قطع اینترنت، معیشت، کار و زندگی ناشنوایان را زمین گیر کرده است

برای بسیاری از مردم، اینترنت راه کار، آموزش، درمان، ارتباط، خرید، فروش و زندگی روزمره است. اما برای جامعه ناشنوایان، اینترنت اهمیتی دوچندان دارد؛ چون بخش بزرگی از ارتباط آن‌ها با جهان از راه تصویر، پیام، ویدئو، تماس تصویری، زیرنویس، مترجم آنلاین و شبکه‌های اجتماعی انجام می‌شود.

وقتی اینترنت قطع یا محدود می‌شود، ناشنوایان فقط از چند اپلیکیشن محروم نمی‌شوند؛ آن‌ها از زبان ارتباطی خود، از فرصت کار، از آموزش، از خدمات ضروری و حتی از امکان پیگیری مسائل روزمره زندگی محروم می‌شوند.

🔹بسیاری از ناشنوایان برای ارتباط کاری به پیام‌رسان‌ها، تماس تصویری، ارسال فایل، ویدئوهای آموزشی و ابزارهای آنلاین نیاز دارند. کسی که با زبان اشاره ارتباط برقرار می‌کند، در بسیاری از موقعیت‌ها نمی‌تواند مشکلش را حل کند. اینترنت برای او جایگزین گوش نیست؛ ابزار اصلی ارتباط است. قطع آن یعنی بستن راهی که فرد از طریق آن با کارفرما، مشتری، همکار، معلم، پزشک، خانواده و جامعه در تماس است.

این محدودیت، مستقیما به معیشت ناشنوایان ضربه می‌زند. بسیاری از آن‌ها در کارهای آنلاین، فروش اینترنتی، تولید محتوا، طراحی، خدمات دیجیتال، آموزش، ترجمه یا ارتباط با مشتریان فعالیت می‌کنند. برای کسی که همین حالا هم با تبعیض شغلی و محدودیت‌های اجتماعی روبه‌روست، این ضربه فقط یک اختلال موقت نیست؛ می‌تواند به از دست‌دادن کامل منبع درآمد منجر شود.

🔹مشکل بزرگ‌تر این است که قطع اینترنت، هزینه‌های تازه‌ای هم به زندگی ناشنوایان تحمیل می‌کند. آن‌ها مجبور می‌شوند برای دسترسی به ارتباطات پایه، پول بیشتری خرج کنند؛ برای فیلترشکن، کانفیگ، اینترنت‌های خاص مثل پرو ....، رفت‌وآمدهای اضافی، تماس با واسطه‌ها یا حتی انجام حضوری کارهایی که قبلا آنلاین انجام می‌شد.

برای ناشنوایان، این وضعیت حتی سخت‌تر است. اگر یک فرد شنوا بتواند در شرایط قطعی اینترنت با تماس تلفنی بخشی از کارهایش را پیش ببرد، بسیاری از ناشنوایان چنین امکانی ندارند. آن‌ها برای توضیح دقیق، دریافت خدمات، پیگیری امور اداری، ارتباط با پزشک یا هماهنگی‌های کاری به متن، تصویر و ویدئو نیاز دارند. وقتی اینترنت قطع می‌شود، این گروه عملا از ارتباط با مردم و جامعه حذف می‌شوند. این وضعیت باعث انزوای اجتماعی هم می‌شود. بسیاری از ناشنوایان از طریق شبکه‌های اجتماعی و گروه‌های آنلاین با جامعه خود در ارتباط هستند.

🔹از طرفی دسترسی به ویدئوهای آموزشی، کلاس‌های آنلاین، منابع دارای زیرنویس، محتوای تصویری و ارتباط با مربیان برای آن‌ها حیاتی است. محدود کردن اینترنت یعنی محروم‌کردن آن‌ها از یادگیری و پیشرفت. یعنی عقب‌راندن گروهی که برای دسترسی برابر به آموزش، بیش از دیگران به ابزارهای دیجیتال وابسته است.

اینترنت برای ناشنوایان، فراتر از یک نیاز و حق اجتماعی است. ابزار کار، آموزش، ارتباط و بخش مهمی از استقلال آنها است. گرفتن آن، فقط محدود کردن دسترسی به جهان نیست؛ گرفتن بخشی از زندگی روزمره آن‌هاست.

💸 tavaanatech