سوزان سانتاگ، نویسنده‌ای که دو بار سرطان را شکست داد

سوزان سانتگ با نام اصلی سوزان رزنبلت در ۱۶ ژانویه ۱۹۳۳ در شهر نیویورک از پدر و مادری یهودی به دنیا آمد. پنج ساله بود که پدر بر اثر ابتلا به سل درگذشت و مادر چند سال بعد با ناتان سانتاگ ازدواج کرد. هر چند هیچ‌گاه ناپدری او را رسما به فرزندخواندگی نپذیرفت اما نام خانوادگی سانتاگ بر سوزان و خواهرش ماندگار شد.
او در دانش‌گاه‌های برکلی و شیکاگو در رشته‌های فلسفه و ادبیات و رمان‌نویسی ادامه‌ تحصیل داد.
اولین کتابی که سوزان را به سوی خود کشید، کتاب ماری کوری بود.
«وقتی تقریبا شش ساله بودم، زندگی‌نامه مادام کوری را به قلم دخترش، ایو کوری، خواندم. اول خیال کردم شیمی‌دان بشوم. سپس، مدتی طولانی، یعنی بیشتر دوران کودکی‌ام، می‌خواستم فیزیک‌دان شوم. اما ادبیات مرا در خود غرق کرد. آنچه در واقع دلم می‌خواست تجربه همه‌گونه زندگی بود، و به نظر می‌رسد زندگی یک نویسنده همه این‌ها در خود داشته باشد.»
سانتاگ شیفته عکاسی بود و می‌گفت:
«عکاسی هم‌آغوشی‌ای قهرمانانه با جهان مادی است.»
هرچند سانتاگ نویسنده‌ای چپ‌گرا بود و از انقلاب‌های مارکسیستی هم دفاع می‌کرد، این‌گونه نبود که همواره مدافع مارکسیست‌ها باشد. برای نمونه در سال ۱۹۸۲ در جلسه‌ای در تالار شهر نیویورک برای اعتراض به سرکوب جنبش مقاومت لهستان اعلام کرد که
«کمونیسم همان فاشیسم است و فقط ظاهری انسانی دارد.»
او همیشه منتقد چپ‌هایی بود که همواره در برابر جنایات استالین و آدم‌کشی‌های آن نظام سکوت می‌کردند.

درباره او بیش‌تر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Susan_Sontag

#سوزان_سانتاگ
#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

کوثر افتخاری از مصدومان شلیک عامدانه به چشم‌ها در سرکوب خیزش انقلابی ۱۴۰۱، در سالگرد مصدوم شدنش نوشت:

«‏دو سال شد که من جهان را با یک چشم می‌بینم.
دو سالیست که پارادوکسی سهمگین در زندگیم فغان می‌کند.
گاه و بیگاه ساعت‌ها در آینه ساکت می‌مانم که کجاست آن چشم زیبایم.
من و این زخم سنگین که در این دو سال در انزوایی روز را به شب رسانده‌ایم و شب را با چنبره‌ای از تاریکی سهمگین سحر کرده‌ایم.»

گفتگوی توانا با کوثر افتخاری را اینجا ببینید:
https://tavaana.org/friday-30/

#کوثر_افتخاری #چشم_برای_آزادی #نه_به_جمهورى_اسلامى #زن_رندگی_آزادی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

امروز روز جهانی دختر است. یادی کنیم از «ایران»، دختر زندانیان سیاسی رضوانه احمدخان‌بیگی و بهفر لاله‌زاری، که روز هشتم مهر ماه به دنیا آمد.

مادرش تا آخرین روزهای نزدیک زایمان در زندان بود و به او سه ماه توقف حکم داده‌اند (مرخصی ندادند تا از مدت محکومیت او کم نشود) و او باید چند ماه دیگر به زندان برگردد، به احتمال زیاد همراه با نوزادش. در این صورت نوزادش تا پایان حکم مادرش در زندان خواهد بود.

رضوانه احمدخان بیگی و همسرش بهفر لاله زاری در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۴۰۲ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند و به زندان‌های قرچک ورامین و سپس اوین منتقل شدند. آنها در دی ماه همان سال به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی و تبلیغ علیه نظام به ۱۰ سال زندان محکوم شدند. این حکم در اسفندماه تأیید شد و سپس به ۲۰ ماه کاهش یافت. هر دو پیش‌تر نیز سابقه بازداشت و حبس داشته‌اند.

#رضوانه_احمدخانبیگی #روز_دختر #ایران #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech