مراسم دومین سالگرد جان‌باختن جاویدنام یوسف قنبرزادگان بر سر مزارش برگزار شد.
سخنان مادر داغدارش را بشنوید. ببینید چه درد و رنج جانکاهی بر خانواده‌های دادخواه تحمیل شده است.

روایت یوسف را بخوانید:
من یوسف قنبرزادگان هستم. من کشته شدم، در تاریخ ۳۰ آبان ماه ۱۴۰۱. بیست و چهار سالم بود، متولد۱۶ آذر ۱۳۷۷، فرزند یونس و اهل شهرستان داراب در استان فارس و ساکن شیراز بودم.

پدر و مادرم تو پزشکی قانونی جنازه منو ندیدن چون میخواستن آخرین تصویرشون از من خاطرات شیرین و چهره خندون تو دوران حیاتم باشه…


پیکر بیجون من در زادگاهم داراب تو بهشت مجتبی مظلومانه به خاک سپرده شد…خونه ابدی من طبقه دوم مزار پدربزرگ پدریم «یوسف فرزند فتحعلی» بود.

مراسم چهلم در تاریخ ۲۷ آذر ماه ۱۴۰۱ بر سر مزارم برگزار شد و مراسم اولین سالگرد کشته شدنم در تاریخ ۲۹ آبان ماه ۱۴۰۲ تو بهشت مجتبی بر سر مزارم بر پا‌‌شد.


هموطن من برای آزادی هممون جنگیدم و هزینه سنگینی که به بهای از دست دادن جونم تموم شد پرداخت کردم. اگه سکوت کنی روی خون من و جانباخته های راه آزادی پا گذاشتی، راهمو ادامه بده و اسمم رو بخاطر بسپار تا روز پیروزی وطن، تو جشن آزادی به جای منم شادی کن…💔

متن کامل روایت را اینجا بخوانید:
https://tinyurl.com/3pfvnhjk

#علیه_فراموشی #یوسف_قنبرزادگان #دادخواهی


این روایت به کوشش خانم لعبت، از هموطنان فعال در شبکه‌های اجتماعی نوشته شده است


#یاری_مدنی_توانا

📱 Tavaana

📱Tavaana

📱Tavaana

📱Tavaana

📱tavaana

📱Beshkan

📱Dialogue

📱tavaana

@Tavaana_TavaanaTech

روز هفتم کنش اعتراضی حسین رونقی فعال سیاسی

حسین رونقی با انتشار عکسی از آب‌های دوخته شده خود نوشت:

ادامه می‌دهم با لب‌های دوخته و عهدی که بسته‌ام...

فردا چهار آذر در ساعت نامشخصی به احترام «نیکا شاکرمی» و برای «نسرین شاکرمی» که دو سال است فرزند عزیزش را کشته‌اند و امروز به جرم دادخواهی در زندان است، در گوشه‌ای از بلوار کشاورز که یادآور مبارزات و شجاعت نیکای عزیزمان است، مدتی تنها خواهم نشست و بعد می‌روم.

هر کاری خواستید بکنید. توان درگیری و مقاومت ندارم، هر جایی جلویم را بگیرید روزی زمین می‌نشینم، مرا بردارید ببرید. هرجایی ببرید، همان‌جا دراز می‌کشم و دیگر خارج نخواهم شد. حتی از نوشیدن آب و دریافت داروها نیز در چنین شرایطی خودداری خواهم کرد. در آخرین مکالمه‌ام با بازجویتان پیش از دوختن لب‌ها گفتم «از من فقط یک چیز برای جمهوری اسلامی خواهد ماند، آن هم یک تن، یک جنازه است.» تصمیم من بر این است: «جمهوری اسلامی مرا بکشد.»

سه‌شنبه شش آذر در راستای همراهی با زندانیان سیاسی و عقیدتی کشورمان که هیچ کدام نباید صرفا به‌خاطر بیان، اعتراض یا فعالیت سیاسی، اجتماعی در زندان باشند و فریاد «نه به اعدام» مقابل زندان اوین به تحصن خواهم نشست. رنج آنها و خانواده هایشان به فراموشی سپرده شده است، شاید تلنگری باشد...

روز هفتم:

گزارش آخرین وضعیت‌: لب‌ها متورم و زخم شده‌اند، ضعف جسمانی به همراه سرگیجه شدت گرفته و عضلات تحلیل رفته‌اند. دچار نوسان فشار خون و قند خون شده‌ام.

سهم امروز: سه لیوان آب، دو لیوان چای و تزریق آنتی‌بیوتیک و داروها به صورت وریدی و عضلانی.

خواسته‌ام همان خواسته‌های کیانوش است. آزادی نسرین شاکرمی، فاطمه سپهری، آرشام رضایی و توماج صالحی.

تنها می‌آیم و تنها هستم و از کسی برای آمدن دعوت نکرده و نمی‌کنم. اگر شهروندی به‌خاطر بنده توسط مأموران یا لباس شخصی‌ها مورد بی‌حرمتی یا آزار و اذیت قرار بگیرد یا آسیب ببیند، می‌دانید چه می‌کنم و یقین دارید که این کار را می‌کنم.

پاینده ایران

@Hosseinronaghi


طرح استفاده شده در پوستر از:
illusionkomart


#حسین_رونقی #کیانوش_سنجری #نیکا_شاکرمی #نسرین_شاکرمی #شاید_تلنگری_باشد #یاری_مدنی_توانا

📱 Tavaana

📱Tavaana

📱Tavaana

📱Tavaana

📱tavaana

📱Beshkan

📱Dialogue

📱tavaana

@Tavaana_TavaanaTech