اخلاق در آینه‌ گفتگو
خرد عملی و هنر زیستن از منظر ارسطو

ارسطو، شاگرد برجسته افلاطون و آموزگار اسکندر مقدونی، با ارائه نظریه‌ای اخلاقی که بر پایه‌ «فضیلت» و «خرد عملی» (فرونسیس) بنا شده، یکی از بنیان‌گذاران اصلی اخلاق هنجاری در سنت فلسفه غرب به‌شمار می‌رود.

برخلاف افلاطون که اخلاق را به جهان مُثُل و ایده‌آل‌های انتزاعی پیوند می‌زد، ارسطو رویکردی زمینی‌تر، واقع‌بینانه و تجربه‌محور اتخاذ کرد. او در اثر مشهور خود، «اخلاق نیکوماخوس»، اخلاق را به‌مثابه «هنری برای زیستن خوب» تعریف می‌کند؛ هنری که نه با دستورالعمل‌های یک‌شبه، بلکه نیازمند پرورش تدریجی فضیلت‌ها در انسان و تصمیم‌گیری خردمندانه در موقعیت‌های گوناگون زندگی است.

از نظر ارسطو، انسان موجودی است اجتماعی و گفت‌وگومحور که شکوفایی حقیقی او تنها در بستر اجتماع و تعامل با دیگران ممکن می‌شود. او مفهوم «لوگوس» (گفتار و عقلانیت) را جوهر اصلی انسان می‌دانست و باور داشت که نوع بشر به‌واسطه توانایی‌اش در استدلال، گفتگو و داوری اخلاقی از دیگر موجودات متمایز می‌گردد.

بر این اساس، پرورش فضیلت‌های اخلاقی از راه فرمان‌های خشک یا اجبار حاصل نمی‌شود، بلکه در سایه گفت‌وگو، تربیت مدنی و مشارکت فعال در زندگی جمعی تحقق می‌یابد. گفت‌وگو در این اندیشه، نه صرفا ابزاری برای تبادل کلام، بلکه روشی اصیل برای زیستن و شناخت حقایق اخلاقی است.

هسته مرکزی اخلاق ارسطویی، ایده‌ درخشان «حد وسط» (Golden Mean) است: فضیلت همواره در میانه‌ افراط و تفریط جای دارد. برای نمونه، شجاعت حد میانه‌ میان ترسویی و بی‌پروایی است. انتخاب این حد وسط نیازمند خرد عملی و تامل است، نوعی عقلانیت موقعیت‌مند و منعطف که تنها در طول زمان و از طریق تجربه، گفتگوهای سازنده و تعاملات اجتماعی شکل می‌گیرد.

در این دیدگاه، گفتگو ابزاری زنده برای قضاوت اخلاقی و انتخاب بهترین راه عمل در پیچیدگی‌های زندگی واقعی است.

میراث ارسطو با تاکید بر پیوند ناگسستنی میان اخلاق، گفتگو و خرد جمعی، اخلاق را به فرآیندی پویا برای شکوفایی انسان بدل کرده که تا امروز در مباحث فلسفی، روان‌شناسی و آموزش مدنی حضوری کارآمد دارد.


#اخلاق #فلسفه #ارسطو #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

اعدام مجید آدینه؛ ادامه اجرای احکام مرگ علیه بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه

قوه قضاییه جمهوری اسلامی از اعدام مجید آدینه، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، خبر داد. این حکم در حالی اجرا شده که دستگاه قضایی اتهامات سنگینی علیه او مطرح کرده، اما اطلاعات شفافی درباره روند دادرسی، نحوه دفاع از اتهامات و دسترسی او به وکیل انتخابی منتشر نشده است.

خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه، اعلام کرد حکم اعدام مجید آدینه اجرا شده است. دستگاه قضایی اتهام این زندانی سیاسی را «اقدام عملیاتی به نفع اسرائیل و آمریکا و گروه‌های متخاصم و همکاری با آن‌ها علیه امنیت و منافع ملی» عنوان کرده است.

بر اساس روایت رسمی، مجید آدینه شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محدوده محمدشهر کرج توسط نیروهای سازمان اطلاعات سپاه استان البرز و همراه با فرد دیگری بازداشت شد.

میزان مدعی شده هنگام بازداشت یک قبضه کلت کمری، سه خشاب، ۳۰ فشنگ، دو شوکر، دو اسپری اشک‌آور، یک اره برقی شارژی و بطری بنزین کشف شده است. با این حال، بنا بر همین روایت، آدینه در بازجویی‌ها استفاده از سلاح کشف‌شده را رد کرده بود.

قوه قضاییه همچنین مدعی شده است که او فردی «آموزش‌دیده» بوده و با آگاهی از فراخوان‌های اسرائیل، آمریکا و گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی، با هدف براندازی در اعتراضات شرکت کرده است.

این ادعاها در حالی مبنای صدور مجازات برگشت‌ناپذیر اعدام قرار گرفته‌اند که اطلاعاتی درباره وکیل آدینه، نحوه برگزاری دادگاه، امکان دفاع مؤثر او و مستندات مستقل پرونده در دسترس افکار عمومی قرار نگرفته است.

اعدام مجید آدینه بخشی از روند گسترده‌تر اجرای احکام مرگ علیه بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه است. پیش از او نیز شماری از معترضان، اعدام شده‌اند.

جمهوری اسلامی از مجازات مرگ به‌عنوان ابزاری برای ایجاد هراس و سرکوب اعتراضات استفاده می‌کند و اعدام‌ها تداوم کشتار در خیابان هستند.

#مجید_آدینه_نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

ارسلان یزدانی، شهروند بهائی ساکن کرج، بازداشت و برای تحمل پنج سال حبس به زندان تهران بزرگ منتقل شد

ارسلان یزدانی، شهروند ۴۳ سالهٔ بهائی ساکن کرج، روز شنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۵، توسط نیروهای امنیتی در منزل خود بازداشت و برای اجرای حکم پنج سال حبس به زندان تهران بزرگ منتقل شد. مأموران هنگام بازداشت، شماری از وسایل شخصی اعضای خانواده، از جمله تلفن همراه و لپ‌تاپ، را نیز ضبط کردند.

آقای یزدانی پیش‌تر در آذرماه ۱۴۰۲، با رأی دادگاه تجدیدنظر، به شش سال حبس محکوم شده بود که پنج سال آن قابل اجراست.

او در ویدیویی که پیش از بازداشت ضبط کرده، با تأکید بر اینکه به دلیل بهائی بودن زندانی شده می‌گوید: «من، به اتهام عضویت، -به قول آقایان- در “فرقهٔ ضالهٔ بهائیت” به پنج سال حبس و به خاطر “تبلیغ علیه نظام” به یک سال حبس محکوم شده‌ام که پنج سال آن قابل اجراست.»

#ارسلان_یزدانی #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

شنبه ۳۱ مردادماه، مارال روشنی، نگار بدیعی، شیما سنایی و فاخره زاهدی، چهار شهروند بهائی، در ساری توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند. روز گذشته نیز خبر بازداشت ثریا منوچهرزاده، شهروند بهائی ساکن این شهرستان، منتشر شده بود. با احتساب این بازداشت، شمار شهروندان بهائی بازداشت‌شده در ساری به پنج نفر رسیده است.

از وضعیت و محل نگهداری این شهروندان، اتهامات مطرح‌شده علیه آنان و دلایل بازداشتشان اطلاعات دقیقی منتشر نشده است و خانواده‌های آنان در پی اطلاع از وضعیت عزیزانشان هستند.

جمهوری اسلامی طی سال‌های گذشته با بازداشت، صدور احکام سنگین، محرومیت‌های اجتماعی و محدودیت در تحصیل، اشتغال و فعالیت‌های مدنی، شهروندان بهائی را به دلیل باور دینی‌شان هدف قرار داده است.
استفاده از اتهامات عقیدتی و امنیتی برای برخورد با شهروندانی که فعالیت‌های مسالمت‌آمیز اجتماعی و دینی دارند، بخشی از سیاستی است که آزادی عقیده و حقوق بنیادین جامعه بهائی را به‌طور سیستماتیک نقض می‌کند.
@Tavaana_TavaanaTech

حسین شنبه‌زاده، ویراستار، مترجم و فعال شبکه‌های اجتماعی و زندانی سیاسی، در پرونده‌ای تازه به یک سال حبس تعزیری محکوم شده است.

اتهام مطرح‌شده علیه او در این پرونده «نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی» عنوان شده است. به گفته امیر رئیسیان، وکیل حسین شنبه‌زاده، این پرونده به یک پیام صوتی مربوط است که او از داخل زندان و به مناسبت روز تولدش برای دوستان خود ارسال کرده بود. این پیام پس از آن در فضای مجازی و برخی رسانه‌ها منتشر شده است.

وکیل شنبه‌زاده با اشاره به استناد دادگاه به نحوه انتشار این پیام در رسانه‌های خارج از کشور، این پرسش را مطرح کرده است که چگونه یک زندانی می‌تواند به دلیل نحوه انتشار محتوایی که توسط دیگران بازنشر شده، محکوم شود.

در رای بدوی دادگاه، انتشار فایل صوتی اظهارات حسین شنبه‌زاده و نحوه بازتاب آن در رسانه‌های خارج از کشور، از جمله مستندات صدور حکم عنوان شده است. این رای حضوری است و ظرف ۲۰ روز از زمان ابلاغ، امکان تجدیدنظرخواهی دارد.

حسین شنبه‌زاده از خردادماه ۱۴۰۳ در بازداشت به‌سر می‌برد و پیش‌تر نیز در پرونده‌ای دیگر مجموعا به ۱۲ سال زندان محکوم شده بود.
@Tavaana_TavaanaTech

امین هادوی، دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر دانشگاه تهران، حدود ۴۰ روز است که در بازداشت نیروهای امنیتی به‌سر می‌برد و همچنان اطلاعاتی درباره محل نگهداری و وضعیت او در دست نیست.

بازداشت این دانشجو در سکوت خبری صورت گرفته و دوستان و آشنایان او تا مدت‌ها از بازداشتش اطلاعی نداشتند. تاکنون جزئیات دقیقی درباره زمان و محل بازداشت، نهاد بازداشت‌کننده، اتهامات مطرح‌شده علیه او و محل نگهداری‌اش منتشر نشده است.

امین هادوی دانشجوی ورودی ۱۴۰۰ مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی، شریف، آریامهر، و دانشجوی فعلی مقطع کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر دانشگاه تهران است.

تداوم بازداشت امین هادوی و بی‌خبری از وضعیت او در شرایطی است که در ماه‌های اخیر، گزارش‌های متعددی از بازداشت، احضار و برخوردهای امنیتی و انضباطی با دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف ایران منتشر شده است.

جمهوری اسلامی در سال‌های گذشته بارها با بازداشت دانشجویان، تشکیل پرونده‌های قضایی و انضباطی و محرومیت از تحصیل، تلاش کرده است فضای دانشگاه را تحت کنترل امنیتی قرار دهد و از شکل‌گیری اعتراض و کنشگری مستقل دانشجویی جلوگیری کند.


@Tavaana_TavaanaTech

۳۱ مرداد ۱۴۰۵، جمعی از اعضای هیئت‌علمی دانشگاه صنعتی شریف با انتشار نامه‌ای سرگشاده با عنوان «برای شریف»، نسبت به روند رسیدگی به پرونده‌های انضباطی دانشجویان، صدور احکام اخراج و محرومیت از تحصیل و تشدید بی‌اعتمادی میان دانشجویان و مدیریت دانشگاه اعتراض کردند.

این استادان تأکید کرده‌اند که این نامه از سر دلسوزی برای دانشگاه و به‌عنوان «رنج‌نامه» اعضای خانواده شریف نوشته شده است.

در بخشی از این نامه آمده است:

«شاید یکی از دلایل مهم رفتارهای عصبی دانشجویان شریف در سال‌های اخیر، ناتوانی این معاونت در ایجاد ارتباط با طیف‌های مختلف فکری دانشجویان بوده باشد.»

امضاکنندگان با اشاره به صدور احکام کم‌سابقه اخراج و محرومیت از تحصیل برای دانشجویان معترض، نوشته‌اند:

«برای نخستین بار در تاریخ دانشگاه، یکی از ارکان دانشگاه، حکم اخراج دانشجو و محرومیت چهار ساله او از تحصیل را به دلایل انضباطی صادر کرد.»


@Tavaana_TavaanaTech

کامیار ملاکی، شهروند بهایی و دانشجوی ترم دوم مقطع کارشناسی مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند، به‌دلیل اعتقاد به آیین بهایی از دانشگاه اخراج شده و از ادامه تحصیل هم محروم شد.

به گزارش منابع حقوق بشری، کامیار ملاکی روز شنبه ۳۱ مردادماه ۱۴۰۵ به دفتر حراست دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند احضار شد و در جریان این احضار، نامه‌ای محرمانه که از تهران به دانشگاه ارسال شده بود، به او ابلاغ شد.

در این نامه، با استناد به عنوان «عدم احراز صلاحیت عمومی»، اخراج این دانشجو از دانشگاه و محرومیت او از ادامه تحصیل اعلام شده است. همچنین در کارنامه تحصیلی ملاکی، وضعیت «خروج دائم از تحصیل و منع از تحصیل به‌دلیل عدم احراز صلاحیت‌های عمومی» درج شده است.

بر اساس اطلاعات رسیده، این تصمیم مستقیما با اعتقاد کامیار ملاکی به آیین بهایی مرتبط است.


@Tavaana_TavaanaTech

پارادوکس رواداری
چرا برخی فیلسوفان معتقدند جامعه‌ باز باید در برابر ناشکیبایی، مرز داشته باشد؟


سال ۱۹۴۵، کارل پوپر در کتاب «جامعه‌ باز و دشمنان آن» پانویسی نوشت که بعدها به یکی از پرارجاع‌ترین بحث‌های فلسفه‌ سیاسی بدل شد: پارادوکس رواداری.

استدلال او این بود که اگر جامعه‌ای بدون هیچ مرزی به همه‌ عقاید بها بدهد، سرانجام باید به کسانی هم که هدفشان نابودی خود رواداری است میدان دهد. نتیجه، به گفته‌ پوپر، فروپاشی خود اصل تحمل خواهد بود، چرا که ناشکیبایان از فضای باز برای برچیدن آزادی دیگران بهره می‌برند. او تاکید داشت این استدلال به معنای سرکوب هر عقیده‌ ناخوشایند نیست، بلکه محدود است به مواردی که گروهی صریحا گفت‌وگوی عقلانی را رد می‌کند و مستقیم به خشونت یا حذف دیگری متوسل می‌شود.

جان رالز، فیلسوف سیاسی آمریکایی، در «لیبرالیسم سیاسی» زاویه‌ای محتاطانه‌تر گرفت. از نظر او، جامعه‌ عادل حق دارد آزادی گروه ناشکیبا را محدود کند، اما تنها زمانی که امنیت نهادهای آزاد واقعا در خطر باشد، نه صرفا به این علت که عقیده‌ای آزاردهنده یا نامتعارف به نظر می‌رسد.

این تمایز میان «تهدید واقعی برای نهاد آزادی» و «ناخوشایند عقیده» یکی از خطوط باریکی است که در عمل، تشخیصش کار ساده‌ای نیست.

هربرت مارکوزه از زاویه‌ای دیگر وارد شد. در مقاله‌ «رواداری سرکوبگر» (۱۹۶۵) نوشت رواداری بی‌قید و شرط گاهی نه ابزار آزادی، بلکه ابزار حفظ وضع موجود و نابرابری‌های پنهان آن می‌شود. وقتی صداهای قدرتمند و ضعیف را در یک ترازو می‌گذاریم و «بی‌طرفی» می‌نامیم.

آنچه این سه نگاه مشترک دارند، نه یک نسخه‌ نهایی، بلکه اذعان به این واقعیت است که رواداری بدون هیچ مرزی نمی‌تواند خودش را حفظ کند و تعیین آن مرز، همچنان یکی از پرمناقشه‌ترین پرسش‌های فلسفه‌ سیاسی مدرن باقی مانده است.


#رواداری #پذیرش #تکثر #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

مریم یحیوی: حمزه سواری، پس از ۲۱ سال زندان، هنوز زندگی را دوست دارد

مریم یحیوی، زندانی سیاسی سابق، به مناسبت تولد حمزه سواری، زندانی سیاسی عرب اهوازی، از ۲۱ سال حبس، اعدام دو برادر و مرگ پدر و مادر او در سال‌های زندان نوشته است؛ رنج‌هایی که به گفته او نتوانسته‌اند امید و عشق به زندگی را از حمزه بگیرند: «حق انتخاب را از او گرفتند؛ اما نتوانستند رؤیاهایش را بکشند.»

متن این یادداشت به شرح زیر است:

«🕊✌️. برای حمزه سواری، که هنوز زندگی را دوست دارد نمی‌دانم برای آدمی که بیست‌ویک سال از زندگی‌اش را پشت دیوارهای زندان گذرانده، باید تولد را تبریک گفت یا نه؛ و اگر باید گفت، چطور باید گفت.؟ برای حمزه‌ای که وقتی فقط نوزده سال داشت، به همراه دو برادرش بازداشت شد و دو سال بعد، شاهد اعدام هر دو برادرش بود. برای حمزه‌ای که پدر و مادرش را هم در این سال‌های زندان از دست داد و حتی اجازه ندادند بعد از بیست سال، آخرین وداعش را در خاکسپاری با آنها داشته باشد. برای او که از کوت‌عبدالله آمده؛ از جایی در اهواز، از میان فقر و محرومیت؛ از جایی که خیلی‌ها پیش از آنکه آدم‌ها را ببینند، فقرشان را می‌بینند و هویتشان را نادیده می‌گیرند. شاید خیلی‌ها فکر کنند چنین سال‌هایی باید آدم را از پا بیندازد. اما هنوز وقتی حالش را می‌پرسی، با همان صدای گرم و دلنشین و ته‌لهجه عربی‌اش می‌گوید: «خوبم، شکر خدا... خوبِ تپل‌مپل :)» و من فکر می‌کنم همین جمله، خودش زندگی است. چه مقاومتی پشت این زندگی خوابیده که بیست‌ویک سال زندان، اعدام دو برادر و مرگ پدر و مادر هم نتوانسته این امید به زندگی را از او بگیرد. برای او که هنوز زندگی را دوست دارد. و من گاهی با خودم فکر می‌کنم این مقاومت چه زیباست؛ اینکه مقاومت فقط فریاد و مشت گره‌کرده نیست. مقاومت یعنی هنوز بتوانی برای یک گربه بی‌پناه غذا تهیه کنی؛ اگر گربه‌ای مریض شد، به فکر درمانش باشی و دنبال کسی بگردی که بیرون از زندان از او مراقبت کند. مقاومت یعنی هنوز بتوانی یک تکه چوب را برداری و از دلش یک تابلوی زیبا بیرون بکشی. هنوز کتاب بخوانی، والیبال بازی کنی، غذا درست کنی، با هم‌بندی‌ها بحث و گفت‌وگو کنی و گاهی تلاش کنی آدم‌های خسته و زخمی اطرافت را بخندانی. حمزه، با همه چیزهایی که از او گرفته‌اند، هنوز زندگی را دوست دارد. و شاید همین، بزرگ‌ترین چیزی باشد که نتوانسته‌اند از او بگیرند. حق انتخاب را از او گرفتند؛ اما نتوانستند رؤیاهایش را بکشند. او هنوز دوست دارد روزی معلم شود. هنوز دلش می‌خواهد ازدواج کند. هنوز رؤیای داشتن یک دختر کوچک را دارد. و من چقدر دلم می‌خواهد یک روز، به جای اینکه صدایش را از پشت دیوارهای زندان بشنوم، او را در میان زندگی ببینیم؛ در کنار آدم‌هایی که دوستشان دارد، در میان خیابان‌ها، در خانه‌ای که خودش انتخاب کرده و در روزهایی که دیگر شمارششان با سال‌های زندان نیست.

 حمزه سال‌هاست بهای چیزی را می‌دهد که هیچ انسانی نباید برایش مجازات شود: برای عقیده‌اش، برای هویتش و برای اینکه از جایی آمده که محرومیت و تبعیض سهم بزرگی از زندگی مردمش بوده است.و دردناک‌تر اینکه گاهی ظلم فقط از سوی حکومت نیست؛ نادیده گرفتن هویت و ریشه‌های مردمی مثل حمزه، از سوی بخشی از جامعه هم زخمی است که نباید ساده از کنار آن گذشت.امروز اما نمی‌خواهم تولدش را با شمارش همه چیزهایی که از او گرفته‌اند تمام کنم.می‌خواهم از چیزهایی بگویم که هنوز دارد؛ از آنچه هم‌بندیانش راوی ناگفته‌های بیست‌ویک ساله آن هستند.از قلب مهربانش و خنده‌هایش؛از دست‌هایی که هنوز می‌سازند و ذهنی که هنوز می‌خواند و فکر می‌کند؛از گربه‌هایی که شاید اگر زبان داشتند، می‌گفتند چقدر دوستش دارند؛از رؤیاهایی که بعد از بیست‌ویک سال هنوز نمرده‌اند؛و از امیدی که هنوز در وجودش زنده است.حمزه، با تمام زخم‌هایش، هنوز آدم‌ها را دوست دارد.رفیق عزیزم،امروز تولد توست.ما نمی‌توانیم همه سال‌هایی را که از تو گرفته‌اند پس بگیریم.نمی‌توانیم جای خالی برادرانت را پر کنیم و پدر و مادرت را دوباره به تو برگردانیم.نمی‌توانیم رفقایی را که سال‌ها در کنارشان زندگی کردی و به چوبه‌های دار سپرده شدند، دوباره به زندگی برگردانیم.اما می‌توانیم یادت بیاوریم که فراموش نشده‌ای.که بیرون از آن دیوارها، آدم‌هایی هستند که تو را می‌شناسند؛نه با شماره پرونده‌ات،نه با حکم حبست،نه با عنوان «زندانی»؛بلکه با نام خودت:حمزه.همان پسر کوت‌عبدالله،همان رفیق ناب روزهای سخت.برای آزادی‌ات؛برای سال‌هایی که در زندان‌های کارون، رجایی‌شهر و قزل‌حصار سپری کردی؛برای رؤیاها و رنج‌هایت؛و برای تمام سال‌هایی که باید بیرون از زندان زندگی کنی...تولدت مبارک، رفیق من.»

#حمزه_سواری

@Tavaana_TavaanaTech

سانسور درونی‌شده
وقتی خودمان، پیش از هر نهاد بیرونی، فکر خود را محدود می‌کنیم

میشل فوکو در «مراقبت و تنبیه» (۱۹۷۵) از استعاره «پانوپتیکون» (طرح معماری زندان سراسربین طرحی از جرمی بنتام) بهره گرفت، زندانی حلقوی که در آن هیچ زندانی نمی‌داند در هر لحظه زیر نظر است یا نه، اما همین احتمال دیده‌شدن کافی است تا رفتارش را خودش تنظیم کند.

فوکو این سازوکار را فراتر از معماری زندان بسط داد: در جامعه‌ای که نظارت بالقوه و پراکنده است، افراد به‌تدریج ناظر درونی خودشان می‌شوند و نیازی به سرکوب مستقیم باقی نمی‌ماند.

الیزابت نوئل-نویمان، پژوهشگر آلمانی ارتباطات، در نظریه‌ «مارپیچ سکوت» (۱۹۷۴) داده‌های تجربی متفاوتی ارائه داد: افراد پیش از بیان یک عقیده، ناخودآگاه فضای اطراف را می‌سنجند و اگر احساس کنند دیدگاهشان در اقلیت است یا با هنجار غالب همخوانی ندارد، ترجیح می‌دهند سکوت کنند.

این سکوت‌های تکرارشونده، خودشان به بخشی از فضای غالب بدل می‌شوند و اقلیت واقعی را حتی خاموش‌تر می‌کنند، چرخه‌ای که نویمان آن را مستقل از سرکوب مستقیم دولتی می‌دانست.

تیمور کوران، اقتصاددان و نظریه‌پرداز آمریکایی ترک‌تبار، مفهوم «کژنمایی ترجیحات» (Preference Falsification) را در کتاب «دروغ‌های خصوصی، حقایق همگانی» (۱۹۹۵) صورت‌بندی کرد: انسان‌ها در نظام‌های پرهزینه برای مخالفت، عقیده‌ واقعی خود را پنهان و نسخه‌ای پذیرفته‌شده از آن را ابراز می‌کنند.

کوران نشان داد این وضعیت می‌تواند سال‌ها پایدار بماند، تا لحظه‌ای که یک رویداد کوچک، آستانه‌ سکوت جمعی را می‌شکند و تغییری ناگهانی و غیرقابل‌پیش‌بینی رقم می‌زند، پدیده‌ای که او آن را در تحلیل فروپاشی نظام‌های سیاسی به‌کار برد.

آنچه این سه چارچوب فکری به ما نشان می‌دهند، آن است که سانسور همیشه از بیرون تحمیل نمی‌شود، بلکه گاهی خروجی محاسبه‌ای است که هر فرد، آگاهانه یا ناخودآگاه، درباره هزینه‌ «گفتن» انجام می‌دهد.

#سانسور #آزاداندیشی #آزادی_عقیده #آزادی_بیان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

دهمین روز اعتصاب داروی یاشار تبریزی؛ مسئولان زندان داروهای تجویزشده را تحویل نمی‌دهند

همسر یاشار تبریزی، زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی تبریز، از ادامه اعتصاب داروی او برای دهمین روز خبر داده و نوشته است که با وجود معاینه او توسط پزشک قلب و تجویز مجدد دارو، مسئولان زندان از تحویل داروهایش خودداری می‌کنند. او هشدار داده است که در صورت بروز هرگونه اتفاق برای همسرش، مسئولیت آن بر عهده مسئولان زندان خواهد بود.

همسر یاشار تبریزی با انتشار مطلبی درباره آخرین وضعیت این زندانی سیاسی اعلام کرد که اعتصاب داروی او وارد دهمین روز شده و تاکنون به خواسته‌هایش رسیدگی نشده است.

به نوشته او، چند روز پیش پزشک قلب یاشار تبریزی را در زندان معاینه و بار دیگر برای او دارو تجویز کرده است، اما با وجود نسخه پزشک، داروهای تجویزشده همچنان در اختیار این زندانی قرار نمی‌گیرد.

همسر یاشار تبریزی نوشته است: «هر اتفاقی برای همسرم بیفتد، مقصرش مسئولان زندان هستند.»

بر اساس این نوشته، یاشار تبریزی در اعتراض به «عدم رسیدگی منظم و ناقص دارویی»، آنچه «شکنجه و شرایط بحرانی زندان» خوانده شده و همچنین رعایت نشدن اصل تفکیک جرائم دست به اعتصاب دارو زده است.

او همچنین به انتقال بیش از ۵۰ زندانی معترض به سالن‌های محل نگهداری زندانیان جرائم عمومی اعتراض دارد.


#یلشار_تبریزی

@Tavaana_TavaanaTech