همزمان با انتشار ویدئوهایی از برخی هیئت‌های مذهبی وابسته به حکومت که در آن‌ها افراد مسلح با سلاح جنگی کلاشینکف در مراسم عزاداری حضور دارند، ویدئوهای تازه‌ای نیز از هیئت‌های دیگر منتشر شده که تکرار همین صحنه‌ها را نشان می‌دهد؛ صحنه‌هایی که برای بسیاری از شهروندان بیش از آنکه یادآور آیین سوگواری باشند، تصویری از نمایش قدرت و ارعاب را تداعی می‌کنند.

آزادی مذهب و حق برگزاری آیین‌های دینی، حقی است که باید برای همه شهروندان محترم شمرده شود. افراد حق دارند عزاداری کنند، مراسم مذهبی برگزار کنند و باورهای دینی خود را آزادانه ابراز کنند. اما پرسش اینجاست که آیا ورود سلاح جنگی به مراسم مذهبی و تبدیل هیئت‌ها به فضایی امنیتی و شبه‌نظامی نیز بخشی از همین آزادی است؟

نمایش سلاح در مراسم مذهبی می‌تواند این پیام را به جامعه منتقل کند که قدرت سیاسی و نظامی بر فضای مذهبی نیز سایه افکنده است. نظر شما چیست؟

آیا حضور افراد مسلح و سلاح جنگی در هیئت‌های مذهبی را می‌توان بخشی از آیین‌های دینی دانست؟
آیا این صحنه‌ها نشانه‌ای از نظامی‌شدن بیشتر فضاهای مذهبی است؟
#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

مدیرکل درمان ستاد مبارزه با مواد مخدر اعلام کرده است که شمار افراد مبتلا به اعتیاد در ایران به حدود سه میلیون و ۸۰۰ هزار نفر رسیده و همزمان نسبت به گسترش مواد مخدر صنعتی و ترکیبات ناشناخته هشدار داده است.

به گفته این مقام دولتی، موادی مانند مت‌آمفتامین، فلاکا، زایلازین و انواع کاتینون‌ها با سرعت در حال گسترش هستند و جوانان را هدف قرار داده‌اند. او همچنین تأکید کرده که حشیش و گل در حال حاضر از پرمصرف‌ترین مواد در ایران به شمار می‌روند.

حتی اگر آمار رسمی حکومت را مبنا قرار دهیم، رقم چند میلیون مبتلا به اعتیاد در کشوری با جمعیت ایران، آماری تکان‌دهنده و هشداری جدی درباره وضعیت اجتماعی و اقتصادی کشور است. بسیاری از کارشناسان نیز معتقدند که آمار واقعی می‌تواند بسیار بالاتر از ارقام رسمی باشد.

گسترش اعتیاد را نمی‌توان جدا از فقر، بیکاری، ناامیدی، بحران‌های اقتصادی، سرکوب اجتماعی و نبود چشم‌انداز برای آینده بررسی کرد. در سال‌های اخیر میلیون‌ها ایرانی با کاهش شدید قدرت خرید، حاشیه‌نشینی، بیکاری و فشارهای اقتصادی روبه‌رو بوده‌اند و این شرایط، زمینه گسترش آسیب‌های اجتماعی را فراهم کرده است.

@Tavaana_TavaanaTech

همزمان با ادامه بحران اقتصادی و کاهش قدرت خرید شهروندان، امروز دوشنبه هشتم تیرماه گروه‌های مختلفی از پرستاران، کارگران و بازنشستگان در شهرهای مختلف ایران دست به تجمع‌های اعتراضی زدند.

جمعی از پرستاران در مقابل ساختمان سازمان اداری و استخدامی کشور در تهران تجمع کردند و نسبت به بی‌توجهی مسئولان به مطالبات صنفی و معیشتی خود اعتراض کردند. معترضان از فرسودگی شغلی، شیفت‌های اجباری سنگین، کمبود نیروی انسانی و دستمزدهایی که با تورم و هزینه‌های زندگی تناسبی ندارد، انتقاد کردند.

پرستاران خواستار اجرای کامل قانون تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری، افزایش واقعی کارانه‌ها، اصلاح اضافه‌کار، اجرای قانون ارتقای بهره‌وری و استخدام نیروهای جدید برای کاهش فشار کاری هستند.

همزمان، کارگران کارخانه پشم‌بافی ایران‌برک رشت نیز در محوطه این کارخانه تجمع اعتراضی برگزار کردند. وضعیت نامشخص شغلی، پرداخت‌نشدن حقوق‌های معوقه و مشکلات بیمه‌ای از مهم‌ترین مطالبات این کارگران عنوان شده است.


@Tavaana_TavaanaTech

ویدیوهایی از یک هیئت مذهبی در شهر آمل میدان ۱۷ شهریور، منتشر شده که در آن‌، مداحان مذهبی متن تفاهم‌نامه اخیر میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده را به آتش کشیدند. در این مراسم، حاضران شعارهایی همچون «مرگ بر مخالفان رهبر»، «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» سر می‌دهند و مخالفت خود را با روند تنش‌زدایی و توافق اخیر ابراز می‌کنند.

پیش از این نیز ویدیوهایی از برخی مداحان و تجمع‌های حکومتی منتشر شده بود که در آن‌ها مقام‌های جمهوری اسلامی از جمله مسعود پزشکیان، محمدباقر قالیباف و عباس عراقچی مورد حمله لفظی قرار می‌گرفتند. در یکی از این مراسم حتی پزشکیان به شکلی آشکار تهدید شد.

آنچه در این ویدیوها دیده می‌شود، تنها مخالفت با یک توافق سیاسی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از شکاف‌های آشکار در درون جریان‌های حامی حکومت است. بخشی از نیروهای تندرو که سال‌ها از تریبون‌های رسمی و مذهبی برخوردار بوده‌اند، اکنون مخالفت خود را با هرگونه مذاکره یا کاهش تنش با جهان بیان می‌کنند.

در عین حال، استفاده از هیئت‌های مذهبی به‌عنوان تریبون رقابت‌های سیاسی و نمایش قدرت، پرسش‌های مهمی را نیز مطرح می‌کند.
@Tavaana_TavaanaTech

جاویدنام ستاره رفیعی، ۱۹ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در منطقه نارمک تهران با شلیک گلوله به سر جان باخت. خانواده‌اش پس از ساعت‌ها جست‌وجو و بی‌خبری، پیکر او را در میان جان‌باختگان منتقل‌شده به محوطه بیمارستان الغدیر پیدا کردند.

ستاره متولد ۲۱ خرداد ۱۳۸۵ بود؛ دختری جوان با آرزوهایی که هنوز فرصت زندگی‌کردن نیافته بودند. او تنها ۱۹ سال داشت؛ سنی که باید سرشار از امید، برنامه برای آینده و تجربه‌های تازه باشد، اما گلوله‌های سرکوب فرصت ادامه زندگی را از او گرفتند.

ستاره آن شب قزار نبود که به خیابان برود ولی به خانواده‌اش گفت: «دوستام میگن دارن بچه‌ها رو میکشن من باید برم» و او رفت و ستاره‌ای شد در شب‌های تار میهن.

پیکر ستاره در حیاط بیمارستان الغدیر پیدا شد؛ مکانی که در روزهای سرکوب خونین دی‌ماه، به یکی از تلخ‌ترین نمادهای جست‌وجوی خانواده‌ها برای یافتن عزیزانشان تبدیل شد.

حالا خانواده ستاره که سال گذشته در خانه کنار هم تولد او را جشن می‌گرفتند، زادروزش را کنار مزارش گرامی داشتند.
ستاره یک برادر هشت ساله دارد. بر پدر و مادر و برادر ستاره، روزهای سختی می‌گذرد. روزهایی بی فروغ، اما به امید روشنایی و آزادی؛ به امید روزی که نام ستاره و همه جان‌باختگان این سرزمین با حقیقت و عدالت گره بخورد.

فرهاد پوریای، هنرمند ایرانی در سواحل عمان، تندیس شنی ستاره رفیعی را درست کرد.

#ستاره_رفیعی #دادخواهی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
‌
احضار صبا کردافشاری و راحله احمدی به دادسرا؛ تفتیش منزل و ضبط وسایل شخصی

به گزارش هرانا، روز چهارشنبه ۳ تیرماه، نیروهای امنیتی با مراجعه به منزل خانوادگی صبا کردافشاری و مادرش، راحله احمدی، دو فعال مدنی و زندانی سیاسی پیشین، اقدام به تفتیش منزل و ضبط شماری از وسایل شخصی و تجهیزات دیجیتال آنان کردند.

بر اساس این گزارش، مأموران امنیتی در حالی منزل این مادر و دختر را تفتیش کردند که هیچ‌یک از آنان در زمان مراجعه در خانه حضور نداشتند. از جمله اقلام ضبط‌شده، یک دستگاه گیرنده اینترنت ماهواره‌ای استارلینک عنوان شده است.

هرانا همچنین گزارش داده است که صبا کردافشاری و راحله احمدی به‌صورت تلفنی برای حضور در دادسرای ناحیه ۳۳ تهران (دادسرای شهید مقدس مستقر در زندان اوین) احضار شده‌اند و از آنان خواسته شده است روز سه‌شنبه ۹ تیرماه ۱۴۰۵ در این مرجع قضایی حاضر شوند. تا زمان انتشار این گزارش، از عناوین اتهامی، شعبه احضارکننده و جزئیات پرونده احتمالی علیه آنان اطلاعی در دست نیست.

احضار و تفتیش منزل این مادر و دختر در حالی صورت گرفته است، آنان اخیرا فعالیت خاصی نداشته‌اند. صبا کردافشاری پس از تحمل دوران حبس، در بهمن‌ماه ۱۴۰۱ از زندان اوین آزاد شد و راحله احمدی نیز پس از پایان دوران محکومیت خود، در مهرماه ۱۴۰۱ از زندان آزاد شده بود.

#صبا_کردافشاری #راحله_احمدی


@Tavaana_TavaanaTech

صدور قرار نهایی پرونده حبیب ادبی؛ ارجاع سه اتهام به دادگاه

بر اساس قرار نهایی صادرشده از سوی دادسرای عمومی و انقلاب گناباد، تحقیقات مقدماتی پرونده حبیب ادبی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، به پایان رسیده است.
مطابق این قرار، دادسرا برخی از اتهامات مطرح‌شده علیه وی را به دلیل فقدان ادله کافی مشمول قرار منع تعقیب دانسته است. در مقابل، در خصوص اتهام‌های «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور»، «عضویت در گروه یا جمعیت با هدف برهم زدن امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام»، قرار جلب به دادرسی صادر شده و پرونده برای رسیدگی به دادگاه ارسال شده است.

همزمان، منابع نزدیک به ایشان از ادامه مشکلات جسمی و روانی حبیب ادبی پس از آزادی خبر می‌دهند. به گفته این منابع، وی در دوران بازداشت با فشارهای شدید جسمی و روانی مواجه بوده و همچنان از پیامدهای آن رنج می‌برد. این منابع همچنین اعلام کرده‌اند که او به دلیل آسیب‌دیدگی دست، حدود یک ماه پیش تحت عمل جراحی قرار گرفته است.
منابع آگاه همچنین می‌گویند که حبیب ادبی در دوران بازداشت از دسترسی به وکیل محروم بوده و خانواده او، به‌ویژه مادرش طاهره فغانزاده، با فشارها و محدودیت‌هایی مواجه شده‌اند.
بر اساس همین منابع، پزشک متخصص اعصاب و روان در گزارشی به دادگاه اعلام کرده است که حبیب ادبی به دلیل آثار روانی ناشی از دوران بازداشت، در شرایط فعلی توان تحمل حبس و اجرای مجازات را ندارد. با این حال، روند رسیدگی قضایی به پرونده همچنان ادامه دارد.
همچنین گفته می‌شود بخشی از وسایل شخصی حبیب ادبی، از جمله تلفن همراه و برخی اقلام دیگر، پس از گذشت چند ماه از آزادی او هنوز به خانواده تحویل داده نشده است.
#حبیب_ادبی #گناباد

@Tavaana_TavaanaTech

صدور حکم ۱۴ ماه حبس برای آریا نورانی، معلم ابتدایی در خراسان شمالی

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران از صدور حکم ۱۴ ماه حبس برای آریا نورانی، معلم رسمی پایه ابتدایی در شهرستان مانه از توابع استان خراسان شمالی، خبر می‌دهد.

بر اساس اطلاعات دریافتی، آریا نورانی در جریان اعتراضات روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه بازداشت و حدود دو هفته را در بازداشت موقت سپری کرد. وی پس از آن با تودیع وثیقه تا پایان مراحل رسیدگی قضایی به صورت موقت آزاد شد.

بنا بر این گزارش، پس از برگزاری جلسه دادگاه و رسیدگی به پرونده، این معلم به تحمل ۱۴ ماه حبس محکوم شده است.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، تداوم برخوردهای قضایی و امنیتی با معلمان را نگران‌کننده دانسته و بر ضرورت رعایت حقوق شهروندی، دادرسی عادلانه و پایان دادن به فشار بر فعالان صنفی و فرهنگیان تأکید می‌کند.

#آریا_نورانی

@Tavaana_TavaanaTech

شیرین عبادی، حقوقدان و برنده جایزه نوبل صلح، با انتشار پیامی نسبت به توقیف و مصادره یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای پروتستان تهران، کلیسای پطرس مقدس در خیابان سی‌تیر، هشدار داد.

او با اشاره به گزارش‌هایی اعلام کرد که مقام‌های وابسته به سپاه پاسداران به رهبران و ساکنان این مجموعه هشدار داده‌اند در صورت مقاومت در برابر توقیف و مصادره، با بازداشت و زندان روبه‌رو خواهند شد. همچنین از ساکنان مسیحی ارمنی و آشوری که سال‌ها در این مجموعه زندگی کرده‌اند، خواسته شده محل سکونت خود را ترک کنند.

عبادی این اقدام را صرفاً اختلاف بر سر یک ملک ندانست و آن را ادامه سیاستی توصیف کرد که به گفته او سال‌هاست علیه مسیحیان ایران، به‌ویژه نوکیشان مسیحی، دنبال می‌شود. او به تعطیلی کلیساهای فارسی‌زبان، تهدید رهبران کلیسا، بازداشت نوکیشان، تشکیل پرونده‌های امنیتی، مصادره اموال و حذف تدریجی حضور مسیحیان از عرصه عمومی اشاره کرد.

به گفته این حقوقدان، پیش‌تر عبادت به زبان فارسی تهدید تلقی شد و سپس کلیساهای فارسی‌زبان تعطیل شدند. او افزود اکنون دامنه این فشارها از نوکیشان فراتر رفته و املاک تاریخی، کلیساهای قدیمی و حتی محل زندگی شهروندان ارمنی و آشوری را نیز دربر گرفته است.

عبادی تأکید کرد حق عبادت، حق مالکیت، حق زندگی امن و حق تغییر دین از حقوق بنیادین انسان هستند و هیچ نهاد حکومتی حق ندارد کلیسا را به زور تصرف کند، ساکنان آن را تهدید کند یا جامعه مسیحیان ایران را با ایجاد فضای ترس و پرونده‌سازی تحت فشار قرار دهد.

او در پایان خواستار حمایت از مسیحیان ایران شد و گفت دفاع از آنان، دفاع از آزادی وجدان، آزادی ایمان و حق همه شهروندان برای زندگی بدون ترس است. وی همچنین خواستار حفظ کلیسای پطرس مقدس، توقف فشار بر نوکیشان و رهبران کلیسا و پایان مصادره اموال و عبادتگاه‌های مسیحیان شد و هشدار داد که این اقدام می‌تواند آغاز موج تازه‌ای از سرکوب و مصادره اموال اقلیت‌ها باشد.

#مسیحیان_ایران #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۷ زندان مختلف در هفته صدوبیست‌وهفتم

ماشین اعدام و سرکوب حکومت مستبد حاکم همچنان به کار خود ادامه می‌دهد و روزانه شاهد اعدام زندانیان سیاسی و زندانیان جرایم عمومی در سراسر کشور هستیم.

دستگاه قضائیه حکومتی اعلام کرده است که از آغاز جنگ اخیر تاکنون، ۳ هزار و ۲۹۲ نفر را به اتهام «همکاری با دشمن» بازداشت کرده است. این آمار در شرایطی منتشر می‌شود که پس از سرکوب اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای نظامی و امنیتی، روند برخورد با معترضان وارد مرحله تازه‌ای شده و بخش زیادی از دستگیرشدگان در معرض صدور احکام اعدام یا زندان‌های طولانی‌مدت هستند.

دادستان ساری گفته ۷۰۰ پرونده علیه معترضان دی‌ماه تشکیل شده، علم‌الهدی امام جمعه فاسد مشهد نیز از هزارها پرونده برای دستگیرشدگان قیام دی‌ماه خبر داده است.

آمار اعدام‌ها در خردادماه سال جاری به حدود ۱۴۰ تن بالغ می‌شود.

کارنامه این حکومت پر از نقض گسترده و آشکار حقوق بشر و استفاده از اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب و ارعاب است. هزاران خانواده در ایران داغدار عزیزانی هستند که در فرآیندی غیر انسانی قربانی اراده سرکوبگر حکومت شده‌اند. در این میان صدای پدری که می‌پرسد : «مزار پسرم کجاست؟» صدایی است که از عمق رنج و بی‌عدالتی برمی‌خیزد؛ پرسش پدر وحید بنی‌عامریان، زندانی سیاسی که به همراه پنج زندانی سیاسی دیگر در فروردین‌ماه امسال در زندان قزلحصار اعدام شد، و دیگر خانواده‌هایی که جسد فرزندانشان را به آن‌‌ها تحویل ندادند تنها یک مطالبه شخصی نیست، بلکه فریاد بسیاری از دادخواهان است که حتی از حق ابتدایی دانستن محل دفن عزیزانشان محروم شده‌اند. این محرومیت ادامه مجازات پس از مرگ و نقض آشکار کرامت انسانی است. جایی که رنج نه پایان می‌یابد و نه حتی اجازه سوگواری می‌یابد.

در مقابل این سرکوبگری‌ها و بربریت قرون وسطایی صدای زندانیان در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» همچنان بلند است. آنان بدون توقف هر سه‌شنبه یادآوری می‌کنند که مجازات اعدام باید لغو شود و آزادی و برابری در ایران برقرار گردد.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۹ تیر ۱۴۰۵ در هفته صدو بیست و هفتم در ۵۷ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار( واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام و زندان کرمان.

هفته صد‌وبیست‌وهفتم
سه‌شنبه ۹تیر ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
#بیانیه #نه_به‌_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

«هزار و صدمین روز حبس شهریار براتی دور از محل اقامت خانواده»

شهریار براتی، زندانی سیاسی، هزار و صدمین روز از دوران محکومیت پنج‌ساله‌ی خود را در بند هفت زندان اوین سپری می‌کند.

او نخستین بار در سال ۱۳۹۸، به دلیل فعالیت‌های عدالت‌خواهانه در فضای مجازی، بازداشت شد و ۱۱۹ روز را در سلول انفرادی گذراند. بار دوم نیز در سال ۱۴۰۲ بازداشت شد و به مدت ۸۴ روز در سلول انفرادی، یا به تعبیری تحت «شکنجه سفید»، نگهداری شد. در نهایت، با اتهاماتی از جمله «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» به پنج سال و هشت ماه حبس محکوم شد.

شهریار براتی، اهل یاسوج، دوران محکومیت خود را به‌صورت تبعید در زندان اوین سپری می‌کند؛ محکومیتی که به باور نزدیکانش، به دلیل عدالت‌خواهی، مبارزه با تبعیض و دفاع از حقوق هم‌نوعانش بر او تحمیل شده است.

او در مردادماه ۱۴۰۲، پس از دیپورت از ترکیه به ایران، در مرز بازرگان توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. پیش از آن نیز به اتهاماتی از جمله «تبلیغ علیه نظام»، «عضویت در گروه‌هایی با هدف برهم زدن امنیت کشور»، «تشکیل اداره، دسته یا جمعیت به قصد برهم زدن امنیت کشور در فضای حقیقی و مجازی»، «تحریک مردم به جنگ و کشتار با هدف برهم زدن امنیت» و «تحریک و ترغیب افراد به انجام اعمال خشونت‌آمیز از طریق فضای مجازی» به هفده ماه حبس محکوم شده بود.

براتی در سال ۱۳۹۸ نیز، پس از بازگشت از سوئد ــ کشوری که مدتی در آن اقامت داشت ــ توسط اطلاعات سپاه بازداشت شده بود.

پس از بازداشت مجدد او در سال ۱۴۰۲، خانواده‌اش بیش از دو هفته از وضعیت و محل نگهداری وی بی‌اطلاع بودند. در این مدت، او دوران دشواری را در سلول انفرادی، تحت فشار بازجویی و انواع فشارهای روحی، سپری کرد. انفرادی و بازجویی‌های طولانی، به گفته بسیاری از زندانیان، روندی در جهت فرسایش روانی و انکار هویت فردی است و آثار آن می‌تواند سال‌ها با فرد باقی بماند.

شهریار براتی، جوانی لر، عمدتاً در حوزه آسیب‌های اجتماعی، نابرابری، خودسوزی زنان در مناطق لرنشین، بیکاری، پدیده شوتی‌ها، محیط زیست، بحران آب و سدسازی بی‌ضابطه در استان‌های لرنشین به نگارش مقاله و یادداشت می‌پرداخت. او می‌کوشید مشکلات معیشتی، محرومیت‌های گسترده و تبعیض‌های تحمیل‌شده بر مردم لر را بازتاب دهد.

شهریار نویسنده، شاعر و پژوهشگر حوزه علوم اجتماعی است که به دلیل فعالیت‌های خود، سال‌هاست در زندان به سر می‌برد.

او اکنون بیش از هزار و صد روز است که دور از محل اقامت خانواده و بدون بهره‌مندی از مرخصی یا هرگونه تخفیف در مجازات، دوران حبس خود را سپری می‌کند. خانواده‌اش برای هر ملاقات ناچارند مسیر طولانی و پرمشقتی را طی کنند؛ ملاقات‌هایی که گاه به دلیل اعلام «ممنوع‌الملاقات» بودن او، بدون اطلاع قبلی لغو می‌شود.

براتی در طول دوران حبس خود، دو جنگ را تجربه کرده است که یکی از آن‌ها هم‌زمان با بمباران زندان اوین بود. روایت او از روز بمباران، که پیش‌تر منتشر شده است، به گفته نزدیکانش با اعمال محدودیت‌هایی همچون ممنوع‌الملاقات شدن، مخالفت با آزادی مشروط و عدم اعطای مرخصی همراه بوده است.

شهریار براتی پس از سپری کردن بیش از یک‌سوم دوران محکومیت خود، بارها و مطابق مقررات قوه قضاییه درخواست انتقال به زندان محل سکونتش را ارائه کرده است؛ اما این درخواست‌ها هر بار از سوی نهادهای امنیتی و قضایی نادیده گرفته شده‌اند.

#شهریار_براتی

@Tavaana_TavaanaTech