♦️تبریک بیش از ۱۵۰ کنشگرسیاسی، فرهنگی و مدنی به جعفر پناهی برای دریافت نخل طلای جشنواره کن ۲۰۲۵

ما، جمعی از فعالان سیاسی و مدنی و فرهنگی و هنری ، با شادمانی و سرافرازی، دریافت نخل طلای جشنواره کن ۲۰۲۵ را به جعفر پناهی، فیلم‌ساز برجسته و شجاع ایرانی، صمیمانه تبریک می‌گوییم. این دستاورد تاریخی، که پناهی را به دومین کارگردان ایرانی برنده این جایزه معتبر پس از زنده یاد عباس کیارستمی تبدیل کرده، افتخاری بزرگ برای سینما و جامعه مدنی ایران است.

جعفر پناهی، که سال‌ها با وجود فشارها، زندان و سرکوب‌ به خلق آثار ارزشمند ادامه داده، با این موفقیت‌ها بار دیگر ثابت کرد که هنرمند پیشرو و متعهد به آرمان‌های انسانی می‌تواند حتی در دشوارترین شرایط، الهام‌بخش امید و تغییر باشد.

این نخل طلا، که در کنار جایزه شهروندی جشنواره کن به او اهدا شده، تعهد پناهی به ارزش‌های والای انسانی را برجسته می‌کند و پیامی روشن از استقامت و خلاقیت اوست.

این موفقیت‌ها، نشانه‌ای است از آنکه هنر متعهد و صدای حقیقت، حتی در میان دیوارهای سانسور و فشار، می‌تواند جهانی را به تحسین وادارد. این دستاوردها، افتخاری برای همه ایرانیانی است که در راه آزادی، عدالت و کرامت انسانی مبارزه می‌کنند.

ما به جعفر پناهی درود می‌فرستیم و برایش آرزوی تداوم این مسیر درخشان و الهام‌بخش را داریم. نخل طلای کن ۲۰۲۵، همراه با جایزه شهروندی، گواهی است بر اینکه صدای حقیقت و هنر، هرگز در برابر ستم خاموش نخواهد شد.

📌اسامی به ترتیب حروف الفبا:

اسامی به ترتیب حروف الفبا:
الف: مصطفی آل‌احمد، ابوطالب آدینه وند، حمید آصفی، سیامک ابراهیمی، پیمان احمدی، نوشین احمدی‌خراسانی، حسن اسدی زیدابادی، علی افشاری، شهرام اقبال‌زاده، حسن اعتمادی، مینا اکبری، حمیدرضا امیری،  مژگان ایلانلو، هوشیار انصاری‌فر، محمد اولیایی‌فرد، محسن امیریوسفی
ب: مسعود باستانی، اسماعیل بخشی، رسول بداقی، محمدباقر بختیار، هانیه بختیار، مجید برزگر ، ‏‌علیرضا بهشتی شیرازی، محمود بهشتی لنگرودی، تیرداد بنکدار
پ: مهناز پراکند، محمد پیرهادی، حبیب‌الله پیمان  
ت: مصطفی تاجزاده ،مصطفی تنها، نیره توحیدی ، مجید تولّایی
ج: روزبه جامه‌شورانی، محمود جعفری ، ابوالفضل حاجی زادگان
ح: محمد حبیبی، سیاوش حاتم
خ: هادی خوانساری
د: بهنام دارایی‌زاده،  امیرسالار داوودی، رضا دُرمیشیان، خسرو دلیرثانی،  سعيد دهقان، معصومه دهقان، آزاده دواچی
ر: ویدا ربانی، علیرضا رجایی،تقی رحمانی، زهرا رحیمی، کیوان رحیمیان، حسین رزاق، ‏‌‎محمد رسول‌اف، سپیده رشنو، حسین رفیعی، سعید رضوی فقیه،
س: نسرین ستوده، بهروز ستوده، خشایار سفیدی، فرج سرکوهی، میثم سعادت، مریم سطوت، عبدالفتاح سلطانی، بلقیس سلیمانی، محمد سیف‌زاده
ش: بهروز شاهرخ‌نیا، صادق شجاعی، احسان شریعتی، آرمین شریفی، صبا شعردوست، مونا شکرریز، بهزاد شیشه‌گران
ص: توماج صالحی، عباس صادقی، فیروزه صابر، کوروش صحتی ، هایده صفی‌یاری، کیوان صمیمی
ض: منظر ضرابی
ف: مهدی فتاپور، مسعود فتحی، سهیلا فرزاد، مسعود فرهیخته، یغما فشخامی، محمدتقی فلاحی
ق: اجلال قوامی، عزیز قاسم زاده، حاتم قادری، ابوالفضل قدیانی، محسن قشقائی‌زاده، میرا قربانی‌فر، عبدالنبی قیم
ع: شیرین عبادی، داوود عباسی، اسماعیل عبدی، مهدی عربشاهی، فرزانه عظیمی، رضا علامه‌زاده، رضا علیجانی، محمود عمرانی
ک: مهرانگيز كار، مرتضی کاظمیان، خسرو کردپور، مسعود کردپور، کاظم کردوانی، مریم کیان‌ارثی، ساجده کیانوش راد، محمد کیانوش راد
گ: مهدیه گلرو، ‏‌‎مطهره گونه‌ای، ‏‌‎فاطمه گوارایی
ل: سوران (اسکندر)لطفی، مونا معافی
م: نرگس محمدی، مهدی محمودیان، سعید مدنی، علی مصفا، عالیه مطلب زاده، عبدالله مومنی ،حافظ موسوی، کیوان مهتدی، مصطفی مهرآئین، خزر مهرانفر، حمید مشایخی، فاطمه معتمدآریا، محمدرضا مویینی، هدا مویینی، میثم مویینی، فرهاد مهرانفر، مهدی مطهرنیا، اسفندیار منفردزاده، فرهاد میثمی، شارمین میمندی‌نژاد، جواد موسوی خوزستانی ، سلمان موسوی، مهدی مظفری
ن: مهشید ناظمی، عبدالله ناصری، محمد نجفی، سعید نعیمی، حسین نقاشی، علی نورانی، مانا نیستانی، مصطفی نیلی، محمدرضا نیکفر
و: صدیقه وسمقی،زمان وفاجویی
ه: مجتبی هاشمی
ی: مهدی یراحی، حسین یزدی ،حسن یوسفی ‌اشکوری


#جعفر_پناهی #جشنواره_کن #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

محمود بهشتی لنگرودی، معلم و فعال صنفی که بارها بازداشت و زندانی شده است، تصویری از حضور جعفر پناهی در تولدش در زمان کوتاه مرخصی از زندان منتشر کرده و درباره آقای پناهی متن زیر را منتشر کرده است:

«جعفر پناهی؛ هنرمندی از دل مردم، برای مردم

این عکس، فقط یک قاب ساده از یک دیدار نیست. برای من، لحظه‌ای‌ست از نفس کشیدن در کنار مردی که سال‌هاست نفس‌های مردم این سرزمین را با دوربینش ثبت کرده؛ بی‌هیاهو، بی‌ادعا، اما با دلی پر از درد و امید. جعفر پناهی، هنرمندی‌ست که دوربین را نه برای شهرت، که برای گفتن حقیقت به دست گرفته. برای ثبت لبخندهای خاموش، اشک‌های پنهان، و فریادهای بی‌صدا. در روزگار ما، صداقت بهای سنگینی دارد. اما او ایستاده، با تمام قلبش، با تمام جانش، با تمام آن‌چه هنوز از انسانیت باقی‌ست. عکس مربوط به زمانیست که در مرخصی زندان بودم . در حین بریدن کیک تولد کنارم ایستاد. حس کردم هنوز می‌شود به روشنی دل بست. هنوز کسانی هستند که اگرچه زیر فشارند، اما خنیاگران روشنایی‌اند. پناهی یکی از آن‌هاست که از دل مردم آمده، برای مردم مانده، و به‌خاطر مردم می‌سازد، حتی اگر هیچ پرده‌ای برای نمایش نمانده باشد. جعفر پناهی، برای من فقط یک فیلم‌ساز نیست؛ صدایی‌ست که در خاموشی‌ها شنیده می‌شود، نوری‌ست که از روزنه‌های بسته عبور می‌کند. و من، مفتخرم که روزی، در میان لحظاتی کوتاه اما ناب، در کنارش ایستاده‌ام.»

mahmood.beheshti.l

ـ چند سینماگر را می‌شناسید که به دیدار زندانیان سیاسی و خانواده‌های دادخواه رفته باشد؟

#محمود_بهشتی_لنگرودی #جعفر_پناهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جعفر پناهی، برنده جایزه نخل طلایی فستیوال فیلم کن، دقایقی پیش با استقبال مردمی که شعار «زن، زندگی، آزادی» می‌دادند، وارد ایران شد.

جعفر پناهی، کارگردان سرشناس ایرانی، پس از دریافت نخل طلای جشنواره فیلم کن برای فیلم «یک تصادف ساده»، با تاکید بر ضرورت کنار گذاشتن اختلاف‌ها در این برهه برای ایران گفت: از تمام ایرانیان با هر عقیده و مرام، چه در داخل و چه در خارج از کشور، که برای آزادی، کرامت انسانی و دموکراسی تلاش می‌کنند، خواهش می‌کنم اختلافات را کنار بگذارید. مهم کشور ما و یکپارچگی است.

پناهی با آرزوی آزادی ایران افزود: به امید اینکه به روزی برسیم کسی به ما نگوید چه بکن و چه نکن، چه بپوش و چه نپوش، و اینکه چه چیزی بسازیم و چه نسازیم.


#جعفر_پناهی #زن_زندگی_آزادی #نه_به_جمهوری_اسلامی #جشنواره_کن #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

لحظه‌ای جعفر پناهی ما را به اصل خودمان برگرداند
هنر به مثابه مقاومت و سینما به مثابه اعتراض

✍️مریم ابراهیم‌وند، کارگردان و زندانی سیاسی سابق

وقتی جعفر پناهی با «نخل طلا» گفت: به خانه برمی‌گردیم، من فقط یک لحظه، طعم آزادی را زیر زبانم مزه‌مزه کردم. طعمی نه در واقعیت، بلکه از زبانی زیر زبانی حس شد. نه آزادی‌ای که بشود به آن دست یافت، بلکه در اشاراتی که زبان نمی‌گوید اما دل می‌فهمد. در ایران، آزادی را نه می‌گذارند ببینی، نه اجازه می‌دهند بچشی.
تنها گاه‌گاهی، در صدای فیلمی توقیف‌شده چیزی شبیه آزادی را حس می‌کنی.
نخل طلای جعفر پناهی، فقط یک جایزه نبود. این نخل، صدای خفه‌شده‌ی میلیون‌ها انسانی بود که در دل سانسور، هنوز خواب بازگشت به خانه را می‌بینند. برای من، به‌عنوان یک هنرمند تبعیدشده و سرکوب‌شده از ایران، لحظه‌ای جعفر پناهی، ما را به اصل خودمان برگرداند،به هنر به‌مثابه مقاومت، به سینما به‌مثابه اعتراض.

در سرزمینی که حقیقت را شلاق می‌زنند، و تصویر را سانسور می‌کنند، جعفر پناهی یادمان داد هنر همیشه زنده است. حتی وقتی وطن، زنده نیست. و چه زیباست اگر پایان این مسیر، بازگشت به خانه باشد.

مریم ابراهیم وند هنرمند تبعیدی


#جعفر_پناهی #سینما #ایران #زن_زندگی_آزادی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جعفر پناهی که با فیلم «یک تصادف ساده» در جشنواره سینمایی کن درخشید و موفق شد نخل طلا را نصیب خود کند، به ایران بازگشت.
نخستین ساعات بامداد امروز گروهی از ایرانیان با فریاد زن، زندگی، آزادی به پیشواز جعفر پناهی رفتند.
فیلم «یک تصادف ساده» به صورت مخفیانه و بدون نظارت وزارت ارشاد و پیروی از قانون تحمیلی حجاب اجباری ساخته شده بود.
جعفر پناهی پس از دریافت جایزه نخل طلای جشنواره کن، از تمام ایرانیان، با هر عقیده و مرام، در داخل و خارج از کشور خواست اختلاف‌ها را کنار بگذارند و بر «آزادی، کرامت انسانی و دموکراسی» تمرکز کنند.
طرح از مانا نیستانی منتشرشده در دویچه‌وله فارسی

#یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی #جعفر_پناهی #فیلم #سینما

@mananey
@dw_farsi
@Tavaana_TavaanaTech

دلنوشته‌ی تعدادی از سران طوایف، مردم و فعالین بلوچ، فارس و عشایر خطاب به جعفر پناهی

«آقای جعفر پناهی، برادر گرامی و ارزشمند،
درود ما را از جنوب شرق ایران، از سرزمین مردم سختکوش و عزتمند، بپذیرید.
درودی آکنده از عطرِ کَهور و گندم، به شما که از خودمان و برادرمان هستید.

این دلنوشته فارغ از هر سمت‌وسو و نظر سیاسی، تنها سپاسگزاری از برادری‌ است که حس سربلندی و افتخار را مهمانِ خانه‌های گِلی و کپرهای ساخته از نخل‌های سوخته‌ی ما نمود و تا همیشه در خاطرِ مردم این پهنه از ایران بزرگ، ماندنی‌ است.

در فرهنگ و باور ما طوایف بلوچ و فارس و عشایر، "برادر" به کسی گفته می‌شود که راستی و پاکی و همدلی‌اش را اثبات کرده است؛ با شادی‌ها و موفقیت خواهران و برادرانش شاد می‌شود و برای کم کردن دردها و رنج‌هایمان تلاش می‌کند؛ تواضع دارد و خود را صاحب خانه و خانواده‌ای بزرگ می‌داند.

ما هزاران سال است که در تکه‌ای از بهشتِ باقی‌مانده بر زمین، با وجود تفاوت‌های مذهبی و قومی، کنار هم، چون خانواده‌ای بزرگ، زندگی می‌کنیم. و از این پس، شما جناب جعفر پناهی گرامی، برادر همه‌ی ما هستید.

آنچه تا به‌ حال از زندگی ما اطلاع‌رسانی شده، تنها قسمتی کوچک و هویدا از ظلمی است که بر مردم ما روا شده و می‌شود.
اینکه تنها دغدغه‌ی این مردم آزاده را رنج معیشت و نداشتن شناسنامه بدانیم و به استعدادها، امید و کوشش این مردم، به سال‌ها فداکاری و مقاومت و تعهد آنان در ساختن ایرانی شکوهمند و دفاع جانانه در برابر بیگانگان و دشمنان اشاره نشود، تمام حقیقت هویدا نمی‌شود.
نیاز و تلاشی بیشتر برای روایت واقعی فرهنگ، اخلاق و تاریخ این سرزمین لازم است.

برادر عزیز جناب پناهی،
شما را دعوت می‌کنیم به خانه‌ی اجدادی‌مان؛
به دیدن بیابان‌های کَهور و سوز لوار و تموز،
به کوهستان‌های پُر از دُرمنه،
به خنکای نسیم شب و آسمان لبریز از ستاره،
به دیدن برق امید چشمان کودکانی که تاولِ پاهایشان، بهترین سرگرمی کودکانه است،
به نشستن بر سر سفره‌هایی که اگرچه از نان خالی‌ است، اما مهماندار است.

فرش قرمزی برایتان از هزاران گره عزت، که دختران‌مان زده‌اند، می‌افکنیم،
و با بادبزن‌های حصیری که مادران‌مان بافته‌اند و دستارهای پاک مردان‌مان، گرما را کم و عرقتان را می‌زداییم.
بادبان کهنه‌ی قایق‌هایمان را به افتخار این برادری افراشته می‌کنیم.

شما را به تماشای جنگل‌های کهور و نخلستان‌ها، به دیدن کشتزارها و دیدن گاندو و غزال و خرس سیاه می‌بریم.
صبح‌ها نان کبابی بلوچی می‌خوریم و شب‌ها شیر بزهای عشایر می‌نوشیم.
بر کوهان شتر تکیه می‌دهیم و پدربزرگ و مادربزرگ‌ها، حکایت تلاش و رنج‌ها و جنگ‌ها و امیدهای هزاران‌ساله را می‌گویند.
با نوای دلنشینِ سازهای دست‌ساز، خاطره‌ی پهلوانان و نام‌آوران، رزم‌جویان و میهن‌دوستان، و روایت صبوری و عزت، زنده می‌شود.
و رقص دوپاری را به همان زیبایی هزاران سال پیش می‌بینیم.

برادر عزیز،
گفتن آنچه بر ما گذشته و آنچه می‌گذرانیم، در وصف نمی‌آید.
باید بیایید و ببینید و زندگی کنید.
فرخنده باد این برادری.

از طرف تعدادی از سران طوایف، مردم و فعالین بلوچ، فارس و عشایر جنوب ایران»

#جعفر_پناهی #ایران #همبستگی #برادری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

صفحه اینستاگرام محمد نوریزاد، ویدیویی از دیدار جمعی از هنرمندان، وکلا و فعالین مدنی با آقای جعفر پناهی در روز ۶ خرداد ماه ۱۴۰۴ منتشر کرده که در جریان این دیدار، آقای پناهی با محمد نوری‌زاد، زندانی سیاسی، تلفنی صحبت کرد.

در این دیدار، نرگس محمدی و توماج صالحی هم حضور داشتند.

#زن_زندگی_آزادی #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد #محمد_نوریزاد #freenourizad #جعفرپناهی #جعفر_پناهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‍ 📝آنان در دل آتش، انسان باقی ماندند...

🖋️ جعفر پناهی

🔻در گزارشی که ابوالفضل قدیانی و مهدی محمودیان از بمباران زندان اوین ارائه کردند، صحنه‌ای روایت شده است که کمتر در حافظه‌ی تاریخ جهان به آن بر می‌خوریم، لحظه‌ای شگفت که مرز میان اسارت و آزادی، قدرت و شرافت، از نو معنا می‌شود.

🔻در روایت آنان آمده است:
«نزدیک ظهر روز دوشنبه، زندان اوین با صدای چند انفجار پیاپی لرزید. دو یا سه انفجار نزدیک بند ۴ رخ داد و هنگامی که زندانیان از درِ بند بیرون آمدند، مشاهده کردند که بهداری در چند متری‌شان در حال سوختن است و انبار کالاهای غذایی و بهداشتی زندان تخریب شده. عده‌ای از زندانیان برای کمک به مجروحان وارد بهداری شدند و شماری از کشته‌شدگان و زخمی‌ها را بیرون کشیدند.

🔻همزمان، بند امنیتی زندان ـ که ده‌ها زندانی را در سلول‌های انفرادی مخوف خود جای داده بود ـ آسیب دید. درها باز شدند و زندانیان و مأموران امنیتی با چهره‌هایی وحشت‌زده از بند خارج شدند. تا حدود ساعت ۲ بعدازظهر، در حالی‌که تعداد مأموران زندان و نیروهای امنیتی اندک بود، پیکر حدود ۱۵ تا ۲۰ نفر از کارکنان بهداری، زندانیان، انباری‌ها، و مأموران بند ۲۰۹، توسط خود زندانیان از زیر آوار بیرون آورده شد.»

🔻در این لحظه‌ی پرهراس و خطرناک، آن‌چه برای زندانیان طبیعی به نظر می‌رسد، فرار از چنگال استبداد بود؛ اما آن‌چه رخ داده است، سراسر حکایت از فداکاری دارد. در چنین لحظه بی نظم طبیعی‌ است که باید به فکر گریز بود . اما زندانیان بی‌هیچ وسیله‌ی امداد ، خود را به دل آتش و ویرانی می‌زنند و زخمی‌ها و بدن‌های بی‌جان کادر زندان را بیرون می‌کشند، حتی زمانی که زندانیان و مأموران بند امنیتی ۲۰۹با چهره‌هایی هراسان بیرون آمدند، بدون کوچک‌ترین تبعیضی میان زندانی و بازجو، به یاری‌مصدومان شتافتند.

🔻در آن روز ، زندانیان بند ۴ با انتخابی روبه‌رو می‌شوند میان نجات خود از چنگال استبداد یا نجات انسان‌های دیگر با هر مرام و مسلک. آن‌ها آزادی فیزیکی خود را فدای جان انسان‌هایی کردند که پیش از این در مقابلشان ایستاده بودند. آن‌ها نه انتقام گرفتند، نه خشونت را با خشونت پاسخ دادند، بلکه به ساده‌ترین و شریف‌ترین شکل، «انسان» باقی ماندند و انسانیت را معنا بخشیدند و این همان لحظه‌ای است که انسان دوستی ، دیوارهای بلند زندان را درمی‌نوردد و در حافظه‌ی تاریخ ماندگار می‌شود.

🔻اما در همین سرزمینی که این زندانیان جان زندانبانان خود را نجات می‌دهند، در خیابان‌هایش در دوره‌های مختلف، در آبان ۹۸ و در روزهای خیزش «زن، زندگی، آزادی»، در ۱۴۰۱ صحنه‌ای معکوس رخ داد؛ مأموران حکومت، نه در دل جنگ، بلکه در آرامش خیابان، اسلحه‌ها را به‌سوی مردم نشانه رفتند. پیکرهای جوانان این سرزمین را در خون غلتاندند، به چشم‌هایشان گلوله فرو کردند و اعتراف کردند که نه تنها به سرها، بلکه به پاها نیز شلیک کرده‌اند. نه برای نجات جان کسی، بلکه برای حفظ سلطه‌ی قدرت . حتی در همان روز حمله به اوین، تنها ساعاتی پس از فروکش کردن شوک بمباران زندان، نیروهای سپاه و وزارت اطلاعات، تفنگ‌ها را به سوی زندانیانی نشانه رفتند که هنوز در حال امدادرسانی بودند. در شرایطی که احتمال حمله‌ی دوم هنوز وجود داشت، درهایی که باز شده بودند، دوباره قفل شدند. آب قطع شد، برق رفت و تاریکی بار دیگر بر همه جا چیره شد.

🔻اما حقیقت، پیش از آن‌که درها قفل شوند، شکل گرفته بود:
زندانیان سیاسی با بدن‌هایی زخمی، اما دل‌هایی آزاد، کاری کردند که تاریخ آن را فراموش نخواهد کرد. آنان نشان دادند که شرافت را نمی‌توان به زنجیر کشید و انسانیت را نمی‌توان سرکوب کرد.
حالا این پرسش برای همیشه باقی است:
چه کسی زندانی بود و چه کسی آزاد؟

برگرفته از اینستاگرام جعفر پناهی

#زندان_اوین #جعفر_پناهی #ج_ا_یعنی_جنگ #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

«در واکنشی جسورانه و پرطنین به موج جنایت‌بار اعدام‌های شتاب‌زده و تحریف عامدانهٔ سرود «ای ایران» در مراسم رسمی ، حکومتی که نه‌تنها آداب، رسوم و فرهنگ ایرانی، بلکه تاریخ و بزرگان این سرزمین را سال‌هاست تحقیر و تمسخر می‌کند. زندانیان سیاسی زندان تهران بزرگ، با تجمع در هواخوری زندان، فریاد اعتراض خود را با اجرای یکپارچهٔ این سرود ملی به گوش رساندند.
آنان که خود سال‌هاست قربانی سرکوب، شکنجه و محاکمات فرمایشی‌اند، فریاد زدند: ایران را نمی‌توان به دار آویخت، و صدای مردم را نمی‌توان سانسور یا تحریف کرد.
این اقدام، نه فقط واکنشی به ماشین مرگ جمهوری اسلامی در زندان‌ها، که ضربه‌ای مستقیم و بی‌ملاحظه به حاکمیتی‌ست که می‌خواهد با خشونت، تاریخ را بازنویسی و هویت ملت را از ریشه قطع کند.
اما فریاد «ای ایران» از دل زندان برخاست تا نشان دهد هنوز قلب این سرزمین می‌تپد، هنوز امید زنده است، و هنوز صدای مردم خاموش نشده است.»

متن و ویدیو از صفحه اینستاگرام جعفر پناهی

#ای_ایران_بخوان
#نه_به_اعدام
#زندانیان_سیاسی
#زندان_تهران_بزرگ⁩ #ایران #ایرانی #جعفر_پناهی⁩ #نه_به_جمهوری_اسلامی #ای_ایران #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مراسم گرامیداشت روز سینما با عنوان «در ستایش قصه‌های ماندگار یک ملت» شامگاه جمعه ۲۱ شهریور در موزه سینمای ایران برگزار شد.
در این مراسم  ستاره اسکندری گفت: «دل همه ما برای سینمای متفکر و مستقل تنگ شده است. تاریخ سینمای این مملکت همیشه بعد از اینکه حذف می‌کند به آن افتخار می‌کند.»
او افزود: «بسیار متاسفم که ترانه علیدوستی، باران کوثری، شقایق دهقان، پانته‌آ بهرام، هنگامه قاضیانی و دیگران در اینجا نیستند. سال‌ها بعد در روز ملی سینما دوباره حسرت می‌خوریم برای ستاره‌‌هایی که حذفشان کردیم و بعدها به آنها افتخار کردیم همچون بهروز وثوقی و ناصر ملک‌مطیعی و ....»
اسکندری افزود: «امیدوارم سیاست‌گذاران برای سینماگرانی که تنها به‌دلیل دگراندیش بودن با مسائل امنیتی دست و پنجه نرم می‌کنند، چاره کنند.»

لازم به ذکر است، در سال‌های اخیر بسیاری از هنرمندان عرصه سینما و تئاتر، به دلیل مواضع انتقادی‌شان، تحت پیگرد نهادهای امنیتی و قضایی قرار گرفته، بازداشت، زندانی، ممنوع‌التصویر و ممنوع‌الکار شدند.

این در حالی است که در تمام دوران جمهوری اسلامی، سانسور شدیدی بر هنر و اندیشه اعمال شده است و فیلمنامه‌ها با حذف، سانسور، عدم مجوز و فیلم‌های نامنطبق بر سلیقه حاکمیت با توقیف مواجه شده‌اند و بسیاری از سینماگران خانه‌نشین یا ناچار به  مهاجرت شده‌اند.

#سینما #سانسور #کتایون_ریاحی #جعفر_پناهی #مصطفی_رسول_اف #هنگامه_قاضیانی #ترانه_علیدوستی #باران_کوثری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جعفر پناهی: مهسا نمرده است، ما به عقب باز نمی‌گردیم

جعفر پناهی، زندانی سیاسی سابف، کارگردان سرشناس ایرانی و برنده جایزه نخل طلایی کن، به مناسبت سومین سالگرد کشته شدن مهسا امینی در اینستاگرام خود نوشت که خون مهسا و فریادهای نسل جوان ایران اجازه نمی‌دهد هیچ چیز مثل قبل باشد و جنبش آزادی‌خواهانه او ادامه دارد.

۲۵ شهریور، یادآور حقیقتی است که با خون مهسا آشکار شد. مهسا امینی دختری ساده و بی‌ادعا بود، اما جانش را که گرفتند، پرده‌ای از دروغ کنار رفت و نسلی برخاست که تصمیم گرفت دیگر سکوت نکند. با کشتار و ارعاب می‌خواستند سکوت را حاکم کنند، اما فریادی بزرگ‌تر پژواک پیدا کرد.

از آن روز، هیچ‌چیز مثل قبل نیست، خیابان دیگر آن خیابان نیست، شهر دیگر آن شهر نیست، ما دیگر آن انسان‌های پیشین نیستیم، خون مهسا و صدها تن اجازه نمی‌دهد که دیگر هیچ چیز عادی به نظر برسد.

مهسا نمرده است؛ او در هر نگاهِ سرکش، در هر قابی که سانسور را می‌شکند، در هر فریادی که آزادی می‌طلبد، زنده است. مهسا نمرده است؛ او در نگاه دخترانی که موهایشان را به باد سپرده‌اند نفس می‌کشد.

۲۵ شهریور یادآور این است:
“ما به عقب باز نمی‌گردیم.”

— جعفر پناهی

#جعفرپناهی #جعفر_پناهی #مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جعفر پناهی کارگردان در واکنش به فوت ناصر تقوایی نوشت:
«ناصر تقوایی بزرگ در تمنای آزادی رفت.
او از نسل طلایی سینمای ایران بود؛ نسلی که سنگِ بنای سینمای مؤلف و مستقل را گذاشت تا الهام‌بخش نسل‌های پس از خود باشد.
جمهوری اسلامی با سختگیری‌های تمامیت‌خواهانه ، مقصر اصلی به انزوا رفتن و کار نکردن بسیاری از استعدادها در گستره‌ی هنر و سینما شد. عرصه را چنان به ناصر تقوایی این سینماگر توانا و برجسته‌ تنگ کردند که تصمیم گرفت با فیلم نساختن به این کارزار سانسور و خودی و ناخودی پایان دهد.
اما چه حیف که استعدادهای ما را این چنین به انزوا بردند یا تبعید ناخواسته را بر آن ها تحمیل کردند و جامعه از آثار آن‌ها محروم ماند.
سیاست‌های دگم ایدئولوژیک، جامعه ما را از پیشرفتی که توسط نخبگان ممکن می‌شد، باز داشت.
ناصر تقوایی رفت، اما اثرش را چه با ساختن و چه با عصیانش برای نساختن گذاشت.»
روز گذشته ناصر تقوایی کارگردان بزرگ ایرانی در ۸۴ سالگی از دنیا رفت.
#یاری_مدنی_توانا #سینما #ناصر_تقوایی #جعفر_پناهی


@Tavaana_TavaanaTech

«یک تصادف ساده»: بازاندیشی جعفر پناهی درباره عدالت و وجدان نوین ایرانی

✍️نظام الدین میثاقی

در سینمایی در آریزونا، هنگام تماشای فیلم «یک تصادف ساده» ساختهٔ غیرقانونی جعفر پناهی در ایران، سنگینی حافظهٔ جمعی را در سالن احساس ‌کردم. داستان از جایی شروع می‌شود که یک زندانیِ سابق، به‌طور اتفاقی صدای مردی را می‌شنود که زمانی در زندان جمهوری اسلامی او را شکنجه کرده بود. اما این فیلم، روایت انتقام نیست؛ روایت مواجههٔ اخلاقی است.

پناهی نشان می‌دهد چگونه قربانیان، با تکیه بر حافظه حسی خود ــ صدا، راه رفتن، بو، زخم‌ها، سکوت‌ها ــ تلاش می‌کنند هویت شکنجه‌گر را بازشناسند؛ چون در زندان همیشه چشم‌بند بوده و بازجوها بی‌نام و بی‌چهره عمل می‌کرده‌اند. این بازشناسی، نه فقط یک فرد، بلکه رفتار تمام نظام سرکوب را افشا می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در امتناع از ساده‌سازی است. قربانیان با وجود نزدیکی به لحظهٔ انتقام، از تکرار خشونت سر باز می‌زنند. آن‌ها نمی‌خواهند شبیه شکنجه‌گر شوند. در همین‌جاست که فیلم از یک داستان شخصی فراتر می‌رود و به تأملی عمیق درباره عدالت، کرامت انسانی و وجدان جمعی یک ملت بدل می‌شود.

در زمانی که ماشین سرکوب جمهوری اسلامی همچنان فعال است و اعدام‌ها ‌و اعتراف‌های اجباری و شکنجه ها در بالاترین حد خود قرار دارد، این فیلم فقط یک اثر هنری نیست؛ یک سند است. سندی از حافظه زنده مردمی که شکنجه شدند، اما انسانیت خود را حفظ کردند. «یک تصادف ساده» روایت مردمی است که پس از دهه‌ها چشم‌بند، در تلاش هستند که دوباره ببیند — نه با چشم، بلکه با وجدان.

#جعفر_پناهی #شکنجه #یک_تصادف_ساده #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

دادگاه انقلاب اسلامی، جعفر پناهی، کارگردان سرشناس ایرانی را به یک سال حبس و دو‌ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم کرد.
مصطفی نیلی، وکیل دادگستری، امروز دوشنبه ۱۰ آذر در شبکه ایکس نوشت شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به صورت غیابی جعفر پناهی را به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس و دو سال ممنوعیت خروج از کشور و ممنوعیت عضویت در گروه‌ها یا دستجات سیاسی و اجتماعی محکوم کرده است.

آخرین ساخته این کارگردان سرشناس ایرانی، فیلم «یک‌تصادف ساده» تا کنون جایزه نخل طلای سینمای کن و دو جایزه اصلی فستیوال آسیا پاسیفیک را دریافت کرده است.


#یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی #جعفر_پناهی

@Tavaana_TavaanaTech

وزارت امور خارجه آمریکا:
ادعای دفاع از ارزش‌های اسلامی، پوششی برای اعمال کنترل مطلق حکومت بر جامعه شده است

صفحه فارسی وزارت امور خارجه ایالات متحده در واکنش به بازداشت اخیر چند بازیگر تنها به دلیل حضور در یک مهمانی خصوصی، و همچنین محکومیت غیابی جعفر پناهی، کارگردان برجسته ایرانی، بیانیه‌ای منتشر کرده و این اقدامات را نمونه‌ای روشن از نقض حقوق بنیادین شهروندان در جمهوری اسلامی دانسته است.

در این بیانیه تأکید شده است که پناهی به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال زندان، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و ممنوعیت عضویت در گروه‌های سیاسی و اجتماعی محکوم شده؛ حکمی که به باور وزارت خارجه آمریکا بخشی از الگوی گسترده سرکوب هنرمندان و جامعه مدنی در ایران است.

این بیانیه با اشاره به بازداشت بازیگران به خاطر حضور در یک گردهمایی خصوصی، رفتار حکومت ایران را «نقض آشکار حریم خصوصی شهروندان» توصیف کرده و افزوده است که در ایران امروز، هیچ‌کس خارج از دایره داخلی قدرت از دخالت حکومت در امان نیست، حتی زمانی که خود مقامات در همان لحظه، سرگرم مهمانی‌های پرزرق‌وبرق هستند. این تضاد، به گفته وزارت خارجه آمریکا، «ریاکاری‌ای آشکار» است که زیر عنوان «ارزش‌های اسلامی» پنهان شده است.

در این بیانیه آمده است:
«هر فردی حق دارد از حریم خصوصی خود محافظت کند و بدون ترس از مداخله دولت، جشن بگیرد یا هنر خلق کند. یورش‌ها، بازداشت‌ها و تهدیدهای رژیم، نقض فاحش این حقوق بنیادین است. آن‌چه مقامات به نام دین و ارزش‌ها توجیه می‌کنند، در واقع تلاشی برای کنترل مطلق جامعه است.»

وزارت خارجه آمریکا در پایان ضمن محکوم کردن این بازداشت‌ها، خواستار آزادی فوری تمام کسانی شد که به‌طور خودسرانه بازداشت شده‌اند و اعلام کرد که «در کنار مردم ایران برای پایان دادن به این دخالت‌های فاحش» ایستاده است.
@USABehFarsi


جمهوری اسلامی از نخستین سال‌های پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ کوشیده است تا الگویی از حکمرانی مبتنی بر کنترل همه‌جانبه را بر جامعه تحمیل کند؛ الگویی که در آن مرز میان عرصه عمومی و خصوصی عمداً محو می‌شود و حکومت می‌کوشد تا بر کوچک‌ترین جنبه‌های زندگی شهروندان سیطره داشته باشد. ممنوعیت‌ها و محدودیت‌های گسترده در حوزه‌های سینما، موسیقی، رقص، تئاتر و سایر هنرها؛ نظارت ایدئولوژیک بر تولیدات فرهنگی؛ و تلاش مستمر برای شکل‌دهی به «انسان مطلوب حکومتی» از طریق حذف چهره‌های هنری مستقل، همه بخشی از سیاست مستمر سرکوب فرهنگی بوده‌اند. در همین چارچوب، کنترل بدن شهروندان، به‌ویژه از طریق تحمیل حجاب اجباری، به نماد برجسته‌ای از حضور حکومت در خصوصی‌ترین لایه‌های زندگی مردم تبدیل شده است؛ حضوری که با سازوکارهای تنبیهی، نظارتی و امنیتی تقویت شده و ویژگی‌های کلاسیک یک حکومت توتالیتر مذهبی را تداعی می‌کند؛ حکومتی که سلطه‌اش را نه فقط در عرصه قدرت سیاسی، بلکه بر سبک زندگی، پوشش، هنر، روابط اجتماعی و حتی شادی و سوگواری شهروندان تسری می‌دهد. با این حال، تاریخ چهار و نیم دهه گذشته نشان می‌دهد که جامعه ایران، با وجود هزینه‌های سنگینی چون زندان، تبعید، شلاق، محرومیت و جان‌باختن فرزندانش، در برابر این مهندسی تمامیت‌خواهانه ایستاده است؛ مردمی که همچنان برای آزادی، کرامت و حق انتخاب خود مقاومت می‌کنند و مبارزه‌شان نه‌تنها خاموش نشده، بلکه هر روز راسخ‌تر شده است.

#حقوق_بشر #ایران #حق_جشن_گرفتن #هنر_جرم_نیست #علی_شادمان #حریم_خصوصی #جعفر_پناهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

کانون کارگردانان سینمای ایران به حکم زندان جعفر پناهی واکنش نشان داد.

کانون کارگردانان سینمای ایران در بیانیه‌ای اعلام کرد که «از صدور حکم زندان برای جعفر پناهی، فیلمساز ایرانی، عمیقا متاسف است و از مسئولان می‌خواهد با توقف چنین احکامی و احترام به آزادی بیان و تنوع دیدگاه‌ها، زمینه‌ای فراهم کنند که هنرمندان بتوانند بدون هراس، به نقش طبیعی و سازنده خود در فرهنگ و جامعه عمل کنند.»
آخرین اثر این فیلمساز صاحب‌نام ایرانی «یک تصادف ساده» تا کنون جایزه نخل طلای سینمای کن و دو جایزه اصلی فستیوال آسیا پاسیفیک را دریافت کرده است. این فیلم همچنین روز گذشته جایزه بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه و بهترین فیلم خارجی را در در سی‌وپنجمین دوره جوایز گاتهام نیویورک را از آن خود کرده است.
پناهی که در حال حاضر در خارج از ایران به سر می‌برد، ساعاتی پیش از برگزاری مراسم اهدای جوایز گاتهام از سوی دادگاه انقلاب اسلامی به یک سال حبس محکوم شده بود.

#یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی #جعفر_پناهی
@Tavaana_TavaanaTech

پیام وداع جعفر پناهی با بهرام بیضایی؛ «سینمای ایران به او بدهکار است»

جعفر پناهی، فیلمساز شناخته‌شده ایرانی و برنده نخل طلایی جشنواره کن، در پی درگذشت بهرام بیضایی، کارگردان بزرگ و تأثیرگذار سینما و تئاتر ایران، با انتشار متنی در صفحه اینستاگرام خود، یاد و میراث او را گرامی داشت.
پناهی در این یادداشت با اشاره به سال‌ها حذف، سکوت تحمیلی و دوری بیضایی، نوشت که او «راه آسان را انتخاب نکرد» و با وجود همه فشارها، «زبان و باورش را واگذار نکرد». او بیضایی را آموزگار ایستادگی در برابر فراموشی دانست و از تأثیر مستقیم و غیرمستقیم این هنرمند بر نسل‌های مختلف سخن گفت.
این فیلمساز در ادامه، به خاطره‌ای شخصی از قرار دیداری ساده با بیضایی در سان‌فرانسیسکو اشاره کرد؛ دیداری که به دلیل وضعیت جسمانی بیضایی و پس از یک سال شیمی‌درمانی، به زمانی دیگر موکول شد. پناهی نوشت که بی‌آن‌که بداند آن تماس تلفنی آخرین بار شنیدن صدای بیضایی است، با امید دیداری دیگر خداحافظی کرده است؛ صدایی خسته که به گفته او، «وزن یک نبرد خاموش» را با خود داشت.
در این متن آمده است: بهرام بیضایی «فقط یک نام در تاریخ سینما و تئاتر ایران نبود»، بلکه هنرمندی بود که «اسطوره، تاریخ و زبان این سرزمین را به تصویر کشید و نگذاشت به فراموشی سپرده شوند». پناهی تأکید کرد که سینمای ایران، پیش از جهانی شدن، «در آینه نگاه او خود را شناخت» و بیضایی به تصویر «اندیشه» و به روایت «شأن» بخشید.
جعفر پناهی در پایان نوشت: «امروز، آن صدای خسته برای من صدای یک عصر کامل است؛ عصری که با بیضایی فکر کرد و قد کشید. سینمای ایران به او بدهکار است؛ نه فقط برای آثارش، بلکه برای شرافتی که به اندیشه و هنر بخشید. او رفت، اما آنچه ساخت و کاشت، در تصویر، در کلمه و در وجدان ما زنده مانده.»

#بهرام_بیضایی #سینمای_ایران #جعفر_پناهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جعفر پناهی، کارگردان سرشناس ایرانی، که جایزه «بهترین کارگردانی» انجمن منتقدان فیلم نیویورک را کسب کرد، در سخنانی در مراسم دریافت این جایزه، آن را به معترضان در ایران تقدیم کرد.

جعفر پناهی این جایزه را برای فیلم «یک تصادف ساده» از نود و یکمین دوره انجمن منتقدان فیلم نیویورک کسب کرد.

این کارگردان هنگام دریافت جایزه خود گفت: «می‌خواهم این جایزه را با کمال عشق و علاقه تقدیم کنم به مردم کشورم که الان در خیابان‌‌ها در حال تظاهرات هستند.»

او در ادامه با اشاره به اعتراضات جاری در ایران گفت که «در این چند روز تعدادی از آن‌ها کشته شدند و بسیاری به زندان رفتند که کنار کسانی باشند که ۵ سال، ۱۰ سال در زندان هستند.»

#اعتراضات_سراسری #جعفر_پناهی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

جعفر جاویدی جان‌باخته‌ای با چشمان باز...

جاویدنام جعفر جاویدی، با شلیک مستقیم گلوله جنگی سرکوبگران در مشهد کشته شد

جاویدنام جعفر جاویدی، ۲۹ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه حوالی ساعت ۲۱ در مشهد، مقابل کلانتری هفت‌تیر، با شلیک مستقیم گلوله جنگی از پشت هدف قرار گرفت و جان باخت.

بر اساس روایت نزدیکان، شدت اصابت به‌حدی بوده که محل ورود گلوله حدود ۷ سانتی‌متر دچار تخریب شده است.

جعفر جاویدی ساکن خیابان سیدرضی مشهد بود و در زمینه فروش و تعمیرات تلفن همراه فعالیت می‌کرد. او کمتر از شش ماه پیش نامزد کرده بود. پیکر او صبح جمعه و در شرایطی غریبانه، تنها با حضور خواهرش، به خاک سپرده شد.

به گفته اطرافیان، جعفر جوانی خوش‌اخلاق، مؤدب و آرام بود و هیچ‌گاه از او رفتار خشن یا بی‌احترامی دیده نشده است. در اعتراضات سال ۱۴۰۱ بازداشت و با قید وثیقه آزاد شده بود. حدود سه ماه پیش نیز حکم قضایی او صادر شده و به سه سال و یک ماه حبس محکوم شده بود.

یاد و نامش جاوید.

#جعفر_جاویدی #جنایت_علیه_بشریت #مشهد #نه_به_جمهوری_اسلامی #انقلاب_۱۴۰۴

@Tavaana_TavaanaTech