‏علیرضا رییسی، معاون بهداشت وزارت بهداشت، با هشدار نسبت به «سیر نزولی جمعیت» در کشور گفت: «معتقدم مسئله جمعیت حتی از چالش‌های نظامی و جنگ‌های جاری نیز مهم‌تر است.»

‏او افزود: «همین اقتداری که ملت و نیروهای مسلح در ایام جنگ نشان داده‌اند، ناشی از همین جمعیت جوان است.»
‏⁦
این اظهارات بار دیگر نگاه حاکمیت جمهوری اسلامی به انسان و جامعه را آشکار می‌کند؛ نگاهی که در آن، مردم نه به‌عنوان شهروندانی دارای حق، رفاه و کرامت انسانی، بلکه به‌عنوان نیروی مطیع، ابزار قدرت و «گوشت دم توپ» دیده می‌شوند.

او در حالی از ضرورت افزایش جمعیت و «اقتدار ناشی از جمعیت جوان» سخن می‌گوید که جمهوری اسلامی طی دهه‌های گذشته خود یکی از اصلی‌ترین عوامل مرگ، مهاجرت، ناامیدی و نابودی آینده نسل‌های جوان در ایران بوده است.
@Tavaana_TavaanaTech

انتشار ویدیوهایی از حضور طلبه‌های غیرایرانی در راهپیمایی‌های حکومتی و شعارهای تند آن‌ها در خیابان‌های ایران، بار دیگر پرونده جنجالی «جامعةالمصطفی» و پروژه‌های صدور ایدیولوژی را در افکار عمومی باز کرده است. این تصاویر، روایتگر شکاف عمیقی است که میان اولویت‌های اقتصادی مردم و هزینه‌های فرامرزی نظام وجود دارد.

نکته کلیدی که در نقد به این تصاویر به چشم می‌خورد، تضاد میان وضعیت معیشتی داخل و هزینه‌های گزاف برای جذب طلبه از کشورهای توسعه‌نیافته است.

این طلبه‌ها با هدف ایجاد یک شبکه نفوذ در خارج از مرزها آموزش می‌بینند تا مبلغ دیدگاه‌های سیاسی و مذهبی جمهوری اسلامی در زادگاه خود باشند.

در حالی که تحریم‌ها و سوءمدیریت اقتصادی، سفره ایرانیان را کوچک‌تر کرده است، تخصیص بودجه‌های کلان به این مراکز آموزشی، نوعی بی‌عدالتی توزیعی تلقی می‌شود.

حضور این افراد در خیابان‌های ایران برای سر دادن شعارهای سیاسی، از دید بسیاری از شهروندان، نه نشان‌دهنده محبوبیت مردمی، بلکه نشان‌دهنده استفاده از «نیروهای نیابتی فرهنگی» برای پر کردن خلاءهای حمایتی است.

حضور طلبه‌های وارداتی در صف اول راهپیمایی‌ها، برای مردمی که با تورم دست‌وپنج نرم می‌کنند، پیامی جز ترجیح «بقا ایدیولوژیک» بر «رفاه ملی» ندارد. این ویدیوها بیش از آنکه قدرت‌نمایی باشند، یادآور ثروتی هستند که به جای آبادانی ایران، صرف پروژه‌هایی با خروجی‌های نامشخص در دوردست‌ها می‌شود.

#پروپاگاندا #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

به گزارش «هرانا» عرفان عربی، دانشجوی ۲۰ ساله مهندسی کامپیوتر دانشگاه آزاد بیرجند، از سوی دادگاه انقلاب به هشت سال حبس محکوم شده است؛ حکمی که با اعمال ماده ۱۳۴، پنج سال آن قابل اجرا خواهد بود.

اتهام‌های مطرح‌شده علیه او «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» عنوان شده است. حکم روز سه‌شنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ به‌صورت شفاهی به او ابلاغ شده است.

عرفان عربی در بهمن‌ماه سال گذشته، پس از احضار توسط وزارت اطلاعات و ضبط وسایل الکترونیکی‌اش، در ارتباط با اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ بازداشت شد و نهایتا در فروردین‌ماه امسال با تودیع وثیقه آزاد شده بود.

او علاوه بر تحصیل در رشته مهندسی کامپیوتر، از اعضای تیم توسعه سیستم‌عامل «پارچ لینوکس» نیز هست.

افزایش فشار بر دانشجویان، صدور احکام سنگین و امنیتی و برخورد قضایی با فعالان دانشگاهی، بار دیگر نگرانی‌ها درباره وضعیت دانشجویان زندانی و محدودشدن فضای دانشگاه‌ها را افزایش داده است. اطلاع‌رسانی درباره وضعیت بازداشت‌شدگان و دانشجویان تحت فشار، می‌تواند در جلب توجه افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری به روند سرکوب در دانشگاه‌ها نقش مهمی داشته باشد.

@Tavaana_TavaanaTech

ضرورت به رسمیت‌شناسی اختلاف نظر در زمان جنگ


در روزگاری که سایه جنگ بر سر یک جامعه گسترده می‌شود، یکی از قربانی‌ها می‌تواند عقلانیت جمعی و ظرفیت گفتگو باشد. تاریخ به‌وضوح نشان داده است که جوامعی که در بزنگاه‌های بحرانی، امکان گفت‌وگو را از دست می‌دهند، در مرحله پس از بحران نیز با هزینه‌های سنگین‌تری برای بازسازی نظم سیاسی و اجتماعی مواجه می‌شوند.
نگاهی به کشورمان ایران بیندازیم؛ تردیدی نیست که مخالفت با استبداد جمهوری اسلامی، یک نقطه اشتراک گسترده میان طیف‌های مختلف فکری و سیاسی است. با این حال، این اشتراک لزوما به معنای همسانی و هم‌اندیشی در تحلیل جنگ و اولویت‌های سیاسی نیست.
اختلاف در ارزیابی یک جنگ و موافقت یا مخالفت با آن، نه تنها امری طبیعی، بلکه در یک جامعه پویا، نشانه سلامت فکری است. مایکل کرتیس مانگر، اقتصاددان آمریکایی در جمله‌ای پیرامون دموکراسی می‌گوید: «نقش دموکراسی نه حذف اختلاف نظر، بلکه جلوگیری از تبدیل اختلافات سیاسی به درگیری مسلحانه است.»
بدیهی است که جوامعی که در شرایط بحران، تنوع دیدگاه را تحمل کرده‌اند، در دوره گذار به دموکراسی، موفق‌تر عمل خواهند کرد.

مطالعه بیشتر در وبسایت

https://dialog.tavaana.org/disagreement-in-war/

#تکثر #جامعه_پویا #دموکراسی #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

وریشه مرادی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به شش ماه حبس تعزیری دیگر محکوم شده است؛ اتهامی که بر اساس گزارش‌ها، به نوشته‌ها و پیام‌های او در سالگرد خیزش «زن، زندگی، آزادی» مربوط می‌شود.

بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی کمپین آزادی وریشه مرادی، این حکم هفته گذشته به او ابلاغ شده و به مجموعه پرونده‌ها و فشارهای قضایی علیه این زندانی سیاسی افزوده شده است.

وریشه مرادی پیش‌تر نیز در پرونده‌ای جداگانه با اتهام «بغی» به اعدام محکوم شده بود؛ حکمی که پس از اعتراض وکلای او نقض شد و اکنون برای بررسی دوباره در دیوان عالی کشور قرار دارد.

صدور احکام تازه علیه زندانیان سیاسی، حتی به‌دلیل انتشار نامه، بیانیه یا نوشته‌های اعتراضی از داخل زندان، بار دیگر نگرانی‌ها درباره سرکوب آزادی بیان و تشدید فشار بر زندانیان سیاسی در ایران را افزایش داده است.

#وریشه_مرادی #زندان_اوین

@Tavaana_TavaanaTech

محمد عباسی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، سحرگاه چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت‌ماه در زندان قزلحصار کرج اعدام شد. حکم اعدام او که پیش‌تر از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی صادر شده بود، اخیرا در شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور به تایید رسیده بود.

به گزارش منابع مطلع، محمد عباسی در ارتباط با پرونده کشته‌شدن شاهین دهقانی کاکاوندی، سرهنگ دوم نیروی انتظامی در ملارد، بازداشت و با اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شده بود. همزمان، حکم ۲۵ سال حبس فاطمه عباسی، دختر او که اکنون در بند زنان زندان اوین زندانی است، نیز بدون تغییر در دیوان عالی کشور تایید شده است.

هرانا به نقل از یک منبع نزدیک به خانواده عباسی نوشته که مسئولان زندان ابتدا از خانواده این زندانی خواسته بودند برای ملاقات آخر به قزلحصار مراجعه کنند، اما پس از حضور آنان، از انجام ملاقات جلوگیری شد. به گفته این منبع، خانواده پس از ترک زندان، از طریق تماس تلفنی از اجرای حکم اعدام مطلع شدند.

وکلای مستقل این پرونده به دلیل استناد دستگاه قضایی به تبصره ماده ۴۸ آیین دادرسی کیفری، از دسترسی به پرونده و پذیرش وکالت محروم شده بودند. علی شریف‌زاده اردکانی، وکیل دادگستری، پیش‌تر اعلام کرده بود که دیوان عالی کشور از پذیرش وکالت او و یکی دیگر از وکلای مستقل در این پرونده جلوگیری کرده است.

با اعدام محمد عباسی، شمار زندانیانی که در این بازه زمانی با اتهامات سیاسی و امنیتی اعدام شده‌اند به ۳۲ نفر رسیده است.

جمهوری اسلامی در دی ماه ۱۴۰۴ جنایت بزرگ و بی‌سابقه‌ای را انجام داد، جنایتی که هرگز از حافظه جمعی مردم ایران پاک نخواهد شد و درد آن همچنان باقیست. این رژیم جنایتکار حالا در زندان‌ها هم هر روز چند نفر را اعدام می‌کند و به به امید آنکه دو روز بیشتر باقی بماند.

#محمد_عباسی #نه_به‌_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

منابع مطلع از ادامه بازداشت مسلم زمانی، شهروند اهل گچساران، در زندان یاسوج خبر می‌دهند؛ فردی که به گفته نزدیکانش در معرض پرونده‌سازی امنیتی و خطر تشدید اتهامات قرار دارد.

بر اساس گزارش‌های دریافتی، مسلم زمانی که پیش‌تر نیز در جریان اعتراضات سال ۱۴۰۱ بازداشت شده بود، در پی اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بار دیگر توسط نهادهای امنیتی بازداشت شده و اکنون بیش از دو ماه است که در زندان یاسوج نگهداری می‌شود. گفته می‌شود پرونده او در دادگاه گچساران در حال رسیدگی است.

به گفته منابع مطلع، اتهاماتی از جمله «عضویت در دسته یا جمعیتی با هدف برهم زدن امنیت کشور»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و همچنین ادعاهایی درباره نگهداری سلاح و برنامه‌ریزی برای اقدام مسلحانه به او نسبت داده شده است؛ اتهاماتی که نزدیکان این زندانی آن‌ها را «ساختگی» و در راستای زمینه‌سازی برای صدور حکم سنگین، از جمله اتهام «محاربه»، توصیف می‌کنند.

دوستان مسلم زمانی همچنین می‌گویند که او تاکنون از دسترسی آزادانه به وکیل محروم بوده و پرونده‌اش همچنان در مرحله دادسرا قرار دارد.

#مسلم_زمانی #از_بازداشتیها_بگو


@Tavaana_TavaanaTech

بازداشت دوباره حمید قائنی‌نژاد با وجود بیماری شدید؛ زندانی سیاسی سابق در قرنطینه وکیل‌آباد مشهد نگهداری می‌شود


حمید قائنی‌نژاد، زندانی سیاسی پیشین که پیش‌تر بین سال‌های ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۹ و سپس بار دیگر از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ به اتهاماتی از جمله «تبلیغ علیه نظام» و «توهین به خامنه‌ای» در زندان وکیل‌آباد مشهد زندانی بود، با وجود وضعیت جسمی بسیار وخیم، بار دیگر بازداشت و به زندان منتقل شده است.

بر اساس گزارش‌های دریافتی، آقای قائنی‌نژاد که پس از سکته مغزی و به دلیل ناتوانی در تکلم و مشکلات شدید حرکتی، با نظر پزشکی قانونی و صدور رای «عدم تحمل حبس» و توقف اجرای حکم آزاد شده و تحت درمان قرار داشت، روز ۲۶ فروردین ۱۴۰۵ مجددا مقابل زندان وکیل‌آباد مشهد بازداشت شد.

گفته می‌شود او با قرار بازداشت موقت صادرشده از سوی بازپرس شعبه ۲۷۰ دادسرای انقلاب مشهد، با اتهاماتی از جمله «تبلیغ علیه نظام در شرایط جنگی» و دیگر اتهامات مشابه، به بند قرنطینه زندان وکیل‌آباد منتقل شده و از آن زمان به صورت ممنوع‌الملاقات و محروم از تماس تلفنی نگهداری می‌شود.

حمید قائنی‌نژاد حدود ۶۰ سال سن دارد و بنا بر گزارش‌ها، از بیماری‌های متعددی از جمله آلزایمر، زوال عقل، ناتوانی در تکلم و مشکلات شدید حرکتی رنج می‌برد. منابع مطلع می‌گویند او نیازمند رسیدگی فوری پزشکی، درمان تخصصی و مصرف مداوم دارو است و ادامه نگهداری‌اش در زندان، با توجه به شرایط جسمانی‌اش، موجب نگرانی شدید نزدیکان و ناظران حقوق بشری شده است.

#حمید_قائنی_نژاد #مشهد #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

بازداشت «مهدی شفاخواه»؛ مربی داوطلب کودکان کار توسط نیروهای امنیتی

مهدی شفاخواه، مربی داوطلب فعال در حوزه آموزش و حمایت از کودکان کار و ساکنان مناطق محروم، توسط نیروهای وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بازداشت شد.

بر پایه گزارش‌های منتشر شده، عصر سه‌شنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، مأموران وزارت اطلاعات با مراجعه به منزل شخصی این فعال اجتماعی، او را بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کردند. همچنین تلفن همراه همسر او نیز توسط نیروهای امنیتی ضبط شده است. گفته می‌شود تلفن همراه شخصی مهدی شفاخواه نیز پیش‌تر توقیف شده بود.

تا زمان انتشار این خبر، از علت بازداشت، محل نگهداری یا اتهام‌های احتمالی علیه او اطلاعاتی در دست نیست.

مهدی شفاخواه طی سال‌های گذشته به‌صورت داوطلبانه در مناطق کم‌برخوردار فعالیت می‌کرد و با آموزش ورزش به کودکان کار و نوجوانان آسیب‌پذیر، تلاش داشت آنان را از آسیب‌هایی چون اعتیاد، خشونت و بزهکاری دور نگه دارد. نزدیکان او می‌گویند فعالیت‌هایش نقش موثری در حمایت از کودکان محروم و ایجاد فضایی امن برای آنان داشته است.

او همچنین برادر رضا شفاخواه، وکیل دادگستری و فعال حقوق کودکان و زندانیان سیاسی است.

در همین رابطه، خواهر همسر مهدی شفاخواه با انتشار متنی در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «مهدی شفاخواه فقط همسر خواهر من نیست. ما سال‌ها در کنار هم برای کودکانی تلاش کردیم که به‌دلیل فساد و ناکارآمدی حکومت، از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم مانده‌اند. مهدی با آموزش ورزش به کودکان مناطق حاشیه‌ای کمک می‌کرد تا زندگی‌شان از مسیر اعتیاد و بزهکاری دور بماند.»

#مهدی_شفاخواه #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

روز دوشنبه در حین ملاقات على يونسى با خانواده اش در زندان قزلحصار، ابلاغيه اى به وى تحويل داده شد. در پى اين ابلاغيه، على يونسى يادداشتى نوشته است كه متن آن در ذيل آمده است. #على_يونسى و #اميرحسين_مرادى در دادگاه انقلاب ابتدا به ۱۶ سال حبس، شامل ۱۰ سال حبس اجرایی، محکوم شدند. با اعتراض وکلای آن‌ها و پس از پذیرش اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور، این حکم در اسفند ۱۴۰۳ به شش سال و هشت ماه کاهش یافت. على و اميرحسين اکنون بیش از شش سال و یک ماه است که بدون یک روز مرخصی در حبس هستند.

متن نامه علی یونسی:

روز دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ ابلاغیه‌ای با تاریخ صدور ۴ اسفند ۱۴۰۴ تحت عنوان عفو ۲۲ بهمن به من تحويل داده شد، مبنى بر اينكه باقیمانده‌ی حبس من (٧ ماه) شامل عفو گردیده است. اولاً - من هرگز تقاضای عفو نکرده و نخواهم کرد‌. آزادی حقی است به سرقت رفته؛ حق دزدیده شده را گدایی نمیکنیم، برای بدست آوردنش مبارزه میکنیم. دوماً - من الگوهایی دارم: ۶ همبندی سربلند سر‌به‌دار، هر روز و هر لحظه یادشان برایم زنده و صدایشان در گوشم است. آن‌ها برای جانشان چانه نزدند ننگ بر من اگر برای آزادی ام چانه بزنم. سوماً - وحید بنی عامریان در دفاعیه اش گفت: "این ما هستیم که باید دفاع کنیم یا شما؟" من نیز میگویم: "این ما هستیم که باید ببخشیم یا شما؟!"

بخشش و عفو بیش از هر کس حق مادران و پدران داغدار است. پس اى شما مادران و پدران داغدار، امیدوارم هر آن کوتاهی‌ای کردم را بر من ببخشید كه شما تنها مرجع طلب بخشش من هستيد و باقی هر چه از رنج و شکنجه و زندان تا کنون بوده و هر چه حبس و تبعید و سختی باقیمانده، چیزی جز وظیفه نیست. ما به پشتوانه فداکاری فرزندان شماست که میجنگیم و بر این جنگیدن استوار خواهیم ماند. جنگیدن برای آزادی مردم ایران نه مایه حسرت و رنج که بزرگترین مایه افتخار است.

على يونسى زندان قزلحصار، ٢٢ ارديبهشت ١٤٠٥

#بیانیه

@Tavaana_TavaanaTech

تداوم بازداشت و بلاتکلیفی متین زمانیان؛ دانشجوی علوم سیاسی، در زندان تهران بزرگ

متین زمانیان، دانشجوی کارشناسی علوم سیاسی دانشگاه تهران، یادداشت‌نویس و پژوهشگر، بیش از یک ماه است که به‌صورت بلاتکلیف در زندان تهران بزرگ نگهداری می‌شود و همچنان از حق دسترسی به وکیل محروم است.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، او از اعضای تحریریه فصلنامه «سیاست‌نامه»، نشریه دانشجویان علوم سیاسی، بوده و در حوزه مسائل اجتماعی، سیاسی و جامعه‌شناسی فعالیت می‌کرده است. با وجود گذشت بیش از یک ماه از بازداشت این دانشجو، تاکنون جزئیاتی درباره اتهام‌های منتسب به او یا روند پرونده‌اش منتشر نشده است.

متین زمانیان در شماره تابستان فصلنامه سیاستنامه در یادداشتی درباره وضعیت جامعه ایران در شرایط بحران و جنگ نوشته بود: «هم‌بستگی در شرایط بحران، اگر بر بستر آشتی ملی و اعتماد متقابل دولت و ملت شکل نگیرد، در صورت طولانی شدن بحران به سرعت دچار فرسایش می‌شود.»

او همچنین تأکید کرده بود: «نسل جوان ایران روحیه صلح‌طلبی و تمایل به صلح مثبت را به‌طور آشکار نشان داده است.»

در بخش دیگری از این یادداشت آمده بود: «این صلح‌خواهی نه به معنای تسلیم، بلکه به معنای تعریف امنیت ملی در چارچوب توسعه، رفاه و حقوق شهروندی است.»

از او ویدیوی مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی فارسی پس از اعتراضات دانشجویی در اواخر بهمن ماه سال گذشته منتشر شده است.

#متین_زمانیان #از_بازداشتیها_بگو

@Tavsana_TavaanaTech

Mohammad Abbasi Secretly Executed in Ghezel Hesar Prison

Mohammad Abbasi, a January 2026 protester, was secretly executed at Ghezel Hesar Prison on May 13, 2026. Convicted of "Moharebeh" by Judge Salavati, his death sentence was recently upheld despite international outcry. In a cruel act of psychological torture, authorities summoned his family for a final visit but denied them entry, later informing them of the execution by phone. His daughter, Fatemeh, is currently serving a 25-year sentence in the same case. This opaque execution highlights the Islamic Republic's use of judicial murder to silence dissent and terrorize families.

#StopExecutionsInIran
#MohammadAbbasi
#HumanRights
#GhezelHesar

فاطمه وحدت، نایب‌رئیس اتحادیه زنان کارگر سراسر ایران، با اشاره به تشدید بحران اقتصادی و معیشتی در کشور گفته است نشانه‌های گسترش فقر در جامعه کاملا آشکار شده و بسیاری از خانواده‌ها حتی برای تامین ابتدایی‌ترین نیازها مانند خرید نان با مشکل روبه‌رو هستند.

او هشدار داده که این وضعیت تنها یک مشکل اقتصادی ساده نیست و در صورت ادامه بی‌توجهی، می‌تواند به بحرانی عمیق‌تر در جامعه تبدیل شود؛ بحرانی که فشار آن بر دوش اقشار کم‌درآمد، کارگران، بیکاران و خانواده‌های آسیب‌پذیر بیش از دیگران سنگینی می‌کند.

به گفته وحدت، در شرایط بی‌ثبات اقتصادی، زنان کارگر و به‌ویژه زنان سرپرست خانوار از نخستین گروه‌هایی هستند که با اخراج، کاهش درآمد و ناامنی شغلی مواجه می‌شوند.

واقعیت این است که بحران معیشت امروز، بخش بزرگی از جامعه ایران را درگیر کرده و بسیاری از خانواده‌ها با کوچک‌تر شدن سفره‌ها، افزایش هزینه درمان، اجاره، خوراک و ناامیدی نسبت به آینده دست‌وپنجه نرم می‌کنند.



@Tavaana_TavaanaTech

بیش از ۱۰۰ روز در برزخ انفرادی؛ شکیلا قاسمی، شهروند بهائی و جرم نانوشته‌ «باور»

شمارش روزهای بلاتکلیفی شکیلا قاسمی، شهروند ۲۶ ساله‌ بهایی، از مرز ۱۰۰ روز گذشت. شکیلا که از ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ در کرمان بازداشت شده، بیش از سه ماه است که میان دیوارهای بلند زندان و سلول‌های انفرادی، در وضعیتی معلق نگاه داشته شده است.

او که پیش از بازداشت در سلامت کامل جسمی و روحی بود، طبق گزارش‌های رسیده، تحت فشارهای شدید بازجویی و انزوای مطلق، چندین بار دچار شوک عصبی و لرزش‌های شدید بدنی شده و به بهداری منتقل گشته است.

▪️آزار سیستماتیک؛ سلاحی علیه اقلیت‌ها
تداوم بازداشت شکیلا قاسمی بدون اعلام اتهام رسمی و محرومیت از حق دسترسی به وکیل، نمادی عریان از سرکوب آزادی باور و آزار سیستماتیک شهروندان بهایی در ایران است. جمهوری اسلامی با استفاده از برچسب‌های تکراری و اتهامات امنیتی ساختگی، تلاش می‌کند زندگی روزمره‌ی اقلیت‌های مذهبی را به میدان نبرد تبدیل کند.
استفاده از سلول انفرادی برای یک دختر جوان، نه یک ضرورت قانونی، بلکه ابزاری برای شکنجه‌ روانی و درهم‌شکستن اوست.
در این ساختار، هر شهروندی که خارج از دایره‌ خودی‌هایِ ایدئولوژیک باشد، «دیگریِ خطرناک» تلقی شده و حقوق اولیه‌ انسانی‌اش به بهانه‌ «امنیت ملی» سلب می‌شود.
نگرانی عمیق خانواده‌ قاسمی و وضعیت وخیم جسمانی شکیلا، فریادی است علیه این بی‌عدالتی سیستماتیک. شکیلا و تمام کسانی که تنها به جرم عقیده‌شان در حبس به‌سر می‌برند، قربانیان حکومتی هستند که بقای خود را در حذف و سرکوب تنوعِ اندیشه‌ها می‌بیند. بیش از ۱۰۰ روز بلاتکلیفی، داغی است بر پیشانی عدالتی که مدت‌هاست در این جغرافیا به مسلخ رفته است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #شکیلا_قاسمی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بر اساس گزارش ایران اینترنشنال، اکبر میرزایی، ۳۹ ساله و پدر یک دختر خردسال، که در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محله نارمک تهران با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی از ناحیه سر به‌شدت مجروح شده بود، پس از ۱۲۳ روز بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان «امام حسین» جان باخت.

به گفته منابع مطلع، هنگام تحویل پیکر به خانواده، به آنان گفته شده عامل تیراندازی «تروریست‌ها» بوده‌اند و پیشنهاد شده پیکر او در قطعه موسوم به «شهدای» بهشت‌زهرا دفن شود؛ موضوعی که خانواده با آن مخالفت کرده‌اند.

مرگ اکبر میرزایی بار دیگر ابعاد خشونت و سرکوب اعتراضات دی‌ماه را یادآوری می‌کند؛ سرکوبی که با وجود گذشت ماه‌ها، هنوز ابعاد واقعی آن روشن نشده و بسیاری از خانواده‌ها همچنان در سکوت، تهدید و فشار امنیتی به سر می‌برند. شماری از مجروحان آن روزها هنوز با آسیب‌های شدید جسمی و روانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و برخی نیز، مانند اکبر میرزایی، ماه‌ها بعد جان خود را از دست می‌دهند.

#اکبر_میرزایی #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

آلبرشت واینبرگ؛ خاموشی صدای رسا و صلح‌طلب بازمانده هولوکاست در ۱۰۱ سالگی

آلبرشت واینبرگ، یکی از آخرین شاهدان عینی فجایع نازیسم و شهروند افتخاری شهر «لیر»، در سن ۱۰۱ سالگی دیده از جهان فروبست. گردا دنکاس، هم‌خانه و همراه نزدیک او، تایید کرد که واینبرگ صبح سه‌شنبه در کمال آرامش در تخت خود در شهر لیر درگذشت. او که بخش بزرگی از زندگی خود را صرف بازگویی تاریخ برای نسل‌های جوان کرده بود، تا آخرین روزهای عمر به عنوان نماد زنده ایستادگی و آگاهی شناخته می‌شد.

▪️از کابوس اردوگاه‌ها تا هجرت و بازگشت
سرگذشت واینبرگ، سندی زنده از رنج و بقاست. او که در دوران حکومت نازی‌ها جوانی خود را در اردوگاه‌های مرگ سپری کرد، از فجایع هولناکی در آشویتس، میتل‌باو-دورا و برگن-بلزن جان سالم به در برد. پس از آزادی، در سال ۱۹۴۷ به ایالات متحده مهاجرت کرد تا زندگی جدیدی را آغاز کند، اما پیوند او با زادگاهش قطع نشد. واینبرگ در سال ۲۰۱۲، در تصمیمی نمادین، به منطقه اوستفریزلند آلمان بازگشت تا سال‌های پایانی عمر خود را در سرزمینی سپری کند که زمانی شاهد رنج‌های او بود.

▪️میراثی برای آیندگان: کتاب و روایت‌گری
واینبرگ معتقد بود که سکوت، متحد فراموشی است. او تجربیات تلخ خود را در کتابی با عنوان «تا خاطره‌ها محو نشوند» (Damit die Erinnerung nicht verblasst) به رشته تحریر درآورد. فعالیت‌های او تنها به نوشتن محدود نمی‌شد؛ او به طور خستگی‌ناپذیر در مدارس حاضر می‌شد و با دانش‌آموزان درباره خطرات نژادپرستی و اهمیت دموکراسی سخن می‌گفت. تلاش‌های او برای ترویج رواداری و صلح، او را به چهره‌ای محبوب و مورد احترام در سراسر آلمان تبدیل کرد.

▪️اعتراضی از جنس اصول: پس دادن نشان افتخار
آنچه در سال‌های اخیر نام واینبرگ را دوباره در صدر اخبار قرار داد، شجاعت مدنی او در قبال سیاست‌های روز بود. در سال گذشته، او در اقدامی اعتراضی نسبت به سیاست‌های جدید مهاجرتی پارلمان آلمان، نشان افتخار فدرال خود را بازگرداند. او معتقد بود ارزش‌هایی که برای آن‌ها جنگیده و رنج کشیده، با سخت‌گیری‌های غیرانسانی در قبال پناهجویان همخوانی ندارد.
فرانک-والتر اشتاین‌مایر، رئیس‌جمهور آلمان، در پیامی با ستایش از شخصیت او، واینبرگ را مبارزی خستگی‌ناپذیر برای آزادی نامید. شهردار لیر نیز درگذشت او را فقدانی جبران‌ناپذیر برای جامعه‌ای دانست که به شدت به صداهایی نظیر او برای یادآوری حقیقت نیاز دارد. واینبرگ رفت، اما یادآوری او که «هرگز نباید اجازه داد تاریخ تکرار شود»، در قلب کتاب‌ها و خاطرات دانش‌آموزانش زنده خواهد ماند.
#هولوکاست #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

گفتار نیک، نیک‌گفتن؛ هفت مهارت کلیدی گفت‌وشنود

هنگام گفت‌وشنود ممکن است بارها از خود بپرسیم که بهتر است «چه بگوییم» و «چگونه نگوییم». در جهان به‌هم‌پیوسته و متکثر امروز احتمال زیادی وجود دارد که با افرادی روبرو شویم که با ما و دین، فرهنگ یا سنتی که در آن بزرگ شده‌ایم و به آن عادت داریم متفاوت باشند. اگر شما پیرو مذهبی نباشید، گفت‌وشنود با افرادی که مذهبی هستند ممکن است گاهی چالش برانگیز باشد؛ به‌ویژه اگر موضوع گفت‌وگو خود دین و مذهب باشد. چالش‌های گفت‌وشنود همچنین هنگام گفت‌وگو میان افراد از مذاهب یا فرقه‌های متفاوت نیز ممکن است به وجود بیایند. آنچه گفت‌وشنود را معنادار، عمیق و سازنده می‌کند، این است که طرفین از مهارت لازم برخوردار باشند. هیچ کس متخصص گفت‌وشنود به دنیا نمی‌آید، اما می‌تواند این مهارت‌ها را بیاموزد و با کمک آن از گفت‌وگو با گروه‌های متنوع مردم لذت ببرد.

برای یادگیری مهارت‌های گفت‌وشنود باید به تجربیات خودمان و دیگران توجه کنیم. خوشبختانه هستند منابعی که با جمع آوری تجربیات پیشین، توصیه‌هایی برای گفت‌وشنود موفق ارائه کرده‌اند. راهنمایی‌های ارزشمند این گروه‌ها می‌تواند به ما کمک کند از اشتباهات اجتناب کنیم و در صورت روبروشدن با موقعیت‌های دشوار راه خود را پیدا کنیم. در این‌جا با کمک چند نمونه از این منابع، هفت توصیه و بینش مفید برای گفت‌وشنود با همه افراد از جمله افرادی از پیش زمینه‌های متفاوت ارائه شده‌اند.

این یادداشت را در وبسایت گفت‌و‌شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/good-speech/

#مهارت_گفتگو #شنیدن #گفتار_نیک #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

شهرام سدیدی، فعال سیاسی اهل خراسان، نوشته است که محمد زنگنه، که پیش‌تر در مراسم هفتم خسرو علیکردی بازداشت شده بود، بار دیگر پس از خیزش دی‌ماه، حدود ۴۰ روز پیش با احضار نیروهای امنیتی در مشهد بازداشت شده و تاکنون از حق تماس و ملاقات با خانواده محروم مانده است.

بر اساس این گزارش، روز ۱۵ اردیبهشت برای او دادگاهی با اتهامات سنگین برگزار شده؛ اتهاماتی که نگرانی‌ها درباره در معرض خطر بودن جان او را افزایش داده است.

محمد زنگنه از مشکلات شدید جسمی رنج می‌برد و در پای او ۳۰ پیچ جذبی کار گذاشته شده است؛ به‌طوری که بدون عصا به‌سختی قادر به راه رفتن است.

بی‌خبری از وضعیت این زندانی و محرومیت او از ارتباط با خانواده، نگرانی‌های جدی درباره شرایط نگهداری و سلامت او ایجاد کرده است.

#محمد_زنگنه #مشهد #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

جاویدنام سحر بیات؛ نو‌عروسی که دست در دست همسرش با گلوله جنگی کشته شد

سحر بیات، از کشته‌شدگان دی ماه خونین ۱۴۰۴، در حالی جان خود را از دست داد که به گفته منابع آگاه، ۱۸ دی ماه همراه همسرش در حال بازگشت از خیابان بود. او که به‌تازگی ازدواج کرده بود، در منطقه نارمک تهران هدف گلوله جنگی قرار گرفت.

بر اساس اطلاعات منتشر شده، گلوله‌ای به سر سحر بیات اصابت کرد و او در همان لحظه جان باخت. یکی از نزدیکان خانواده گفته است همسر سحر، پیکر او را بر دوش گرفت و پیاده به بیمارستان الغدیر تهران رساند.

پیکر سحر بیات ابتدا به بیمارستان الغدیر و سپس به سردخانه بهشت زهرا منتقل شد. خانواده او پس از سه روز پیگیری موفق شدند پیکر را تحویل بگیرند.

بر اساس این روایت، خانواده سحر بیات اجازه برگزاری مراسم خاکسپاری در تهران را پیدا نکردند و به ناچار ۲۲ دی ماه پیکر سحر بیات را در روستای سوتلق تویسرکان، زادگاه پدری او، به خاک سپردند. منابع مطلع می‌گویند مقام‌های امنیتی پیش از مراسم خاکسپاری از اعضای خانواده تعهد گرفته بودند که هیچ شعاری در مراسم داده نشود.


به گفته نزدیکانش، سحر بیات هنرمند بود و تابلوهای نقاشی متعددی از او به یادگار مانده است. او را زنی خوش‌اخلاق، خانواده‌دوست، سرزنده و علاقه‌مند به زندگی توصیف کرده‌اند که به کوهنوردی، اسکی و سفر علاقه داشت. صفحه‌های شخصی او و همسرش در شبکه‌های اجتماعی نیز پر از تصاویر سفرهایشان به نقاط مختلف ایران است.

#سحر_بیات #نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت

@Tavaana_TavaanaTech