قتل عام زندگی
The Massacre of Life

در ایرانِ امروز، عدالت بیش از همیشه بی‌پناه به نظر می‌رسد؛ پس از کشتار دی ۱۴۰۴، موج بازداشت‌ها، زندان‌ها و اعدام‌ها ادامه یافت و برای بسیاری، قانون دیگر نه پناهگاهی برای دادخواهی، که بخشی از چرخه سرکوب شده است. عقلانیت نیز انگار هر روز بیشتر از عرصه تصمیم‌گیری کنار زده می‌شود و صداهای منتقد، عاقلان و دلسوزان جامعه یا خاموش شده‌اند یا به حاشیه رانده شده‌اند. سیاست‌های ماجراجویانه و تنش‌زای حکومت، کشور را سال‌هاست از صلحی پایدار و واقعی دور کرده و حاصل همه اینها جامعه‌ای است که نه امنیت دارد، نه آرامش و نه امکان تجربه کردن شادی و نشاطی طبیعی و بی‌دغدغه. گویی در این میان، عدالت، عقلانیت، عشق، صلح و خودِ شادی، نه اینکه صرفاً آسیب دیده باشند، بلکه یکی‌یکی عمداً از صحنه زندگی حذف شده‌اند.

کارتونیست: مانا نیستانی

منتشر شده در دویچه‌وله فارسی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
مراسم چهارمین سالگرد جان باختن عارف عاشوری،، با حضور جمعی از خانواده‌های دادخواه بر سر مزار او برگزار شد

عارف عاشوری، جوان رعنا و ۲۷ ساله، تنها فرزند خانواده‌اش بود. جوان اهل آستانه اشرفیه که از نوجوانی کار می‌کرد. عارف زندانی مهریه بود، چهار ماه بود که زندانی بود. او جوانی مهربان و دلسوز بود که همیشه دوست داشت به دیگران کمک کند.او امید خانواده‌اش بود، خانواده‌ای که با هزار آرزو و با سخنی این تک‌ فرزند خود را بزرگ کرده بودند.
یکشنبه ۱۵ مهر ماه ۱۴۰۱ مادرش به ملاقاتش رفت، روز ملاقات نبود ولی مادر با اصرار فراوان توانست راضیشان کند تا ده دقیقه فرزندش را ببیند که خبر خوش آزادیش برای دوروز بعد یعنی سه‌شنبه را به او بدهد.
عارف خوشحال و سرخوش بود از اینکه قرار است دو روز دیگر به آغوش پرمهر خانواده برگردد.

اما شب همان روز خبر دادند که زندان لاکان رشت آتش گرفته و مادر و پدر و اقوام سراسیمه به دم در زندان رفتند.
ولی متاسفانه کسی جواب نمی‌داد، همه بسیج شدند تا خبری بگیرند. تک تک بیمارستان‌های رشت و دنبال عارف گشتند و سرانجاک جسد بی جان او را در سردخانه پیدا کردند.

آن شب، زندانیان جرایم عادی، به کمک زندانیان خیزش انقلابی ۱۴۰۱ شتافته بودند، آن‌ها از وحشی‌گری ماموران و ضرب و شتم جوانان معترض، خشمگین بودند. زندان آتش گرفت و چند نفر از جمله عارف عاشوری توسط مأموران کشت شدند.

مادر عارف در این چند سال، دچار بیماری‌های متعدد شده است و حالش خوب نیست. او به شدت به عارف وابسته بود. جوانی که ۱۸۵ سانتی‌متر قد داشت، به همین راحتی جانش را گرفتند،
هیچوقت نگفتند چرا و به چه جرمی!

هنگام تحویل پیکر عارف به خانواده‌اش، زیر برگه‌ای که از آن‌ها تعهدگرفتند، نوشته بود اغتشاشگر!

علت مرگ را ایست قلبی اعلام کردند، در حالی که او بدنی سالم داشت و هیچ بیماری زمینه‌ای نداشت.
هنوز کسی به طور دقیق جزئیات وقایع آن شب را نمی‌داند. تعداد دقیق کشته‌شده‌ها مشخص نیست، ولی آنچه که می‌دانیم این است که این جوانان با غیرت، شرف و وجدانشان اجازه نداد که در برابر ظلم سکوت کنند و توسط رژیم کشته شدند.


#عارف_عاشوری #زندان_لاکان_رشت #آتش_سوزی_زندان_لاکان


@Tavaana_TavaanaTech

hey - you should join us for this live room happening now "شکنجه؛ بررسی حقوقی با کارشناسان حقوقی دادبان". https://www.clubhouse.com/i/شکنجه-بررسی-حقوقی-با-کارشناسان-حقوقی-دادبان/goLEVg7W

‌
مراسم چهارمین سالگرد کشته شدن جاوید نام محمد رسول مومنی‌زاده بر سر مزارش در سلیمان داراب رشت با حضور اخنواده‌های دادخواه برگزار شد.

محمدرسول مومنی‌زاده ۲۴ ساله در آغوش برادرش جان داد وقتی از پشت به او تیر زدند بیشتر از ۳۰ نفر موتور سوار با باتوم به او حمله کردند. برادر می‌گوید: «خودم را به روی محمدرسول انداختم که پهلوی شکسته و تیر خورده‌اش که غرق خون بود لگد نخورد.»

مادر محمدرسول به یکی از رسانه‌ها گفته است : «وقتی به بیمارستان رفتم پر از لباس شخصی بود و وقتی که جنازه کسی را در آنجا دیدم گفتم خدا به پدرومادرش رحم کند. پسر دیگرم به من گفت که این محمدرسول است. من قبول نمی‌کردم. نیروهای امنیتی نگذاشتند پیکر بچه‌ام را ببینم و همینطوری در بیمارستان و حیاط و خیابان من را با زور و کشان‌کشان می‌بردند.»

او اضافه کرده: «چرا بچه مرا از یک متری با اسلحه کشتید؟ مگر او چه کار کرده بود؟ من چه کنم که خون او پایمال نشود؟ من حتی اجازه نداشتم فرزند خودم را ببینم و ببوسم.»

برادر محمدرسول در حساب کاربری خود با اشاره به گزارش پزشکی قانونی تصریح کرد در این گزارش نوشته شده محمد رسول از ناحیه کبد آسیب دیده است، در حالی که گلوله از زیر بغل به برادرش اصابت کرده و در سردخانه قسمت پایین دنده او پاره
شده بود.

خانواده محمد رسول در این ۴ سال گذشته بسیار تحت فشار بودند، بهادر برادرش چندین بار بازداشت شد، او در سال گذشته با ضرب و شتم و هجوم وحشیانه ماموران به خانه و محل کارش و آسیب زدن به وسایل، بازداشت شده و تا مدتی خبری از او در دست نبود. مادر محمد رسول نیز بارها احضار و تهدید و بازجویی شده است.

- همراهان گرامی، خانواده‌های دادخواه به شدت تحت فشار هستند. اخیرا گزارش‌های متعددی از افزایش فشار بر آن‌ها از طریق تهدید جانی یا تهدید بازداشت فرزندان دیگرشان دریافت کرده‌ایم. لطفا این عزیزان را تنها نگذارید و از آن‌ها حمایت کنید.


#محمدرسول_مومنی_زاده #رشت #علیه_فراموشی #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

ضرب‌وشتم دانش‌آموز در هنرستان پسرانه شهید عباسپور گناباد به خاطر پوشیدن شلوار جین؛ انتقال دانش‌آموز با آمبولانس به بیمارستان

روز شنبه در هنرستان پسرانه شهید عباسپور شهرستان گناباد، حادثه‌ای نگران‌کننده رخ داد.
بر اساس مشاهدات عینی، معاون این هنرستان، فردی به نام مهدی حیدرنژاد، با همراه داشتن قیچی اقدام به کوتاه کردن موی دانش‌آموزانی کرد که از نظر خودش موهای بلندی داشتند.

در ادامه، یکی از دانش‌آموزان به دلیل پوشیدن شلوار جین از سوی این معاون مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. شدت آسیب‌های واردشده به این دانش‌آموز به حدی بود که پس از ضرب‌وشتم قادر به راه رفتن نبود و در نهایت نیروهای اورژانس با آمبولانس او را به بیمارستان منتقل کردند.

محدودیت‌های قابل‌توجهی در این هنرستان اعمال می‌شود، دانش‌آموزان هنگام ورود به مدرسه موظف‌اند تلفن همراه خود را تحویل دهند و هنگام خروج آن را پس بگیرند؛ رویه‌ای که یادآور محدودیت‌های اعمال‌شده در مکان‌هایی مانند دادگاه‌هاست.
همچنین، درباره حیدرنژاد به ارتباط با مجموعه‌های حکومتی و عنوان «جان‌فدا» اشاره شده است.

مدرسه باید محیطی امن برای تحصیل و رشد دانش‌آموزان و شکوفایی استعداد و خلاقیت آن‌ها باشد، نه مکانی برای خشونت و آسیب رساندن به نوجوانان. برخورد فیزیکی با دانش‌آموز به دلیل نوع پوشش، موضوعی جدی است که نیازمند رسیدگی فوری و پاسخ‌گویی مسئولان آموزش‌وپرورش است.

#گناباد #نظام_آموزشی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
نهمین روز اعتصاب غذای مختار آلبوشوکه؛
وخامت وضعیت جسمانی او در هشتمین روز اعتصاب غذا در زندان اراک

امروز نهمین روز اعتصاب غذای مختار آلبوشوکه است. بنا بر گزارش سازمان حقوق بشر کارون، وضعیت جسمانی مختار آلبوشوکه، زندانی سیاسی عرب اهوازی محبوس در زندان اراک، در هشتمین روز اعتصاب غذا وخیم گزارش شده است.

این زندانی سیاسی از نه روز پیش در اعتراض به عملی‌نشدن وعده مسئولان برای بازگرداندن او به زندان شیبان اهواز دست به اعتصاب غذا زده و روز دوشنبه ۲۰ مهرماه ۱۴۰۵، وضعیت جسمانی او بحرانی گزارش شده است.

سازمان حقوق بشر کارون به نقل از یک منبع مطلع اعلام کرده است که آلبوشوکه از درد و مشکلات کلیوی رنج می‌برد و با وجود ابتلا به بیماری فتق، از دسترسی به خدمات درمانی مناسب محروم مانده است.

بر اساس این گزارش، مختار آلبوشوکه روز ۷ بهمن‌ماه ۱۴۰۴ به دستور امیر خلفیان، دادستان اهواز، از زندان شیبان به زندان اراک منتقل شده است؛ انتقالی که سازمان حقوق بشر کارون آن را غیرقانونی توصیف کرده است.

آلبوشوکه پیش‌تر نیز در اعتراض به این انتقال دست به اعتصاب غذا زده بود، اما پس از دریافت وعده بازگردانده‌شدن به زندان شیبان، به اعتصاب خود پایان داد. با این حال، عملی‌نشدن این وعده موجب شد بار دیگر اعتصاب غذا را آغاز کند.

همچنین بنا بر اعلام سازمان حقوق بشر کارون، این زندانی سیاسی پس از انتقال به اراک، در پرونده‌ای جدید به اتهام «ارتباط با زندانیان سیاسی آزادشده از زندان شیبان» به ۱۰ سال و یک روز حبس تعزیری دیگر محکوم شده است.

تداوم اعتصاب غذا، مشکلات کلیوی و محرومیت از رسیدگی پزشکی مناسب، نگرانی‌ها درباره سلامت و جان مختار آلبوشوکه را افزایش داده است.

#مختار_آلبوشوکه #زندان_اراک #زندان_شیبان #اعتصاب_غذا #زندانیان_سیاسی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
مدرسه وقتی پاسخِ آماده می‌آموزد، چه چیزی را از دانش‌آموز می‌گیرد؟

مدرسه فقط جای یادگرفتن تاریخ و علوم نیست؛ جایی است که کودک می‌آموزد کدام روایت را حقیقت بداند، چه کسی را مرجع بشناسد و با پرسش چه کند. آموزش ایدئولوژیک فقط در چند شعار یا یک درس خلاصه نمی‌شود؛ در انتخاب مطالب، حذف روایت‌های دیگر و رابطهٔ معلم و دانش‌آموز هم حضور دارد. شیوهٔ کلاس نیز پیام می‌دهد: اگر حفظ پاسخ پاداش بگیرد و پرسش دردسر شود، اطاعت تمرین می‌شود.

در ایران، تحلیل کتاب‌های مطالعات اجتماعیِ سال تحصیلی ۲۰۲۳–۲۰۲۴ نشان می‌دهد که برنامهٔ درسی تصویری از «انسان مطلوب اسلامی» می‌سازد: شهروندی دیندار و سیاسی که به حاکمیت دینی وفادار است. مسئله این نیست که مدرسه دربارهٔ ارزش‌ها حرف بزند؛ هیچ آموزشی کاملاً بی‌پیش‌فرض نیست. مسئله از جایی آغاز می‌شود که یک تفسیر رسمی بی‌رقیب بماند و دانش‌آموز فرصت سنجیدن آن با شواهد و دیدگاه‌های دیگر را نداشته باشد.

پائولو فریره در کتاب «آموزش برای آگاهی انتقادی» از آموزشی انتقاد می‌کند که دانش را در ذهن دانش‌آموز «سپرده‌گذاری» می‌کند و او را به دریافت‌کننده‌ای خاموش فرو می‌کاهد. در برابر، آموزش انتقادی با پرسش و گفت‌وگو پیش می‌رود و به دانش‌آموز کمک می‌کند علت‌ها و رابطه‌های پنهان در واقعیت را ببیند. ایرا شور نیز در «آموزش توانمندساز» بر مشارکت دانش‌آموز در یادگیری تأکید می‌کند: پرسیدن، جست‌وجوکردن و سنجیدن ایده‌ها.

تفکر انتقادی یعنی بتوانیم ادعا را دقیق بفهمیم، دلیلش را بررسی کنیم، پیش‌فرض‌ها را ببینیم و با رسیدن شواهد تازه، نظرمان را بازنگری کنیم. این کار نه بدگمانی به هر سخن است و نه بی‌احترامی به معلم.

تدریس دین، تاریخ یا ارزش‌ها به‌خودی‌خود آموزش ایدئولوژیک نیست. تفاوت در این است که دانش‌آموز را به شناخت و پرسش دعوت می‌کنیم یا از او می‌خواهیم پاسخ ازپیش‌تعیین‌شده را تکرار کند. مدرسهٔ جامعهٔ متکثر باید جایی باشد که کودک دربارهٔ باورهای گوناگون بیاموزد، بی‌آن‌که به‌خاطر پرسش یا تفاوت عقیده تحقیر شود.

مدرسه ذهن می‌سازد؛ آن ذهن برای اندیشیدن پرورش می‌یابد یا برای اطاعت؟

#آموزش_ایدئولوژیک #تفکر_انتقادی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدوچهل و دوم در ۶۶ زندان مختلف

🔴 پیوستن گزارش‌گر آزادی اجتماعات ملل متحد به «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام»

روز شنبه گذشته ۱۰ اکتبر ۱۸ مهر روز جهانی علیه مجازات اعدام بود. ما در حالی این روز را گرامی داشتیم که از اکتبر ۲۰۲۵ تا اکتبر ۲۰۲۶ دست‌کم ۲۲۳۰ نفر در ایران اعدام شده‌اند؛ از جمله ۵۴ زن، ۴۷ زندانی سیاسی و ۴ کودک‌. این ارقام، روایت‌گر جان‌های ازدست‌رفته، خانواده‌های داغ‌دار و جامعه‌ای است که هر روز با هراس از مرگ و سرکوب روبه‌روست.
در این هفته همچنین حکم اعدام امیرحسن اکبری منفرد، زندانی سیاسی و دانشجوی ۲۳ ساله توسط دیوان عالی به تایید رسید و جان او بیش از هر زمان دیگری در معرض تهدید است.
در این هفته شاهد سرکوب‌ و خشونت‌های جنون‌آسا از طرف حکومت بودیم به طوری که یک نوجوان ۱۷ ساله بنام امید قانونی در شهر خوانسار از استان اصفهان دستگیر شد و روز بعد جسد وی را به خانواده‌اش تحویل دادند؛ درحالی‌که آثار ضربات بر پیکر وی مشهود بود. در همین راستا یک شهروند دیگر به اسم فرید مکاری در مشهد دستگیر و بعد از شکنجه‌های فراوان کشته شد. همچنین در هفته‌ای که گذشت حکومت اعدامی زندانیان سیاسی جابر خسروی در دامغان و عمر درستاران شهروند بلوچ را اعدام کرد.
علاوه بر این، صدور حکم اعدام در چند روز گذشته برای علی زکانی، زندانی سیاسی ۱۹ ساله، نمونه دیگری از سایه سنگین طناب دار بر زندگی کسانی است که در بی‌دادگاه‌های حکومت محکوم به اعدام می‌شوند و جانشان در معرض نابودی قرار گرفته است.
در این هفته گزارش‌گر آزادي اجتماعات ملل متحد، خانم جينا روميرو با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعلام حمایت و پیوستگی کرد. حمایت ایشان دلگرمی بزرگی برای زندانیانی است که در سایه تهدید اعدام، برای کرامت انسانی ایستادگی می‌کنند.

ما اعضای «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که صدوچهل‌و‌ دو هفته‌ پیاپی است فریاد می‌زنیم که هیچ انسانی نباید قربانی چوبه دار شود، از تمامی وجدان‌های بیدار بشری، نهادهای بین‌المللی و مدافعان حقوق بشر می‌خواهیم که از مرز محکومیت‌های لفظی فراتر روند و برای ایجاد سازوکاری عملی و فوری به‌منظور توقف اعدام‌ها در ایران اقدام کنند. در این روزهای تاریک سرکوب، مردم ایران را تنها نگذارید.
اعضای «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۵ در هفته صدوچهل‌و‌دوم در ۶۶ زندان زیر به امید ایرانی آزاد و به دور از شکنجه و اعدام در اعتصاب غذا هستند:
زندان اوین (بند های زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسد‌آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایرانشهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه‌سرا، زندان دره‌شهر ایلام و زندان مشگین‌شهر.

هفته صد و چهل و دوم
سه شنبه ۲۱ مهرماه۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
#بیانیه

@Tavaana_TavaanaTech

‌
خطر اجرای حکم اعدام علی‌سینا مصطفوی؛ انتقال به انفرادی در زندان کرمان

علی‌سینا مصطفوی، کوهنورد و موزیسین اهل کرمان که با حکم اعدام روبه‌روست، طبق خبر دریافتی، امروز به بند انفرادی زندان شهاب کرمان منتقل شده است. بر اساس اطلاعات رسیده، مسئولان زندان برای «دیدار آخر» با خانواده او تماس گرفته‌اند؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره احتمال اجرای قریب‌الوقوع حکم را افزایش داده است.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، حکم اعدام مصطفوی صادر و تأیید شده و پرونده او به مرحله اجرای حکم رسیده است. او کوهنوردی حرفه‌ای و از فاتحان قله اورست است و چندین قله دیگر در رشته‌کوه هیمالیا را نیز فتح کرده است.
خانواده و نزدیکان علی‌سینا مصطفوی نگران جان او هستند. فدراسیون کوهنوردی تاکنون درباره خطر اجرای حکم این کوهنورد برجسته واکنشی نشان نداده است.
جان علی‌سینا مصطفوی در خطر است. صدای او باشیم و اجازه ندهیم نامش فراموش شود.

#علی_سینا_مصطفوی #نه_به_اعدام


@Tavaana_TavaanaTech

‌
تایید حکم اعدام امیرحسن اکبری‌منفرد در دیوان عالی کشور

حکم اعدام امیرحسن اکبری‌منفرد، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، از سوی شعبه ۴۱ دیوان عالی کشور تایید شده است. به گزارش هرانا، این حکم روز ۱۹ مهرماه ۱۴۰۵ در زندان به او ابلاغ شد.

اکبری‌منفرد مردادماه امسال از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ابوالقاسم صلواتی، به اتهام «بغی از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران» به اعدام محکوم شده بود.

او در زمستان ۱۴۰۳، به همراه پدر، برادر و خواهرش، توسط ماموران اداره اطلاعات در کرج بازداشت شد. پس از مدتی، سه عضو خانواده با تودیع وثیقه آزاد شدند، اما امیرحسن در بازداشت ماند و پرونده‌اش به صدور حکم اعدام انجامید.

مرکز آموزش و مشاوره حقوقی دادبان با اشاره به روشن نبودن جزئیات کامل پرونده و مستندات مورد استناد دادگاه، می‌گوید انتساب اتهام «بغی» در پرونده‌های سیاسی با مناقشه‌های جدی حقوقی روبه‌روست. به ارزیابی این مرکز، صرف انتساب اتهام یا ادعای عضویت، به‌تنهایی برای انطباق با تعریف قانونی بغی کافی نیست. صدور حکم اعدام در چنین پرونده‌ای، به گفته دادبان، با اصول دادرسی عادلانه، تفسیر مضیق قوانین کیفری و حق حیات تعارض دارد و وجاهت حقوقی حکم را با تردیدهای جدی مواجه می‌کند.

#امیرحسن_اکبری_منفرد #نه_به_اعدام


@Tavaana_TavaanaTech