در روزهای اخیر گزارش‌هایی از اعدام دست‌کم ۲۸ زندانی سیاسی منتشر شده؛ روندی که بار دیگر نگرانی‌ها درباره تشدید سرکوب قضایی و پیامدهای انسانی آن را افزایش داده است. در چنین شرایطی، حال و هوای زندانیان و شاهدان این فضای سنگین، ابعاد عمیق‌تری از این خشونت ساختاری را روشن می‌کند.

ضیا نبوی، زندانی سیاسی سابق، با توجه به تاثیر این خشونت بر زندانیان، در شبکه اجتماعی اکس نوشته است:

«جدای از رنج خودِ محکوم به اعدام و عزیزانش، اثر اجرایِ هر حکم اعدام در فضای زندان و میان هم‌بندی‌ها امری حقیقتاً ویرانگر و غیرقابل وصف است و من حتی جرات نمی‌کنم به این فکر کنم که این روزها اجرایِ متوالیِ احکام اعدام با فضایِ بندهای سیاسی چه کرده است.»

صدای ایران باشیم

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

فرشته تابانیان، وکیل دادگستری، در شبکه اکس خبر از بازداشت آستاره، مریم، انصاری، داد.
آستاره انصاری شامگاه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، در منزل شخصی خود در شیراز بازداشت شده است. تاکنون اطلاعاتی درباره دلیل بازداشت، نهاد بازداشت‌کننده و محل نگهداری او منتشر نشده است.
آستاره انصاری وکیل حقوق بشری است و در بسیاری از پرونده‌های سیاسی و امنیتی فعالیت داشته. ایشان، در جریان خیزش ۱۴۰۱ نیز بازداشت شده بود.

وکلایی که در پرونده‌های سیاسی و امنیتی فعالیت می‌کنند، اغلب با تهدید، احضار، بازداشت یا محرومیت از حرفه خود روبه‌رو می‌شوند. در برخی موارد، آنان تنها به دلیل انجام وظایف حرفه‌ای، مانند دفاع از متهمان یا اطلاع‌رسانی درباره وضعیت پرونده‌ها، به احکام سنگین حبس محکوم شده‌اند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

«ایدئولوژی مانند یک پُل، فرد و نظام را به هم وصل مى‌كند، فاصله میان خواست نظام با اهداف زندگی را می‌پوشاند و مدعی است که مطالبات نظام ناشی از ضرورت‌های زندگی است. زندگی در این نظام، آکنده از فریبکاری و دروغ خواهد بود.»

کتاب بخوانیم و بشنویم
قدرت بی‌قدرتان اثر واتسلاو هاول


هاول، نویسنده‌ایی است که با مقاله‌ها و نمایشنامه‌هایش ساختمان پوسیده رژیم کمونیستی را به لرزه می‌انداخت و در این کار بسیار موفق بود، او سیستم کمونیستی را یک دیکتاتوری فاقد ریشه‌های تاریخی می‌دانست که با «قدرت نظامی» به خود مشروعیت داده است.

کتاب قدرت بی‌قدرتان را به طور کامل بشنوید
https://tavaana.org/the_power_of_the_powerless/
کست‌باکس
https://castbox.fm/vb/592928904
ساندکلاود
https://soundcloud.com/tavaana/dq8es2ekzhvw


#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

مستند «نسرین» به کارگردانی جف کافمن (۲۰۲۰)، پرتره‌ای عمیق و اثرگذار از زندگی و ایستادگی نسرین ستوده است.
این فیلم با بهره‌گیری از تصاویر مستند و گفتگوهای منحصر‌به‌فرد، تلاش‌های بی‌وقفه او را در مقام یک وکیل و فعال مدنی برای تحقق عدالت، حقوق زنان و دفاع از زندانیان سیاسی و عقیدتی به تصویر می‌کشد. «نسرین» فراتر از یک بیوگرافی ساده، روایتی است از تلاقی شجاعانه زندگی حرفه‌ای و خانوادگی زنی که هزینه‌های سنگینی را برای باورهای انسانی‌اش پرداخته است.

نسرین ستوده، حقوق‌دان و وکیل برجسته ایرانی، یکی از نمادهای اصلی جنبش حقوق بشر در ایران شناخته می‌شود. تمرکز اصلی فعالیت‌های او بر دفاع از حقوق زنان، حقوق کودکان و زندانیان عقیدتی است. او به دلیل تعهد خلل‌ناپذیرش به حاکمیت قانون و آزادی‌های مدنی، برنده جوایز بین‌المللی معتبری همچون «جایزه ساخاروف» پارلمان اروپا شده است. ستوده در تمام سال‌های فعالیت خود، علیرغم فشارهای امنیتی و محرومیت‌های شغلی، همچنان بر لزوم رعایت حقوق بنیادین بشر تاکید ورزیده است.
در حال حاضر، این فعال حقوق بشر بار دیگر در بازداشت به سر می‌برد. نسرین ستوده در شامگاه ۱۲ فروردین ۱۴۰۵ (۱ آوریل ۲۰۲۶) در منزل شخصی‌اش در تهران توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. طبق گزارش‌های منتشر شده در اواخر فروردین و اوایل اردیبهشت ۱۴۰۵، خانواده او همچنان از محل دقیق نگهداری او بی‌اطلاع هستند و نام او در سامانه‌های قضایی ثبت نشده است که این موضوع نگرانی‌های بسیاری را در مورد وضعیت سلامت و امنیت وی ایجاد کرده است.

این فیلم را در این آدرس ببینید

https://youtu.be/RZ0fQpU0fg8?si=WLceJzF_8QtIxnzi


#نسرین_ستوده #زندانی_سیاسی #زندانی_عقیدتی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بازداشت شکیلا قاسمی، شهروند بهایی، اکنون از مرز سه ماه (۹۰ روز) گذشته است. او که در پی هجوم نیروهای امنیتی بازداشت و به بازداشتگاه‌های نهادهای اطلاعاتی منتقل شد، بخش عمده‌ای از این مدت را در سلول انفرادی و تحت فشارهای روانی شدید سپری کرده است. علی‌رغم گذشت سه ماه، هنوز هیچ اتهام رسمی یا دادرسی شفافی برای او صورت نگرفته و خانواده‌اش در وضعیت دشوارِ «بی‌خبری» به‌سر می‌برند.

خواهر او در شبکه‌ی اجتماعی ایکس با دلتنگی و نگرانی چنین نوشته است:

«۹۰ روز است شکیلا در بازداشت است. هر روزش شبیه روز قبل، بدون خبر، بدون آرامش، بدون آینده‌ای روشن. این وضعیت قابل عادی‌سازی نیست. قابل سکوت هم نیست. شکیلا باید آزاد شود. همین حالا. صدای شکیلا باشیم. اسم شکیلا رو فریاد بزنیم.»

🔶آزار سیستماتیک؛ وقتی «باور» جرم تلقی می‌شود
آنچه بر شکیلا قاسمی و بسیاری دیگر از شهروندان بهایی می‌گذرد، صرفاً یک پرونده قضایی نیست، بلکه نمودی از آزار سیستماتیک و سیاست ممتد «دیگری‌ستیزی» در ساختار جمهوری اسلامی است.
حکومت با استفاده از اهرم اتهامات واهی امنیتی، تلاش می‌کند تا سرکوب عقیدتی و مذهبی را زیر لوای حفظ امنیت ملی پنهان کند.
در این دیدگاه، هر کسی که خارج از دایره‌ی خودی‌های مورد تایید نظام باشد، به عنوان یک «تهدید» بازتعریف می‌شود. این فشار مضاعف اجتماعی از محرومیت از تحصیل و کسب‌وکار گرفته تا حبس‌های بی‌دلیل هدفمندانه طراحی شده تا اراده‌ی زیستِ مدنی اقلیت‌ها را درهم بشکند.
بازداشت‌های طولانی‌مدت و بلاتکلیف، ابزاری برای شکنجه‌ی روانی است تا هزینه‌ی داشتنِ یک باور متفاوت را به بالاترین حد ممکن برساند. سهم شکیلا و امثال او، نه دیوارهای سرد زندان، بلکه برخورداری از حقوق برابر شهروندی است که دهه‌هاست از آن‌ها دریغ شده است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا #شکیلا_قاسمی

@Dialogue1402

در اقدامی که مقامات قضایی آن را «اسلام‌ستیزانه» توصیف کرده‌اند، ‌
افراد ناشناس بامداد جمعه به مسجد متعلق به جامعه اسلامی «دیتیب» در شهر ممینگن حمله کرده و با نصب سر یک خوک و پرتاب بادکنک‌های حاوی خون، به این مکان خبرساز شدند.

به گزارش پلیس شوابن جنوب/غرب، عاملان این حمله سر یک خوک را دقیقاً روی نماد هلال ماه در ورودی مسجد نصب کرده بودند. همچنین نمای ساختمان با بادکنک‌هایی که احتمالاً با خون خوک پر شده بود، هدف قرار گرفت و آلوده شد.
در پی این حادثه، نیروهای شهرداری و آتش‌نشانی منطقه بلافاصله در محل حاضر شده و پیش از ظهر، ساختمان مسجد را پاک‌سازی کردند.

دادستانی کل مونیخ با جدی ارزیابی کردن این پرونده، انگیزه این اقدام را «نفرت‌پراکنی و اسلام‌ستیزی» عنوان کرد. در حال حاضر، تحقیقات گسترده‌ای با همکاری پلیس جنایی ممینگن تحت عناوین اتهام اهانت به یک جامعه دینی و باورهای مذهبی، آسیب به اموال عمومی و خصوصی در جریان است.

مسئولان مسجد ممینگن که تحت پوشش اتحادیه «دیتیب» (ترکی-آلمانی) فعالیت می‌کنند، این حرکت را فراتر از یک تخریب ساده دانسته و آن را «حمله‌ای مستقیم علیه همزیستی مسالمت‌آمیز» در ایالت بایرن توصیف کردند.

این حمله در حالی صورت می‌گیرد که آمارهای رسمی از رشد تصاعدی خشونت علیه مسلمانان در آلمان حکایت دارد. بر اساس داده‌های ائتلاف Claim (مرکز گزارش‌دهی اسلام‌ستیزی) در سال ۲۰۲۴، حدود ۳,۰۸۰ مورد حمله و تبعیض علیه مسلمانان ثبت شده است.
این آمار نسبت به سال گذشته میلادی، افزایشی ۶۰ درصدی را نشان می‌دهد.
کارشناسان معتقدند تکرار چنین حوادثی نشان‌دهنده لزوم تقویت تدابیر امنیتی برای مراکز مذهبی و برخورد قاطع‌تر دستگاه قضایی با عاملان نفرت‌پراکنی است.

#اسلام_هراسی #اسلام_ستیزی #دیگری_ستیزی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

این روایت، بخشی از تجربه یکی از زندانیان تازه‌آزادشده از زندان قرچک است؛ روایتی از بازداشت‌های گسترده در زمستان ۱۴۰۴، از دختران ۱۹ ساله تا زنان ۶۰ و ۷۰ ساله، در فضایی کوچک و غیربهداشتی با جمعیتی که «به حدود ۸۵ نفر در یک بند قرنطینه» رسیده بود.

او می‌گوید: «اگر از کثیفی، آب شور، سرویس‌های خراب و اپیدمی سرماخوردگی بگذریم»، مسئله اصلی، محرومیت از درمان بود. «داروهای شخصی را نمی‌دادند؛ بعضی‌ها تشنج می‌کردند، پنیک می‌شدند.» از دختری می‌گوید که «تنگی نفس داشت و دستگاه تنفسی‌اش را نمی‌دادند» و شبی که «نفسش در خواب بند آمده بود» و تنها با فریاد هم‌بندی‌ها نجات پیدا کرد.

به گفته او، بسیاری از بازداشتی‌ها از اوین، از «بند ۲۰۹» و مکانی به نام «خط سبز» منتقل شده بودند؛ در انفرادی، تحت «شکنجه سفید» و گاه شکنجه فیزیکی. بازداشت‌ها اغلب با خشونت همراه بوده: «در خیابان، خانه یا حتی مراسم چهلم… با ضرب‌وشتم و به‌زور سوار ماشین.»

در قرچک، برخی زندانیان «ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌تماس» بودند و با وجود تهدید، دیگران سعی می‌کردند «با همبستگی، برایشان خوراکی و لوازم تهیه کنند.» اما همین ارتباط‌ها هم به‌دنبال فشارها قطع شد و برخی دوباره به انفرادی منتقل شدند.

با شروع جنگ، شرایط بحرانی‌تر شد: «حداقل ۱۰ روز هیچ آزادی نداشتیم… بلاتکلیف بودیم و فکر می‌کردیم گروگان شده‌ایم.» همزمان، نگرانی برای خانواده‌ها به اوج رسید؛ «آن‌ها ساعت‌ها جلوی دادگاه‌های ناامن می‌ایستادند، بی‌خبر از ما.»

او از وثیقه‌های سنگین «۳ تا ۱۰ میلیاردی» می‌گوید که باعث شد بسیاری همچنان در زندان بمانند. از مادری که «سرپرست دو کودک بود اما ماه‌ها بلاتکلیف زندانی ماند» و از خانواده‌ای که هم‌زمان با اعدام فرزندشان، در زندان بودند.

او همچنین از مادر و خواهر زندانی سیاسی اعدام‌شده، بابک علی‌پور می‌گوید که در قرچک در بازداشت هستند.

لحظات جنگ در زندان با ترس و امید همراه بود: «صدای انفجار که آمد، همه زیر تخت‌ها پناه گرفتیم… حس عجیبی بود؛ هم ترس، هم امید.»

این روایت با یک درخواست تمام می‌شود:
«زندانیان را فراموش نکنیم… تمام امید ما این بود که فراموش نشده باشیم.»

#از_بازداشتیها_بگو #زندان_قرچک #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

احضار دوباره مطهره گونه‌ای با پرونده‌سازی جدید؛ طرح اتهامات متعدد در شرایط قطع طولانی اینترنت

مطهره گونه‌ای، فعال سیاسی و زندانی سیاسی سابق، بار دیگر با پرونده‌سازی جدید از سوی نهادهای امنیتی مواجه شده و برای روز شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ به دادسرا احضار شده است.

در این پرونده اتهاماتی از جمله «توهین به رهبری»، «توهین به مقدسات اسلام»، «توهین به مقامات و مأموران»، «تبلیغ علیه نظام» و «نشر اکاذیب» علیه او مطرح شده است؛ این در حالی است که حدود صد روز از محدودیت شدید و اختلال گسترده در دسترسی به اینترنت در ایران می‌گذرد.

مطهره گونه‌ای پیش‌تر در تابستان سال گذشته به‌صورت خشونت‌آمیز و با شلیک گلوله بازداشت شده بود؛ بازداشتی که به شکستن دست او انجامید. او پس از آزادی، در روایت‌هایی از تجربه خود، از بسته‌ماندن درهای سلول‌ها هنگام بمباران در جریان «جنگ ۱۲ روزه»، انتقال به بازداشتگاه‌های موسوم به «خانه امن»، محرومیت از رسیدگی درمانی و حتی «خون بالا آوردن» در دوران نگهداری در قرنطینه زندان قرچک خبر داده و رفتار مأموران را «نماد چهره واقعی و خبیث» حاکمیت توصیف کرده بود.

این فعال سیاسی در آذرماه ۱۴۰۴ نیز از صدور حکم یک سال حبس تعزیری علیه خود خبر داده بود.

مطهره گونه‌ای، دانشجوی اخراجی رشته دندانپزشکی و دبیر سابق سیاسی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و دانشگاه علوم پزشکی تهران است. او پیش‌تر نیز به‌دلیل فعالیت‌هایش سابقه بازداشت و برخوردهای امنیتی داشته است. وی در اردیبهشت ۱۴۰۳ برای اجرای حکم حبس به زندان اوین منتقل شد و در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۴۰۳، پس از پایان دوره محکومیت، از این زندان آزاد شده بود.

#مطهره_گونه_ای

@Tavaana_TavaanaTech

خواهر جاویدنام پرهام آقامحمدی، ضمن انتشار این تصویر از خودش در لباس فارغ‌التحصیلی در کنار مزار برادرش، نوشت:

«آرزوم بود تو جلسه دفاع‌ام باشی
آرزوم بود کلاه فارغ التحصیلی رو تو روی سرم بذاری
الان آرزوم نابودی هرکسی هست که تورو از من گرفت »


پرهام آقامحمدی، شهروند ۳۲ ساله، روز ۱۹ دی در محله کاشانی تهران پس از شلیک ساچمه و گلوله جنگی از سوی نیروهای انتظامی حکومت و در پی خودداری از درمان در بیمارستان، جان خود را از دست داد.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، جاویدنام پرهام آقامحمدی، ۳۲ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه در محله کاشانی تهران هدف تیراندازی نیروهای انتظامی قرار گرفت.

این حادثه پس از متفرق‌شدن جمعیت رخ داده است. پرهام در حالی که با موتورسیکلت خود در یک کوچه خلوت در حال بازگشت بود، از سوی نیروهای انتظامی با یونیفرم، هدف چندین شلیک ساچمه‌ای قرار می‌گیرد. در پی این شلیک‌ها، او تعادل خود را از دست داده و از موتور سقوط می‌کند.

گزارش‌ها حاکی است که پس از زمین‌خوردن، نیروهای انتظامی از پشت به او تیر جنگی شلیک کرده‌اند که به پهلویش اصابت کرده است.

بر اساس این گزارش، یک خودروی وانت پرهام آقامحمدی را در حالی که هنوز زنده بوده به بیمارستان منتقل می‌کند، اما از ارائه خدمات درمانی به او خودداری شده و وی در نهایت به‌دلیل شدت خون‌ریزی جان خود را از دست داده است.

یادش همواره ماندگار و نامش جاوید باد

#پرهام_آقامحمدی #جنایت_علیه_بشریت #علیه_فراموشی #نه_به_جمهوری_اسلامی


@Tavaana_TavaanaTech

آرش سبحانی، آهنگساز و خواننده، در ویدیویی که در حساب کاربری خود منتشر کرده، بر اهمیت بنیادین «همبستگی» و «اعتماد متقابل» در جامعه ایران تأکید کرد.
او با نگاهی به پیشینه تاریخی ایران و اشاره به سقوط حکومت مغولان، یادآور شد که قدرت‌های مستبد گذرا هستند و آنچه ایران را پس از تهاجم مغول زنده نگه داشت، تنیدگی عمیق میان ایرانیان و غنای فرهنگ ایرانی بود. او با تعمیم این تجربه تاریخی، بر رفتنی بودن جمهوری اسلامی تأکید ورزید.
سبحانی در ادامه به سیاست «تفرقه‌افکنی» حکومت از طریق برچسب‌زنی‌های گوناگون اشاره کرد و با برشمردن نمونه‌هایی از این «دیگری‌سازی»، خاطرنشان ساخت که این رویکرد باعث از هم گسیختگی پیوندهای خانوادگی و حلقه‌های دوستانه شده است. او با تأکید بر لزوم مدارا، تحمل و گفتگو، برچسب‌زنی به یکدیگر را هم‌سویی با سیاست‌های تفرقه‌افکنانه حکومت دانست.
وی در پایان تصریح کرد که برای ساختن آینده ایران، باید فراتر از اختلاف‌نظرها، بذر دوستی و محبت را در میان خود بکاریم.

#مدارا #همبستگی #گفتگو #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

⭕️ افزایش اعدام‌ها نتیجه تسلیم دستگاه قضائی به نهاد‌های امنیتی واجا، ساس و شورای هماهنگی اطلاعاتی کشور است.

⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدونوزدهم در ۵۶ زندان مختلف

دیکتاتوری حاکم بر ایران، در هفته گذشته ساسان آزادوار، زندانی سیاسی ۲۱ ساله و قهرمان کاراته، و سه زندانی دیگر قیام دی ماه ۴۰۴ را در مشهد با اسامی مهدی رسولی، محمدرضا میری، ابراهیم دولت آبادی، و در ارومیه محراب عبدالله زاده، از زندانیان خیزش ۱۴۰۱، را سبعانه اعدام کرد. همچنین دو زندانی کُرد با اسامی ناصر بکرزاده و یعقوب کریم‌پور را نیز تحت عنوان جاسوسی به دار آویخت. اعدام زندانیان محدود به زندانیان سیاسی نیست و در هفته گذشته، اعدام زندانیان با اتهامات دیگر نیز افزایش یافته است.

بسیاری از زندانیان و بازداشتی‌های اعتراضات اخیر، همچنان در خطر اعدام قرار دارند. به ویژه زندانیانی همچون عرفان امیری، متین محمدی، احسان حسینی‌پور حصارلو، مریم هداوندمیری، محمد عباسی، سعید زارعی کردشولی، حمیدرضا فتحی، عبدالرضا فتحی، حمیدرضا ثابت‌رای و محمدرضا طبری که اخیراً به اعدام محکوم شده‌اند. قوه قضائیه رژیم ولایت فقیه در اقدامی دیگر  اعاده‌ دادرسی پیمان فرح‌آور، زندانی سیاسی محبوس در زندان لاکان رشت را رد کرده‌است و جان این زندانی در خطر جدی قرار دارد.

اژه‌ای رئیس دستگاه قضائیه‌ی تحت سلطه واجا، ساس و شورای هماهنگی اطلاعات کشور، هفته‌ گذشته با حمله به مخالفان اعدام، جوانان و مخالفان حکومت را به اعدام‌های بیش‌تر تهدید کرد و به این ترتیب بر سرکوب‌ مردم معترض و در عمل اعدام زندانیان شدت بخشید.

در ادامه مقاومت‌ها در برابر احکام قرون وسطایی اعدام، تعدادی از فعالان کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در بند زنان زندان اوین که سه‌شنبه گذشته در هواخوری بند شعار نه به اعدام و مرگ بر دیکتاتور سر داده‌بودند محروم از ملاقات و تماس شده‌اند.

بر همگان روشن است که سیاست سرکوب، زندان و اعدام نمی‌تواند مانع خیزش و قیام مردم علیه حاکمیت گردد. زیرا سرکوب و اعدام دردی از حاکمیتی که مشروعیت خود را در بین مردم از دست داده دوا نخواهد کرد.

ما اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» کلیه وجدان‌های بیدار و مخالفان اعدام، ارگان‌های حقوق بشری و جوامع بین المللی را به اقدام فوری و مؤثر برای نجات جان زندانیان سیاسی و غیرسیاسی در ایران فرا می‌خوانیم.

اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدونوزدهم در روز سه‌شنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین (بند‌های زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند‌های زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند‌های زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.

هفته صدونوزدهم
سه‌شنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
#بیانیه

@Tavaana_TavaanaTech

جاویدنام مهدی محمدزاده در «شب تولدش رفت و دیگر برنگشت»

جاویدنام مهدی محمدزاده، جوان ۲۳ ساله اهل مشهد، در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای حکومتی کشته شد.
به گفته نزدیکانش، مهدی در شب ۱۸ دی، هم‌زمان با جشن تولدش، با وجود نگرانی اطرافیان تصمیم گرفت به خیابان برود و گفته بود «حتی یک نفر بیشتر هم مهم است». او پس از خروج از خانه دیگر بازنگشت.

خانواده این جوان می‌گویند به‌مدت یک هفته در جست‌وجوی او بودند و به مراکز مختلف مراجعه کردند، اما اثری از وی نیافتند تا اینکه سرانجام با راهنمایی یک فرد، به بهشت رضای مشهد رفتند و پیکر او را در میان اجساد، به‌عنوان «مجهول‌الهویه» شناسایی کردند.

به گفته خانواده، مدارک شناسایی و کارت بانکی مهدی در جیبش بوده، اما به آن‌ها گفته شده به‌دلیل تعداد زیاد کشته‌شدگان، بررسی کامل انجام نشده است. آن‌ها همچنین اعلام کردند که پیکر مهدی با اصابت چهار گلوله جنگی هدف قرار گرفته بود که دو گلوله از ناحیه سینه وارد و خارج شده بودند.

خانواده مهدی محمدزاده می‌گویند او در آستانه ازدواج بوده و قرار بوده برای خواستگاری اقدام کنند. آن‌ها همچنین از فشار نهادهای امنیتی برای معرفی مهدی به‌عنوان «بسیجی» و دفن در قطعه شهدا خبر داده‌اند؛ درخواستی که به گفته خانواده با مخالفت آنان روبه‌رو شده است.


#مهدی_محمدزاده #نه_به_جمهوری_اسلامی
#جنایت_علیه_بشریت #مشهد


@Tavaana_TavaanaTech

⁨
الهام زراعت‌پیشه، وکیل دادگستری، دیروز دوشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ در شیراز بازداشت شده است، بازداشت این وکیل دادگستری در برابر دادسرای اجرای احکام مدنی شیراز صورت گرفته است.

دلیل بازداشت الهام زراعت‌پیشه و اتهام انتسابی به وی مشخص نیست. این وکیل دادگستری پیش‌تر در جریان اعتراضات سراسری زن، زندگی، آزادی در سال ۱۴۰۱ نیز برای مدتی بازداشت شده بود.

دادبان، مرکز مشاوره حقوقی کنشگران مدنی گزارش داده: این بازداشت در ادامه روند فزاینده فشار بر وکلای دادگستری در ایران ارزیابی می‌شود؛ روندی که در آن، وکلا به دلیل انجام وظایف حرفه‌ای خود، از جمله دفاع از متهمان سیاسی و امنیتی، با تهدید، احضار، بازداشت و حتی محرومیت از وکالت مواجه می‌شوند. چنین برخوردهایی نه‌تنها استقلال نهاد وکالت را تضعیف می‌کند، بلکه حق بنیادین دسترسی به وکیل و دادرسی عادلانه را نیز به‌طور جدی نقض می‌کند.

#وکیل #الهام_زراعت_پیشه

⁩@Tavaana_TavaanaTech