‌
مارکو روبیو: کسی که شهروندان آمریکایی را «ابزار چانه‌زنی» کند هزینه‌اش را می‌پردازد

وزیر امور خارجه ایالات متحده تأکید کرد: «هر فردی که از شهروند آمریکایی به عنوان ابزار چانه‌زنی استفاده کند، هزینه‌ آن را خواهد پرداخت.»
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، به فرمان اجرایی اخیر دونالد ترامپ، رئیس جمهوری ایالات متحده، درباره تحمیل پیامدهای تازه برای افراد یا کشورهایی که شهروندان آمریکایی را به طور غیرقانونی بازداشت می‌کنند یا گروگان می‌گیرند، اشاره کرد.
آقای روبیو گفت: «بر اساس این فرمان اجرایی، افراد و نهادهایی که به عنوان حامیان دولتی بازداشت غیرقانونی تعیین شده‌اند، ممکن است با مجازات‌های شدیدی از جمله تحریم‌های اقتصادی، محدودیت‌های ویزا، محدودیت‌های کمک‌های خارجی، و محدودیت‌های مسافرتی برای دارندگان گذرنامه ایالات متحده مواجه شوند.»
بر اساس بیانیه‌ای که حساب رسمی «یو.اس.ای. به فارسی» روز چهارشنبه ۱۹ شهریور در شبکه اجتماعی ایکس منتشر کرد، آقای روبیو افزود: «مشابه با تعیین حامی تروریسم دولتی، هیچ کشوری نباید خواستار قرار گرفتن در این فهرست باشد.»
بنا بر این بیانیه، «در نتیجه هر فردی که از شهروند آمریکایی به عنوان ابزار چانه‌زنی استفاده کند، هزینه آن را خواهد پرداخت. این دولت نه تنها ایالات متحده آمریکا را در اولویت نخست قرار می‌دهد، بلکه برای شهروندان آمریکایی‌ نیز اولویت نخست را قائل است.»
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، روز جمعه یک فرمان اجرایی امضا کرد که به دولت آمریکا اجازه می‌دهد کشورهایی را که در بازداشت ناعادلانه و گروگان‌گیری شهروندان آمریکا نقش دارند، تحریم و مجازات کند.
او درباره آزادی ۷۲ گروگان از آغاز دومین دور ریاست‌جمهوری‌اش،به عملکرد دولت‌های پیشین اشاره کرد و گفت: «تازه پول هم ندادیم. وقتی پول بدهیم به این‌ها آدم‌های بیشتری ناپدید می‌شوند. چون کشورهای متخاصم می‌بینند که پول هم می‌گیرند. اوباما و بایدن پول دادند. پولی که اوباما داد سرسام‌آور بود.»
جمهوری اسلامی ایران یکی از کشورهایی است که شهروندان خارجی و دوتابعیتی، از جمله آمریکایی‌ها را بازداشت می‌کند. حکومت جمهوری اسلامی پیش از این برخی شهروندان دوتابعیتی را اعدام کرده و در قبال آزادی برخی دیگر، امتیازات سیاسی یا پول دریافت کرده است. اقدامی که برخی ناظران آن را گروگان‌گیری با هدف دریافت امتیاز دانسته‌اند.
آمریکا پیش از این هشدار داد که سفر به کشورهایی مانند جمهوری اسلامی ایران می‌تواند با خطر «بازداشت خودسرانه و ناعادلانه» برای شهروندان آمریکایی داشته باشد.

@usabehfarsi

تنظیم خبر از صدای آمریکا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
مولوی:

«اصل دین ای خواجه روزن کردن است»؛

دین، آزادی یا اسارت؟

حتی اگر بپذیریم که دین ساخته‌ی انسان و محصول تاریخ و فرهنگ است، می‌توان پراگماتیستی به آن نگریست: مهم نه قدسی یا غیرقدسی بودن دین، بلکه کارکرد آن است؛ آیا انسان را آزاد می‌سازد یا در بند می‌کند؟ همین پرسش بنیادین در طول تاریخ بارها مطرح شده است. دین جمع‌گرا، در بسیاری از مواقع، به «افیون توده‌ها» بدل شده و ابزار سلطه بوده است. با این حال، برخی متفکران چون مولوی کوشیده‌اند تصویری انسانی‌تر از دینداری ارائه دهند.

مولوی در بیت مشهور خود می‌گوید:
«اصل دین ای خواجه روزن کردن است / دوزخ است آن خانه کان بی روزن است»
این سخن، گوهر نگاه عرفانی او به دین است: دیانت باید روزنی به روشنایی باشد، نه خانه‌ای تاریک که آزادی انسان در آن به بند کشیده شود. چنین نگاهی، هرچند از قدسی بودن دین می‌آید، اما در عمل کارکردی اخلاقی و رهایی‌بخش دارد.

در قرآن نیز می‌توان دو چهره دید. از یک سو آیاتی مانند:
«لِیَضَعَ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلالَ الَّتی کانَتْ عَلَیْهِمْ»
(دین آمده تا بارهای سنگین و زنجیرها را از دوش مردم بردارد)
که نگاهی رهایی‌بخش دارد. اما در کنار آن آیات انحصارگرایی چون:
«إِنَّ الدِّینَ عِندَ اللَّهِ الإِسْلامُ»
(دین نزد خدا تنها اسلام است)
برتری‌طلبی دینی را تقویت می‌کنند و می‌توانند دستمایه‌ی محدود کردن آزادی و تکثر شوند.

امروز این تضادها در تجربه عینی ما آشکارتر است. در جمهوری اسلامی، دین حکومتی به‌جای گشودن روزن، زندان ساخته است. مناسکی مانند پیاده‌روی اربعین یا تبدیل مساجد به پایگاه‌های بسیج، بیشتر در خدمت نمایش قدرت و انقیاد مردم‌اند تا معنویت و آزادی فردی.

مولوی و آموزه‌های رهایی‌بخش قرآن به ما یادآوری می‌کنند که معیار سنجش دین نه تقدس آن، بلکه نتیجه‌اش در زندگی انسان است: آیا بارها را برمی‌دارد یا بر دوش می‌نهد؟ دین اگر آزادی نیاورد، به‌جای نور، ظلمت می‌آفریند.

#مولوی #دین #عرفان #خرد #گفتگو_توانا

@Dialogue1402