‌
آیا می‌دانستید جشن امُردادگان یکی از کهن‌ترین جشن‌های ایرانی است که در ستایش جاودانگی، تندرستی و طبیعت برگزار می‌شود؟ این جشن در روز هفتم مرداد، زمانی که نام روز و ماه یکی می‌شود، گرامی داشته می‌شود. واژه «امرداد» در زبان اوستایی به معنای «بی‌مرگی» و «جاودانگی» است و از امشاسپندان آیین زرتشتی به شمار می‌آید. امرداد، نگهبان گیاهان و نماد زندگی پایدار است؛ از همین رو این جشن پیوندی ژرف با طبیعت و سرسبزی دارد.

آیا می‌دانستید زرتشتیان در روز امردادگان، به کوه و دشت و باغ می‌روند تا با طبیعت پیوندی تازه برقرار کنند؟ آن‌ها در این روز به پاسداشت گیاهان و جان‌بخشی آن‌ها به انسان و جهان می‌پردازند. رسم بر این است که خانواده‌ها غذاهایی ساده و گیاهی تهیه کنند، از گل‌ها و گیاهان خوشبو استفاده کنند، و آبی گوارا بنوشند تا روح و تن را تازه سازند. این آیین در دل خود یادآور سپاس از زمین و فراوانی نعمت‌های طبیعی است.

آیا می‌دانستید فلسفه جشن امردادگان تنها در آیین زرتشتی خلاصه نمی‌شود و مفاهیمی چون سلامت، پاکی و جاودانگی در باورهای ایرانیان ریشه‌ای عمیق دارد؟ در متون کهن آمده که انسان برای رسیدن به امردادی، باید پرهیزگار، راستگو و نیک‌اندیش باشد. این نگاه، انسان را بخشی از چرخه حیات و طبیعت می‌داند که با رفتار و اندیشه‌اش می‌تواند در مسیر جاودانگی معنوی گام بردارد.

آیا می‌دانستید هنوز هم در برخی مناطق ایران، خانواده‌ها به مناسبت امردادگان گرد هم می‌آیند، به دل طبیعت می‌روند و سنت‌های نیاکان را زنده می‌دارند؟ گرچه این جشن همانند گذشته در سطحی گسترده برگزار نمی‌شود، اما در میان زرتشتیان ایران همچنان با شور و احترام گرامی داشته می‌شود. امردادگان، یادآور این نکته است که در جهان پرآشوب امروز، پیوند با طبیعت، سلامتی و تلاش برای زندگی نیک، همچنان ارزش‌هایی ماندگارند.

#امردادگان #آئین_باستانی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
آیا می‌دانستید جشن امُردادگان یکی از کهن‌ترین جشن‌های ایرانی است که در ستایش جاودانگی، تندرستی و طبیعت برگزار می‌شود؟ این جشن در روز هفتم مرداد، زمانی که نام روز و ماه یکی می‌شود، گرامی داشته می‌شود. واژه «امرداد» در زبان اوستایی به معنای «بی‌مرگی» و «جاودانگی» است و از امشاسپندان آیین زرتشتی به شمار می‌آید. امرداد، نگهبان گیاهان و نماد زندگی پایدار است؛ از همین رو این جشن پیوندی ژرف با طبیعت و سرسبزی دارد.

آیا می‌دانستید زرتشتیان در روز امردادگان، به کوه و دشت و باغ می‌روند تا با طبیعت پیوندی تازه برقرار کنند؟ آن‌ها در این روز به پاسداشت گیاهان و جان‌بخشی آن‌ها به انسان و جهان می‌پردازند. رسم بر این است که خانواده‌ها غذاهایی ساده و گیاهی تهیه کنند، از گل‌ها و گیاهان خوشبو استفاده کنند، و آبی گوارا بنوشند تا روح و تن را تازه سازند. این آیین در دل خود یادآور سپاس از زمین و فراوانی نعمت‌های طبیعی است.

آیا می‌دانستید فلسفه جشن امردادگان تنها در آیین زرتشتی خلاصه نمی‌شود و مفاهیمی چون سلامت، پاکی و جاودانگی در باورهای ایرانیان ریشه‌ای عمیق دارد؟ در متون کهن آمده که انسان برای رسیدن به امردادی، باید پرهیزگار، راستگو و نیک‌اندیش باشد. این نگاه، انسان را بخشی از چرخه حیات و طبیعت می‌داند که با رفتار و اندیشه‌اش می‌تواند در مسیر جاودانگی معنوی گام بردارد.

آیا می‌دانستید هنوز هم در برخی مناطق ایران، خانواده‌ها به مناسبت امردادگان گرد هم می‌آیند، به دل طبیعت می‌روند و سنت‌های نیاکان را زنده می‌دارند؟ گرچه این جشن همانند گذشته در سطحی گسترده برگزار نمی‌شود، اما در میان زرتشتیان ایران همچنان با شور و احترام گرامی داشته می‌شود. امردادگان، یادآور این نکته است که در جهان پرآشوب امروز، پیوند با طبیعت، سلامتی و تلاش برای زندگی نیک، همچنان ارزش‌هایی ماندگارند.

#امردادگان #آئین_باستانی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

خشونتی که ھویت را نشانه میرود
✍️اندیشه جعفری
ھانا آرنت میگوید که نظام‌ھای سرکوبگر برای ماندگاری به خلق «بی‌ثباتی دائمی» نیاز دارند؛ بی‌ثباتی‌ای که مردم را از توان کنشگری جمعی دور کند و رابطه آن‌ھا با حقیقت را فرسوده سازد.
در جمھوری اسلامی این منطق را ھر روز می‌بینیم؛ از سرکوب خیابانی و بی‌‌قانونی حساب‌شده تا پروپاگاندا و تلاش برای تخریب نمادھای ھویتی و تاریخی.
در فاصله ٢۵ نوامبر تا ١٠ دسامبر ـ از روز جھانی مبارزه با خشونت علیه زنان تا روز جھانی حقوق بشر ـ این شکاف میان ارزشھای جھانی و واقعیت داخل کشور با وضوح بیشتری خودش را نشان میدھد.
ھمین روزھاست که دوباره یادآور میشویم؛ خشونت فقط ضربه فیزیکی نیست. میتواند خشونت علیه حافظه جمعی، تاریخ، نمادھا و روح جامعه باشد.
ماجرای اخیر برخی چھره‌ھای ھنری نزدیک به حاکمیت ـ از جمله ویدیوھایی که در آن نمادھایی مانند درفش کاویانی یا نقش سرستونھای شیردال ھخامنشی به عنوان «ھدف» یا «سیبل» انتخاب شدند ـ اگرچهشاید در ظاھر یک شوخی یا ژست نمایشی تلقی شود، اما در سطح اجتماعی بی‌ارتباط با یک الگوی دیرپا نیست. الگویی که طی دھه‌ھا تلاش کرده میان »ھویت ایرانی» و «ھویت حکومتی» شکاف بیندازد و نمادھای ایرانی را در جایگاه دشمن یا شی مورد حمله قرار دھد.
این ھمان چیزی است که آرنت از آن به عنوان «تخریب میدان مشترک» یاد میکند؛ جایی که جامعه حتی بر سر ارزش‌ھای بنیادین خود ھم نتواند به توافق برسد.
از نگاه روانکاوانه، چنین کنش‌ھایی اغلب نه از قدرت، بلکه از اضطراب ھویتی ناشی میشوند. وقتی یک نظام سیاسی برای تثبیت خود نیازمند نفی تاریخ و اسطوره‌ھای مشترک مردم باشد، ناخودآگاه فرھنگی‌اش نیز به سمت ھدفگیری نمادھا میرود.
برخورد نمادین با درفش کاویانی یا نقش‌برجسته‌ھای تخت جمشید شبیه نوعی آیین پالایشی» است؛ آیینی که ریشه‌ھایش را میتوان در سنت رجم ـ سنگ‌زدن به نماد شیطان ـ دید.
این رفتار در سطح فردی بیشتر شبیه به «فرافکنی« است؛ حمله به یک شی برای تخلیه تنش ناشی از بحران‌ھایی که درونی و حل نشده باقی مانده‌اند.
چطور میشود که بحران‌ھایی از این دست را نادیده گرفت و یا با آن ھیجان‌زده شد یا خندید یا از کنار آن بی‌تفاوت گذشت؟
وقتی که اضمحلال ذره ذره با چاشنی ھیجان، به جان یک ملت می‌دود.

اما حقیقت این است که نمادھا، بازتاب جمعی حافظه یک ملت ھستند؛ و ھیچ آیینی ـ حتی اگر در پوشش طنز اجرا شود ـ نمی‌تواند آنھا را از دل مردم حذف کند.
ھمانطور که آرنت تاکید میکند، قدرت واقعی در اجبار نیست؛ در حقیقت‌گویی، در مقاومت مدنی، در یادآوری مداوم چیزھایی است که قرار بوده فراموش شوند.
این روزھا، میان ٢۵ نوامبر تا ١٠ دسامبر، ما فقط از خشونت علیه زنان یا حقوق بشر حرف نمی‌زنیم؛ از خشونت علیه ھویت حرف می‌زنیم.
از حقی که ھر انسان دارد تا ریشه‌ھایش را دوست بدارد، تاریخش را بشناسد و نمادھایش را حفظ کند.

و یادآوری می‌کنیم؛ ھیچ حکومتی نمی‌تواند برای ھمیشه میان مردم و خاطره مشترکشان دیوار بکشد.
نور ھمیشه راھی برای عبور پیدا می‌کند.


#هویت #نماد #آئین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402