گزارشی از شرایط ناگوار بند میثاق زندان لاکان رشت؛
شیوع گال، نبود آب گرم، شرایط بهداشتی نامناسب و ...
تعداد زندانیان سیاسی محکوم به اعدام و متهمان محاربه در قرنطینه بند میثاق


بر اساس گزارشی که از یک منبع موثق به آموزشکده توانا رسیده است، شرایط بند میثاق (بند زندانیان سیاسی مرد) در زندان لاکان رشت به‌شدت نگران‌کننده و نامناسب است.
طبق این گزارش، وضعیت بهداشتی این بند در شرایط بسیار نامطلوبی قرار دارد و در نتیجه، بیماری پوستی گال به‌صورت گسترده در میان زندانیان شیوع پیدا کرده است. بند میثاق عملاً نقش قرنطینه را ایفا می‌کند؛ این وضعیت، به‌ویژه برای زندانیان سیاسی، مشکلات و مخاطرات جدی بهداشتی و جسمی ایجاد کرده است.
بر اساس این گزارش، بند میثاق فاقد آب گرم برای استحمام است. اگرچه اخیراً یک دستگاه پکیج به این بند منتقل شده، اما به دلیل نبود فشار کافی آب عملاً کارایی ندارد. راه‌اندازی مؤثر این سیستم نیازمند نصب پمپ آب و یک تانکر هزار لیتری است؛ امکاناتی که تاکنون تأمین نشده‌اند.
همچنین، قرنطینه میثاق فاقد حیاط و امکان دسترسی به نور و آفتاب است و زندانیان این بند از حق دریافت روزنامه و دسترسی به اخبار نیز محروم هستند.
در بند میثاق زندان لاکان رشت، چهار زندانی سیاسی محکوم به اعدام نگهداری می‌شوند:
یعقوب درخشان
کریم خجسته
منوچهر فلاح
امین فرح‌آور
علاوه بر این، چند زندانی دیگر با اتهامات سنگین در این بند حضور دارند که روند رسیدگی به پرونده‌های آنان هنوز به پایان نرسیده و احتمال صدور احکام سنگین، از جمله حکم اعدام، درباره آن‌ها وجود دارد؛ افرادی که نامشان تاکنون کمتر در رسانه‌ها مطرح شده است.
از جمله این افراد می‌توان به شهاب‌الدین سرخوش‌پور اشاره کرد که با اتهاماتی از جمله افساد فی‌الارض، محاربه، سب‌النبی، بغی و تبلیغ علیه نظام در شعبه دوم دادگاه انقلاب رشت به ریاست قاضی محمدعلی درویش‌گفتار تحت رسیدگی قرار دارد. آقای سرخوش‌پور پس از برگزاری جلسه دادگاه، فعلاً با قرار وثیقه آزاد شده و در انتظار صدور رأی نهایی است.
همچنین قاسم احمدی، عادل لطفی، جواد لطفی و وحید مولایی چهار زندانی دیگر هستند که با اتهام «محاربه» در بند میثاق زندان لاکان رشت نگهداری می‌شوند.

#زندان_لاکان_رشت #نه_به_اعدام #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ویدیویی از خانم فائزه هاشمی، فرزند اکبر هاشمی رفسنجانی و زندانی سیاسی سابق، منتشر شده که او در آن می‌گوید زندان اوین مثل هتل است و امکانات خوبی دارد.

مریم ابراهیم‌وند، زندانی سیاسی سابق در پاسخ به فائزه هاشمی، با انتشار متنی تاکید می‌کند که وقتی زندانی را «هتل» می‌نامند، رنج نامرئی می‌شود. وقتی سرکوب را به میز و صندلی پلاستیکی تقلیل می‌دهند، فروپاشی روانی انسان‌ها از روایت حذف می‌شود. این متن روایت کسی است که سال‌هایی از جوانی‌اش را در زندان‌های جمهوری اسلامی گذرانده؛ کسی که در همان «هتل اوین» مورد ادعای فائزه هاشمی، زیر فشار امنیتی، حذف اجتماعی و سرکوب نرم، تا مرز خودکشی پیش رفت.

متن یادداشت خانم ابراهیم‌وند به شرح زیر است:

‏از میز پلاستیکی تا فروپاشی روانی: دروغِ «هتل اوین»
خانم فائزه هاشمی،
گفتید «زندان اوین هتل است!».
من سه سال از جوانی‌ام را در زندان‌های جمهوری اسلامی گذراندم؛دو سال در قرچک ورامین،
و یک سال در اوین.اگر منظورتان از «هتل» دو میز و صندلی پلاستیکی است،پس شما آگاهانه یا ناآگاهانه دارید شکنجه، فشار روانی، فروپاشی ذهنی و حذف تدریجی انسان را به اشیای پلاستیکی تقلیل می‌دهید.
وا مصیبتا اگر معیار شما از رنج، فقط خشونت عریان و خون‌ریزی مستقیم است.
مسئله زندان جمهوری اسلامی فقط باتوم و کابل نیست.مسئله «مکانیسم‌های سلطه» است سیستمی که انسان را از درون می‌جود، قدرتی که هم زندانی و هم زندانبان را در یک ساختار کنترل واحد زندانی می‌کند،و با سرکوب نرم، با انزوا، با پرونده‌سازی، با ترور شخصیت، با حذف اجتماعی، انسان را به مرز نابودی می‌رساند.
می‌دانستید من در همان «هتل اوین» شما،
به‌دلیل فشار امنیتی، روایت‌سازی‌های دروغین،
عدم دسترسی به وکیل،شاکیان خصوصیِ ساخته‌شده،و منزوی‌کردنم در میان زندانیان سیاسی،
به مرز خودکشی رسیدم؟
می‌دانستید یک شب هشتاد قرص خوردم؟
حالا بگویید:
آیا آن میز و صندلی پلاستیکی توانست فروپاشی روانی مرا نجات دهد؟
آیا «ظاهر مرتب زندان» می‌تواند حذف وجودی یک انسان را بپوشاند؟
چطور می‌شود سرکوب نرم، حذف تدریجی، و قتل روانی رابا یک برچسب عوام‌فریبانه مثل «هتل اوین» تطهیر کرد؟
و بگذارید صریح بپرسم:
آیا می‌دانید همان‌هایی که شما مدعی‌اید پدرتان را کشتند
از حرف شما خوشحال شدند؟
پدر شما در یک استخر لاکچری کشته شد.
آیا حاضرید آن مرگ را هم به «لاکچری بودن استخر» تقلیل دهید؟آیا می‌شود حذف و مرگ را با دکور و ظاهر بزک کرد؟
خانم هاشمی، یا از سازوکار قدرت بی‌اطلاعید که بعید میدانم، یا آگاهانه در حال بازتولید گفتمان جمهوری اسلامی هستید.
در هر دو حالت، این حرف‌ها نه فقط توهین به زندانیان سیاسی، بلکه کمک مستقیم به سفیدشویی سیستمی است که تخصصش نابودی انسان‌ها بدون گذاشتن رد خون است.
و این دقیقاً همان چیزی است که جمهوری اسلامی می‌خواهد.

#زندان #شکنجه #زندان_اوین #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

هشدار فوری درباره سلامت عباس واحدیان شاهرودی

کانال تلگرام عباس واحدیان شاهرودی، خبر داد که بیش از ۲۰ روز از انجام آزمایش‌های پزشکی عباس واحدیان شاهرودی، زندانی سیاسی عضو #بیانیه۱۴ محبوس در زندان وکیل‌آباد مشهد، گذشته اما مسئولان زندان همچنان از تحویل نتایج آزمایش‌ها خودداری می‌کنند. این پنهان‌کاری در حالی ادامه دارد که وضعیت جسمی او به‌طور نگران‌کننده‌ است.
عباس واحدیان شاهرودی دچار مشکل در بلع غذا شده و از وجود توده‌ای سخت در ناحیه جناق سینه خبر داده است؛ موضوعی که پزشک معالج نیز هنگام معاینه نسبت به آن ابراز نگرانی جدی کرده است. با این حال، نه‌تنها اقدامی برای ادامه درمان صورت نگرفته، بلکه نتایج آزمایش‌ها عمداً از او پنهان می‌شود.
او به‌صراحت اعلام کرده که به مسئولان زندان اعتماد ندارد و خواستار آن است که نتایج آزمایش‌ها با حضور وکیل یا یکی از اعضای خانواده‌اش و مستقیماً توسط پزشک اعلام شود. این درخواستِ بدیهی تاکنون نادیده گرفته شده است.
عباس واحدیان شاهرودی در سال ۱۴۰۰ در سلامت کامل وارد زندان شد و اکنون با بیماری‌های متعدد تنفسی، قلبی و پوستی دست‌وپنجه نرم می‌کند. ادامه این وضعیت و پنهان‌کاری پزشکی می‌تواند سلامت و جان او را با خطر جدی مواجه کند.
مسئولیت هرگونه آسیب جبران‌ناپذیر، مستقیماً بر عهده مسئولان زندان و نهادهای ذی‌ربط است.

جمهوری اسلامی، از تعلل در درمان زندانیان سیاسی، به آن‌ها فشار مضاعف وارد می‌کند تا صدایشان را خاموش کند.

#عباس_واحدیان_شاهرودی #زندان_وکیل_آباد #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

دکتر حمید قره‌حسنلو، پزشک و زندانی سیاسی زندان مرکزی یزد، با انتشار یک پیام صوتی اعلام کرده است که در اعتراض به آنچه «شرایط غیرانسانی و نگران‌کننده» نگهداری خود می‌داند، اعتصاب غذا را آغاز کرده است.

به گفته او، این اعتصاب از پنج‌شنبه ۴ دی ۱۴۰۴ آغاز شده و در حالی صورت می‌گیرد که او خود را بی‌گناه می‌داند و می‌گوید سال‌هاست به‌طور ناعادلانه در حبس در تبعید به سر می‌برد. دکتر قره‌حسنلو تأکید می‌کند که نه‌تنها احکام سنگین و «ظالمانه‌ای» علیه او صادر شده، بلکه در طول دوران حبس نیز به‌طور مستمر با «بی‌عدالتی و اجحاف» مواجه بوده است.

این زندانی سیاسی در ادامه به شرایط محل نگهداری‌اش اشاره کرده و می‌گوید با وجود سپری شدن بیش از دو سال و نیم از انتقالش به زندان یزد، همچنان در بند قرنطینه نگهداری می‌شود. به گفته او، علی‌رغم پیگیری‌ها و درخواست‌های مکرر، مسئولان زندان از جمله حسن مددی مقدم، مدیر زندان مرکزی یزد، تاکنون با انتقال او به بند ویژه زندانیان سیاسی موافقت نکرده‌اند.

حمید قره‌حسنلو کیست؟

دکتر حمید قره‌حسنلو یکی از ۱۵ متهم پرونده جان‌باختن یک بسیجی به نام «روح‌الله عجمیان» است. این بسیجی ۱۲ آبان ۱۴۰۱ در نتیجه درگیری‌های میان نیروهای انتظامی و امنیتی با شهروندان در جریان مراسم چهلم جاویدنام حدیث نجفی جان باخت.

دادگاه انقلاب کرج پیشتر در حکم اول خود حمید قره‌حسنلو را به اتهام «افساد فی الارض از طریق ارتکاب جرائم علیه امنیت ملی» به اعدام محکوم کرده بود. این حکم بعدتر در دیوان عالی کشور رد شد و پرونده به دلیل «نقص در تحقیقات» برای رسیدگی مجدد به شعبه بدوی ارجاع شد.

موسی آصف‌الحسینی قاضی دادگاه اما این بار با تغییر اتهام انتسابی از «افساد فی‌الارض» به «محاربه» دکتر حمید قره‌حسنلو را به ۱۵ سال زندان در تبعید در استان یزد محکوم کرد.

صدور حکم ۱۵ سال زندان در تبعید به اتهام «محاربه» علیه حمید قره‌حسنلو در حالی است که بنا بر ماده ۲۷۹ قانون مجازات اسلامی شرط تحقق جرم «محاربه» استفاده از «سلاح» توسط مرتکب به «قصد ایجاد ناامنی و ترساندن» مردم است. از سوی دیگر مستندات موجود در پرونده به صراحت نشان می‌دهد حمید قره‌حسنلو هیچگونه مشارکتی در ضرب و شتم بسیجی جان باخته نداشته و در هیچ یک از تصاویر موجود از صحنه هیچ‌ گونه سلاحی اعم از سرد و گرم (حتی سنگ و چوب) هم در دست نداشته است.

منبع: دادبان
@daadbaan2021

#حمید_قره_حسنلو #بیانیه #زندان_یزد⁩ #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

رضا ولی‌زاده، روزنامه‌نگار زندانی در زندان اوین، در یک فایل صوتی که از داخل زندان به بیرون ارسال شده، روایتی تکان‌دهنده از شرایط نگهداری زندانیان سیاسی در این زندان ارائه داده و به اظهارات اخیر فائزه هاشمی درباره «هتل بودن» بند زنان اوین واکنش نشان داده است.

این روزنامه‌نگار زندانی با تأکید بر وجود تبعیض آشکار در شرایط زندان، می‌گوید اگرچه ممکن است برخی بندها یا بخش‌ها برای افراد خاص و برخوردار از رانت قدرت امکاناتی متفاوت داشته باشند، اما این وضعیت هیچ نسبتی با شرایط زندانیان سیاسی، سلطنت‌طلب‌ها، چپ‌ها، مجاهدین و دیگر زندانیان عقیدتی ندارد.

رضا ولی‌زاده که در بند ۷ زندان اوین محبوس است، در این فایل صوتی می‌گوید:
«همین الان که با شما صحبت می‌کنم ده روز است که آب گرم نداریم، بیماری«گال» شایع شده و‌ همین عدم دسترسی به حمام وضعیت را بدتر می‌کند.»

او با اشاره به تراکم بالای جمعیت در بند توضیح می‌دهد که تعداد زندانیان بسیار فراتر از ظرفیت تعیین‌شده است و همین مسئله، استفاده از فضاهای عمومی مانند سرویس‌های بهداشتی و آشپزخانه را به‌شدت دشوار کرده و تنش و مشکلات بهداشتی را افزایش داده است.

این روزنامه‌نگار زندانی همچنین به محدودیت شدید دسترسی به خدمات درمانی اشاره می‌کند و می‌گوید مراجعه به بهداری عملاً به هفته‌ای یک‌بار کاهش یافته است؛ به این معنا که زندانیان هر بند فقط در یک روز مشخص اجازه مراجعه دارند. او توضیح می‌دهد که حتی همین مراجعه محدود نیز با «مراحل اداری و هماهنگی تحقیر آمیز» همراه است و زندانیان برای دریافت ابتدایی‌ترین خدمات درمانی با برخوردهای توهین‌آمیز مواجه می‌شوند.
رضا ولی‌زاده در واکنش به توصیف اوین به‌عنوان «هتل»، این پرسش را مطرح می‌کند:
«اگر زندان اوین به واقع هتل است، چرا قوه قضاییه اجازه نمی‌دهد گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل و روزنامه‌نگاران آزاد از این زندان بازدید کنند؟»

او در ادامه با اشاره به وجود بخش‌هایی موسوم به «سوئیت‌های هتل‌مانند»، تأکید می‌کند که این امکانات نه برای زندانیان سیاسی، بلکه «متعلق به مهره‌های حکومتی است؛ برای کسانی است که همچنان در قدرت رسمی کشور نقشی دارند یا در قدرت پنهان و غیررسمی دستی دارند.»

#رضا_ولیزاده #زندان_اوین #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ویدا ربانی، روزنامه‌نگار و زندانی سیاسی سابق، با انتشار دو تصویر از بند امنیتی ۲۰۹ زندان اوین، روایت دست‌اولی از شرایط غیرانسانی این بازداشتگاه ارائه داده است؛ روایتی که در آن از سلول‌هایی با ظرفیت چند نفره، خوابیدن کنار توالت، بوی تعفن، تراکم شدید جمعیت و حذف ابتدایی‌ترین معیارهای کرامت انسانی سخن می‌گوید، تصویری که به‌روشنی با روایت‌های رسمی از «شرایط مناسب» زندان‌ها در تضاد است.

متن نوشته خانم ربانی به شرح زیر است:

«این تصویر یه سلول بند ۲۰۹ وزارت اطلاعته عکس بعدی راهرو بین سلول‌هاست. نمیدونم چطور توی اینترنت هست!
ابتدا و انتهای هر ردیف یه سلول انفرادی هست. #ترانه_علیدوستی احتمالا توی سلول انفرادی اولی یا آخری بوده.
#هنگامه_قاضیانی رو میدونم همین سلول انفرادی اول راهرو بوده، بدترین سلولی که وجود داره، کنار دستشویی، بوی نم و کثافت میده…عقت میگیره

اما سلول‌های بین اینها فرق دارن، دیوار بین دو تا سلول رو برداشتن و بزرگ تر شده.
۱۴۰۱ تا نه نفر تو این سلول ها میخوابیدیم. پتوها (پتو که چه عرض کنم، کثافت بود) رو یکسره پهن میکردیم و کتابی میخوابیدیم، ۴۰۱ من چهل روزی تو یکی از این سلول ها بودم، هی پر و خالی میشد، من بالای اون توالت فرنگی خودم رو جا کرده بودم، حداقل یه طرفم دیوار باشه راحت تر بخوابم. مجبور بودم پام رو جمع کنم که بین توالت فرنگی و دیوار جا بشم. نمیدونم ۲۰۹ هیچوقت دیگه همچین جمعیتی رو به خودش دیده بود؟ غلغله بود
آذر ۹۹ که بازداشت شدم و بردنم همین سلول‌های ۲۰۹ بعد از ۱۵-۱۶ روز انفرادی، میخواستن از انفرادی درم بیارن کسی نبود که بیارن پیشم! یه تلوزیون اوردن تو سلول، گفتن از الان دیگه انفرادی نیستی، عمومی شدی :)
ولی ۴۰۱ واقعا آرزو داشتم انفرادی باشم اینقدر که شلوغ بود جای خواب نداشتیم…
برای خودم هم خیلی عجیبه، طول سلول فکر نمیکنم بیشتر از سه متر باشه، واقعا الان که حساب میکنم نمیتونم درک کنم هشت نفر چطوری تو سه متر جا میشد! یعنی کمتر از نیم متر برای هر نفر؟ باید به پهلو میخوابیدی
البته مشخصه این عکس قدیمیه، چون الان پنجره ای در کار نیست، روی پنجره یه سری ورق قلزی سوراخ سوراخ جوش دادن، در این حد میشه بیرون رو‌ببینی که بفهمی شبه یا‌ روز»


#بازداشتگاه_۲۰۹
#زندان_اوین
#زن_زندگی_آزادی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

نگرانی جدی از وضعیت یک زندانی دارای اختلال روانی شدید در زندان تهران بزرگ

خانواده یکی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان تهران بزرگ، با ارسال یادداشتی، نسبت به وضعیت خطرناک و نگران‌کننده یک زندانی دیگر که به گفته آنان به اختلال روانی شدید (اسکیزوافکتیو) مبتلاست، ابراز نگرانی کرده‌اند.
بر اساس این یادداشت، این زندانی بیش از یک سال است که در زندان تهران بزرگ نگهداری می‌شود؛ در حالی که از سال ۱۳۹۸ دچار جنون تشخیص‌داده‌شده بوده و بنا بر نظر پزشکی قانونی، فردی خطرناک برای خود اعلام شده است.

ادامه نگهداری او در شرایط عادی زندان، بدون مراقبت تخصصی، می‌تواند به آسیب جدی به خود یا وقوع یک فاجعه انسانی منجر شود.
به گفته این منبع، با وجود تشخیص رسمی پزشکی قانونی درباره وضعیت روانی این فرد، قاضی رسیدگی‌کننده همچنان حکم حبس صادر کرده و تاکنون هیچ اقدامی برای انتقال او به مرکز درمانی یا بیمارستان روان‌پزشکی انجام نشده است. این در حالی است که وی همچنان در بند عمومی، کنار سایر زندانیان و در سالن‌های عادی نگهداری می‌شود.

خانواده این زندانی با طرح این پرسش که «چرا فردی که خطرناک بودنش رسماً تأیید شده، باید در زندان عادی نگهداری شود؟» تأکید کرده‌اند که بی‌توجهی مسئولان قضایی و سازمان زندان‌ها می‌تواند مسئولیت مستقیم هرگونه آسیب احتمالی را متوجه آنان کند.
طبق قوانین داخلی ایران و همچنین تعهدات بین‌المللی، نگهداری افراد مبتلا به اختلالات شدید روانی در زندان‌های عمومی ممنوع بوده و این افراد باید تحت درمان تخصصی و در مراکز مناسب نگهداری شوند. با این حال، این یادداشت نشان می‌دهد که در عمل، این الزامات نادیده گرفته شده و رسیدگی مؤثری صورت نگرفته است.
خانواده این زندانی هشدار داده‌اند که اگر اقدامی فوری انجام نشود، ممکن است تنها پس از وقوع یک اتفاق جبران‌ناپذیر، مسئولان به فکر واکنش بیفتند؛ اتفاقی که به گفته آنان، از هم‌اکنون قابل پیش‌بینی و قابل پیشگیری است.

#زندان_تهران_بزرگ #حقوق_زندانی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

اعتصاب غذای بهفر لاله‌زاری، حقوقدان و زندانی سیاسی در زندان اوین، در اعتراض به تبعیض در ملاقات‌ها

بهفر لاله‌زاری، حقوقدان و زندانی سیاسی محبوس در بند ۷ زندان اوین، روز گذشته اعلام کرده است که از فردا (امروز) دست به اعتصاب غذای اعتراضی خواهد زد.
طبق اطلاعاتی که به دستمان رسیده او از امروز اعتصاب را آغاز کرده است.

این اعتصاب در اعتراض به تبعیض و برخوردهای سلیقه‌ای مسئولان زندان در زمینه ملاقات‌های حضوری و تماس‌های تلفنی زندانیان سیاسی انجام می‌شود.
بر اساس این گزارش، بهفر لاله‌زاری و شماری از زندانیان سیاسی بند ۷ زندان اوین، بدون ارائه توضیح شفاف و قانونی، مدت‌هاست که از حق ملاقات حضوری با خانواده‌های خود محروم شده‌اند؛ در حالی که این حق برای برخی دیگر از زندانیان برقرار است و سلیقه‌ای یا رابطه‌ای عمل می‌شود. این رویه تبعیض‌آمیز، نقض حقوق اولیه زندانیان و مغایر با آیین‌نامه سازمان زندان‌ها محسوب می‌شود.
بهفر لاله‌زاری دارای دختری یک‌ساله است که طی سه ماه گذشته از ملاقات و دیدار با پدر خود محروم مانده است. محرومیت یک کودک خردسال از دیدار با پدر، نگرانی‌های جدی درباره نقض حقوق کودک و آسیب‌های روحی و روانی ناشی از این تصمیمات سلیقه‌ای ایجاد کرده است.
در پی اطلاع مسئولان بند از قصد این زندانی سیاسی برای آغاز اعتصاب غذا در اعتراض به ممنوعیت ملاقات حضوری خود و برخی دیگر از زندانیان سیاسی، اکبر سیدی، معاون بند ۷ زندان اوین، واکنشی تند نشان داده است.
به گفته منابع مطلع، وی اعتصاب غذا را «بی‌اهمیت» دانسته و اظهار کرده است که حتی مرگ زندانی نیز برای او اهمیتی ندارد و تأکید کرده که اعطای ملاقات کاملاً به تصمیم شخصی او بستگی دارد.
اظهارات منتسب به معاون بند ۷ زندان اوین، نگرانی‌های جدی درباره امنیت جانی زندانیان سیاسی، نقض کرامت انسانی و اعمال قدرت سلیقه‌ای در زندان اوین را افزایش داده و می‌تواند مصداق رفتار غیرانسانی و ناقض حقوق بنیادین زندانیان تلقی شود.
اعتصاب غذای بهفر لاله‌زاری در اعتراض به این رفتارها، با هدف پایان دادن به تبعیض، توقف برخوردهای سلیقه‌ای و احقاق حقوق برابر برای تمامی زندانیان سیاسی انجام می‌شود.

#بهفر_لاله_زاری #بیانیه #اعتصاب_غذا #زندان_اوین #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

تداوم بازداشت هومن جلیل، دانشجوی دانشگاه چمران اهواز

هومن جلیل، ۲۲ ساله و دانشجوی دکترای حرفه‌ای دامپزشکی دانشگاه چمران اهواز، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در منطقه کیان‌پارسِ اهواز توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
بر اساس گزارش‌های دریافتی، بازداشت هومن جلیل با ضرب‌وشتم و اعمال خشونت همراه بوده است. این دانشجو از زمان بازداشت تاکنون در زندان شیبان اهواز نگهداری می‌شود و اطلاعات دقیقی درباره اتهامات مطرح‌شده علیه او و وضعیت حقوقی پرونده‌اش منتشر نشده است.

#هومن_جلیل #زندان_شیبان #دانشجو

@Tavaana_TavaanaTech

محمد شهریاری، زندانی محبوس در زندان چوبیندر قزوین، پس از یک‌ماه بازداشت و بی خبری ، اخیراً به سلول انفرادی منتقل شده است. بر اساس اطلاعات موجود، او در این مدت از حق ملاقات با خانواده، حتی ملاقات با مادرش، محروم مانده است.

پدر محمد شهریاری پیش‌تر فوت کرده و او تنها نان‌آور خانواده محسوب می‌شود. محرومیت از ملاقات و انتقال به انفرادی، نگرانی‌ها را درباره محمد شهریاری افزایش داده است.

زندانی دیگری به نام حمیدرضا رحمانی با اتهامات مشابه و ظاهراً در یک پرونده با محمد شهریاری، در زندان چوبیندر به سر می‌برد که آشنایانش در خصوص سرنوشت او نگران هستند.

احمیدرضا رحمانی ۳۸ ساله از قزوین صاحب رستوران دارکباب خیابان بابایی است، که با هجوم ماموران به مغازه‌اش بازداشت شده است.

طبق گزارش دریافتی، بازجویان از این دو زندانی اعتراف اجباری گرفته‌اند و فیلم‌هایی از حضورشان در اعتراضات را ضمیمه پرونده کرده‌اند. گفته می‌شود که اتهام انتسابی به این دو زندانی «محاربه» است و با توجه به وعده محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه مبنی بر صدور سریع حکم و اجرای آن، نگرانی‌ها درباره سرنوشت این دو بازداشت‌شده، افزایش یافته است.

#محمد_شهریاری #حمیدضا_رحمانی #زندان_چوبیندر



@Tavaana_TavaanaTech

ماموران جمهوری اسلامی و بازجوها همواره خانواده زندانیان سیاسی را ترغیب به سکوت می‌کنند. به‌ویژه گاهی با ظاهری خیرخواه، به اطرافیان زندانیان گمنام توصیه می‌کنند که برای حل سریع‌تر پرونده، اطلاع‌رسانی نکنند. اما سکوت خانواده و اطرافیان، دست بازجویان و ماموران را برای فشار بیش‌تر بر زندانیان، به‌ویژه زندانیان ناشناخته، باز می‌گذارد.

اطلاع‌رسانی درباره زندانیان و احکام صادرشده برای آنان، می‌تواند حمایت گسترده افکار عمومی از آن‌ها را در پی داشته باشد.
اگرچه اطلاع‌رسانی همیشه به یک نتیجه مشخص ختم نمی‌شود، اما تنها راه چاره برای برخورد با جمهوری اسلامی است. در نظر داشته باشیم که برخورد جمهوری اسلامی با شهروندان و کنشگران همواره با نقض حقوق آنان همراه است.

در یوتیوب:
https://www.youtube.com/watch?v=xUIgRZ_qHdU

#زندان #زندانی_سیاسی #حقوق_زندانی

@Tavaana_TavaanaTech