«مستکبر»، «غاصب»، «منافق»؛ روان‌شناسی فرافکنی‌های یک فرقه

«فرافکنی» اصطلاحی روان‌شناختی است و به این معناست که بعضی افراد ذهنیت‌ها، انگیزه‌ها یا صفات منفی و ناخوشایند خود را به دیگران نسبت می‌دهند و بر آنان «فرا می‌افکنند» تا به این ترتیب احساس بهتری نسبت به خود داشته باشند. به نظر می‌رسد نظام ولایت فقیه بارها از این روش استفاده کرده است. در این نوشتار به یازده نمونه از آن اشاره می‌شود:

این نوشتار را در وبسایت گفت‌و شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/projection/

#گفتگو_توانا

پس از پایان محکومیت؛ مهشاد کشانی به جای آزادی به انفرادی و سپس به بیمارستان روان‌پزشکی منتقل شد

مهشاد کشانی، زندانی سیاسی ۲۲ ساله که در دی‌ماه سال گذشته در اصفهان بازداشت شده بود، با وجود پایان یافتن دوران محکومیت خود، به جای آزادی به سلول انفرادی زندان دولت‌آباد اصفهان منتقل شده است.
بر اساس گزارش‌های دریافتی، فاطمه عسگریان، رئیس زندان دولت‌آباد اصفهان، از آزادی این زندانی سیاسی جلوگیری کرده و به او اعلام کرده است که باید یک ماه دیگر را در سلول انفرادی سپری کند. این اقدام در حالی صورت گرفته که دوران محکومیت مهشاد کشانی به پایان رسیده و او از نظر قانونی باید آزاد می‌شد.
گفته می‌شود فشارهای شدید روانی ناشی از ادامه بازداشت و انتقال به انفرادی، موجب شده است که این زندانی سیاسی در اعتراض به وضعیت خود اقدام به بریدن رگ دستش کند. پس از وخامت وضعیت جسمی و روحی او، به جای انتقال به یک مرکز درمانی مناسب و دریافت مراقبت‌های پزشکی لازم، وی به بیمارستان اعصاب و روان مدرس منتقل شده است.
با توجه به سابقه جمهوری اسلامی در اعمال فشارهای روانی بر زندانیان سیاسی و گزارش‌های متعدد درباره بدرفتاری با زندانیان عقیدتی، نگرانی‌های جدی درباره سلامت و جان مهشاد کشانی وجود دارد. خانواده و نزدیکان این زندانی سیاسی بیم آن دارند که ادامه نگهداری او در بیمارستان روان‌پزشکی، به جای رسیدگی مستقل و تخصصی پزشکی، جان و سلامت او را با خطر مواجه کند.
در حال حاضر مسئولیت کامل حفظ جان و سلامت مهشاد کشانی بر عهده مقامات جمهوری اسلامی و مسئولان مرتبط با پرونده او، از جمله فاطمه عسگریان، رئیس زندان دولت‌آباد اصفهان، و حسینی، قاضی ناظر زندان، است.
مهشاد کشانی پیش‌تر توسط شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان به ریاست محمدرضا توکلی به شش ماه حبس تعزیری محکوم شده بود. این حکم پس از اعتراض نیز در شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان به ریاست قضات دیانی و پناهی عیناً تأیید شده بود.

مهشاد از بازداشت‌شدگان اصفهان در تابستان ۱۴۰۲ بوده است.

#مهشاد_کشانی #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدوبیست‌وچهارم در ۵۶ زندان مختلف

🔴 آزادی و عدالت از مسیر احترام به حقوق بشر به دست می‌آید، نه مرگ و سلب حق حیات


در هفته گذشته دانش‌آموزان آگاه برای دفاع از حقوق خود در شهرهای مختلف به خیابان آمدند تا نشان دهند از سیاست‌های حاکمیتی در عرصه آموزش که در تضاد آشکار با عدالت آموزشی است به تنگ آمده‌اند. کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام از دانش‌آموزان شجاع و آگاه حمایت می‌کند. بی‌شک آینده ایران با چنین افراد پرشوری درخشان خواهد بود.

حکومت اعدامی از ابتدای خرداد تاکنون دست‌کم ۴۹ تن را به دار آویخته است و در ادامه موج ارعاب و سرکوب خود، حکم اعدام زندانی سیاسی یعقوب درخشان در زندان لاکان رشت را مجدداً تایید کرده و برای زندانیان سیاسی دیگر یاسین شه‌بخش، حسن مصلاوی و علی کمالی حکم اعدام صادر کرده است.

همچنین چهار زندانی سیاسی به نام‌های فرشاد اعتمادی‌فر، علیرضا مرداسی، مسعود جامعی و رضا عبدالی نیز در زندان شیبان اهواز در معرض اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام قرار دارند و جانشان در خطر است. 

اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که برای صدوبیست‌وچهارمین هفته پیاپی در برابر این اعدام‌های غیر انسانی ایستادگی کرده و تعدادی از اعضای آن اعدام و یا به اشکال مختلف تحت فشار زندان و نهادهای امنیتی قرار گرفته‌اند، بیش از همیشه و بار دیگر صدای خود را در دفاع از حق بنیادین زندگی بلند می‌کنند، حقی که سرچشمه همه حقوق انسانی است و پاسداری از آن ،نشانه بلوغ، برابری، آزادی و انسانیت هر جامعه به شمار می‌آید. بنابراین از همه اقشار و هم‌وطنان عزیز می‌خواهند که صدای دادخواهی خود را علیه صدور و اجرای احکام ظالمانه اعدام بلند کرده و به شدیدترین وجه ممکن اعتراض خود را بیان کنند.

آزادی و عدالت حق هر انسانی است و عدالت واقعی نه از مسیر مرگ و سلب حق حیات  بلکه از مسیر احترام به حقوق بشر به دست می‌آید. در نتیجه برای به دست آوردن آن از دست حاکمان ستم‌کار و مستبد باید مبارزه و مقاومت کرد.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ در هفته صدوبیست‌وچهارم در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشد:

زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.

هفته صدوبیست‌وچهارم
۱۹ خرداد ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام #نه_به_اعدام
#بیانبه

@Tavaana_TavaanaTech

کارن آرمسترانگ؛ چگونه انسان طی ۴هزار سال خدا را آفرید؟

کارن آرمسترانگ، نویسنده و پژوهشگر برجسته بریتانیایی در حوزه ادیان، از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های معاصر در زمینه گفت‌وگوی میان‌دینی و مطالعه تطبیقی ادیان است. او در آثار خود کوشیده است نشان دهد که سنت‌های دینی بزرگ جهان، با وجود تفاوت‌هایشان، در بسیاری از ارزش‌های اخلاقی و انسانی با یکدیگر اشتراک دارند؛ به‌ویژه در تأکید بر شفقت، همدلی و احترام به کرامت انسان.

نوشتار «کارن آرمسترانگ» به زندگی، اندیشه‌ها و فعالیت‌های این متفکر برجسته می‌پردازد؛ زنی که پس از سال‌ها پژوهش درباره اسلام، مسیحیت، یهودیت و دیگر سنت‌های دینی، به یکی از مهم‌ترین مدافعان گفت‌وگو و تفاهم میان پیروان ادیان مختلف تبدیل شد. او معتقد است که بسیاری از تنش‌ها و سوءتفاهم‌های دینی، از ناآگاهی نسبت به دیگری و فقدان گفت‌وگوی سازنده ناشی می‌شوند.

یکی از نکات مهم این نوشتار، تأکید بر مفهوم «شفقت» به‌عنوان ارزشی مشترک میان فرهنگ‌ها و ادیان گوناگون است؛ مفهومی که آرمسترانگ آن را پایه‌ای برای همزیستی، صلح و فهم متقابل در جهان امروز می‌داند.

متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:

https://dialog.tavaana.org/karen-armstrong/

#کارل_آرمسترانگ #دین #خدا #انسان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

زرتشت احمدی راغب از زندان مرکزی کرج: آزادی، صلح و حاکمیت مردم بر سرنوشت خود خواسته ملت ایران است

زرتشت احمدی راغب، زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی کرج، در پیامی صوتی به مناسبت سالگرد انتشار «بیانیه ۱۴»، ضمن اشاره به شرایط زندانیان سیاسی و وضعیت کنونی کشور، بر ضرورت آزادی، صلح، انتخابات آزاد و پایان دادن به چرخه سرکوب و استبداد در ایران تأکید کرد.

او در ابتدای این پیام با اشاره به فرارسیدن خردادماه و سالگرد انتشار بیانیه ۱۴ گفت که اگرچه بسیاری از امضاکنندگان این بیانیه در سال‌های گذشته با بازداشت، زندان و فشارهای امنیتی روبه‌رو شده‌اند و برخی از آنان همچنان در زندان به سر می‌برند، اما مطالبات مطرح‌شده در این بیانیه همچنان زنده است و هر روز افراد بیشتری با آن همراه می‌شوند.

احمدی راغب با اشاره به سایه جنگ و پیامدهای آن برای جامعه ایران اظهار داشت که در شرایط بحرانی، حکومت‌های استبدادی از محدودیت گردش آزاد اطلاعات برای پنهان کردن واقعیت‌ها و توجیه سرکوب بهره می‌برند. او با یادآوری جنگ هشت‌ساله ایران و عراق تأکید کرد که مردم ایران هزینه‌های سنگین جنگ، سرکوب و سوءمدیریت را به خوبی به خاطر دارند و نباید اجازه داد فضای جنگی به ابزاری برای نادیده گرفتن مطالبات مردم تبدیل شود.

این زندانی سیاسی همچنین از تجربه شخصی خود در زندان سخن گفت و اظهار داشت که در اسفندماه ۱۴۰۴ به دلیل خواندن سرود «ایران» و سر دادن شعار «زن، زندگی، آزادی» به سلول انفرادی منتقل شده و ۸۵ روز را در شرایط سخت انفرادی و بندهای بسته سپری کرده است. او تأکید کرد که در نبود رسانه‌های آزاد و نظارت عمومی، امکان نقض حقوق زندانیان و شهروندان افزایش می‌یابد و دستگاه‌های سرکوبگر با آزادی عمل بیشتری رفتار می‌کنند.

احمدی راغب با اشاره به مشکلات قلبی و ریوی خود در دوران حبس گفت که تا مرز از دست دادن جان پیش رفته است، اما رنج شخصی خود را در برابر مشکلات گسترده‌ای که میلیون‌ها ایرانی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند ناچیز می‌داند. او فقر، فساد، تورم، گرانی، سرکوب آزادی‌های مدنی و سیاسی و محروم شدن مردم از مشارکت در تعیین سرنوشت خویش را از مهم‌ترین بحران‌های امروز ایران برشمرد.

او همچنین از سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی انتقاد کرد و گفت در حالی که حکومت مدعی دفاع از حقوق مردم در کشورهای دیگر است، حقوق بشر، کرامت انسانی و آزادی‌های اساسی در داخل ایران به طور گسترده نقض می‌شود.

زرتشت احمدی راغب در پایان ابراز امیدواری کرد که مردم ایران بتوانند سرنوشت خود را به دست گیرند و از طریق انتخابات آزاد، نمایندگان شایسته خود را برای اداره کشور برگزینند. او همچنین خواستار آزادی تمامی زندانیان سیاسی، تدوین قانون اساسی جدید و پایان یافتن چرخه خشونت، اعدام، سانسور، سرکوب، فقر، فساد و استبداد شد و تأکید کرد که آزادی، عدالت، حقوق بشر و صلح باید به ارزش‌های پایدار و بنیادین در آینده ایران تبدیل شوند.

#زرتشت_احمدی_راغب #بیانیه #زندانی_سیاسی #حقوق_بشر

@Tavaana_TavaanaTech

منطق حذف در عمل: از زندان و ترور شخصیت تا اعدام اجتماعی
شهادتنامه مریم ابراهیم‌وند

در منطق سرکوب جمهوری اسلامی، حذف همیشه با گلوله و طناب دار شروع نمی‌شود؛ گاهی با شایعه، برچسب، پرونده‌سازی و «تنهاییِ سازمان‌یافته» آغاز می‌شود. مخالفان را نه فقط با زندان و اعدام، که با ترور شخصیت، قطع پیوندهای اجتماعی و محرومیت از کار و هویت، از «جهان مشترک» حذف می‌کنند.

در تازه‌ترین شهادت‌نامه‌ای که مرکز اسناد حقوق بشر ایران منتشر کرده، مریم ابراهیم‌وند، فیلمساز و زندانی سیاسی سابق، روایت می‌کند که چگونه «نه» گفتن به سازوکار فساد و سوءاستفاده در سینما، به بازداشت، سلول انفرادی، اوین و قرچک، مصادره راش‌ها، پرونده‌سازی مالی، و نهایتاً محکومیت به دو سال حبس فقط بابت یک پست اینستاگرامی علیه اطلاعات سپاه انجامید؛ در حالی که در رأی نهایی از اتهامات مالی و «فیلم مبتذل» تبرئه شده است.

هم‌زمان، او هدف موجی از اتهامات جنسی، برچسب «پرستو» و روایت‌های مخدوش قرار گرفته که حتی پس از آزادی و خروج از ایران نیز رهایش نکرده‌اند؛ اتهاماتی که بخشی از آن‌ها محصول سازوکارهای اطلاعاتی و بخشی دیگر نتیجه‌ی بازتولید بی‌مسئولیت همان روایت‌ها از سوی برخی چهره‌های منتقد حکومت است. این همان جایی است که به تعبیر هانا آرنت، سرکوب از سطح «حکومتی» به سطح «اجتماعی» گسترش می‌یابد و اعدام اجتماعی، در کنار سرکوب رسمی، به ابزار حذف تبدیل می‌شود.

شهادت‌نامه مریم ابراهیم‌وند، که حاوی نکات تکان‌دهنده‌ای است، نمونه‌ای عینی از این منطق حذف است: از زندان و تهدید، تا ممانعت از تمدید گذرنامه، اتهامات دروغین، بایکوت حرفه‌ای و زندان اجتماعی پس از آزادی. این روایت یادآوری می‌کند که دفاع از قربانیان ترور شخصیت، فقط دفاع از یک فرد نیست؛ دفاع از امکان زیستن در جهانی است که هنوز بتوان آن را «مشترک» نامید.

متن کامل شهادت‌نامه مریم ابراهیم‌وند را می‌توانید در سایت مرکز اسناد حقوق بشر ایران بخوانید:
https://tinyurl.com/45d9uyux


ـ لازم به ذکر است. کلیه مدارک و پرونده‌های خانم ابراهیم‌وند در اختیار آموزشکده توانا قرار گرفته و راستی‌آزمایی شده است و پرونده ایشان نمونه‌ای بارز از ستم سیستماتیک علیه شهروندان با استفاده از اخبار جعلی شناسایی شده است.

#مریم_ابراهیم_وند #مریم_ابراهیموند

@Tavaana_TavaanaTech

بی‌بی زهرا موسوی، ۲۱ ساله و اهل فریمان، که از ۳۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ در بازداشت به سر می‌برد، در روزهای اخیر از بند آرامش (بند سیاسی زنان زندان وکیل‌آباد مشهد) به بند قرنطینه و سپس از روز گذشته به بند یک زنان، محل نگهداری زندانیان عادی از جمله محکومان جرائم سنگین و مواد مخدر، منتقل شده است.

این جابه‌جایی موجب افزایش نگرانی خانواده و نزدیکان او درباره امنیت و سلامت این زندانی شده است. منابع مطلع می‌گویند انتقال یک زندانی سیاسی به بند زندانیان عادی می‌تواند او را در معرض مخاطرات بیشتری قرار دهد.

اتهامات مطرح‌شده علیه بی‌بی زهرا موسوی شامل «حضور در اعتراضات»، «تبلیغ و ترغیب به ارتکاب جرم»، «ایجاد گروه» و «اقدام علیه امنیت ملی» عنوان شده است. وی که مادرش ایرانی و پدرش افغانستانی است، نان‌آور خانواده خود بوده و بنا بر گزارش‌ها، چهار ماه از دوران بازداشتش را در سلول انفرادی سپری کرده است.

بر اساس حکم صادرشده، بی‌بی زهرا موسوی به ۱۰ سال و ۶ ماه حبس محکوم شده که از این میزان، ۶ سال و نیم به صورت تعلیقی و ۴ سال حبس تعزیری قابل اجرا تعیین شده است.

#بی‌بی‌_زهرا_موسوی #نه_به_جمهوری_اسلامی

صدور حکم ۲۲ ماه حبس برای غزاله رعیت، شهروند بهایی در مشهد

غزاله رعیت، شهروند بهایی ساکن مشهد، از سوی دادگاه انقلاب این شهرستان به ۲۲ ماه حبس تعزیری محکوم شد. این حکم که در مرحله بدوی صادر شده، هم‌اکنون برای بررسی نهایی در مرحله تجدیدنظر قرار دارد.

▪️روند بازداشت و پرونده قضایی
خانم رعیت در تاریخ ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴، زمانی که در محل کار خود حضور داشت، توسط مأموران امنیتی بازداشت شد. هم‌زمان با این اقدام، مأموران به منزل شخصی او یورش برده و ضمن تفتیش محل، شماری از وسایل شخصی این شهروند را ضبط کردند. وی پس از سپری کردن حدود یک ماه بازداشت موقت در زندان وکیل‌آباد مشهد، با تودیع قرار وثیقه تا پایان مراحل دادرسی به صورت موقت آزاد شده بود.

▪️تداوم سیاست سرکوب و پرونده‌سازی
محکومیت غزاله رعیت در حالی صورت می‌گیرد که فشارهای امنیتی و قضایی بر جامعه بهاییان در مشهد و سراسر ایران به شکلی سازمان‌یافته ادامه دارد. نهادهای امنیتی با بهره‌گیری از اتهامات امنیتی کلی و پرونده‌سازی‌های عقیدتی، تلاش می‌کنند تا فعالیت‌های اجتماعی و مدنی شهروندان بهایی را محدود کنند.
این برخوردهای سیستماتیک که شامل بازداشت‌های خودسرانه، هجوم به محل کار و زندگی، و صدور احکام حبس بر اساس عقاید دینی است، بخشی از سیاست دیرینه حاکمیت برای اعمال فشار و ایجاد فضای ارعاب در میان جامعه بهایی ایران محسوب می‌شود. محروم کردن شهروندان از حقوق اولیه از جمله حق آزادی عقیده و امنیت فردی، همواره با هدف حذف تدریجی این اقلیت دینی از عرصه‌های اجتماعی و اقتصادی کشور دنبال می‌شود؛ روندی که در ماه‌های اخیر و با تشدید بحران‌های سیاسی در کشور، با شتاب و خشونت بیشتری توسط دستگاه‌های امنیتی و قضایی به اجرا درآمده است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
نوزدهم خرداد، زادروز پزشکی است که شرافت را به ترس نفروخت و وجدان را در برابر قدرت به زانو درنیاورد؛ زادروز دکتر رامین پوراندرجانی.

رامین اگر کشته نمی‌شد، امروز چهل‌وسه ساله می‌شد. شاید همچنان با روپوش سپید پزشکی در خدمت مردم بود، جان بیماران را نجات می‌داد و در کنار خانواده‌اش زندگی آرام و شرافتمندانه‌ای داشت. اما سرنوشت او با حقیقتی تلخ و با روزهایی گره خورد که در بازداشتگاه کهریزک بر بسیاری از جوانان این سرزمین گذشت.

من مسعود علیزاده به عنوان یکی از قربانیان کهریزک، یک بار در دادسرای سازمان قضایی نیروهای مسلح با دکتر رامین پوراندرجانی و پدرش دیدار و گفت‌وگو کردم. هنوز نگاه نگران اما استوار او را به یاد دارم؛ نگاهی که در آن هم اندوه دیده می‌شد و هم پایبندی به حقیقت.

من بر پایه آنچه دیده‌ام، شنیده‌ام و باور دارم، معتقدم رامین پوراندرجانی جان خود را از دست نداد، بلکه جانش را گرفتند؛ زیرا حاضر نشد درباره آنچه در کهریزک دیده بود سکوت کند، حقیقت را پنهان سازد یا چشم بر رنج و سرنوشت قربانیان ببندد. او حاضر نشد قتل جان‌باختگان کهریزک را به روایتی نسبت دهد که با مشاهدات و وجدان حرفه‌ای‌اش سازگار نبود و آن را مننژیت اعلام کند.

رامین می‌توانست راهی آسان‌تر را انتخاب کند. می‌توانست سکوت کند، چشم فروبندد و با تأیید روایتی که با وجدان و دانسته‌هایش سازگار نبود، امنیت خود را حفظ کند. اما چنین نکرد. او نخواست حقیقتی را که دیده بود قربانی مصلحت کند و وجدان خود را به بهای آسایش و امنیت شخصی بفروشد.

رامین عزیز،

سال‌ها از رفتنت گذشته است، اما نامت همچنان در حافظه و قلب بسیاری از ما زنده است. آنان که روزهای تلخ و فراموش‌نشدنی قتلگاه کهریزک را از نزدیک لمس کرده‌اند، هرگز تو را از یاد نخواهند برد. برای بسیاری از ما، تو تنها یک پزشک نبودی؛ نماد وجدانی بودی که زیر سنگین‌ترین فشارها، تهدیدها و هراس‌ها نیز خاموش نشد.

امروز، در زادروزت، با احترام، اندوه و سپاس از تو یاد می‌کنیم؛ از انسانی که به باور ما، حقیقت را بر مصلحت ترجیح داد و بهای سنگینی برای این انتخاب پرداخت. نامت با شرافت گره خورده است و یادت در خاطر ما جاودانه خواهد ماند.

یادت گرامی، راهت پررهرو و نامت جاودان.

برگرفته از صفحه مسعود علیزاده.


#رامین_پوراندرجانی #کهریزک #شرافت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

کعبه پیش از محمد
نمادی از «جهالت» یا تلاشی برای «وحدت»؟

آیا کعبه پیش از اسلام نشانی از حماقت و جهالت مردم بود؟ یا می‌توان نگاهی متفاوت به آن داشت؟ کعبه پیش از ظهور محمد نیز مورد احترام بود و مقامی مذهبی و قدسی داشت. برای فهم جایگاه کعبه، شاید لازم باشد تاریخ آن را نه فقط پس از ظهور اسلام، بلکه پیش از آن نیز بررسی کرد.

کعبه، بنایی مکعب‌شکل در مرکز مسجدالحرام در مکه، برای بیش از یک میلیارد مسلمان در سراسر جهان مقدس‌ترین مکان دینی به شمار می‌رود. مسلمانان در نمازهای روزانه به سوی آن می‌ایستند و مناسک حج و عمره نیز حول این بنا شکل می‌گیرد. با این حال، کعبه تنها یک بنای مذهبی نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین نمادهای هویت، حافظه تاریخی و تجربه مشترک دینی در جهان اسلام است.

نوشتار «کعبه» به تاریخ، جایگاه و معانی گوناگون این بنای مشهور می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه یک مکان مقدس می‌تواند در طول قرن‌ها، الهام‌بخش احساس تعلق، معنویت و همبستگی برای میلیون‌ها انسان باشد. این مطلب همچنین به اهمیت نمادها و مکان‌های مقدس در شکل‌دهی به فرهنگ‌ها و سنت‌های دینی توجه دارد.

تاریخ کعبه، شاید بیش از آن‌که تنها داستان یک بنا باشد، روایت تغییرات عمیق مذهبی و اجتماعی در شبه‌جزیره عربستان است؛ تغییری که برخی آن را گذار به یکتاپرستی می‌دانند و برخی دیگر، دگرگونی یک نظم مذهبی پیشین. اما کعبه می‌توانست تا حدی نشانی از تلاش‌های ریش‌سفیدان قبایل عرب برای نزدیک‌شدن به یکدیگر و کاهش درگیری‌های مبتنی بر ایمان میان خود نیز در نظر گرفته شود.

متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:


https://dialog.tavaana.org/kaaba/

#کعبه #اسلام #نماد #گفتگو_توانا

@Dialogue1402