🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔵"گیتارنواز پیر" / The Old Guitarist
اثر: #پابلو_پیکاسو / Pablo Picasso
سال: ۱۹۰۳-۱۹۰۴
در اوایل قرن بیستم، پابلو پیکاسو یکه تاز توسعه، پیشرفت و نمایش هنرهای بصری بود. یکی از دلایل شهرت پیکاسو این است که او از جمله بنیان گذاران سبک هنری #کوبیسم بود. البته او در طول دوران کاری خود به سراغ سبک های دیگری هم رفت. در نقاشی هایی همچون گیتارنواز پیر که مربوط به دوره افسردگی او هستند (۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴)، پیکاسو معمولا از پالت تک رنگ، فرم های صاف و مضمون هایی محزون و غم بار استفاده می کرد.
مضامین غم بار و این نوع سبک نقاشی دوره افسردگی پیکاسو زمانی شروع شدند که یکی از دوستان صمیمی او به نام کارلوس کاساگماس (دانشجوی هنر و شاعری که بیش تر به خاطر دوستی اش با پیکاسو مشهور است) در پاریس خودکشی کرد. در این دوره، پیکاسو هنرمند شدیدا با مصیبت های مردم سرکوب شده همذات پنداری می کرد و در بسیاری از تابلوهایش، به ترسیم بدبختی های مردم فقیر و بیماری پرداخت که از جامعه طرد شده بودند. خود پیکاسو در سال ۱۹۰۲ تقریبا به بی پولی رسیده بود، به همین دلیل می توانست درک کند فقر چه احساسی دارد.
در تابلوی گیتارنواز پیر، مردی خمیده و نابینا را می بینیم که یک گیتار بزرگ را نزدیک خود گرفته است. بدنه قهوه ای گیتار تنها تغییر رنگی است که در تابلو رخ داده است. این ابزار موسیقی هم به صورت فیزیکی و هم به صورت نمادین، تنهایی این پیرمرد را پر کرده است. پیرمردی که به نظر می رسد حین نواختن دیگر توجهی به نابینایی و فقر خود ندارد. در زمانی که این تابلوی نقاشی خلق شد، نمادگرایان در ادبیات معمولا شخصیت های نابینایی خلق می کردند که از یک بصیرت درونی برخوردار بودند. به همین دلیل به نظر می رسد پیکاسو هم در این نقاشی تحت تاثیر این نویسندگان بوده است. قامت نحیف و استخوانی نوازنده پیر این تابلو هم چنین ریشه در هنر سرزمین مادری پیکاسو، اسپانیا دارد. اندام های کشیده و حالت درهم فرو رفته و لاغر این شخص شباهت هایی با ال گرکو، نقاش، مجسمه ساز و معمار قرن شانزدهم اسپانیا دارد.
نقاش برای این که تاثیرگذاری تابلوی خود را بیش تر کند، از جزئیاتی اغراق شده استفاده کرده است. با کمی دقت می توان متوجه شد که صورت مرد کمی کشیده تر و درازتر از حد معمول است.
با توجه به این که به جز گیتار در کل تابلو از طیف های مختلف آبی استفاده شده است، رنگ قهوه ای گرم تر گیتار بیش تر از بقیه به چشم می آید. همین باعث شده است که گیتار به کانون توجه تابلو تبدیل شده و بحث های زیادی در مورد آن صورت بگیرد. گیتار، تنها نقطه گرما بخش نقاشی، تنها بارقه امیدی است که در تابلو وجود دارد. شاید در چنین زمانه تیره و تاری، این هنرمند نوازنده تنها دارایی که می تواند پیش خودش نگاه دارد هنرش است. گفته می شود که پیکاسو هم خودش را همچون این نوازنده می دید و در دوران تیره و تار زندگیش، تنها به هنرش دل بسته بود.
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw


🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺

🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 # پرتره #گیوم_آپولینر اثر موریس دو ولامینک ۔

#گیوم_آپولینر بزرگترین و برجسته ترین و نخستین شاعر دهه قرن بیستم میلادی در فرانسه است.او را میتوان از طلایه دارهای مکتب #سوررآلیسم دانست،در واقع ایشان اولین کسی است که واژه «سوررآلیسم» را ابداع کرد و از مروجان این سبک بود.وی همچنین ابداع کننده #کوبیسم_ادبی در شعر میباشد.«الکل‌ها» مجموعه اشعار آپولینر بین سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۳ است و «کالیگرام‌ها» که اشعار «جنگ و صلح» هستند مهمترین آثار وی هستند(زادروز ۲۶ اوت ۱۸۸۰) ۔

۔ "زیر پل میرابو"
۔
۔

زیر پل رود روان می گذرد
عشق های من و تو
راستی باید از آن یاد آورد؟
بود پیوسته نشاط از پی درد

شب بیاید بزند ساعت زنگ
روزها رفت و مرا هست درنگ

دست در دست هم و روی به روی
باش تا درگذرد
زیر بازوی دو یار
رود کز دیدن خلق آزردست

شب بیاید بزند ساعت زنگ
روزها رفت و مرا هست درنگ

عشق چون رود روان درگذر است
عشق اندر گذر است
گذرد عمر چه کند
آرزو لیک چه تیز است و چه تند

شب بیاید بزند ساعت زنگ
روزها رفت و مرا هست درنگ

روز و هفته همه بگذشت دریغ

نه زمانی که گذشت

بازگردد، نه دلی کز کف رفت

زیر پل رود روان می گذرد

شب بیاید بزند ساعت زنگ
روزها رفت و مرا هست درنگ ۔
۔
۔
۔

از مشهورترین سروده های گیوم آپولینر
ترجمه ی استاد پرویز ناتل خانلری

#سوررآلیسم
#دادائیسم
#فتوریسم
#کوبیسم
#سمبولیسم

🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw


🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺

🔴#‎امروز سالگرد وفات #پابلو_پیکاسو نقاش بزرگ اسپانیایی است.او در ۸ آوریل ۱۹۷۳، درگذشت

عکس☝️👈 #پیکاسو
عکاس #من_ری در سال ۱۹۳۳ میلادی

#کوبیسم
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#معرفی_هنرمند
#یادمان
#ژرژ_براک
امروز سالگرد وفات ژرژ براک هنرمند، نقاش، و مجسمه‌ساز مشهور فرانسوی است.

:ژرژ براک (تولد۱۸۸۲ / وفات۱۹۶۳) نقاش، مجسمه‌ساز و چاپگر فرانسوی، از پیشگامان هنر مدرن و یکی از بنیان گذاران جنبش کوبیسم به شمار می‌آید. آثار فووها درسالن پاییز (۱۹۰۵) او را سخت تحت تأثیر قرار داد. اثرپذیری از فوویسم را در منظره‌هایی که او با تکه رنگ‌های خالص نقاشی کرده است، به روشنی می‌توان بازشناخت. (بندرگاه آنتورپ- ۱۹۰۶) براک این منظره‌ها را نخستین آثار مورد علاقهٔ خود به شمار می‌آورد. او در ایجاد بافت‌های مرمرین و چوبین روی بوم، بر پیکاسو مقدم بود.
براک و پیکاسو با ژرف نگری در ساختمان اشیاء تفسیری نو از واقعیتی مرئی عرضه کردند و نمونه‌ای برای تحولات بعدی نقاشی و پیکره سازی خلق کردند که در آن‌ها انضباط بصری در قیاس با کارهای پیشین، تخفیف یافته است. کیفیت‌هایی که آثار کوبیست براک را از آثار کوبیست پیکاسو در مقایسه با کارهای پیشین او متمایز می‌کرد -از جمله خصلت نقاشانه- در برخی از آثار این دوره آشکارتر می‌شوند. (گیتار و پارچ آب ۱۹۲۷)
این مرحله از هنر پالایش یافتهٔ براک، مفهوم زیبایی «کلاسیکی» را بر اساس تعادل و نظم در قالبی نو ارائه می‌دهند.
فوویسم ( fauvisme) مکتب گروهی از نقاشان فرانسوی بود که در آثار خود دورگیری‌های زمخت و رنگ‌های تند و نامتعارف و شکل‌های ساده‌شده به کار می‌بردند و از سه‌بعدنمایی و سایه‌روشن‌کاری پرهیز می‌کردند.
فوویسم از نخستین سبک‌های نقاشی در جنبش‌های پیشتاز هنر اروپا بود که بین ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۸ در فرانسه پا گرفت و تا جنگ جهانی اول ادامه یافت.
نقاشان فوویست خواست‌های درونی خود را به بازتاب دادن واقعیت بیرونی ترجیح می‌دادند. آن‌ها آثار خود را با استفاده از رنگ‌های خالص و شفاف به گونه‌ای پرخاشگرانه، پرشور، غیرواقعی و زمخت خلق می‌کردند. عنصر رنگ در آثار فوویست بویی فردی و شخصی دارد. هنرمندان این مکتب با وجود این‌که در استفاده از رنگ قانون‌شکنی کرده‌اند، ولی در مورد شکل کلی و تناسبات اجزای تصویر همچنان به طبیعت وفادار مانده‌اند
#ژرژبراک #کوبیسم #اکسپرسیونیسم #فوویسم

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🔴#مکاتب_ادبی

#حجم‌گرایی یا #کوبیسم (به فرانسوی: Cubisme) یکی از سبک‌های هنری است. کوبیسم در فاصله سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸ به عنوان سبکی جدی در نقاشی و تا حد محدودتری در تندیس‌گری ظهور کرد، که از نقاط عطف هنر غرب به‌شمار می‌آید.تاریخ دقیق اولین ردپای کوبیسم در هنر همیشه موضوع بحث و مناقشه میان مورخان هنر بوده‌است. برخی آغاز پیدایش آن را در تابلوی معروف « #دوشیزگان_آوینیون» (به فرانسوی: Les Demoiselles d'Avignon) متعلق به #پیکاسو می‌دانند

این سبک جنبشی خلاق و زیبا را به وجود آورد که به پیدایش حرکت‌ها و سبک‌های فراوانی در قرن بیستم منتهی شد، که از آن جمله #فوتوریسم، #اورفیسم، #پوریسم(ناب گرایی) و #ورتیسم را می‌توان نام برد.
چندین نویسنده بزرگ که در نوشتن رمان و نمایش و تحقیق شهرت یافته اند مانند #ژول_رومن و #آندره_ژید و #ژرژ_دوهامل، کار ادبی خود را از شعر شروع کردند

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#نقد_نقاشی

در اوایل قرن بیستم، پابلو پیکاسو یکه تاز توسعه، پیشرفت و نمایش هنرهای بصری بود. یکی از دلایل شهرت پیکاسو این است که او از جمله بنیان گذاران سبک هنری #کوبیسم بود. البته او در طول دوران کاری خود به سراغ سبک های دیگری هم رفت. در نقاشی هایی همچون گیتارنواز پیر که مربوط به دوره افسردگی او هستند (۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴)، پیکاسو معمولا از پالت تک رنگ، فرم های صاف و مضمون هایی محزون و غم بار استفاده می کرد.
مضامین غم بار و این نوع سبک نقاشی دوره افسردگی پیکاسو زمانی شروع شدند که یکی از دوستان صمیمی او به نام کارلوس کاساگماس (دانشجوی هنر و شاعری که بیش تر به خاطر دوستی اش با پیکاسو مشهور است) در پاریس خودکشی کرد. در این دوره، پیکاسو هنرمند شدیدا با مصیبت های مردم سرکوب شده همذات پنداری می کرد و در بسیاری از تابلوهایش، به ترسیم بدبختی های مردم فقیر و بیماری پرداخت که از جامعه طرد شده بودند. خود پیکاسو در سال ۱۹۰۲ تقریبا به بی پولی رسیده بود، به همین دلیل می توانست درک کند فقر چه احساسی دارد.
در تابلوی گیتارنواز پیر، مردی خمیده و نابینا را می بینیم که یک گیتار بزرگ را نزدیک خود گرفته است. بدنه قهوه ای گیتار تنها تغییر رنگی است که در تابلو رخ داده است. این ابزار موسیقی هم به صورت فیزیکی و هم به صورت نمادین، تنهایی این پیرمرد را پر کرده است. پیرمردی که به نظر می رسد حین نواختن دیگر توجهی به نابینایی و فقر خود ندارد. در زمانی که این تابلوی نقاشی خلق شد، نمادگرایان در ادبیات معمولا شخصیت های نابینایی خلق می کردند که از یک بصیرت درونی برخوردار بودند. به همین دلیل به نظر می رسد پیکاسو هم در این نقاشی تحت تاثیر این نویسندگان بوده است. قامت نحیف و استخوانی نوازنده پیر این تابلو هم چنین ریشه در هنر سرزمین مادری پیکاسو، اسپانیا دارد. اندام های کشیده و حالت درهم فرو رفته و لاغر این شخص شباهت هایی با ال گرکو، نقاش، مجسمه ساز و معمار قرن شانزدهم اسپانیا دارد.
نقاش برای این که تاثیرگذاری تابلوی خود را بیش تر کند، از جزئیاتی اغراق شده استفاده کرده است. با کمی دقت می توان متوجه شد که صورت مرد کمی کشیده تر و درازتر از حد معمول است.
با توجه به این که به جز گیتار در کل تابلو از طیف های مختلف آبی استفاده شده است، رنگ قهوه ای گرم تر گیتار بیش تر از بقیه به چشم می آید. همین باعث شده است که گیتار به کانون توجه تابلو تبدیل شده و بحث های زیادی در مورد آن صورت بگیرد. گیتار، تنها نقطه گرما بخش نقاشی، تنها بارقه امیدی است که در تابلو وجود دارد. شاید در چنین زمانه تیره و تاری، این هنرمند نوازنده تنها دارایی که می تواند پیش خودش نگاه دارد هنرش است. گفته می شود که پیکاسو هم خودش را همچون این نوازنده می دید و در دوران تیره و تار زندگیش، تنها به هنرش دل بسته بود.

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🔴#نقاشی

#کوبیسم

دختری با ماندولین اثر پیکاسو

Girl with Mandolin
1910
by Pablo Picasso
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#نقاشی

#کوبیسم

دختری با ماندولین اثر پیکاسو

Girl with Mandolin
1910
by Pablo Picasso

در این اثر هر کدام از قسمتهای بدن-گردن ، شانه ها،آرنج و دست- از زاویه ای متفاوت دیده شده است
گویی هنرمند بدن را قطعه قطعه کرده و سپس کوشیده نشان دهد که چگونه قسمتهای مختلف از لحاظ ساختار با هم جفت میشوند.

نقاش کوبیست قطعاتی از یافته های صوری جهان مرئی را به منزله عناصر شکل پردازی عقلانی خویش به کار می بندد.
در جریان این ساختار ممکن است شکل های مادی شئ تا آن حد کژنما شوند که فقط به مدد یک تحلیل معکوس دقیق امکان بازسازی داشته باشند
امکان دارد روند انتزاعی کردن فرم و فضا تا آنجا پیش برود که تعین چیزها به حداقل کاهش یابد
با اینحال نقاش کوبیست همواره واقعیت بصری را به عنوان انگیزه اولیه خویش نگاه می دارد.

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی

#کوبیسم

دختری با ماندولین اثر پیکاسو
1910
#Girl_with_Mandolin
1910
#by_Pablo_Picasso

در این اثر هر کدام از قسمتهای بدن-گردن ، شانه ها،آرنج و دست- از زاویه ای متفاوت دیده شده است
گویی هنرمند بدن را قطعه قطعه کرده و سپس کوشیده نشان دهد که چگونه قسمتهای مختلف از لحاظ ساختار با هم جفت میشوند.
نقاش کوبیست قطعاتی از یافته های صوری جهان مرئی را به منزله عناصر شکل پردازی عقلانی خویش به کار می بندد.
در جریان این ساختار ممکن است شکل های مادی شئ تا آن حد کژنما شوند که فقط به مدد یک تحلیل معکوس دقیق امکان بازسازی داشته باشند
امکان دارد روند انتزاعی کردن فرم و فضا تا آنجا پیش برود که تعین چیزها به حداقل کاهش یابد
با اینحال نقاش کوبیست همواره واقعیت بصری را به عنوان انگیزه اولیه خویش نگاه می دارد.

#هنر_جامعه_گرای

#جان_برگر

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity