.
نظام‌های تمامیت‌خواه راز جهان را برای مردم بازمی‌گویند، تا ذهن‌ها را در افسون معناهای آماده گرفتار کنند.
وقتی شهروندان این روایت‌ها را می‌پذیرند، دیگر نیازی به زور نیست — ذهنِ خودشان زندانشان می‌شود.

در جمهوری اسلامی، این روایت چهره‌ای مذهبی و آخرالزمانی دارد.
از «سپردن پرچم انقلاب به امام زمان» گرفته تا وعده‌ی «بهشت جاودان برای شهیدان»،
همه در خدمت حفظ نظامی است که زندگی را فدای آرمان می‌کند.
این همان پروژه‌ی «شهیدپروری» است؛ جایی که مرگ مقدس می‌شود تا آزادی بی‌ارزش جلوه کند.

اما حافظ راه دیگری نشان می‌دهد.
او می‌گوید:

حدیث از مطرب و می‌گو و راز دهر کمتر جو

که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

یعنی فریب رازهای مقدس را نخور؛ هیچ‌کس راز جهان را نگشوده و نخواهد گشود،
نه با فلسفه، نه با قدرت، نه با دین.
پس به جای آنکه در دام راز و وعده بیفتیم،
به صدای مطرب گوش دهیم — صدای زندگی، شادی، و رهایی از سلطه‌ی معناهای ساخته‌ی حاکمان.

خیام نیز همین هشدار را با زبانی دیگر تکرار می‌کند.
او می‌گوید مراقب آن‌ها که با وعده‌ی فردایی روشن، شادی امروز را از تو می‌گیرند، باشیم.
در نگاه او، لذت زندگی، گناه نیست — مقاومت است.
او در واقع به ما یادآوری می‌کند که «می» نماد آگاهی و بیداری است، نه غفلت.

مردم به داستان‌ها پناه می‌برند، چون زندگی بی‌داستان دشوار است.
اما خطر آن‌جاست که قدرت، همین نیاز را به ابزار اطاعت تبدیل کند.
وقتی انسان می‌ترسد، دنبال معنا می‌گردد؛ و استبداد از همین جست‌وجو نردبانی می‌سازد برای بالا رفتن بر شانه‌های او.

ما فقط همین یک زندگی را داریم.
چرا باید آن را فدای افسانه‌هایی کنیم که از ما اطاعت می‌خواهند؟
چرا باید اجازه دهیم مرگ و رنج مقدس شوند و آزادی، گناه؟

بازگشت به حافظ و خیام یعنی بازگشت به انسان.
به صدای مطرب درون، به شادی، به خرد، به حق زیستن در اکنون.
شاید روزی، وقتی مطرب دوباره بنوازد،
ما هم یاد بگیریم —
به‌جای راز دهر، به زندگی گوش دهیم.

#استبدتد #زندگی #شادی #معنا #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

مرگ وجدان خطرناک‌تر است یا طناب دار؟

چرا قتل حکومتی در جمهوری اسلامی عادی شده؟

پیام همراهان

هر روز در گوشه‌ای از ایران، انسانی بی‌صدا اعدام می‌شود؛ بدون محاکمه‌ی عادلانه، بدون دفاع، و اغلب بی‌نام. خبر کوتاه است: «سحرگاه امروز چند زندانی در فلان زندان اعدام شدند.» همین. گویی جان انسان، دیگر ارزشی ندارد.

طبق گزارش سازمان عفو بین‌الملل در سال ۲۰۲۵، شمار اعدام‌ها در ایران از مرز هزار نفر گذشته است؛ بسیاری از قربانیان معترضان، فعالان مدنی، و اقلیت‌های قومی و مذهبی‌اند. اعدام دیگر ابزار عدالت نیست؛ ابزار ترساندن است.

طناب دار، ابزار حکومت است، اما خطرناک‌تر از آن، مرگ وجدان جامعه است. وقتی هر بار خبر مرگ را می‌خوانیم و خاموش می‌مانیم، عادت می‌کنیم، و وجدان‌مان آرام آرام فرو می‌پاشد. حکومت‌هایی که از صدای مردم می‌ترسند، عدالت را در دار می‌جویند و قدرت را در حذف مخالف می‌بینند.

فاجعه تنها در کشتن نیست؛ در عادت کردن ماست. اعدام تن را می‌کشد، اما سکوت، روح جامعه را. اگر امروز چشم بر این جنایت ببندیم، فردا ممکن است هر کسی که صدای اعتراضش را بلند کند، قربانی همان سکوت شود. هر بار که بی‌تفاوت می‌گذریم، حکومت پیام خود را تثبیت می‌کند: «ساکت بمان، وگرنه نوبت تو هم خواهد رسید.»

اما هنوز می‌توان این چرخه را شکست: با نوشتن، بازنشر نام قربانیان، امضای طومارهای بین‌المللی، و آموزش نسل جوان درباره حق زندگی. هر صدا، شکافی است در دیوار ترس.

کشتن انسان‌ها در جمهوری اسلامی نباید عادی شود.
هر طناب دار، نه فقط حلقه‌ای بر گردن یک انسان، که زنگ هشداری است بر وجدان همه‌ی ما.
بیایید پژواک صدای زندانیان قزل‌حصار باشیم و نگذاریم طناب دار، صدای این اعتراض‌ها را خاموش کند.

#اعدام_عادی_نشود
#زندگی_حق_است
#حق_حیات #نه_به_اعدام #از_قزلحصار_بگو #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جمهوری اسلامی و عادی‌سازی مرگ؛

زوالِ وجدان جمعی

پیام همراهان

در جمهوری اسلامی، مرگ دیگر خبر نیست؛ عادت است.
اعدام‌ها چنان پی‌درپی رخ می‌دهند که دیگر شنیدن مرگ یک انسان تکان‌مان نمی‌دهد.
صبح‌ها چای‌مان را می‌نوشیم، گوشی را ورق می‌زنیم، می‌خوانیم «سه نفر اعدام شدند»، و بعد به کار روزمره‌مان برمی‌گردیم.
اینجاست که خطر آغاز می‌شود: نه فقط برای آن‌ها که جان‌شان گرفته می‌شود، بلکه برای ما که دیگر احساس نمی‌کنیم.
این همان جایی‌است که انسانیت در ما می‌میرد!

استبداد برای بقا به همین بی‌حسی و بی تفاوتی نیاز دارد.
شاید این سکوت و عادی شدن قتل های حکومتی از ترس باشد! اما هرچه مردم کمتر بترسند، بیشتر اعتراض می‌کنند؛ و هرچه بیشتر احساس کنند، زودتر به وجدان خود بازمی‌گردند.
بدیهی‌است که نباید احساس را خاموش کرد، نباید رنج را عادی کرد و نباید مرگ را به یک خبر ساده و تکراری تبدیل ساخت.
اعدام فقط بدن یک انسان را می‌کشد؛ تکرار آن، روح جامعه را از پا درمی‌آورد.

گاهی کافی‌ست لحظه‌ای درنگ کنیم و چهره‌ی یکی از آن بی‌نام‌ها را در ذهن‌مان بسازیم — جوانی با چشم‌های ترسیده، مادری که پشت در زندان ایستاده، یا کودکی که نمی‌فهمد چرا پدرش برنمی‌گردد.
در همان لحظه، وجدان دوباره نفس می‌کشد.
همدلی زنده می‌شود و ترس، جایش را به شرم و مسئولیت می‌دهد.

ما وقتی سکوت می‌کنیم، بخشی از این چرخه‌ی مرگ می‌شویم.
شاید نتوانیم جلوی اعدام را بگیریم، اما می‌توانیم نگذاریم مرگ انسان‌ها در ذهن‌مان بی‌اهمیت شود.
می‌توانیم درباره‌اش حرف بزنیم، یادآوری کنیم، نام‌ها را زنده نگه داریم.
زیستن اخلاقی یعنی همین: مقاومت در برابر عادی شدن قتل، حتی با یک جمله، با رسوا کردن این حکومت جانی!


#نه_به_اعدام #زندگی_میخواهیم #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech