تصاویری که با هوش مصنوعی، از تصاویر جاویدنامان نیکا شاکرمی و سارینا اسماعیل‌زاده، ساخته شده و مورد توجه کاربران قرار گرفته است.

تصور اینکه این عزیزان که تقریبا هم‌سن و سال بودند، اگر کشته نمی‌شدند با هم دوست می‌شدند، شاید با هم دانشگاه می‌رفتند ....

از صفحه:
mona.lona1

اگه با هم دوست می شدن💚💛🤍🖤

#شهریور
#سارینا_اسماعیل_زاده
#نیکا_شاکرمی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

علیه فراموشی؛

‏«امروز روز تولدت بود عزیزم!
امروز میگم شهادت مبارک نیکا!»

مادر جاویدنام #نیکا_شاکرمی در مراسم خاکسپاری دخترش که به دست جمهوری اسلامی به قتل رسید محکم ایستاده و به او افتخار می‌کند.

یکی از صحنه‌های دلخراش رویدادهای سال ۱۴۰۱، روز خاکسپاری نیکا شاکرمی و سخنان مادرش بود. در تجمع روز ۴ نوامبر ۲۰۲۲ ایرانیان در نیویورک سخنان مادر نیکا توسط جمعی از هنرمندان بازسازی شد. جمهوری اسلامی نیکا شاکرمی ۱۶ ساله را چند روز پیش از تولدش به قتل رساند. حکومتی که در جریان خیزش اخیر ملت ایران بیش از پنجاه کودک را کشته است.

نیکا را وحشیانه به قتل رساندند، از شهامت او ترسیدند و خشمگین شدند. او را در ون یخچالدار، شکنجه دادند، نیکا با دست و پای بسته در برابر تعرض مقاومت کرد، مزدوران وحشیانه با باتوم او را زدند. گونه‌ها و دندان‌هایش‌شکسته بود و فرورفتگی عمیقی در جمجمه او از ناحیه پشت سر وجود داشت که در اثر ضربات شدید به وجود امده بود....

آن‌هایی که برداشتن عمامه آخوندها را و دفاع از خود در برابر نیروهای سرکوبگر لباس‌شخصی را مصداق خشونت از سوی مردم دانسته و آن را نکوهش می‌کنند، فراموش کرده‌اند که با چه حکومتی طرف هستیم. حکومتی که در عاشورای ۸۸ با خودرو چند بار از روی معترضان رد شد و آن‌ها را به قتل رساند یا فاجعه کهریزک را به وجود آورد یا به کارون حاجی‌زاده ۹ ساله بیش از ده ضربه چاقو زد و او را پس از کشتن پدر مقابل چشمانش، کشت‌.
حکومتی که نیکا، سارینا، سیاوش، کاروان، مونا، هستی، محمداقبال، کیان، آرتین و صدها هزازان را در سالیان گذشته به شکل فجیعی کشت.

حکومتی که از همه قوای قهریه‌اش برای سرکوب مردم بی‌دفاع استفاده می‌کند...

شهامت و ایستادگی نیکا در خاطره‌ها می‌ماند و الهام‌بخش و سرمشق میلیون‌ها جوان و نوجوان در راه مبارزه برای آزادی می‌شود.

#مهسا_امينى #نیکا_شاکرمی #انقلاب_۱۴۰۱ #یادمون_نمیره #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

تولدی غم‌انگیز، تولد چند جوان، چند اختر تابناک، اما متولدان غایبند. مراسمی که باید شاد می‌بود، با حضور متولدین، اما خانواده‌ها سیاه‌پوشند.

مادر امیر مهدی فرخی‌پور ضمن انتشار ویدیویی از تولد او، نیکا شاکرمی، خدانور لجه‌ای و مهران بصیر توانا با حضور خانواده‌های دادخواه نوشت:

«امشب، آسمانِ وطن، غریبانه ستاره بارون می‌شه. امشب، بغضِ مهر ماه ، توی گلوی زمان گیر کرده.
امشب، تولد پسرم است؛ پسری که فکر می‌کردم شمع کیکش را با آرزوی یه فرد موفق شدن فوت می‌کند،
نه با سکوتِ گورستان. امشب، تولد سه فرزند دیگر این خاک نیز هست؛ سه شعله ای که بادِ نامردی، خاموششان کرد. خدانور‌لجه‌ای نیکا‌شاکرمی و مهران بصیرتوانا

تولدت مبارک، پسرم... تولدت مبارک، ای که باید امشب ۲۱ ساله می‌شدی و دنیا را با چشمانت روشن می‌کردی.
امشب، به جای کیک و شمع، مادرانِ وطن، با چشمانی از اشک، بر گورهای بی نشانتان شمع روشن می‌کنند.
به جای آهنگ شادی، باد، نوای گریه می‌خواند.

امشب، در تقویمِ قلبمان، روز تولد شماست؛ روزی که باید پر از خنده می‌بود، نه پر از زخم. باید پر از آرزو می‌شد، نه پر از گلوله. شما که روی زمین وطن، به خاک افتادید تا شاید از خونتان، ریشه های آزادی بروید

امشب، آسمان هم ستاره می‌ریزد؛ ستاره هایی که شاید روح های پاک شما باشند که از این دیار نامردی، کوچ کرده‌اید. تولدتان در بهشت مبارک... ای که در زمین، تنها نامردی دیدید.»


#امیرمهدی_فرخی_پور
#خدانور_لجه_ای
#نیکا_شاکرمی
#مهران_بصیر_توانا
اسطوره‌های ایران تولدتان خجسته
#دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

چهار سال از خیزش «زن، زندگی، آزادی» گذشته است؛ خیزشی که با مرگ ژینا مهسا امینی آغاز شد، اما خیلی زود از اعتراض به حجاب اجباری فراتر رفت و پرسشی بنیادی را پیش روی جامعه گذاشت: حکومت تا کجا حق دارد درباره بدن، سبک زندگی و آزادی‌های فردی شهروندان تصمیم بگیرد؟
اهمیت این خیزش فقط در حضور گسترده مردم در خیابان نبود. زنان و مردان، دانش‌آموزان و دانشجویان، استادان و معلمان، کارگران و کسبه، هنرمندان و ورزشکاران، هر یک به شکلی وارد میدان شدند. اعتراض نیز از مرزهای جغرافیایی عبور کرد؛ از کردستان، خاستگاه شعار «ژن، ژیان، ئازادی»، تا بلوچستان، تهران و بسیاری از شهرهای بزرگ و کوچک ایران.
اما شاید یکی از عمیق‌ترین پیامدهای این خیزش، به چالش کشیده شدن بخشی از گفتمان ایدئولوژیکی بود که جمهوری اسلامی بیش از چهار دهه برای تثبیت آن تلاش کرده بود. حجاب اجباری فقط قانونی درباره پوشش نبود؛ نمادی از حق ادعایی حکومت برای مداخله در زندگی خصوصی شهروندان بود. پس از خیزش، حکومت همچنان ابزار اجبار را در اختیار داشت، اما فاصله میان «آنچه حکومت تحمیل می‌کند» و «آنچه بخشی از جامعه می‌پذیرد» آشکارتر شد.
بهای این ایستادگی سنگین بود: صدها کشته، هزاران بازداشت، شکنجه، خشونت و اعدام. از میان همین رنج، نسل تازه‌ای از خانواده‌های دادخواه نیز به میدان آمد؛ خانواده‌هایی که نام و تصویر عزیزانشان را زنده نگه داشتند و در برابر فراموشی و تحمیل روایت رسمی ایستادند.
چهار سال بعد، نه باید این خیزش را رمانتیک کرد و نه می‌توان آن را فقط با پایان اعتراضات گسترده خیابانی سنجید.
«زن، زندگی، آزادی» یک درس دشوار نیز داشت: شجاعت و همبستگی می‌توانند جامعه را به حرکت درآورند، اما برای تبدیل نیروی اجتماعی به تغییر سیاسی پایدار، سازمان‌یافتگی، شبکه‌های اعتماد، نهادهای مستقل و همکاری بلندمدت نیز ضروری‌اند.
شاید میراث این خیزش در همین دو واقعیت باشد: جامعه قدرت «نه» گفتن خود را نشان داد و دشواری تبدیل این «نه» به تغییر پایدار را نیز تجربه کرد.

#زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی #ژینا_امینی #نیکا_شاکرمی #سارینا_اسماعیل_زاده #حنانه_کیا #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech