در جریان آتش‌سوزی گسترده در منطقه حفاظت‌شده خائیز و ارتفاعات بدیل بهبهان، تقی چنگلوایی، فعال محیط زیست، جان خود را از دست داد و یک نفر دیگر نیز دچار سوختگی شد.

منطقه حفاظت‌شده خائیز، یکی از ارزشمندترین زیست‌بوم‌های زاگرس، روزهاست در آتش می‌سوزد؛ آتشی که بخش بزرگی از این منطقه را به خاکستر تبدیل کرده است. این در حالی است که خائیز و دیگر مناطق زاگرس در سال‌های گذشته بارها طعمه حریق شده‌اند، اما همچنان امکانات کافی برای مهار آتش، تجهیزات اطفای حریق، بالگردهای تخصصی و نیروهای آموزش‌دیده در اختیار این مناطق قرار نگرفته است.

بار دیگر این مردم محلی، فعالان محیط زیست و داوطلبان هستند که با کمترین امکانات و با به خطر انداختن جان خود به دل آتش می‌زنند تا از جنگل‌ها و مراتع حفاظت کنند. بسیاری از این افراد بدون تجهیزات ایمنی، امکانات امدادی یا حمایت نهادهای مسئول، ساعت‌ها در مناطق صعب‌العبور برای مهار آتش تلاش می‌کنند.

مرگ تقی چنگلوایی تنها یک حادثه نیست؛ نمادی از شرایطی است که در آن حفاظت از طبیعت بر دوش شهروندان و کنشگران محلی افتاده است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

خواهر جاویدنام، محمود احمدی، این ویدیو را به مناسبت زادروز برادرش منتشر کرد و نوشت:

«محمود جان… 🖤
امروز تولد توست…
اما مادر به جای اینکه کنار مزارت بنشیند و برایت فاتحه بخواند، با دلی شکسته چشم به راه یک نشانه از توست…
سخت‌ترین درد برای یک مادر فقط از دست دادن فرزند نیست…
این است که نداند کجا با تو حرف بزند، کجا برایت گل بگذارد، کجا اشک‌هایش را روی خاکت بریزد…
محمود…
۲۱ ساله بودی؛ با هزار آرزو و هزار راه نرفته…
اما حتی فرصت آخرین دیدار، آخرین بوسه و آخرین خداحافظی هم از ما گرفته شد…
خواهرت هنوز دلتنگ توست…
مادرت هنوز تو را در خانه جست‌وجو می‌کند…
و قلب ما هنوز دنبال جایی است که بگوییم:
«اینجا محمود آرام گرفته…»
بی‌مزار ماندی…
اما بی‌خاطره نه.
جایت شاید روی خاک معلوم نباشد،
اما جای تو همیشه در قلب ماست. 🖤»

پس از کشته‌شدن #کیان_پیرفلک ، سرکوبگران این سناریو را ساختند که این جوانان مبارز ایذه بودند که به ماشین پدر کیان تیراندازی کرده‌اند، ادعایی که همه خانواده‌های دادخواه و شاهدان رد کرده‌اند. به تاریخ ۲۹ آذر ۱۴۰۱ نیروهای حکومتی به روستای پرسوراخ حمله کرده؛ #محمود_احمدی و #حسین_سعیدی را به رگبار بستند. پیکر آن‌ها را با خود برده و تا کنون به خانواده‌های ایشان تحویل نداده‌اند.
محمود و حسین، همان جوانمردانی بودند که پیکر جاویدنام #حامد_سلحشور را از خاک بیرون کشیده و به خانواده وی تحویل دادند و این‌گونه خانواده توانستند حامد را در زادگاهش با رعایت رسم و رسوم معمول به خاک بسپارند.
خانواده محمود اما، لباس‌های جگرگوشه‌اشان را به جای پیکرش، دفن کرده‌اند.

ربودن پیکر کشته‌شدگان و اجازه ندادن ساخت آرامگاه و عزاداری برای کشته‌شدگان، ستم مضاعفی است که رژیم بر خانواده‌های کشته شده‌ها روا می‌دارد

#محمود_احمدی #دادخواهی #ایذه

@Tavaana_TavaanaTech

عزاداری طایفه امیری شهر آمل در روز عاشورا برای کشته‌شدگان دی ماه ۱۴۴

جنایت بی‌سابقه جمهوری اسلامی در دی ماه ۱۴۰۴ هرگز فراموش نمی‌شود، داغ هنوز تازه است و زمین از خون مردم بی‌گناه همچنان گرم...
این جنایت تو این خونریزی گریبان جمهوری اسلامی را خواهد گرفت، مردم از هر فرصتی برای یادآوری آن استفاده می‌کنند.
عزاداری در روزهای محرم از جمله فرصت‌هایی بود که شاهد بودیم در بسیاری از مناطق ز نواها یا نوحه‌هایی استفاده شد که یادآور در خاک و خون غلطیدن مردم معترض بود.
#دادخواهی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

تداوم بلاتکلیفی احمد رحیمی و سهیلا حسینی؛ بیش از سه ماه بازداشت موقت بدون دسترسی به وکیل منتخب

با گذشت بیش از سه ماه از بازداشت دکتر احمد رحیمی، استاد مستعفی دانشگاه فردوسی مشهد، و همسرش سهیلا حسینی، این زوج همچنان در بازداشت موقت و در وضعیت بلاتکلیف به سر می‌برند.

احمد رحیمی و سهیلا حسینی روز ۲۷ اسفند ۱۴۰۴، پس از یورش نیروهای امنیتی به منزل شخصی‌شان و تفتیش کامل خانه، بازداشت شدند. این زوج در ماه گذشته مدتی نیز از زندان وکیل‌آباد مشهد به بازداشتگاه اطلاعات سپاه منتقل شده و پس از انجام بازجویی‌ها مجدداً به زندان بازگردانده شدند.

بر اساس اطلاعات دریافتی، با وجود گذشت بیش از سه ماه از زمان بازداشت، وکیل انتخابی خانواده اجازه ورود به پرونده را نیافته است. گفته می‌شود مقام‌های قضایی تنها امکان استفاده از وکلای مورد تأیید تبصره ۴۸ را فراهم کرده‌اند؛ موضوعی که روند دفاع حقوقی از این زوج را با دشواری‌های جدی مواجه کرده است. این وکلا مبالغ هنگفتی را از خانواده درخواست کرده‌اند و از جمله گفتند ۲۰۰ میلیون می‌گیریم تا با وثیقه موقتا آزادشان کنیم!

به گفته منابع مطلع، اتهامات مطرح‌شده علیه این زوج به کمک‌های انسان‌دوستانه و خیریه برای تأمین هزینه‌های درمانی و بیمارستانی مجروحان اعتراضات دی‌ماه در مشهد و همچنین استفاده از اینترنت استارلینک مرتبط دانسته شده است. همچنین گزارش شده که در جریان بازجویی‌های اخیر، مدیریت یک صفحه اینستاگرامی که به جمع‌آوری و انتشار اطلاعات جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه می‌پرداخت، به احمد رحیمی نسبت داده شده است.

همزمان نگرانی‌ها درباره وضعیت جسمی و روانی سهیلا حسینی افزایش یافته است. بنا بر اطلاعات دریافتی، او از حملات پانیک (Panic Attack) رنج می‌برد و خانواده وی برای ارائه مستندات پزشکی مربوط به وضعیت سلامت او اقدام کرده‌اند، اما تاکنون این درخواست‌ها با بی‌توجهی مقام‌های مسئول مواجه شده است.

#احمد_رحیمی #سهیلا_حسینی #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

بررسی موارد نقض حقوق بشر در ایران

اعمال محدودیت‌های اجتماعی (ممنوع‌الخروجی، مسدود سازی سیم‌کارت و ...)


با حضور کارشناسان حقوقی «دادبان»

https://tinyurl.com/mrj787ez


دوشنبه ۸ تیر ماه ۱۴۰۵
ساعت ۲۰:۳۰ به وقت تهران

جمهوری اسلامی در طی ماه‌های گذشته انواع محرومیت‌های شهروندی علیه افراد معترض و منتقد را افزایش داده است. محرومیت از خروج از کشور و سدود کردن سیم کارت‌های شهروندان جمله این محدودیت‌ها و محرومیت‌ها هستند.

در این برنامه به همراه کارشناسان حقوقی دادبان درباره این موضوع صحبت خواهیم کرد.
@daadbaan2021

@Tavaana_TavaanaTech

از دل سنت دینی، در برابر تعصب

نقد تعصب دینی همیشه از بیرون دین برنخاسته است. گاه تیزترین پرسش‌ها و تردیدها دقیقا از جایی سر برآورده‌اند که سنت، تقدس و اقتدار دینی در آن ریشه دارد؛ از زبان دین‌دارانی که با متن دینی زیسته‌اند اما آن را ملک طلق جزم‌اندیشان نمی‌دانند.

این پرونده گفت‌وشنود روایت پنج چهره است: چهار چهره از ایران و حوزه‌های علمیه شیعی و یک چهره از جهان اسلام با داستانی مشابه. نعمت‌الله صالحی نجف‌آبادی، علی‌اکبر حکمی‌زاده، حیدرعلی قلمداران، ابوالفضل برقعی و نصر حامد ابوزید، هر یک از جایگاهی متفاوت و با تهور در برابر جمود، خرافه، غلو، تکفیر و اقتدار مذهبی ایستادند. هر یک نیز بهایی برای افکار و گفتارشان پرداختند؛ به حاشیه رانده شدند، با تکفیر و طرد روبرو شدند، هدف خشونت و ترور قرار گرفتند یا به تبعید مجبور شدند. در نگاه خشک‌اندیش و بسته نهادهای دینی، چنین صداهایی تهدید و برهم‌زننده دستگاه سنتی به نظر می‌آید و تحمل نمی‌شود.

این پنج روایت یادآور می‌شود که سنت دینی یکدست و خاموش نیست. در دل همان سنت نیز کسانی بوده‌اند که ایمان را با اطاعت بی‌چون‌وچرا یکی نگرفته‌اند. کسانی که اهمیتشان نه در درستی باور و اعتقادشان بلکه در تلاشی است که برای زدودن تعصب از چهره دین، ایستادگی علیه قرائت رسمی و تمامیت‌خواه و دعوت باورمندان به پرسش‌گری به جای خشونت‌ورزی کرده‌اند.

تجربه زندگی بشر نشان می‌دهد که دین از جوامع رخت برنمی‌بندد. پس آنچه باید مهار شود، قرائت‌های خشونت‌آمیز و نفرت‌پراکن از ادیان و باورهاست. از این‌رو است که «از دل سنت دینی، در برابر تعصب» باورمندان را دعوت به دیدن تفاوت‌ها و پرسیدن می‌کند.

کتابچه «از دل سنت دینی، در برابر تعصب» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید!

https://dialog.tavaana.org/collections-2/


#سنت #نقد_دین #روشنگری #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

گلشن فتحی: اعدام فقط گرفتن جان یک انسان نیست، آموزش مرگ و خشونت به یک جامعه است

گلشن فتحی، فعال مدنی، در یادداشتی که در شبکه اجتماعی ایکس منتشر کرده، با انتقاد از مجازات اعدام، آن را فراتر از سلب حیات یک فرد دانسته و تأکید کرده است که اعدام به عادی‌سازی خشونت و مرگ در جامعه می‌انجامد. او با اشاره به پیامدهای انسانی و اجتماعی این مجازات، نوشته است که مخالفت با اعدام دفاع از اصل بنیادین حق حیات و کرامت انسانی است و هیچ قدرتی نباید حق گرفتن جان انسان را برای خود قائل شود.

متن یادداشت به شرح زیر است:

‏اعدام کشتن یک انسان نیست.. آموزشِ مرگ و خشونت به یک جامعه است. هر طناب داری که بالا می‌رود، با فرض صحت روند دادرسی، تنها گلوی یک محکوم را نمی‌فشارد؛ گلوی حقوق و کرامت انسانی، امید، گفت‌وگو و انسانیت را نیز می‌فشارد. جامعه‌ای که هر روز با خبر اعدام از خواب بیدار می‌شود، آرام‌آرام به دیدن مرگ عادت می‌کند؛ و هیچ فاجعه‌ای بزرگ‌تر از عادی شدن مرگ نیست.

حکومتی که برای اثبات اقتدارش به گرفتن جان انسان‌ها نیاز دارد، در واقع از اقتدار خود مطمئن نیست. قدرتی که مشروعیتش را از رضایت مردم بگیرد، به طناب دار تکیه نمی‌کند؛ اما قدرتی که از جامعه فاصله می‌گیرد، ناگزیر می‌کوشد ترس را جایگزین اعتماد کند. اعدام، پیش از آنکه پایان زندگی یک فرد باشد، نمایش عمومی قدرتی است به دنبال اثبات این جمله است:
«جان شما نیز بی قید و شرط در اختیار من است.»

اما جامعه‌ای که با ترس اداره شود، هرگز با اعتماد ساخته نمی‌شود. اعدام نه جرم را از میان می‌برد، نه رنج را درمان می‌کند و نه عدالت را کامل‌تر می‌سازد. اتفاقا زخمی تازه بر حافظهٔ جمعی یک ملت می‌نشاند؛ زخمی که نسل‌ها آن را به دوش می‌کشند. مادران داغدار، کودکانی که با جای خالی پدر یا مادر بزرگ می‌شوند، خانواده‌هایی که برای همیشه در سوگ می‌مانند، همگی بهای سیاستی را می‌پردازند که جان انسان را به ابزار اعمال قدرت تبدیل می‌کند.

مخالفت با اعدام، دفاع از بی‌گناه یا گناهکار نیست؛ دفاع از این اصل بنیادین است که هیچ قدرتی نباید حق گرفتن جان انسان را برای خود قائل شود. اگر دولت بتواند به نام قانون جان بگیرد، مرز میان عدالت و سلطه، هر روز باریک‌تر خواهد شد.

تمدن را با تعداد زندان‌ها و چوبه‌های دار نمی‌سنجند؛ با میزان احترامی می‌سنجند که برای حق حیات قائل است. حکومتی‌که مرگ را ابزار حکومت کند، دیر یا زود زندگی را نیز قربانی خواهد کرد.

و درنهایت این پرسش، وجدان تاریخ را رها نخواهد کرد

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را خدا داده‌ست،چرا باید تو بستانی؟
#نه_به‌_اعدام
#مهنام_نواب_صفوی



@Tavaana_TavaanaTech

رضوانه خان‌بیگی، زندانی سیاسی، با انتشار متنی اعلام کرد که او و دختر کمتر از دوساله‌اش، مهفر لاله‌زاری، به دستور دادیار ناظر بر زندان و قاضی اجرای احکام، تا پایان وقت اداری روز جاری برای تحمل باقی‌مانده دوران محکومیت خود راهی زندان اوین خواهند شد. او ضمن ابراز نگرانی از وضعیت دختر خردسالش، خواستار حمایت و همراهی افکار عمومی شد.

رضوانه خان‌بیگی با انتشار پیامی در آستانه اجرای حکم حبس خود اعلام کرد که به همراه دختر خردسالش، مهفر لاله‌زاری، برای تحمل باقی‌مانده دوران محکومیت راهی زندان اوین خواهند شد.
او در این پیام با اشاره به اینکه دخترش کمتر از دو سال سن دارد، نسبت به سلامت روحی و روانی و همچنین روند رشد او در محیط زندان ابراز نگرانی کرده و نوشته است: «دخترم زیر دو سال سن دارد و به شدت نگران سلامت روح و روان و وضعیت رشد او در زندان هستم و نمی‌دانم آزادی کی سهم ما خواهد شد.»
خان‌بیگی همچنین تأکید کرده است که زندان و محرومیت از آزادی حق دخترش، خود او و همسرش، بهفر لاله‌زاری، نیست و افزوده است که برای آزادی خود به تلاش ادامه خواهند داد.
این فعال مدنی در بخش دیگری از پیام خود اعلام کرده است که تاکنون هیچ وکیلی مسئولیت پرونده او و همسرش را بر عهده نداشته و از مسیر وکالت نیز حمایتی از آنان صورت نگرفته است.
رضوانه خان‌بیگی در پایان ضمن ابراز امیدواری نسبت به کوتاه بودن دوران حبس، از دوستان و همراهان خود خواسته است که این خانواده سه‌نفره را از یاد نبرند و برای آزادی آنان دعا کنند.

ـ رضوانه احمدخان بیگی و همسرش بهفر لاله زاری در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۴۰۲ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند و به زندان‌های قرچک ورامین و سپس اوین منتقل شدند. آنها در دی ماه همان سال به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی و تبلیغ علیه نظام به ۱۰ سال زندان محکوم شدند. این حکم در اسفندماه تأیید شد و سپس به ۲۰ ماه کاهش یافت. هر دو پیش‌تر نیز سابقه بازداشت و حبس داشته‌اند.

خانم خان احمد بگیر تا آخرین ماه بارداری در زندان به سر برد و پس از آن به او مدتی توقف حکم دادند. (یعنی از حبس او کم نکردند) حالا او را فراخوانده‌اند برای اینکه ادامه حبس خود را بگذراند. این در حالیست که او یک مادر است.
در طی چند سال گذشته بارها به خانه آنها حمله شد و خانه‌شان مورد تفتیش قرار گرفت و توسط بازجویان تهدید شد.

#رضوانه_احمدخانبیگی #رضوانه_بیگی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech

همزمان با انتشار ویدئوهایی از برخی هیئت‌های مذهبی وابسته به حکومت که در آن‌ها افراد مسلح با سلاح جنگی کلاشینکف در مراسم عزاداری حضور دارند، ویدئوهای تازه‌ای نیز از هیئت‌های دیگر منتشر شده که تکرار همین صحنه‌ها را نشان می‌دهد؛ صحنه‌هایی که برای بسیاری از شهروندان بیش از آنکه یادآور آیین سوگواری باشند، تصویری از نمایش قدرت و ارعاب را تداعی می‌کنند.

آزادی مذهب و حق برگزاری آیین‌های دینی، حقی است که باید برای همه شهروندان محترم شمرده شود. افراد حق دارند عزاداری کنند، مراسم مذهبی برگزار کنند و باورهای دینی خود را آزادانه ابراز کنند. اما پرسش اینجاست که آیا ورود سلاح جنگی به مراسم مذهبی و تبدیل هیئت‌ها به فضایی امنیتی و شبه‌نظامی نیز بخشی از همین آزادی است؟

نمایش سلاح در مراسم مذهبی می‌تواند این پیام را به جامعه منتقل کند که قدرت سیاسی و نظامی بر فضای مذهبی نیز سایه افکنده است. نظر شما چیست؟

آیا حضور افراد مسلح و سلاح جنگی در هیئت‌های مذهبی را می‌توان بخشی از آیین‌های دینی دانست؟
آیا این صحنه‌ها نشانه‌ای از نظامی‌شدن بیشتر فضاهای مذهبی است؟
#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

مدیرکل درمان ستاد مبارزه با مواد مخدر اعلام کرده است که شمار افراد مبتلا به اعتیاد در ایران به حدود سه میلیون و ۸۰۰ هزار نفر رسیده و همزمان نسبت به گسترش مواد مخدر صنعتی و ترکیبات ناشناخته هشدار داده است.

به گفته این مقام دولتی، موادی مانند مت‌آمفتامین، فلاکا، زایلازین و انواع کاتینون‌ها با سرعت در حال گسترش هستند و جوانان را هدف قرار داده‌اند. او همچنین تأکید کرده که حشیش و گل در حال حاضر از پرمصرف‌ترین مواد در ایران به شمار می‌روند.

حتی اگر آمار رسمی حکومت را مبنا قرار دهیم، رقم چند میلیون مبتلا به اعتیاد در کشوری با جمعیت ایران، آماری تکان‌دهنده و هشداری جدی درباره وضعیت اجتماعی و اقتصادی کشور است. بسیاری از کارشناسان نیز معتقدند که آمار واقعی می‌تواند بسیار بالاتر از ارقام رسمی باشد.

گسترش اعتیاد را نمی‌توان جدا از فقر، بیکاری، ناامیدی، بحران‌های اقتصادی، سرکوب اجتماعی و نبود چشم‌انداز برای آینده بررسی کرد. در سال‌های اخیر میلیون‌ها ایرانی با کاهش شدید قدرت خرید، حاشیه‌نشینی، بیکاری و فشارهای اقتصادی روبه‌رو بوده‌اند و این شرایط، زمینه گسترش آسیب‌های اجتماعی را فراهم کرده است.

@Tavaana_TavaanaTech

همزمان با ادامه بحران اقتصادی و کاهش قدرت خرید شهروندان، امروز دوشنبه هشتم تیرماه گروه‌های مختلفی از پرستاران، کارگران و بازنشستگان در شهرهای مختلف ایران دست به تجمع‌های اعتراضی زدند.

جمعی از پرستاران در مقابل ساختمان سازمان اداری و استخدامی کشور در تهران تجمع کردند و نسبت به بی‌توجهی مسئولان به مطالبات صنفی و معیشتی خود اعتراض کردند. معترضان از فرسودگی شغلی، شیفت‌های اجباری سنگین، کمبود نیروی انسانی و دستمزدهایی که با تورم و هزینه‌های زندگی تناسبی ندارد، انتقاد کردند.

پرستاران خواستار اجرای کامل قانون تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری، افزایش واقعی کارانه‌ها، اصلاح اضافه‌کار، اجرای قانون ارتقای بهره‌وری و استخدام نیروهای جدید برای کاهش فشار کاری هستند.

همزمان، کارگران کارخانه پشم‌بافی ایران‌برک رشت نیز در محوطه این کارخانه تجمع اعتراضی برگزار کردند. وضعیت نامشخص شغلی، پرداخت‌نشدن حقوق‌های معوقه و مشکلات بیمه‌ای از مهم‌ترین مطالبات این کارگران عنوان شده است.


@Tavaana_TavaanaTech