🔷🔶🔹🔸
@AdabSar
🔅پالایش زبان پارسی


🔻خَلق = آفرینش، آفریده، آورش، نوآوری، پدیدارگری، فرآورش، مردم، توده
🔻خلق شده = آفریده
🔻خلق کردن = آفرینش، آفریدن
🔻خالق = آفریننده، آفریدگار، آفرینشگر، آفرنده
🔻خلقت = آفرینش، آفرش
🔻عجیب‌الخلقه = شگفت‌آفریده
🔻ناقص‌الخلقه = دُشافریده
🔻احسن‌الخالقین = نیکوترین آفرینندگان

✍نمونه:
🔺تو شاکری ز خالق و خلق از تو شاکرند(حافظ) =
تو سپاسدار آفریدگاری و مردمان از تو سپاسگزارند

🔺روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد(حافظ) =
روز و شب فریاد با آفریده‌ی خدا(مردم) نتوان کرد

🔺هدف نهایی از خلقت انسان چیست؟ =
آرمان فرجامین از آفرینش آدمی چیست؟

🔺با قلم جادویی‌اش، اثری هنری خلق کرد =
با خامه‌ی جادویی‌اش، آفرینه‌ای هنری آفرید

#مجید_دری
#پارسی_پاک
#خلق #خالق #خلقت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آرمان «ادب‌سار»
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@AdabSar
🔷🔶🔹🔸

🌱🌾🌿☘
@AdabSar

نخستین تکه پلاستیکی که به‌دست بشر ساخته شد، هنوز در خاک تجزیه نشده است.

تجزیه‌ی هر تکه پلاستیک در زمین، افزون بر هزار سال زمان می‌برد.

زیست‌بوم زیبای ما رو به نابودی است. با آن مهربان باشیم و برای شادابی‌اش بکوشیم.

@AdabSar
🌎🌍🌏🌍

زمین مادر ماست
زمین در فرهنگ ایران، نشانه‌ی باروری و زایندگی است.
درختان و گیاهان نیز زاده‌ی آن هستند.

بیایید دوستش بداریم.
@AdabSar
🌍🏳💞

‍🌍 ما خداوندگاران(صاحبان) زمین نیستیم؛ فرزندان زمینیم.

در روز "سیزده به‌در" هوای زمین را داشته باشیم.

@AdabSar
🌎🌍🌍🌏

🌷🌱🌷🌱
@AdabSar

"...هوا پر خروش و
زمین پر ز جوش،
خنک آنک دل
شاد دارد به نوش.
🍀🌸🍀
همه بوستان،
زیر برگ گل‌ست؛
همه کوه،
پرلاله و سنبل‌ست..."
#شاهنامه #فردوسی
🌸🌼🌸
بهاران خجسته باد
فرستنده: #جعفر_جعفرزاده

@AdabSar
🌷🌱🌷🌱

🌷🌱🌷🌱
@AdabSar

سيزده روز ز نوروز گذشت
پر ز گل‌هاى بهارى شده دشت

دامن کوه و لب جوى روان
شده پر سبزه و پر از ریحان

مرغکان نغمه‌سرا در پى يار
همه سرمست ز اکسیر بهار

شاخه‌ها رخت عروسى در بر
سبزه از بارش باران شده تر

همگى منتظر مهمانند
یک زبان نام تو را مى‌خوانند

سيزده روز گذشته ز بهار
در چمن اى پى گشت و گذار...


سيزده به‌در فرخنده
سراینده و فرستنده: #مکیال
#سیزده_بدر

@AdabSar
🌷🌱🌷🌱

🔅پرسش شما

سلام
خسته نباشییییییییین
ممنون از کانال خوب و مفیدتون
میشه لطف کنین ریشه اسم "نیلوفر" رو بگین؟؟!!!!

🔅پاسخ ادبسار👇👇

🔷🔶🔹🔸
@AdabSar

🔅آشنایی با نام‌های ایرانی

«نیلوفر» / بخش نخست

🌸🌸 گزینش نام دختران از میان گل‌ها بسیار رواگ(رواج) دارد و هریک از گل‌ها نیز در جهان نشانه‌ها، نماد ویژه‌ای به شمار می‌رود ولی به دید می‌رسد که هیچ یک از آن‌ها همچون "نیلوفر" رازوَرانه، پر نشانه و در پیوند با جهان مینوی نیست. "نیلوفر آبی" در کنار فرهنگ‌ها و بنیاد‌های اندیشی بسیاری دیده می‌شود و از جهان باستان تاکنون جایگاه ویژه‌ای داشته است.

🌼🌼 "نیلوفر"، گلی با زیبایی خیره‌کننده است که بیش از ۱۳ گونه داشته و گاهی کاربرد درمانی نیز دارد و بیشتر به رنگ‌های سپید، رخی(صورتی)، کبود و زرد است.
گفته می‌شود در سده‌ی هشتم پیش از زایش(میلاد)، نیلوفر از مسر(مصر) به فنیغیه(فنیقیه) و از آنجا به آشور و ایران آمده و گونه‌های پرشمار آن در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار به ایران آمد.
"نیلوفر"، امروز به چم بانوی آراسته است.

🌸🌸 دیدگاه‌ها درباره‌ی ریشه‌ی نام "نیلوفر":
۱- ریشه در زبان پهلوی دارد. نئیریو(نیرو)+فرا(فراخ) به مانی(معنی) نیروی فراوان ایزدی است.
۲- ریشه سانسکریت دارد و به چمار(معنی) پایگاه نیرو(پادما یا پادَ+اَمه در سانسکریت) ایزدبانوی جدایی و نامیرایی جهان است. این نام در کشور هند نیز فراوانی دارد.
۳- این نام "نیلی‌پر"(نام ساده) بود و به نیلوفر دگرگون شده است.

🌼🌼 نیلوفر در پیشینه‌ی ایران:
در ایران باستان و در خوردادروز از یکی از ماه‌های تیر یا امرداد، "جشن نیلوفر" برگزار می‌شد که در این جشن پادشاه به نیازها و آرزوهای شهروندانش رسیدگی و آن‌ها را برآورده می‌کرد.

همچنین گل "نیلوفر" در سنگ‌نگاره‌های تخت جمشید(هخامنشیان) و بیستون و تاک(تاق) بستان به‌جا مانده از ساسانیان فراوان دیده می‌شود. بر پایه‌ی برآورد باستان‌شناسان، در ایران مردان بلندپایه‌ی پارس و ماد هنگام دیدار با شاه برای شادباش نوروز و مهرگان نیلوفر در دست می‌گرفتند. سنگ‌نگاره‌ی داریوش هخامنشی نشان می‌دهد غنچه‌ی نیلوفر تنها از آن پادشاهان بود. از این‌رو گمان می‌رود که نیلوفر نماد آشتی، شادی و شید(نور) بود. کاربرد دیگر آن زیباسازی سنگ‌تراشی‌ها بود.

این گل یکی از نشانه‌های آناهیتا(ایزدبانوی آب‌های پاک) به شمار می‌رفت.
نیلوفر آبی که با نام یونانی لوتوس و سوسن خاوری نیز شناخته می‌شود ریشه در خاک، ساگه(ساقه) در آب و رو به سوی خورشید دارد که در ایران نماد دین‌داری، باورهای والا و پاکی درون بود و پیام آن، فراخواندن جهانیان برای دستیابی به روشنایی زندگی و تابش آن به جهان بود.
در نیپیک‌های پهلوی، "هوم سپید"(نیلوفر) گیاهی کَناری(ساحلی) و نشانه‌ی جاودانگی است که دو کوسه از آن نگهداری می‌کنند.
در نگاره‌ی اردشیر ساسانی در تاک بستان کرمانشاه، نیلوفر زیر پای ایزد مهر است.
نگاره‌ی گل نیلوفر در پیاله‌های زرین املش، سفال‌های نگارگری شده‌ی سیلک، دیوارهای کاخ آپادانا، دسته‌ی دشنه(خنجر)ای که در لرستان یافت شده، لبه‌ی پوشاک هخامنشیان، سرستون‌های تخت جمشید، تیسفون و بیشابور نیز دیده می‌شود.

🌸🌸 نیلوفر در آیین مهرپرستی:
یکی از کهن‌ترین پیوندهای افسانه‌ای گل نیلوفر، با آیین مهرپرستی(میتراییسم) دیده می‌شود. در افسانه‌های مهرپرستان باستان، زایش مهر(خورشید) در درون غنچه‌ی نیلوفر رخ داده است. به وارون اینکه برخی باستان‌شناسان ریشه‌ی این نماد را در آیین بودایی دانسته‌اند، ولی آیین مهرپرستی بسیار کهن‌تر از پیدایش بوداگرایی(بودیسم) بود.

🌼🌼 نیلوفر در کیش زرتشتی:
در آیین زرتشتی نیلوفر نماد اهورامزدا است. اهورامزدا نیم‌تنه‌ی مردی است که شاخه‌ای از نیلوفر را در میان انگشتانش گرفته است. زرتشتیان باستان نیلوفر را ورجاوند می‌دانستند و باور داشتند نیلوفر آبی جایگاه نگهداری پشت(نطفه) یا فّر زرتشت در دریاچه‌ی هامون بود.

🌸🌸 "نیلوفر" در ادبسار(ادبیات) ایران:
چو نیلوفر در آب و ماه در میغ
پری‌رخ در میان پرنیان است!
#سعدی

فلک را کرد نیلی‌پوش پروین
موصل کرد به نیلوفر، به نسرین!
#نظامی

تا به دی‌ماه گل سرخ نباشد در باغ
تا به نوروز نباشد گل نو نیلوفر!
#فرخی

گفتم چو برگ نیلوفر بود پیش ازین
گفتا کنون ز خون عدو شد چو ارغوان!
#فرخی

رای تو که آفتاب فضل است و هنر
گر یاد کند نیمه‌شب از نیلوفر!
#انوری

ز آسیب دست دلبرش
نیلی شده سیمین‌برش
سیاره‌ها نیلوفرش
بر آفتاب انداخته!
#خاقانی

goo.gl/femBeX
#پریسا_امام_وردی
#نام_دخترانه_ایرانی
#نیلوفر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آرمان «ادب‌سار»
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@AdabSar
🔷🔶🔹🔸

🔷🔶🔹🔸
@AdabSar

🔅آشنایی با نام‌های ایرانی

«نیلوفر» / بخش دوم

🌸🌼 "نیلوفر"، در بسیاری از اندیشه‌های کهن جهان ریشه دارد و نمی‌توان به درستی دانست که کدام‌یک پیشرو بودند. از خاور تا باختر آسیا و اروپا و اپاختَر فَریکا(شمال افریقا) نشانه‌های کهنی از این گل و اندیشه‌هایی که به آن پیوسته است، می‌توان یافت. گفتنی است بیشتر باورهای هندی و ایرانی درباره‌ی این گل هنباز(مشترک) هستند.

🌸🌼 پیوند نیلوفر با آفرینش در افسانه‌های کهن جهان:
بر پایه‌ی افسانه‌های بسیاری از مردم جهان باستان، گل نیلوفر یکی از نشانه‌های نخستین آفرینش است. این گل از آغاز آفرینش هستی داشت و هنگامی که خداوند در این اندیشه بود که آفرینش را از کجا آغاز کند، در آب‌های پاک نخستین، گلبرگ نیلوفر را یافت. سپس اندکی از گِلی که نیلوفر در آن پرورش یافته بود را بر روی برگ گل نهاد و زمین در دل نیلوفر پدید آمد. از این‌رو نیلوفر نماد آفرینش جهان و هر گلبرگ نیلوفر، نماد یکی سویه‌های جهان بود؛ هشت گلبرگ نیلوفر نشانه‌ی هشت سوی هستی(راست، چپ، بالا، پایین، پیش، پس، بیرون و درون) است.
پیدایش نیلوفر در نخستین آب‌های پاک روی زمین نشانه‌ی پاکی، نیروهای سپند(مقدس) زندگی، دانش و بینش است.
این گل نماد باروری، کامیابی، توان باردهی زمین، پشتیبانی از باشندگان زمین، نیایش و روشنایی است. نیلوفر زاده‌ی خورشید و خاک و آب است.
ورجاوندی(تقدس) نیلوفر به شوند(دلیل) آب است. زیرا آب نماد باستانی ابردریا(اقیانوس)ی کهنی است که کیهان از آن آفریده شد.
نیلوفر گلی است که همچون خورشید در سپیده‌دم باز می‌شود و با فرا رسیدن شب بسته می‌شود. خورشید سرچشمه‌ی زندگی است. پس نیلوفر نیز نماد روشنگری‌ها، باروری، زایش دوباره، والایی و بی‌مرگی است.
از سویی همچون خورشید گرد است و نماد زندگی دوباره در جهان مینوست.
نیلوفر، شکفتن مینوی(معنوی) است. زیرا ریشه‌ی آن در گِل است ولی رو به سوی خورشید دارد. ساگ(ساقه) نیلوفر را نیز همچون بند ناف می‌پندارند که والایش گل در آن رخ می‌دهد.

🌸🌼 نیلوفر در خاور زمین:
نیلوفر در خاور زمین یک گل ورجاوند(مقدس) است. در دانش و ورزش یوگا، نیلوفر یکی از شیوه‌های نشستن و آرامش یافتن است و هفت چاکرای بدن را با گل و گلبرگ‌های پرشمار نیلوفر نشان می‌دهند.
همچنین نیلوفر و گلبرگ‌های آن نماد ناخودآگاه و لایه‌های درون آدمی است. آن را دارای نیروهای شادی‌بخش نیز می‌دانند.

🌸🌼 نگاهی به دیگر کشورها:
یونان و روم(لوتوس) ← پاکیزه و زیبا، نماد افردیت ونوس.

چین ← دارای بار خویشکاری(وظیفه)، باروری و زنانگی، پاکی، تابستان، امروز و آینده. نیلوفر از گِل آلوده می‌روید ولی آلودگی نمی‌پذیرد.

آشوری و فنیقی ← مرگ و زایش دوباره، رستاخیز، نیروی آفرینش در فنیغی.

بودایی ← فرخندگی(بودا بر روی تختی درون گل نیلوفر نشسته)، بازگشت بودا مانند آتشی از درون نیلوفر رخ می‌دهد.

مسر(مصر) باستان ← ایزد شِشِن(ریشه‌ی شوش)، نیروی جادو، نماد زایش دوباره و باروری.

سومری ← نیروی آفریننده و همراه ایزدان و ایزدبانوان.

هندی ← از خود زاده شده، ایزدبانوان هندی رود و آب بر نیلوفر سوارند.

🇮🇷 شماری از نام‌های ایرانی دخترانه و پسرانه‌ی هم‌آوا:
👧🏻 مینوفر، نیکی، نیلگون و...
👦🏻 نیک‌وش، نیک‌راد، نیک‌داد، نیک‌مهر و...

goo.gl/QJc8Vd
#پریسا_امام_وردی
#نام_دخترانه_ایرانی
#نیلوفر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آرمان «ادب‌سار»
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@AdabSar
🔷🔶🔹🔸

🔷🔶🔹🔸
@AdabSar
🔅پالایش زبان پارسی


کتابت = نویسندگی، نوشتن، دبیری، نویساری

نمونه:
مراسم رونمایی از شاهنامه فردوسی به کتابت "فریبا مقصودی" برگزار شد =
جشن رونمایی از شاهنامه فردوسی به نویساری "فریبا مقصودی" برگزار شد

کتابتِ کتاب خاطراتش را به اتمام رساند =
نوشتن یادنامه‌اش را به پایان رساند

#مجید_دری
#پارسی_پاک
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آرمان «ادب‌سار»
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@AdabSar
🔷🔶🔹🔸

@AdabSar
#روزشمار نیاکان(۱۳فروردین)

درود به همه و روز خجسته‌ی سیزده‌بدر شاد باد💐🌺🌸🌼

جشن سیزده‌بدر، جشن آغاز کشاورزی بر ایرانیان نژاده[اصیل] بویژه کشاورزان سرافراز شاد و فرخنده باد.
این جشن در نخستین تیرروز سال(سیزدهمین روز هر ماه باستانی به نام تیر یا تشتر teshtar) برگزار می‌شود و روز پیروزی ایزد باران بر دیو خشکسالی است و مردم با نیایش و شادی و پایکوبی در پرهام(طبیعت) آرزوی بارش باران و سالی پر از فراوانی می‌کنند.

بدشگون بودن سیزده از کژباوری(خرافه)های اروپایی است که درون فرهنگ ایران شده و همچنین یاوه‌هایی مانند خوش‌شانسیِ نعل[پای‌افزار] اسب و شومی گربه سیاه و...

امیدواریم نخستین روز کشت‌وکار، با بارش باران و شادی مردم آغاز شود.

فرستنده #کوروش_آریاویج
#سیزده_بدر
@AdabSar

🌾🌾🌾🌾
تو می‌روی بی من
كه گره بزنی
سبزه‌ی همه‌ی یادمان را
و دور كنی ازخودت
همه‌ی مرا…!
سیزده زمان خوبی است
برای دور كردن شوم...
سیزده‌بدر خوش باد!

فرستنده و سراینده #کبرا_رستمی
#سیزده_بدر
@AdabSar

🌿🌿🌿🌿🌿
goo.gl/RuJpjC

به یاد گره‌زدن سبزه‌ها در روزگار کودکی
که با هر گره‌ای
سخنانمان هم گره می‌خورد،
سخن گره‌دار
آرزوی گره‌دار
وه چه خنده‌های گره‌گشایی...
همه می‌شدند سرگرمی یک روز پر گره!

فرستنده و سراینده #کبرا_رستمی
#سیزده_بدر
@AdabSar

‍ 🍂🍂🍂🍂🍂
goo.gl/wBrCol

دلی که بسته به مهر دلی نشد دل نیست
زمین که بستر تخم گُلی نشد سنگی‌ست
چو روی تو باران و نور و بهار
دلم همه دامان دشت و کِشته‌ی یار
به هر نگاه تو یک غنچه بشکفدم
به هر ندای تو بلبل ترانه سر کندم
زمین، شکوفه، درختان و مرغ هزار
چو کشتزار جان من و کشتکاری یار

فرستنده و سراینده #حمید_محمدی
#سیزده_بدر
@AdabSar

☀️🌱☀️🌱
@AdabSar

🔅 آشنایی با جشن‌های ایرانی
🌱☀️ سیزده به در

"سیزده به‌در"، پایان‌بخش جشن‌های نوروز و به اندازه‌ی نوروز کهن است و پیدایش آن به پیدایش نوروز بازمی‌گردد.

✨✨گمان‌های پژوهشی و افسانه‌ای درباره‌ی پیدایش سیزده به‌در:

1⃣ سیزده به‌در در تیر روز از فروردین برگزار می‌شود و ایزد تیر یا تشتر، ایزد باران در افسانه‌های ایرانی بود.
در روز سیزده به‌در مردم برای پیروزی ایزد تیر بر دیو خشکسالی یا دیو اَپوش نیایش می‌کردند و نیایش آن‌ها در دشت‌ها و با برگزاری جشن و آیین و پایکوبی انجام می‌شد. بر این پایه سیزده به‌در جشن باران‌خواهی برای کشتزارهای نورسته بود و اگر ایزد تیر بر دیو اپوش پیروز می‌شد، سال پر بارانی در پیش بود.
این روز همزمان با آغاز نیم‌سال دوم کشاورزی بود.

2⃣ بر پایه‌ی باورهای دیرین، بلندی سال(سن) کیهان ۱۲ستاره دارد و هر ستاره هزار سال فرمانروایی می‌کند. پس جهان گیتایی(مادی) ۱۲هزار سال است و با پایان آن، جهان به آشفتگی نخستین خود بازمی‌گردد. از این رو، نوروز به نشانه‌ی ۱۲هزار سال، در ۱۲روز برگزار می‌شود و بر پایه‌ی داستان دیگری، ۱۲هزار سال زندگی در جهان گیتایی به پایان می‌رسد، سوشیانت باز می‌گردد و زندگی در پردیس(بهشت) آغاز می‌شود. پس نوروز ۱۲روز است و سیزده به‌در نشانه‌ی زندگی در بهشت است که در دشت و بوستان برگزار می‌شود. از این‌رو سیزدهم فروردین، پایان‌‌بخش جشن‌های نوروز است. در سنگ‌نبشته‌های سومری و بابلی نیز آمده که نوروز ۱۲روز است و با جشنی در باغ‌ها به پایان می‌رسد. بر این پایه نوروز و سیزده به‌در بیش از ۴هزار سال پیشینه دارد.

3⃣ جمشید، پادشاه پیشدادی، هر سال پس از ۱۲روز نوروز به دشت یا باغی خرم می‌رفت و با مردم دیدار می‌کرد. با گذشت زمان این آیین با سیزده به‌در ماندگار شد.

4⃣ بر پایه‌ی افسانه‌های زرتشتی، فَرَوَهَرها هر سال با آغاز فروردین به زمین می‌آمدند و با خود فراوانی می‌آوردند. آریایی‌ها در جشن سور(چهارشنبه‌سوری و یا سور باستان) با روشن کردن آتش در بام‌ها به پیشواز آن‌ها می‌رفتند و در روز سیزدهم فروردین با رفتن به دشت و باغ، با فروهرها بدرود می‌گفتند.


✨✨واژه‌ی "سیزده به‌در":
هرچند نویسندگانی چون دهخدا نام سیزده به‌در را به چم در کردن بدشگونی دانسته‌اند ولی شماری از آن‌ها می‌گویند سیزده به‌در برای در کردن بدشگونی نبود. به گفته‌ی شماری از نویسندگان، گمان می‌رود که این نام به چم "سیزده به سوی در و دشت" باشد.
-چو هر دو سپاه اندر آمد ز جای
تو گفتی که دارد در و دشت پای!


✨✨آیین‌های سیزده به‌در:
برچیدن هفت‌سین: در این روز سفره‌ی هفت‌سین برچیده می‌شود و خوراکی‌های آن را با خود به می‌برند و در این روز می‌خورند.

پیشکش کردن سبزه به آب: ایرانیان باستان سبزه‌ها را به آب می‌سپردند و با اینکار پیشکشی به ایزد تیر می‌دادند. این کار امروز به زیست‌بوم ما آسیب می‌رساند.

گره زدن سبزه: گره زدن سبزه به ایران کهن باز می‌گردد. گفته می‌شود مشی و مشیانه پسر و دختر همایند(دوقلو) کیومرس و نخستین پدر و مادر روی زمین بودند، آن‌ها در روز سیزدهم فروردین به همسری هم درآمدند و هنگامی که می‌خواستند با هم پیمان زناشویی ببندند، شاخه‌ی گیاه "مورد" را برای پیمان بستن گره زدند. گفته می‌شود در ایران باستان که هنوز دین در آن راه نداشت، این آیین را همسران جوان هنگام پیمان بستن انجام می‌دادند.‌
بر پایه‌ی افسانه‌های ایرانی، مشی و مشیانه از خوردن سیب یا گندم باز داشته و از بهشت نیز رانده نشدند. اهورامزدا به آنان کشت گندم، دامداری، خانه‌سازی، هنر، پیشه و هم‌آغوشی آموخت؛ در زمین خاکی پدید آمدند، یکی از دنده دیگری پدید نیامد و تنها یکی مایه‌ی آرامش دیگری نبود، هر دو درکنار هم و با هم بالیدند. آن‌ها در پنجاه سال هژده(هجده) فرزند زادند.

پختن آش: پخت آش در بیشتر جشن‌های ایرانی دیده می‌شد و از آنجا که بیشتر مردم با یاری هم آن را فراهم می‌کردند، نمادی از کار گروهی بود. به‌ویژه در بهار که از سبزی‌های تازه روییده‌ی کوه و دشت برای پخت آش بهره می‌بردند. پس از چندی خوردن کاهو و سکنجبین هم به آیین‌های این روز افزوده شد.

هماوردجویی جوانان، پایکوبی گروهی، اسب‌دوانی(به نشانه‌ی نبرد ایزد تیشتر با دیو اپوش) و آب بازی از دیگر آیین‌های سیزده به‌در بود. در سمرکند(سمرقند) و بخارا فال‌گوش ایستادن نیز جزو این آیین‌ها بود.
@AdabSar
#پریسا_امام_وردی
_________________
برگرفته از:
۱- یادداشت "زروان"
نویسنده: #فریدون_جنیدی
۲- جشن‌های ایران باستان
نویسنده: #حسین_محمدی
۳- از اسطوره تا تاریخ
نویسنده: #مهرداد_بهار و #ابوالقاسم_اسماعیل_پور
_________________
#فرهنگ_ایران #نوروز #سیزده_بدر

@AdabSar
☀️🌱☀️🌱

👥👥👥👥
🔅پرسش شما

۱. درود وبدرود.شب برشماخوش!
ازاین که زحمتی برای شماهست می خواستم
ببینم که ، جایگزینی دو واژه ی: تشویق وتنبیه
یاتشویقات وتنبیهات چیست؟مهرتان افزون.🌺

۲. دو پرسش
تشویق ( encourage) به پارسی چه می شود
آیا واژه ی Discourage در پارسی چمی دارد


🔅پاسخ ادبسار

ـDiscourage = (تشویق نکردن)، دلسرد کردن، سست کردن، ناامید کردن، پشیمان کردن

برای واژه‌ی "تشویق" بنگرید به t.me/AdabSar/6601
برای واژه‌ی "تنبیه" بنگرید به t.me/AdabSar/6610

📜📜📜📜

🔷🔶🔹🔸
@AdabSar
🔅پالایش زبان پارسی


🔻تشویق = (Encourage)، دلگرمی، آفرین‌گفتن، انگیزش، فروزش، رخشند، نیرودادن، توان‌بخشی، به‌شور آوردن، آرزومندکردن، ایزانِش، ایزانیدن، بَرآغالش(آغالش=انگیختن، شوراندن)
🔻تشویق کرد = انگیزاند، دلگرمی داد، آفرین گفت، برانگیخت
🔻تشویق کردن = دلگرمی‌دادن، به‌شور آوردن، انگیزاندن، برانگیختن، نیرودادن، آفرین‌گفتن، آرزومند کردن

✍️نمونه:
🔺او را چنان که لایقش بود تشویق نکرد =
او را چنان که شایسته‌اش بود آفرین نگفت
او را چنان که شایستگی‌اش را داشت دلگرمی نداد

🔺باید تشویقش کنی تا این کار را انجام دهد =
باید برانگیزانی‌اش تا این کار را انجام دهد

🔺پسر را به خونخواهی پدر تشویق نمود =
پسر را به خونخواهی پدر برانگیخت
پسر را به خونخواهی پدر شوراند

🔺جملگی یکصدا تشویقش کردند =
همگی یکسِدا آفرینش گفتند

#مجید_دری
#پارسی_پاک
#تشویق
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آرمان «ادب‌سار»
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@AdabSar
🔷🔶🔹🔸

☀️🌱☀️🌱
@AdabSar

🔅آشنایی با جشن‌های ایرانی

❎باورهای نادرست درباره‌ی سیزده به‌در❎

رویدادهای باستانی همواره با افسانه درآمیخته‌اند و داوری درباره‌ی درستی آن‌ها نشدنی و یا دشوار است.
درباره‌ی جشن سیزده به‌در نیز چندین باور نادرست در میان مردم رواگ دارد که به دید می‌رسد برخی از آن‌ها کوششی برای سست کردن کیستی(هویت) ایرانیان باشد.

❌سیزده به‌در، به‌جا مانده از رویداد پوریم:
یکی از دیدگاه‌ها که ناصر پورپیرار و شماری دیگر می‌گویند این است که جشن سیزده به‌در جشن یهوتکان(یهودیان) برای رویداد پوریم است. گفته می‌‌شود در زمان خشایارشاه و در روز سیزده فروردین، کشتار بیش از ۷۰هزار ایرانی به دست یهوتکان رخ داد و دیگر ایرانیان به دشت‌ها گریختند تا از مرگ و گزند دور شوند. کهن‌نگاران بسیاری این رویداد را دروغین می‌دانند. ولی چنانچه راست هم باشد، جشن سیزده به‌در بسیار پیش از زمان خشایارشاه بوده و رواگ داشت و پیدایش آن پیوندی با پوریم ندارد.‌
همچنین شمار دیگری از نویسندگان که به پوریم باور دارند، زمان آن را ششم اسپند و چند تن نیز یکی از روزهای ماه مارس(دهم اسپند تا یازدهم فروردین) دانسته‌اند.

❌دروغ سیزده به‌در:
دروغ سیزده که چندسالی است شوربختاته هتا(حتا) در رسانه‌های گروهی کشور نیز رواگ یافته، هرگز بخشی از آیین ایرانیان نبود. دروغ سیزده که از دروغ آوریل گرفته شده، یک شوخی است که در آغاز ماه آوریل(دوازدهم فروردین) گفته می‌شود و داستان آن به زمان کارل نهم فرانسه و دگرگونی در زمان برگزاری جشن‌های سال نو برمی‌گردد.

❌سیزده به‌در برای در کردن بدشگونی:
باور به بدشگون بودن هر چیزی، باوری از روی ناآگاهی است. بر پایه‌ی داستان‌ها و افسانه‌ها، چند شوند برای بدشگونی سیزده گفته‌اند. ولی باید دانست که در ایران، روز سیزدهم هر ماه روزی نیک، فرخنده و از آن ایزد باران بود.

۱← بدشگونی سیزده به پیمان شکنی یهودا، سیزدهمین پیرو مسیها، پیامبر ترساییان(مسیحیان) برمی‌گردد. یهودا سیزدهمین کسی بود که به او پیوست و مایه‌ی گرفتاری و مرگ مسیها شد. باور به بدشگونی سیزده از ترساییان به فرهنگ‌های بسیاری راه یافته است.

۲← بدشگونی سیزده، باوری است که روش‌گرایان(سُنی‌ها) به شَوَند(دلیل) زاده شدن علی، پیشوای نخست گروهیان(امام اول شیعیان) در روز سیزدهم ماه رجب دارند. در بسیاری از بن‌مایه‌ها این باور را دروغین و مایه‌ی دشمنی و جدایی آنان دانسته‌اند.

۳← بد شگونی سیزده به شوند رویداد تلخ پوریم و کشتار ایرانیان است. برای آشنایی بیشتر بنگرید به:
telegram.me/AdabSar/6599

۴← در سیزدهمین روز از سال نو مسر(مصر)ی که همچون نوروز ایرانیان بود، آتشفشان‌ها خروشیدند و زمین‌لرزه‌ای سنگین مایه‌ی مرگ مردم در زیر آوار و آتش شد. از این‌رو مردم در سیزدهم سال نو به یاد جانباختگان و گریز نمادین از مرگ، به دشت‌ها پناه می‌بردند.

۵- سیزدهم فروردین بدشگون است، زیرا پس از ۱۲هزارسال زندگی در جهان گیتایی، زمین به ویرانی نخستین خود باز می‌گردد و سیزده‌به‌در نماد بازگشت به این آشفتگی است.


✅✅ سخن پایانی:
چنانچه به هر یک از این دیدگاه‌ها و بدشگونی سیزده فروردین باور داشته باشیم، باید بدانیم که روزهای سراسر سال یادآور رویدادهایی تلخ است و باید روزهای سراسر سال را بدشگون بدانیم. ولی این دیدگاه هرگز با زندگی ایرانیانی که بهانه‌های فراوانی برای جشن و شادی و نیایش داشتند، همسو و همخوان نیست.


#پریسا_امام_وردی
____________
#فرهنگ_ایران #نوروز #سیزده_بدر

@AdabSar
☀️🌱☀️🌱

@AdabSar
شبیه باد شدم تا كه از تو رد بشوم
من! آدمی كه بلد نیستم، بلد بشوم

چقدر موج بماند كنار ساحل چشم؟
چقدر شاهد بازی جزر و مد بشوم؟

نیا! نپرس! نرنجان! نگو! نخندانم!
كه عاشقت بشوم... نه! نمی‌شود بشوم!

نمی‌توانم دیگر شوم بلاگردان
تو را به بر بكشم، نیل را سبد بشوم

تو ابر هستی و من آسمان، نمی‌خواهم
كه "من" به دست "تو" زندانی ابد بشوم

تمام دلهره‌هایم، تمام دلخوشی‌ات
كه من ذلیل شوم، زیر پا لگد بشوم

تو آرزوی خودت را به گور خواهی برد
از این كه جا بزنم.... نه! خداكند بشوم-

یكی شبیه خودت! هرزه‌گرد و هرجایی
تو التماس كنی.... بی‌خیال رد بشوم...

تو رعد و برق، من آتش، من آخر قصه
عبور می‌كنم از تو، اگرچه بد بشوم.....

 #حمید_شرفی
@AdabSar

💫

از کوچه‌ها، از عشق، از دنیای بی‌وجدان

از هرچه عطر تلخ مردانه‌ست بیزارم!

#م_پروانه
@AdabSar