شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، در واکنش به گسترش اعدام‌ها در جمهوری اسلامی، این اقدامات جمهوری اسلامی را جنایتی سازمان‌یافته توصیف کرد و خواستار واکنش جهانی نسبت به این جنایت شد، متن نوشته خانم عبادی به شرح زیر است:


اعدام‌های سازمان‌یافته؛ پروژه‌ی حکومت برای هراس‌افکنی و خاموش‌کردن جامعه

🔹اعدام در ایران دیگر مدت‌هاست که دیگر «مجازات» نیست، بلکه به ابزار حکومتی برای سرکوب و ایجاد رعب بدل شده است. آمارها تکان‌دهنده‌اند: تنها در سال ۲۰۲۵ بیش از ۸۰۰ نفر اعدام شدند، و هزاران نفر دیگر در صف مرگ‌اند. این، نه اجرای عدالت، بلکه ماشین مرگ جمهوری اسلامی است که بی‌وقفه کار می‌کند تا مخالفان، معترضان و حتی متهمان جرایم عادی را به کام مرگ می‌برد.

🔹عفو بین‌الملل در یکی از گزارش‌های اخیر خود این بحران را «به ابعاد هولناکی رسیده» توصیف کرد و هشدار داد که پس از خیزش «زن، زندگی، آزادی» مقامات ایران اعدام را به ابزاری برای خاموش‌کردن جامعه تبدیل کرده‌اند. هم‌زمان، حکومت از انتشار آمار رسمی خودداری می‌کند تا این جنایت سازمان‌یافته در هاله‌ای از ابهام پنهان بماند. اما حقیقت آشکار است: هیچ کشوری در جهان امروز به اندازه جمهوری اسلامی از طناب دار برای حفظ قدرت استفاده نمی‌کند.

ا🔹عدام‌های گسترده، چه علیه معترضان سیاسی و چه علیه متهمان محروم از دادرسی عادلانه، نقض آشکار حق بنیادین حیات است. این روند تنها نشانه‌ای از بحران حقوق بشر در ایران نیست؛ بلکه نشان می‌دهد حاکمیت در مسیر بقای خود حاضر است دست به کشتار سیستماتیک بزند. امروز، هر انسانی که در ایران زندگی می‌کند ممکن است فردا نامش در لیست اعدام‌ها باشد.

🔹این واقعیت را باید بی‌وقفه فریاد زد: اعدام در ایران قتل حکومتی است. جهان نمی‌تواند در برابر این ابعاد از جنایت سکوت کند.

#نه_به_اعدام #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

روز گذشته جمع کثیری از مردم از سمیرم و اصفهان در کنار خانواده جاویدنام مهران بهرامیان بر سر مزار او حضور یافتند و در مراسمی که به مناسبت هفتم مهران برگزار شده بود، شرکت کردند.
در نزدیکی مزار مهران بهرامیان، تعداد زیادی نیروهای امنیتی هم حضور داشتند.

جمهوری اسلامی، پس از اتحاد و همبستگی کم‌نظیر مردم سمیرم در هشتم دی ۱۴۰۱، در روزهای بعد به این شهر قشون‌کشی کرد و سرکوب شدیدی راه انداخت. اما یک نفر بسیجی به طرزی مشکوک کشته شد. حکومت مهران و فاضل بهرامیان را به قتل آن بسیجی متهم کرد ولی هیچ مستنداتی موجود نبود. رژیم بعد از ماه‌ها انفرادی و شکنجه و اعتراف اجباری، آن‌ها را به اعدام محکوم کرد.

حکم در دیوان نقض شد و آن‌ها در بهمن ۱۴۰۳ آزاد شدند، تا مرداد ۱۴۰۴ که حکم مجددا در شعبه هم عرض تایید شد و دوباره بازداشت شدند.
مهران بهرامیان ۱۵ شهریور اعدام شد، اجازه ندادند پیکرش به زادگاهش برده شود و بدون حضور خانواده در اصفهان به خاک سپردند.

#مهران_بهرامیان
#نه_به_اعدام
#فاضل_بهرامیان #سمیرم #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

گزارشی از اتهامات انتسابی و تداوم بازداشت امین دهستانی، بلاگر لرستانی

طبق گزارش دریافتی، آقای امین دهستانی، بلاگر اهل خرم‌آباد، همچنان در زندان مرکزی این شهر در بازداشت است و اتهامات نشر اکاذیب، تشویش اذهان عمومی و توهین به اشخاص (زنان بسیجی و سپاهی) به او منتسب شده است.
یک منبع مطلع به آموزشکده توانا اطلاع داد که شاهرخی، امام جمعه خرم‌آباد و نیز سپاه پاسداران این شهر، برای این بلاگر پرونده‌سازی کرده‌اند. او می‌گوید در پی انتشار مطالب انتقادی از سوی آقای دهستانی در اینستاگرام به ویژه پس از پخش سریال سووشون (که مورد انتقاد مردم لرستان قرار گرفته)، و چند مطلب دیگر برای آقای دهستانی پرونده‌سازی کرده‌اند.

طبق اطلاعات رسیده به آموزشگاه توانا، امین دهستانی، ۴۶ ساله، هنرمند و بلاگر لرستانی ساکن شهر خرم آباد لرستان، متاهل و پدر یک فرزند دختر است.

به گفته یک منبع مطلع، «او کسی است که بارها در مشکلات مردم کنار مردم بوده و فعالیت‌های غالبا فرهنگی و اجتماعی انجام می‌داده است.»

بنا به این گزارش، بازداشت آقای دهستانی در پی درگیری یک بسیجی و فحاشی بسیجی به ایشان. به دلیل نشر یک پست اینستاگرامی و تصاویر زنان بدون روسری و حجاب انجام گرفته است.»

#امین_دهستانی #وضعیت_ما #نه_به_جمهوری_اسلامی #لرستان #خرم_آباد #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

فرهاد حافظی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، در آستانه سالگرد خیزش «زن، زندگی، آزادی» شعری به شرح زیر سرود:

وقتی تو راه رهایی، بوی خون گرفته این خاک
زندگیمون شده بازی توی دست سرد ضحاک
وقتی عاشقای ایران سهمشون طناب داره
واسه آزادی چشامون عمریه به انتظاره
واسه زندگی رو خواستن نسلی که میزنه فریاد
میشه طعمه شغالا توی گرگ و میش بیداد
دخترای نسل فریاد واسه آزادی می‌میرن
سایه‌ها جون قشنگ پسرانو می‌گیرن
توی روزگار تلخی که پر از درد و غباره
می‌شکنه بغض یه شاعر، توی واژه‌ها می‌باره
بغض سخت تو گلومو که یه عمره شده غمباد
واسه بچه‌های ایران، قلمم میزنه فریاد

وقتی مهسا رو می‌گیره دست بی‌رحم سیاهی
جون محسنو می‌گیره توی اوج بی‌پناهی
وقتی خنده‌های یلدا جلو چشممه هنوزم
چشای حدیث رو دیدم که هنوز دارن می‌سوزن
صورت ناز غزاله شده باره توی دوشم
سارینا صداش می‌پیچه هر دقیقه توی گوشم
وقتی پویا واسه پرواز توی اوج زندگی رفت
وقتی عاشقانه پژمان برای پرندگی رفت
چشم محزون سیاوش می‌زنه آتیش به جونم
با کیان دیگه همیشه تو نخ رنگین‌کمونم

چجوری نگم براشون، نریزم واژه به پاشون؟
چجوری نمیرم از عشق، واسه قشنگی‌هاشون؟
چجوری قافیه‌ها رو پشت همدیگه نذارم
همه جونم نشه شعر و واسه عشقشون نبارم
هر وقتی که بارون میزنه یاد حمیدم
آدم قوی نمیشم، خوندن نیکا رو دیدم
عمریه ندا تو قاب چشم من حک شده انگار
توی باورم نشسته حرفای آخر ستار
شاعرم اما نویدم، قلمم اما مجیدم
توی شب راهمو میرم، چون ستاره‌ها رو دیدم

حالا با این همه شعر و قصه‌های عاشقونه
بذر عشقی که از احساس زده تو دلم جوونه
تو قفس به جرم گفتن، میون این همه بیداد
کرده زندونی منو شب، به گناه عشق و فریاد
جرم من شعرای من شد، واسه ایرانی و ایران
حکم من به حکم ضحاک، موندن گوشه زندان
قاضی‌القضات ظلمت می‌گه در اوج وقاحت
توی زندونا سیاسی نداریم، اینه عدالت؟
من بهش میگم سیاهی، توله‌ی یه زشته تباهی
مثل من زیاده اینجا، ندارن هیچ گناهی
مثل من زیاده اینجا، حنجره برای فریاد
تا ته مسیر رو می‌ریم تا بشه خاکمون آزاد

تا دوباره جون بگیره مادر خسته‌ی دربند
لیلی آزادی رو فریاد بزنه روی دماوند
بگه جون من سیاوش، به رهایی‌مون رسیدیم
شما رفتین واسه فردا، ما دوباره نورو دیدیم
بچه‌های خوب ایران برسن به زندگیشون
در بشه بعد سیاهی، توی فردا خستگیشون
آرزوهاشون نمیره، توی حسرتی نمونن
مثل نسل من نشن پیر وقتی که هنوز جوونن
زندگیشو از سیاهی ملت خسته بگیره
کسی واسه آرزوهاش، واسه زندگیش نمیره
بعد این همه زمستون ببینیم بازم بهاره
تا کنار هم بسازیم خونمونو باز دوباره
خاکمون نفس بگیره توی فصل سبز بودن
واسه مردمم بگیره جون دوباره نبض بودن

بعد تیرگی درآرن مادرا رخت عزا رو
بعد تنبیر سیاهی در کنند خستگی‌ها رو
عکس پاره‌ی تنا رو بذارن رو طاقچه‌هاشون
روی کوچه‌ها بشینه اسم پاک بچه‌هاشون
بعد آزادی، تو جشن یه تولد دوباره
یاد بچه‌های ایران، یاد هر کسی بیاره
که واسه رهایی از بد، چه عزیزایی که رفتن
چه جوونایی که دادیم واسه آزادی میهن

تو قفس چه عمری دادن واسه آزادی این خاک
چه جوونیا که سر شد توی زندون‌های ضحاک
ملتی که داده تاوان واسه آزادی و فردا
دیگه آزادی رو از دست نمیده تا ته دنیا
ملتی که داده تاوان واسه آزادی و فردا
دیگه آزادی رو دست نمیده تا ته دنیا

#فرهاد_حافظی #بیانیه #مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

محمدباقر بختیار، مثل درختی شده که دارد از داخل می‌سوزد!

گزارشی از وضعیت وخیم محمدباقر بختیار، جانباز شیمیایی و زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین

محمدباقر بختیار، جانباز جنگ ایران و عراق و زندانی سیاسی در اوین، در شرایطی نگران‌کننده به‌سر می‌برد. بنا بر گزارش خانواده و شاهدان عینی، به علت تزریق اشتباه داروی آنتی‌بیوتیک حاوی گوگرد در بیمارستان طالقانی تهران، عوارض شیمیایی او دوباره فعال شده است. با وجود هشدارهای مکرر پزشکان، نیروهای امنیتی وی را با دستبند و پابند از بیمارستان به زندان اوین بازگردانده‌اند.

به گفته فرزند آقای بختیار، از زمان بازگرداندن او به زندان، مأموران امنیتی بر خلاف دستور پزشکان زندان، مانع انتقال وی به بیمارستان تخصصی جانبازان شیمیایی شده‌اند. این در حالی است که تاول‌های خونریزی‌دهنده و التهابات شدید کبد و کلیه او، هر روز حالش را وخیم‌تر کرده و خطر عفونت گسترده در بدن را افزایش داده است. پزشکان بیمارستان ساسان ـ مرکز تخصصی درمان جانبازان شیمیایی ـ کبودی‌های وسیع بدن او را نشانه التهاب جدی کلیه و کبد دانسته‌اند؛ موضوعی که در صورت ادامه‌ی محرومیت از درمان می‌تواند به مرگ او بینجامد.

فرزند بختیار تأکید کرده که او از بدو ورود به بیمارستان طالقانی، لیست داروهای ممنوع برای جانبازان شیمیایی را به کادر درمان تحویل داده و حتی پلاک فلزی هشدار دارویی بر گردن داشته است. با این حال، نیمه‌شب داروی گوگردی به او تزریق شد و پس از وخیم شدن حالش، مسئولان بیمارستان این اشتباه را انکار کردند؛ امری که ظن عمدی بودن حادثه را افزایش می‌دهد.

همزمان، یکی از فعالان سیاسی داخل کشور که از زندان با محسن، هم‌بندی آقای بختیار، تماس داشته، روایت تکان‌دهنده‌ای ارائه کرده است:
«محسن گفت عین درختی شده که داره از داخل می‌سوزه! گفت زیر تاول‌ها دوباره تاول زده، بدنش پر از کبودی شده، راه می‌ره و پوستش می‌ریزه. شب‌ها از درد نمی‌خوابه. آقای بختیار در دفاع از این مملکت گاز خردل خورده. او هم ایثارگره، هم بالای ۶۰ سال سن داره، هم بیمار. امیدوارم با این عفو آزاد بشه و تا اون موقع حداقل به بیمارستان خاتم الانبیاء منتقلش کنن، جایی که پرونده پزشکی‌اش هست.»

این گزارش‌ها در حالی منتشر می‌شود که پزشکان زندان اوین بارها دستور انتقال فوری او به مراکز درمانی مجهز را داده‌اند، اما مأموران امنیتی همچنان مانع اجرای این دستورات می‌شوند. خانواده و نزدیکان بختیار تأکید دارند که حکومت عمداً جان او را به خطر انداخته و با ممانعت از درمان، در پی حذف تدریجی اوست.

#محمدباقر_بختیار #زندانی_سیاسی #جانباز #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

«نامت هنوز ورد زبان‌ها ست»

امجد امینی، پدر دادخواه مهسا، در حساب اینستاگرام خود نوشت:

«مهسای عالم‌تابم، نامت هنوز ورد زبان‌هاست که در دل هر انسانی جای دارد. یاد و نامت گرامی باد.
سومین سالگرد مهسا امینی
۱۴۰۴/۰۶/۲۵

سه سال پیش ۲۲ شهریورماه ۱۴۰۱، ساعت ۶ بعدازظهر بازداشت مهسا امینی و قتل دلخراش او انقلاب مهسا را در ایران رقم زد.

دادخواهیم و از یاد نمی‌بریم

#نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا #زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی
@Tavaana_TavaanaTech

وزیر خارجه جمهوری اسلامی، با تایید ضمنی گروگانگیری در جمهوری اسلامی اعلام کرد؛ «مهدیه اسفندیاری با زندانیان، بخوانید گروگان‌های، فرانسوی مبادله می‌شود.»
مهدیه اسفندیاری، تبعه ایرانی بازداشت‌شده در فرانسه است که پس از حمایت از جنایت ۷ اکتبر در اسفندماه ۱۴۰۳ بازداشت شد. او به اتهام «تمجید از تروریسم» بازداشت شده است.
اما گروگان‌های فرانسوی چه کسانی هستند؟
سسیل کوهلر، معلم و عضو فدراسیون آموزش و فرهنگ سندیکای نیروی کار فرانسه و همسرش،‌ ژاک پاریس. آنها در اردیبهشت ۱۴۰۱ به عنوان گردشگر به ایران سفر کرده بودند که بازداشت شدند به آنها اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و حتی «داشتن ارتباط با موساد» زده شده است.
فرانسه پرونده‌ای علیه جمهوری اسلامی در دادگاه بین‌المللی عدالت (ICJ) به دلیل بازداشت کوهلر و پاریس تشکیل داد. همچنین روز گذشته «ژان نوئل بارو» وزیر خارجه فرانسه خواستار آزادی «فوری و بی‌قیدوشرط» زندانیان فرانسوی در ایران شد.
جمهوری اسلامی از شهروندان خارجی و دوتابعیتی، به عنوان اهرم فشار و گروگان استفاده کرده است و حتی تعدادی را هم اعدام کرده است.
#یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech

امیر شهیدی، پدر دادخواه مهرشاد از کشته‌شدگان انقلاب مهسا، این ویدئو را از گلباران آرامگاه مهرشاد منتشر کرد و نوشت:
«آرامگاه مهرشاد هنوز زیر باران گل زنده‌ است. گل را نمی‌شود پلمب کرد، دل‌ها خودشان راهی پیدا می‌کنند تا یاد مهرشاد خاموش نشود.»
او در توضیح بیشتر نوشته است:
«مدتی است که بیشتر گل‌فروشی‌های اطراف آرامستان اراک توسط شهرداری تعطیل شده است.»
شبکه‌های اجتماعی تریبون مهم خانواده‌های داغدار برای انعکاس صدای دادخواهی‌شان است. در این راه آنها را همراهی کنیم.
اکانت ایشان در اینستاگرام
amir_shahidi_nezhad

#مهرشاد_شهیدی #اراک #زن_زندگی_آزادی #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech

‌
نزدیک به سه ماه از بازداشت کیهان مقصودی، عکاس و فیلمبردار بهایی اهل ارومیه، می‌گذرد و همچنان هیچ اطلاع روشنی از وضعیت او در دست نیست.

مقصودی روز ۳۰ خرداد ۱۴۰۴ پس از یورش نیروهای امنیتی به محل کارش بازداشت شد. مدتی بعد خودروی شخصی او نیز توسط مأموران ضبط گردید. به گفته منابع نزدیک به خانواده‌اش، وی ابتدا به بازداشتگاهی امنیتی منتقل شد و سپس به زندان ارومیه انتقال یافت، اما پس از مدتی بدون اطلاع خانواده به مکانی نامعلوم برده شد.

خانواده مقصودی تنها یک بار موفق شدند او را برای مدت کوتاهی در یکی از مراکز امنیتی سپاه ملاقات کنند. پس از آن، او در ۱۳ شهریور به زندان ارومیه بازگردانده شد، اما دو روز بعد بار دیگر به نهادی امنیتی منتقل گردید و از آن زمان تا امروز خبری از وضعیت دقیقش در دست نیست.

تا این لحظه هیچ اتهام رسمی علیه کیهان مقصودی مطرح نشده و او از حق دسترسی به وکیل مستقل محروم مانده است. همین موضوع نگرانی‌ها درباره احتمال فشارهای امنیتی، بازجویی‌های طولانی‌مدت و نقض حقوق قانونی او را افزایش داده است.

#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

زنجیره ترور و خشونت؛ از ۱۱ سپتامبر تا ترور چارلی کرک‎
طرح از بهنام محمدی
به یاد چارلی کرک و کشته‌شادگان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱

درست یک روز پیش از بیست‌و‌چهارمین سالگرد عملیات تروریستی ۱۱ سپتامبر، جامعه آمریکا و جهان شاهد ترور چارلی کرک، فعال محافظه‌کار آمریکایی، بود.

https://tavaana.org/charlie-kirk/

#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#ترور
@Tavaana_TavaanaTech

در سایه عدم رسیدگی پزشکی، یک زندانی زن در زندان کچویی کرج جان باخت.
مریم شهرکی، زندانی جرائم مالی بود که به دلیل عدم رسیدگی پزشکی مناسب، بامداد امروز، جمعه ۲۱ شهریورماه، جان خود را از دست داد.
یک منبع مطلع به «هرانا» گفته است:
«شب گذشته خانم شهرکی، پس از بروز درد شدید در قفسه سینه به بهداری منتقل شد. پس از معاینه، پزشک و پرستار شیفت علائم او را به‌ اشتباه ناشی از معده‌ درد تشخیص دادند و تنها چند قرص به وی دادند و بدون رسیدگی تخصصی او را به بند بازگرداندند. چند ساعت بعد، حوالی ساعت ۴ صبح، فشار خون این زندانی به زیر شش رسید و او پیش از انتقال به بیمارستان جان خود را از دست داد.»
گزارش نهادهای حقوق‌بشری، پیشتر هم درباره کمبود جدی دارو در این زندان هشدار داده بودند. رئیس زندان کچوئی، خانم کولیوند، در قبال وضعیت بحرانی بهداری و نیازهای درمانی زندانیان اقدامی مؤثر انجام نداده است.
مریم شهرکی، مادر دو فرزند خردسال بود و همسر او نیز هم‌اکنون به دلیل پرونده مالی در ندامتگاه کرج دوران حبس می‌گذراند.
مسئول مستقیم مرگ زندانیان، جمهوری اسلامی و شخص خامنه‌ای است.
#یاری_مدنی_توانا #زندان #زندانی
@Tavaana_TavaanaTech

‌

مقامات محلی ایالت یوتا اعلام کردند مظنون اصلی در تیراندازی مرگبار که به قتل چارلی کرک، فعال سیاسی محافظه‌کار آمریکایی، منجر شد، بازداشت شده است.

این مظنون که تایلر رابینسون، ۲۲ ساله، معرفی شده، پس از جست‌وجوی گسترده نیروهای امنیتی شناسایی و در اختیار پلیس قرار گرفت. مقامات تأیید کرده‌اند که فرد بازداشت‌شده همان شخصی است که در تصاویر دوربین‌های مداربسته در محل حادثه دیده شده بود.

پلیس یوتا اعلام کرده تحقیقات همچنان ادامه دارد و جزئیات بیشتری درباره نحوه بازداشت یا اتهامات رسمی واردشده به رابینسون منتشر نکرده است. قرار است دادگاه اولیه این پرونده طی روزهای آینده برگزار شود.

این تیراندازی روز سه‌شنبه در محوطه دانشگاه یوتا رخ داد و باعث شوک و واکنش گسترده در محافل سیاسی و رسانه‌ای آمریکا شد.

#چارلی_کرک #ترور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

سه تن از هم‌بندی‌های حسین رونقی، در دهمین روز اعتصاب غذای او، با انتشار بیانیه‌ای، بر همبستگی خود با این زندانی سیاسی و ارزش‌هایی که او برایشان جان بر کف نهاده تأکید کردند. آنان ضمن هشدار نسبت به وخامت وضعیت جسمی رونقی، خواستار توجه فوری نهادهای بین‌المللی و مدافعان حقوق بشر به شرایط او و دیگر زندانیان سیاسی در ایران شدند.


متن این بیانیه به شرح زیر است:


دلا خوبان دل خونین پسندند
دلا خون شو که خوبان این پسندند

هر انسانی حق آزادی بیان و عقیده دارد. این حق شامل آن است که بدون ترس و اضطراب عقاید خود را داشته باشد و در جست‌وجو، کسب، انتقال و انتشار اطلاعات و افکار، از هر رسانه و وسیله‌ای و بدون محدودیت مرزی، آزاد باشد. این اصل بنیادین در اعلامیه جهانی حقوق بشر تصریح شده و هیچ حکومت و قدرتی نمی‌تواند آن را سلب کند.

با تکیه بر همین اصول جهان‌شمول، ما بار دیگر نسبت به بی‌عدالتی و سرکوبی که سال‌هاست بر مردم ایران و آزادی‌خواهان تحمیل شده است، اعتراض می‌کنیم. حکومتی که با ابزار دین و قانون، سانسور و سرکوب را نهادینه کرده و هر صدای مخالف را خاموش می‌سازد.

این روزها ما شاهد اعتصاب غذای حسین رونقی، هم‌بند آزاده‌مان هستیم که اکنون دهمین روز را با جان‌فشانی سپری می‌کند. حسین خواسته‌ای جز آزادی، عدالت و کرامت انسانی ندارد، اما جانش قطره‌قطره در برابر چشمان ما آب می‌شود. گناه او فقط انسان‌دوستی و ایران‌دوستی است؛ اعتراض به بیداد، اعدام و نابرابری. در کنار او، برادرش در تبریز در بند است و پدر و مادر رنج‌کشیده‌اش سال‌هاست با وجود بیماری، درگیر پیگیری بی‌پایان وضعیت فرزندان خود هستند.

ما، هم‌بندی‌های حسین رونقی، از نزدیک شاهد لحظه‌لحظه آب شدن جسم او در زندان قزلحصار هستیم. شاهدیم که چگونه با وجود بیماری‌های سخت، بر سر آرمان‌های انسانی و ملی خود ایستاده و جانش را کف دست گرفته است. او نشان می‌دهد که ایران‌دوستی تنها شعار نیست، بلکه فداکاری در عمل است؛ و امروز با اعتصاب غذا، جان خود را سپر کرده تا به ما و شما یادآوری کند که آزادی و کرامت انسانی ارزش‌هایی‌اند که باید برایشان تا پای جان ایستاد. خواسته‌اش آزادی مردم، عدالت، و نجات ایران است. صدای او صدای ماست، و اکنون بر همه ماست که این صدا را بلندتر کنیم و نگذاریم در سکوت سلول‌ها خاموش شود. از همه وجدان‌های بیدار در ایران و جهان می‌خواهیم به یاری حسین برخیزند؛ زیرا امروز او نه تنها برای خودش، که برای همه ما می‌جنگد.

اینک پرسش ما از جهان است: چرا در قرن بیست‌ویکم، زمانی که ملت‌ها برای آزادی، عدالت و صلح گام برمی‌دارند، ملت ایران باید همچنان در چنگال استبداد و بی‌قانونی اسیر باشد؟ چرا باید بهترین فرزندان این سرزمین در سلول‌های تاریک زندان، زیر شکنجه، با اعتصاب غذا و جسمی فرسوده، فریاد آزادی را بلند کنند؟

ما علاوه بر حسین رونقی، نگرانی عمیق خود را از وضعیت تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران اعلام می‌کنیم؛ کسانی که تنها به جرم دفاع از حقوق مردم، نقد قدرت، یا مطالبه عدالت، اکنون در خطر جان و سلامت قرار دارند. از نویسندگان و روزنامه‌نگاران تا معلمان، کارگران، دانشجویان و زنان آزادی‌خواه، همگی قربانی سرکوبی سیستماتیک هستند.

پیش‌تر نیز گفته‌ایم و باز تکرار می‌کنیم: وظیفه ماست که وجدان بیدار ایران و دیده‌بان انسانیت باشیم. امروز، نجات جان حسین رونقی و همه زندانیان سیاسی، وظیفه‌ای انسانی، ملی و جهانی است. ما از جامعه مدنی ایران، افکار عمومی جهانی، نهادهای حقوق بشری و همه وجدان‌های آگاه می‌خواهیم که به یاری این عزیزان بشتابند تا فاجعه دیگری در برابر دیدگانمان تکرار نشود.

در پایان، به ماده دیگری از اعلامیه جهانی حقوق بشر اشاره می‌کنیم: «هیچ‌کس نباید مورد شکنجه یا مجازات یا رفتاری ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد.» این اصل نه یک شعار، بلکه حقی مسلم است که باید همین امروز در ایران به رسمیت شناخته شود.

آزادی زندانیان سیاسی، آزادی ایران است.
پاینده ایران

زرتشت احمدی‌راغب
آرشام رضایی
رضا محمدحسینی
۲۱ شهریور ۱۴۰۴
زندان قزل‌حصار

#بیانیه #حسین_رونقی #رضا_محمدحسینی #زرتشت_احمدی_راغب #آرشام_رضایی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech