💫

نه بختِ بدِ مراست سامان
و ای شب نه توراست هیچ پایان

چندین چه كنی مرا ستیزه
بس نیست مرا غم زمانه؟

#نیما_یوشیج
#چکامه_پارسی
@AdabSar

@AdabSar

دل به دلبر دادم و دلدار دل را دل ندید
دل به دلبر دل سپرد، دلدار پا از دل کشید

دل به دنبالِ دلش دل‌دل کنان دلخونِ دل
دل ز دلبر خواستم، دلبر دل از این دل برید

دل شکست و تیره‌روزی شد نصیب دل، دلا
دل در آتش سوخت، دلبر بی‌مهابا شد پرید

حالْ دل ماند و غم دلدار و این دلداده، آه
داده دل این دل، دلِ دلدار مفت این دل خرید

دل شکست، دلبر برید و دل ز دلبر سوخت، دل
دل بماند و یادِ دلدار و دلِ بی دل شهید

#فیض_کاشانی
@AdabSar

💫

خوب است اگر تمامی مردم "بنان" شوند

از بس تو را " الهـــــه‌ی ناز" آفـریده‌اند!

#غلامعباس_سعيدی
@AdabSar

💫

زمانه سراسر فریب است و بس
نباشد به سختیش فریادرَس

جهان را نمایش چو کردار نیست
بدو دل سپردن سزاوار نیست

#فردوسی
#چکامه_پارسی
@AdabSar

🔷🔶🔹🔸
@AdabSar
🔅پالایش زبان پارسی


🔻اتکاء = دلگرمی، پشتیبانی، پُشتگَرمی، پشت‌دادن، پشت‌دادن بر
🔻اتکاء به نفس = خوداُستواری، به‌خوداُستواری، خواتاهی، خوادادی، خادادی
🔻نقطه‌ی اتکاء = اَندَخسگاه(اَندَخس=پشتیبان)
🔻تکیه = پشت‌دادن، پُشتگرمی، پشت‌داشتن، پشت، لم، لم‌دادن، یَلِه
🔻تکیه‌داشتن = پشت‌دادن، پشت‌داشتن، لمیدن، لم‌دادن، یَلِه‌دادن
🔻تکیه‌کردن = پشت‌دادن، پشت‌داشتن
🔻تکیه‌کلام = سخن‌یار، سخن‌پایه
🔻تکیه‌گاه = دَرپُشتگاه، پشتی، پشتیبان، لَمِشگاه
🔻متکا = بالش، پشتی
🔻متکی = دلگرم، پُشتگرم، استوار، پشت‌دهنده
🔻متکی به نفس = خوداُستوار، خودایستا

✍️نمونه:
🔺اتکای بودجه به نفت است =
دلگرمی بودجه به نفت است
پشتیبانی بودجه با نفت است
نفت پشتیبان بودجه است

🔺بودجه نباید متکی به نفت باشد =
بودجه نباید استوار به نفت باشد
بودجه نباید پُشتگرم به نفت باشد

🔺خودکفایی در گندم، با اتکا به توان داخلی میسر شد =
خودبَسَندِگی/خوداُستواری در گندم، با پشت‌دادن به توان بومی فراهم شد

🔺به متکا تکیه داد =
به بالش پشت داد
به پشتی یَلِه داد

🔺چرا رانی کسی را از برِ خویش
که "اَندَخسَش" نباشد جز درِ تو (سراج‌الدین راجی)

#مجید_دری
#پارسی_پاک
#اتکا #اتکاء #تکیه #متکا #متکی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آرمان «ادب‌سار»
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@AdabSar
🔷🔶🔹🔸

💫

گردشِ دوران گلِ ما را چنین پژمرده ساخت

ورنه در این باغ ما هم رنگ و بویی داشتیم

#حاذق_هروی
#چکامه_پارسی
@AdabSar

💫

نارفیقانم چه آسان انگ بی‌دردی زدند
تا که پنهان شد به لبخندی پریشان‌حالی‌ام

سال‌ها کنج قفس آواز خوش سر داده‌ام
تا نداند هیچ کس زندانی بی‌بالی‌ام

بارها افتادم از پا باز هم برخاستم
سخت‌جانم کرده خوشبختانه بداقبالی‌ام

#سجاد_رشیدی_پور
@AdabSar

@AdabSar

یک خانه داشتیم ولی در نداشتیم
یک پنجره برای کبوتر نداشتیم

تقدیرمان همیشه به بُرد و به باخت رفت
جز پوچ و گُل که بازیِ بهتر نداشتیم

وقتی که میخ بر سرِ دیوار می‌زدیم
عکس قشنگی از دل و دلبر نداشتیم

آنقدر آه ابری‌مان کرده بود که
خورشید را به عمر سراسر نداشتیم

می‌خواستیم پر بکشیم از قفس ولی
دستی برای مرهمِ این پَر نداشتیم

ما اهل سوختن نشدیم و نساختیم
این قصه را شنیده و باور نداشتیم

#معصومه_قربانعلی_زاده
@AdabSar

💫

اینجا
همین‌جا
نزدیک همین تنفسِ بى‌خواب
تو را طورى نزدیک به
لمسِ هوا حس می‌کنم
که گنجشک تشنه
عطرِ باران را

● #علی_صالحی
@AdabSar

 💫

درین سرای بی‌کسی اگر سری در آمدی 
 هزار کاروان دل ز هر دری در آمدی 
 
ز بس که بال زد دلم به سینه در هوای تو 
 اگر دهان گشودمی کبوتری در آمدی

#هوشنگ_ابتهاج
#چکامه_پارسی
@AdabSar

💫

دیدنش حال مرا یک جور دیگر می‌کند
حال یک دیوانه را دیوانه بهتر می‌کند!

در نگاهش یک سگ وحشی رها کرده و این
جنگ بین ما دو تا را نابرابر می‌کند

حالت پیچیده‌ی مویش شبیه سرنوشت
عشق را بر روی پیشانی مقدر می‌کند

آنقدر دلبسته‌ام بر دکمه‌ی پیراهنش
فکر آغوشش لباسم را معطر می‌کند

رنگ مویش را تمام شهر می‌دانند، حیف
پیش چشم عاشق من روسری سر می‌کند

با حیا بودم ولی با دیدنش فهمیده‌ام
آب گاهی مومنین را هم شناگر می‌کند!

دوستش دارم ولی این راز باشد بین ما
هرکسی را دوست دارم، زود شوهر می‌کند!


#علی_صفری
@AdabSar

💫

هرکه را

به خدا سپرده‌ام

پس نیاورده است ...!

#احسان_پرسا
@AdabSar

💫

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ
نیست یاری كه مرا یاد كند

دیده‌ام خیره به ره ماند و نداد
نامه‌ای تا دل من شاد كند!

#فروغ_فرخزاد
#چکامه_پارسی
@AdabSar

🌬🌨 @AdabSar

❄️ آشنایی با جشن‌های ایرانی
❄️ جشن میانه‌ی زمستان

☃️💃 جشن میانه‌ی زمستان، یکی از جشن‌های بخش‌بندی وَرشیم/فَرشیم(فصل) و سال بود که ایرانیان در این روز برای گذراندن نیمی از زمستان سخت و نزدیک شدن به بهار دل‌انگیز پایکوبی می‌کردند.
در گذشته‌های دور که هنوز گاهشمار روز و ماه نبود، ایرانیان برای بخش‌بندی سال، یک سال را به چهار وَرشیم بخش می‌کردند و هر وَرشیم را با برگزاری جشنی در میانه‌ی آن به دو بخش می‌کردند و این بخش‌بندی، راهکاری ساده ولی باریک‌بینانه برای شمارش روزها و آگاه شدن از آغاز و پایان سال بود. یکی دیگر از انگیزه‌های برگزاری جشن‌های نیمه‌ی بهار، تابستان، پاییز و زمستان این بود که کشاورزان و دامداران بتوانند برای کشت‌وکار خود برنامه‌ریزی کنند. در گذشته‌های دور به این جشن‌ها گاهنباری می‌گفتند. پژوهشگران بر این باورند که جشن‌های گاهنباری هشت جشن بودند. ولی موبدان ساسانی با دستبَری(تحریف) آیین‌های کهن، دو جشن را زدوده‌اند تا جشن‌های گاهنباری شش‌گانه شود و با شش گام آفرینش در باورهای مزدیسنایی و برخی از باورهای دینی نوساخته‌ی این موبدان هماهنگ گردد. از سویی جشن‌ها را دارای ریشه‌ی دینی بنمایانند.

⛈💃 گروهی از پژوهشگران گفته‌اند که سال گاهنباری از هنگام دگرگونی(انقلاب) تابستانی یا نخستین روز تابستان (بلندترین روز سال) آغاز می‌شد و پس از هفت پاره‌ی زمانی (سه پایان ورشیم و چهار میانه) به آغاز سال پسین می‌رسید. پایان بهار یا آغاز تابستان مانند دیگر ورشیم‌ها، دارای جشن گاهنباری نبود و جشن آغاز سال نو به‌شمار می‌رفت.

❄️💃 با آنکه آیین‌های این جشن فراموش شده‌اند، مردمان استان‌ها و روستاهای گوناگون با برگزاری آیین‌هایی، جشن میانه‌ی زمستان را زنده نگاه می‌داشتند. نواختن ساز و سر دادن آواز، پایکوبی، پختن و خوردن آش، نیایش و شب‌نشینی بخش‌هایی از آیین‌های گذشته‌های نه‌چندان دور بود.
شاید بتوان گفت جشن بزرگداشت "پیرشالیار"(یا شهریار) در سرزمین کهن اورامانات کردستان، جشن "میرما" در تپورستان(مازندران) و اَپاختر(شمال) کوهستان‌های هندوکش (استان‌های تخار، بغلان و سمنگان)، نمونه‌هایی به جا مانده از جشن میانه زمستان هستند. همچنین نیمه‌ی زمستان، در برخی گاهشمارهای بومی، مانند گاهشمار‌ "وهار کردی" که در لرستان، بختیاری و کردستان نشانه‌های آن تا به امروز مانده است، آغاز سال نو به شمار می‌رفت.

✍️ #پریسا_امام_وردیلو
#جشن_های_ایرانی #بهمنگان #جشن_میانه_زمستان #گاهنبار
________________
📖📖 برگرفته از:
۱- جشن‌های فراموش شده‌ی ایران باستان #مریم_نوذری_تهرانی و #بهروز_بیگوند
۲- راهنمای زمان جشن‌ها و گردهمایی ملی ایرانیان #رضا_مرادی_غیاث_آبادی
۳- گاهشماری و جشن‌های ایران باستان #هاشم_رضی

🌬🌨 @AdabSar

@AdabSar

نازت ای دلبر خوش‌چهره کشیدن دارد
جرعه-جرعه لب لعل تو چشیدن دارد

خبرت هست که در موقع دیدار دلم
اندر این سینه چه‌سان شوق تپیدن دارد

می‌رسی ناز و خرامان ز برم می‌گذری
می‌خرم ناز تو این ناز خریدن دارد

بارها قصه‌ی عشق تو مکرر گفتم
باز هم گویم اگر لطفِ شنیدن دارد

کاش می‌شد که بچینم گل لبخندت را
آخر این غنچه‌ی لبخند تو چیدن دارد

تا شدم محو تماشا دلم از دستم رفت
دل سپردن به تو از خویش بریدن دارد

«کاتبا» دست من و دامن آن سرو بلند
آخرِ عشق به معشوقه رسیدن دارد

#کاتب_زنجانی
@AdabSar

💫

به تماشای جمالِ تو ز هر ذره‌ی خاک

چشمِ حیرانی و مژگانِ تَری برخیزد

#جاوید_قزوینی
@AdabSar

💫

ای کرده به من غم تو بیداد بسی
دریاب که نیست جز تو فریادرسی

جانا چه زیان بود اگر سود کند
از خوانِ سگانِ سر کویت مگسی

#عراقی
#چکامه_پارسی

@AdabSar

🔷💠🔹🔹
@AdabSar

🔅پیام شما
توانمندی و ماندگاری زبان پارسی

ریشه‌ی پارسی کنونی پیشینه‌ای دست‌کم برابر ۳هزار سال دارد. پارسی، زبانی‌ست که در سنگ‌نبشته‌های هخامنشی، ساسانی، اشکانی و کوشانی نگاشته شده و در نسک‌های پهلوی از آن بهره برده شده، در سروده‌های پهلوی مانند "درخت آسوریک" بکار رفته و پس از اسلام در سروده‌های فرزانه‌سرایانی چون فردوسی، سعدی، حافظ، عطار، جامی و مولوی از آن بهره گرفته شده است.
زبانی‌ست که مسلمانان ایرانی برای پخش و گسترش باورهای قرآنی و اسلامی از آن در کالبد دیپ*(نثر) و چکامه بسیار سود جسته‌اند. همچنین، نویسندگانی که به زبان تازی می‌نگاشتند نیز بسیاری واژگان از آن وام گرفته‌اند.
پارسی از انگشت شمار زبان‌هایی است که خواننده آن می‌تواند نوشته‌های هزارسال پیشین خود را بخواند و دریابد و به نوشته‌های پیش‌تر از آن، چنانچه که دبیره‌هایش را بداند، کمابیش پی‌برد.

با این پیشینه، شایستگی این زبان برای کاربرد دانشیک نیز کمابیش هویدا است و تنها بسنده است که از نیرو و توانمندی‌های این زبان بهره گیریم. همانگونه که نمایان است، هر اندازه بر آگاهی دانشمندانمان از این زبان افزوده می‌گردد کاربرد دانشیک بروز آن نیز گستردگی می‌یابد.

✍🏻✍🏻 پی‌نوشت:
دیپ ⇐ نوشتار بدون وزن، هماوایی و آهنگ. دیپ همان نوشتار ساده و هنجاری است و ناهمسان و در برابر با چکامه و سرود می‌باشد.

#حمیدرضادانش
#پیام_پارسی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹

🔷🔶🔹🔸
@AdabSar
🔅پالایش زبان پارسی


🔻عالی = والا، والاجایگاه، بزرگ، شگرف، بسیار خوب، ارجمند، برتر، برجسته، بَرسو، بالنده، بلندپایه، فَرانیک، نغز، اَپَر(اَبَر)، اَپَرَک
🔻عالی‌النظر = زبَرنِگر
🔻عالی‌بَخت = والابَخت، بَختیار، پیشانی بلند
🔻عالی‌تبار = والاتَبار
🔻عالی‌ترین = والاترین، بهترین، برترین
🔻عالیجاه = والاگاه
🔻عالیجناب = (Lord)، بزرگوار، والاگهر، والاگاه، گرانمایه، ارجمند، بلندآستان، راد
🔻عالی‌ذکر = نیک‌یاد
🔻عالی‌رای = بلندرای
🔻عالیرتبه = والاجایگاه، والاگهر، گران‌سایه، گرانمایه، بلندپایه، اَپَرکار
🔻عالی‌سرای = والاسرای، کاخ
🔻عالی‌شَأن = والاجای، والاگاه
🔻عالیقدر = والاگاه، والااَرج، پیش‌اَرج، اوجمَند، پُربها، پُرارزش
🔻عالی‌گوهر = والاگوهر، باگُهَر، پاکنِژاد
🔻عالی‌مرتبت = اَپَرکار(اَبَرکار)، والاگاه
🔻عالی‌مرد = اَپَرمرد، اَبَرمرد
🔻عالی‌مقام = بلندپایه، بلندگاه، ارجمند
🔻عالی‌مکان = بلندآشیان
🔻عالی‌نژاد = والاگهر، والانژاد، نیکنِژاد، پاکنِژاد
🔻عالی‌نسب = والانژاد، والاتبار
🔻عالی‌همت = والامنش، بزرگوار
🔻آموزش عالی = آموزشِ والا، آموزش والاپایه
🔻جنابعالی = (Excellency)، شما، بزرگوار، سرور گرامی، کَدبان
🔻حضرتعالی = شما، سرکار، سرور، فَرمَند
🔻دیوان عالی تمیز = دیوان دادرسی کشور
🔻دیوان عالی کشور = دیوان دادرسی کشور
🔻شورای عالی = فرایزن، سَررایزن
🔻شورای عالی اصناف = سَررایزنی پیشه‌وران
🔻علامت صفت عالی = نشانه‌ی زاب برترین
🔻علوم عالی = دانشهای بَرین
🔻تعالی = والایی، برتری
🔻بسمه تعالی = به نام خدا، به نام او که والاست
🔻متعال = والا
🔻متعالی = فرایاز، بَرین، والا

#مجید_دری
#پارسی_پاک
#عالی #تعالی #متعال #متعالی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آرمان «ادب‌سار»
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@AdabSar
🔷🔶🔹🔸

@AdabSar

ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺴﺖ، ﻧﯿﺎ، ﻧﯿﺴﺖ ﺭﻓﯿﻖ!
ﻫﺮ ﮐﺠﺎ می‌ﻧﮕﺮم ﺭﻧﮓِ ﺳﯿﺎهی‌ست ﺭﻓﯿﻖ!

ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﻛﻨﻮﻥ ﻫﺮ ﻃﺮﻓﯽ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ‌ﺍﯾﻢ
ﺳﺒﺐ ﺣﺎﻝِ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥِ ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺴﺖ ﺭﻓﯿﻖ؟

ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻡ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻭ ﺩﺭﺩﺕ، ﺍﻣﺎ
ﺳﯿﻞ ﺑﻨﯿﺎﻥ‌ﮐﻨﯽ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺟﺎﺭی‌ست ﺭﻓﯿﻖ

ﻫﯿﺞ‌ﮐﺲ ﺩﺭ ﻧﺦ غم‌ﻫﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻋﺰﯾﺰ
ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﮔﺮﻩ‌ی ﮐﻮﺭِ ﮐﻼفی‌ست ﺭﻓﯿﻖ

ﺭﻭﺯﮔﺎﺭی‌ست ﺗﻠﻒ‌ﺩﯾﺪﻩ‌ی ﺍﯾﺎﻡ ﺧﻮﺩﯾﻢ
ﺣﺎﻝ، ﺩﻧﯿﺎ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﺒﺎهی‌ست ﺭﻓﯿﻖ

ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﻋﺸﻖ ﺑﺠﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﻣﯽ‌ﮔﻔﺖ:
 «ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺴﺖ، ﻧﯿﺎ، ﻧﯿﺴﺖ ﺭﻓﯿﻖ»!

#فردوس_اعظم
@AdabSar