جمشید عزیزی:
نه به اعدام؛ کشور ما باید با شعر و موسیقی‌اش شناخته شود، نه با دار


جمشید عزیزی، زندانی سیاسی زندان لاکان رشت که این روزها در مرخصی به سر می‌برد، با انتشار ویدیویی در شبکه‌های اجتماعی از وضعیت محکومان به اعدام و شرایط درمانی بحرانی زندانیان سیاسی این زندان سخن گفت و با تاکید بر اینکه «حکم اعدام غیرانسانی و غیر‌ بازدارنده است»، نسبت به اجرای احکام در استان گیلان هشدار داد.

شکستن حکم اعدام شریف محمدی و صدور حکم تازه «سورئالیستی»

عزیزی در ابتدای صحبت‌هایش به وضعیت شریف محمدی اشاره کرد و گفت:
«خبر خوب این بود که حکم اعدام ایشان شکست؛ اما خبر بد این که یک حکم سی‌ساله غیرواقع‌بینانه و سورئالیستی صادر شده که هنوز نتوانسته‌ایم هضمش کنیم.»

او سپس درباره زندانیان سیاسی بند «میثاق» در لاکان گفت که سه نفر هم‌اکنون زیر حکم اعدام‌اند:

منوچهر فلاح به اتهام «محاربه» به‌خاطر انفجار یک ترقه صوتی در اعتراض به اعدام‌ها؛ خسارت این اقدام بنابر گفته عزیزی تنها «چهارده میلیون و ششصد هزار تومان» بوده است.

پیمان فرح‌آور که به اتهام «محاربه و بغی» دو حکم اعدام دریافت کرده است.

یعقوب درخشان که «به‌خاطر ردوبدل شدن چند پیام» با اتهام «بغی» به اعدام محکوم شده است.

عزیزی همچنین به زهرا شهباز طبری و شریفه محمدی در بند نسوان اشاره کرد.

او تأکید کرد:
«طبق قانون همین جمهوری اسلامی، جرم هیچ‌کدام از این‌ها در حد اعدام نیست.»

عزیزی در بخش دیگری از سخنانش از وضعیت درمانی زندانیان گفت:

منوچهر فلاح: درد شدید معده، غده‌های چربی بزرگ روی دست، نیاز فوری به آندوسکوپی و درمان خارج از زندان.

پیمان فرح‌آور: دردهای شدید شکمی پس از برداشتن کیسه صفرا، ضعف چشم و نیاز به درمان بیرون زندان.

یعقوب درخشان: مشکلات پروستات و کلیوی که مانع خواب شبانه شده و نیازمند درمان فوری خارج از زندان است.

او افزود:
«امکانات بهداری در حدی نیست که بتواند وضعیت بچه‌ها را درمان کند.»

هشدار درباره تبعات اجرای احکام اعدام

جمشید عزیزی گفت:
«اجرای هرگونه حکم اعدام، مخصوصاً برای زندانیان سیاسی، مخصوصاً در استان گیلان، یک اشتباه فاحش سیاسی و امنیتی است که تبعاتش نامشخص است.»

او صحبت‌هایش را با این جمله کلیدی به پایان رساند:
«کشور ما باید به خاطر شعر، ادبیات، موسیقی و تاریخش شناخته شود، نه به خاطر حکم غیرانسانی اعدام.»

و سپس شعارش را تکرار کرد:
«نه به اعدام. نه به اعدام. نه به اعدام.»

#نه_به_اعدام #پیمان_فرح_آور #منوچهر_فلاح #یعقوب_درخشان #زهرا_شهباز_طبری #شریفه_محمدی #زندان_لاکان_رشت #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

احمدرضا حائری، زندانی سیاسی محبوس در زندان قزلحصار، در بیانیه‌ای بازداشت فعالان مدنی را در مراسم یادبود خسرو علیکردی محکوم کرد و خواهان آزادی فوری همه بازداشت‌شدگان شد. در بخشی از این بیانیه آمده است:
«انسان با هم‌نوع خود نمی‌تواند چنین کند، و اینها از ۸۸ آموختند که بسیاری از نیروهای‌شان هنوز ذره‌ای انسانیت دارند و برای همین رفتند سراغ اوباش و گردان از اراذل و اوباش تشکیل دادند تا امروز بتوانند بدن عالیه را با وجود بیماری، زیر سم ستوران خالی از انسانیت‌شان لگدمال کرده و بازداشت کنند، همان ستورانی که بدن نرگس و بقیه را آماج کین‌توزی ارباب قرار داده و ضرب‌وجرح کردند و به خانواده داغذار علیکردی نیز رحم نکردند؛ اما صدای حقیقت از پس عوعوی سگان قلاده پاره کرده شما شنیده می‌شود.»
#احمدرضا_حائری
#زندان_قزلحصار
شنبه ۲۲ آذر ۱۴۰۴
@ahmadreza_haeri

#بیانیه #خسرو_علیکردی #یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

اعتراض آرمین خدایاری به احکام اعدام زندانیان در زندان لاکان رشت

#آرمین_خدایاری، زندانی سیاسی سابق محبوس در زندان لاکان رشت، با انتشار پیامی نسبت به احکام ناعادلانه اعدام صادرشده برای هم‌بندی‌هایش اعتراض کرد.
او با تأکید بر مخالفت با مجازات اعدام، خواستار لغو احکام صادره برای کریم خجسته، ‌پیمان فرح‌آور و منوچهر فلاح شد و صدور چنین احکامی را مصداق نقض آشکار حق حیات و عدالت دانست.


#نه_به_اعدام #نه_به_جمهورى_اسلامى #کریم_خجسته #پیمان_فرح_آور #منوچهر_فلاح #یعقوب_درخشان #زندان_لاکان_رشت #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جهنم است بی تو زندگی
ای شعر! رویای مرمت انسان
تو را می‌نویسم و
در آستین تمام دنیا
دنبال دستی می‌گردم
که گلوله را
به پرچمی سفید تبدیل کند
شعبده‌ای چنین را دوست دارم


۲۵ آذر، زادروز زنده‌یاد بکتاش آبتین

بکتاش آبتین، هنرمند، شاعر، مستندساز و عضو کانون نویسندگان ایران بود او در سال ۱۳۹۹ به اتهام «تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت ملی» به ۶ سال حبس محکوم شد.
با آن‌که در دوران حبس دو بار به کووید-۱۹ مبتلا شد؛ مسئولان زندان از اعزام بکتاش آبتین به بیمارستان خودداری کردند. در نهایت پس از وخیم‌ترشدن حال جسمی‌اش، او را به بیمارستان طالقانی منتقل کردند. در بیمارستان با پابند و زنجیر به تخت، بسته شده بود.
در آن زمان به دلیل اقدام دیرهنگام زندان در اعزام بکتاش آبتین به بیمارستان، زمان مفید برای اقدام درمانی این شاعر از دست رفته بود. پس از آن خانواده بکتاش آبتین او را به بیمارستان ساسان انتقال دادند بکتاش در همین بیمارستان درگذشت. به گفته منابع مطلع کادر درمانی این بیمارستان از هیچ کمکی فروگذار نکرده‌بودند با این حال به دلیل محرومیت پزشکی در زندان و اقدام دیرهنگام برای درمان این زندانی سیاسی، متاسفانه جان عزیز بکتاش از دست رفت.

چند بکتاش آبتین دیگر در زندان هستند؟ محرومیت از حق درمان شکنجه‌ای است که جمهوری اسلامی به‌خصوص در حق زندانیان سیاسی انجام می‌دهد.
یاد بکتاش آبتین گرامی باد

هم اینک پوران ناظمی، عالیه مطلب‌زاده، نرگس محمدی، علی آدینه‌زاده از جمله زندانیانی هستند که تازه بازداشت شده‌اند و نیاز به مراقبت پزشکی دارند.
زندانیان دیگری چون فاطمه سپهری، ابوالفضل قدیانی، جواد لعل محمدی، مهران رئوف، حوریه ضیایی، زینب جلالیان، عباس واحدیان شاهرودی، هاشم خواستار، یونس آزادبر و ده‌ها زندانی دیگر در شرایط نامناسبی در زندان‌ها هستند و باید آزاد شوند


#نه_به_جمهوری_اسلامی
#بکتاش_آبتین
#زندانی
#زندان
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

انتقال اجباری ناظم بریهی به سلول انفرادی در چهارمین روز اعتصاب غذا

چهار روز از اعتصاب غذای ناظم بریهی، زندانی سیاسی اهوازی محبوس در زندان شیبان اهواز، گذشته بود که نیروهای گارد زندان با خشونت وارد بند ۵ شدند و او را پس از ضرب‌وشتم، به‌طور اجباری به سلول انفرادی منتقل کردند.

ناظم بریهی در برابر انتقال به انفرادی مقاومت کرده است، اما مأموران پس از ضرب‌وشتم شدید، دست‌ها و پاهای او را بسته و به زور از بند خارج کردند. این اقدام در حالی صورت گرفت که او پیش‌تر در نامه‌ای رسمی خطاب به رئیس زندان شیبان هشدار داده بود انتقال به انفرادی، به‌ویژه در شرایط اعتصاب غذا، جانش را در معرض خطری جدی قرار می‌دهد.

با وجود این هشدارها، مقامات زندان نه‌تنها به وضعیت جسمی و مطالبات قانونی این زندانی سیاسی بی‌اعتنا هستند، بلکه با افزایش فشارهای امنیتی، عملاً او را در وضعیتی به‌مراتب خطرناک‌تر قرار دادند.

ناظم بریهی اکنون در سلول انفرادی و در حالی به اعتصاب غذای خود ادامه می‌دهد که از بیماری‌های مزمن، از جمله مشکلات کلیوی، التهاب مفاصل و دردهای مستمر رنج می‌برد. منابع حقوق بشری نسبت به وضعیت جسمی و روانی او هشدار داده و تأکید کرده‌اند ادامه اعتصاب غذا در شرایط انفرادی و پس از ضرب‌وشتم، خطر جانی فوری به همراه دارد.

ناظم بریهی، فعال مدنی عرب اهوازی اهل حمیدیه و متولد ۱۳۶۵، در ۱۹ شهریور ۱۳۸۴ به همراه شش فعال مدنی دیگر بازداشت شد. او پس از ماه‌ها بازجویی و شکنجه، ابتدا به اتهام‌های «اقدام علیه امنیت ملی»، «افساد فی‌الارض» و «محاربه» به اعدام محکوم شد؛ حکمی که نهایتاً از سوی دیوان عالی کشور نقض و به حبس ابد کاهش یافت. او طی بیش از دو دهه زندان، همواره از حق مرخصی محروم بوده و بارها نسبت به وخامت وضعیت جسمی خود هشدار داده است.

- کارون

ناظم را فراموش نکنیم.

در این روزهای تاریک، او با بدنی رنجور و جانی در خطر، تنها به این امید زنده است که صدایش بیرون از این دیوارها خاموش نشود.

زندان شیبان قتلگاهی است که در آن جان و کرامت زندانیان، نه بر اساس قانون، بلکه با اراده رئیس زندان و خشونت مأموران، لحظه‌به‌لحظه در معرض نابودی قرار دارد.

از صفحه ریما شیرمحمدی
Rsheermohammadi

#ناظم_بریهی
#زندان_شیبان #سلول_انفرادی #دو_دهه_حبس #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

هشدار نسرین ستوده درباره شیوع گال در بند ۷ اوین و ممانعت از اعزام درمانی زندانیان سیاسی

نسرین ستوده، وکیل و زندانی سیاسی سابق، با انتشار متنی در صفحه اینستاگرام خود از وضعیت نگران‌کننده زندانیان سیاسی در زندان اوین، به‌ویژه همسرش رضا خندان، خبر داد. او همچنین تصویری را منتشر کرده که به گفته‌اش نقاشیِ مهرداد گریوانی است؛ زندانی سیاسی‌ای که به همراه رضا خندان، هر دو اکنون در زندان اوین محبوس هستند.

ستوده در این متن نوشته است که در میان انبوه خبرهای بد، امروز مشخص شده تعدادی از زندانیان بند ۷ زندان اوین ـ بندی که زندانیان سیاسی مرد در آن نگهداری می‌شوند ـ به بیماری مسری گال مبتلا شده‌اند و شماری از آنان به قرنطینه بند منتقل شده‌اند. به گفته او، به نظر می‌رسد این بیماری همراه با زندانیانی که از زندان تهران بزرگ منتقل شده‌اند، به اوین راه یافته است.

او با انتقاد از عملکرد مسئولان زندان تأکید کرده است که زندان اوین، به جای انجام وظایف خود در زمینه حفظ بهداشت و کنترل بیماری‌های واگیردار، همچنان به «کنترل بیمارگونه» ادامه می‌دهد؛ کنترلی که شامل بستن سالن‌ها، ممانعت از دسترسی آزاد زندانیان به کتابخانه، سالن ورزشی و دیگر امکانات محدود زندان است.

نسرین ستوده همچنین نوشته است که در ادامه همین سیاست‌های سرکوب و کنترل، مسئولان زندان از اعزام دو زندانی، شهریار براتی و رضا خندان، به بیمارستان جلوگیری کرده‌اند، چرا که این دو زندانی حاضر نشده‌اند لباس زندان بپوشند. او در ادامه متن خود خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی شده و تأکید کرده است که جواد علی‌کردی و بازداشت‌شدگان مراسم یادبود خسرو علی‌کردی باید آزاد شوند. ستوده همچنین بر لزوم رسیدگی به مرگ مشکوک خسرو علی‌کردی تأکید کرده و نوشته است: «نه به سرکوب زندانیان سیاسی، نه به قتل مخالفان.»


#شهریار_براتی #رضا_خندان #زندان_اوین #نسرین_ستوده #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

«۵هزارتومان و ۲ کله‌قند آوردند و گفتند دیشب دختران شما را عقد کردیم»

در این فایل صوتی، خانم پوران ناظمی، فعال مدنی، برای نخستین بار با جزییات از رنج‌هایی که در زندان جمهوری اسلامی در دهه شصت، هنگامی که کودکی بیش نبود، متحمل شد، سخن می‌گوید.

این فایل بخشی از برنامه شماره ۶۴ کلاب هاوس تاریخ شفاهی حقوق بشر است که در تاریخ دوم جون ۲۰۲۳ با مدیریت آقای سعید دهقان، حقوقدان، برگزار شده است. این مجموعه برنامه‌ها قرار است بعدها پس از پیاده‌شدن، به صورت یک کتاب منتشر شود.
این بخش از برنامه با پیشنهاد و اجازه آقای دهقان، توسط آموزشکده توانا منتشر می‌شود.


آنچه باید درباره پوران ناظمی بدانیم
جان پوران ناظمی، فعال مدنی و از بازداشت‌شدگان مراسم هفتم خسرو علی‌کردی، به دلیل شرایط جسمی، بیماری و پرونده قضایی باز و سنگینی که دارد، در وضعیت پرخطر قرار گرفته است.
پوران ناظمی فعال مدنی، شاعر و نویسنده‌ای است که سال‌ها در حوزه‌های مختلف اجتماعی از جمله حمایت از زندانیان سیاسی، توانمندسازی زنان و حمایت از کودکان، به‌ویژه در مناطق جنوب‌شرق ایران، فعالیت مستمر داشته است. او از مخالفان مجازات اعدام و یکی از امضاکنندگان بیانیه ۱۴ فعال سیاسی برای استعفای علی خامنه‌ای به شمار می‌رود. ناظمی از دوران نوجوانی بارها به دلیل فعالیت‌های مدنی احضار و بازداشت شده و در سال‌های اخیر نیز در تجمع‌های اعتراضی مختلف، از جمله حمایت از زندانیان سیاسی، اعتراض به سرکوب معترضان خوزستانی و مخالفت با طالبان، بازداشت شده است. در جریان یکی از این بازداشت‌ها، او به‌شدت مجروح شد.
در مهرماه ۱۴۰۱ و هم‌زمان با جنبش «زن، زندگی، آزادی»، پوران ناظمی بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. پس از آزادی در بهمن همان سال، هنگام ملاقات با پدر بیمارش در بیمارستان، به همراه خواهرش با خشونت و تعرض جنسی بازداشت شد و چند روز بعد با تودیع وثیقه آزاد گردید. دادگاه انقلاب جیرفت در شهریور ۱۴۰۲ او را با اتهام‌هایی از جمله محاربه و افساد فی‌الارض مواجه کرد؛ اتهام‌هایی که باعث شد او از حضور در دادگاه‌های جمهوری اسلامی خودداری کند و نزدیک به دو سال به‌صورت مخفیانه زندگی کند. با این حال، ناظمی در این دوره نیز فعالیت‌های مدنی خود را متوقف نکرد. مستند «پناهگاه ۲۵» بر پایه همین مقطع از زندگی او ساخته شده است.
پوران ناظمی در بهمن ۱۴۰۳ اعلام کرد که به دلیل افشاگری درباره فساد مسئولان در جنوب کرمان، از سوی نهادهای امنیتی «مهدورالدم» معرفی شده است. با وجود این‌که تصور می‌شد پرونده او در شهریور ۱۴۰۴ مختومه شده باشد، کیفرخواست جدیدی علیه او صادر شد و پرونده با اتهام‌های سنگین محاربه و افساد فی‌الارض بار دیگر به جریان افتاد.

خانم ناظمی، همواره غمخوار مردم محروم جنوب کرمان بود و در فعالیت‌های عام‌المنفعه مشارکت داشت. او از دوستان نزدیک فاطمه سپهری و ناهید شیرپیشه است و همواره صدای آن‌ها و سایر خانواده‌های دادخواه و زندانیان سیاسی بوده است.

او در دهه شصت وقتی که هنوز کودک بود، بازداشت شده و در زندان مخوفی در کرمان محبوس شد، روایت او را از آن دوران بشنوید.


#پوران_ناظمی #دهه_شصت #زندانی_سیاسی #کرمان #زندان #شکنجه #اعدام #شلاق #خسرو_علیکردی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

پیام کیانوش چراغی از زندان ایلام به خامنه‌ای:
سرنوشتی بهتر از قذافی و صدام و بشار اسد در انتظارتان نیست

کیانوش چراغی، زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی ایلام، در فایل صوتی، با صراحت علی خامنه‌ای را مستقیماً خطاب قرار داده و او را مسئول اصلی «روند رو به نابودی ایران» دانسته است.
چراغی در این پیام، که در یک تماس تلفنی از داخل زندان داده شده، می‌گوید بارها در ذهن خود خامنه‌ای را در جایگاه متهم تصور کرده و او را بابت نزدیک به نیم قرن تصمیم‌گیری و مداخله در همه شئون کشور به محاکمه کشیده است؛ از «بی‌کفایتی و دخالت در اموری بدون تخصص» تا تحمیل اراده فردی بر سرنوشت میلیون‌ها ایرانی.
این زندانی سیاسی به‌طور مشخص به ممنوعیت واکسن‌های کرونا، سوءمدیریت منابع آب، نابودی اقتصاد، فشارهای معیشتی، گسترش بزهکاری، فرار نخبگان، حذف متخصصانی چون کاوه مدنی، و نسبت دادن ناکارآمدی‌ها به خدا و عوامل بیرونی اشاره می‌کند و می‌پرسد چگونه حاکمیتی که خود طعم فقر و تنگدستی را چشیده، رنج مردم را فراموش کرده و به «زندگی لاکچری» و تحمیل سبک زندگی پرداخته است.
چراغی در بخش‌هایی از این پیام، خامنه‌ای و ساختار قدرت را متهم می‌کند که به جای «خدمت‌گزاری»، خود را «آقا و فرمانده» مردم دانسته‌اند؛ تا جایی که حتی پوشش شهروندان و دسترسی آنان به اینترنت را تعیین کرده‌اند. او تأکید می‌کند که حاکمیت مشروعیت خود را از مردم نگرفته و مردم را مجبور به زیستن بر اساس «افکار بسته و پوسیده» کرده است.
این زندانی سیاسی با اشاره به شرایط بحرانی کنونی کشور و آنچه «پایان محتوم» جمهوری اسلامی می‌نامد، می‌گوید حاکمیت دیگر نه پشتوانه مردمی دارد و نه امیدی به حمایت جامعه. او تصریح می‌کند: «سرنوشتی بهتر از قذافی، صدام و بشار اسد در انتظارتان نیست» و تأکید می‌کند که مردم ایران حاضرند برای پایان دادن به این وضعیت، هزینه بدهند.
چراغی در ادامه، با وجود حبس و آنچه «سوگواری برای مرگ آرزوها» در زندان ایلام می‌خواند، از امید سخن می‌گوید و خطاب به مردم ایران، از همه جریان‌ها، گروه‌ها و گرایش‌های سیاسی، اجتماعی و مذهبی در داخل و خارج کشور می‌خواهد اختلافات را کنار بگذارند و برای یک‌بار برای همیشه، سرنوشت ایران را به دست خود مردم بسپارند.
او در پایان این پیام، بر ضرورت خاموش کردن «آتش افتاده در خرمن ایران» تأکید می‌کند و می‌گوید آینده کشور باید بر پایه رأی و اراده مردم، احترام به حقوق دیگران و پذیرش نظر مخالف ساخته شود.

#کیانوش_چراغی #بیانیه #زندانی_سیاسی #زندان_ایلام #نه_به_جمهوری_اسلامی همبستگی یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech