Iranian Women Took Off Their Compulsory Islamic Veils.
Now a Mullah Is Talking About “Killing Them.”
A prominent Iranian mullah has called for unveiled women to be beaten and "killed if they resist". The statement is alarming in itself. But in Iran, where women have spent decades resisting state-enforced religious rules and have repeatedly faced violence for doing so, it carries an even darker significance.
Resistance to compulsory hijab began almost as soon as the Islamic Republic was established. In March 1979, only weeks after the collapse of Iran’s secular monarchy, thousands of Iranian women took to the streets to protest attempts to impose Islamic dress.
Compulsory veiling was eventually enforced in the early 1980s, backed by criminal penalties, morality policing, intimidation and violence. Yet resistance never disappeared. Over the following decades, women continuously pushed against these restrictions: showing more hair, wearing shorter coats and brighter clothes, publicly protesting compulsory hijab, and eventually removing the headscarf altogether.
Then came September 2022. Twenty-two-year-old Jina Mahsa Amini died after being detained by Iran’s morality police for allegedly violating hijab rules. Her death ignited the Woman, Life, Freedom uprising. Women and girls stood at the center of nationwide protests, removing and burning their headscarves and openly challenging the state’s authority over their bodies and lives.
The price was enormous. The UN Fact-Finding Mission documented unlawful killings, arbitrary detention, torture, sexual and gender-based violence and other grave abuses during the crackdown, concluding that some violations amounted to crimes against humanity. Hundreds of protesters were killed and thousands detained.
Yet something remarkable happened: many Iranian women did not put the hijab back on. By 2025, unveiled women had become a common sight in Tehran and other cities. What once almost guaranteed confrontation with morality police increasingly became an everyday act of civil disobedience.
The Islamic government responded with surveillance cameras, threatening text messages, vehicle confiscations, prosecutions, business closures, fines, imprisonment and even flogging. Amnesty International described the campaign as one of “terrorizing women and girls” through coa Mullah Is Talking About “Killing Them.”nstant surveillance and policing.
That is the background to the latest threat. Kharrazi, a hardline mullah associated with Hezbollah of Iran, has called for tens of thousands of Hezbollah supporters to take to the streets, beat unveiled women and kill them if they resist. He went further, saying government personnel who tried to stop them should also be killed.
Iranian women have already endured arrests, beatings, surveillance, imprisonment and death in a struggle over a simple principle: The governemnt or religion should not dictate what a woman must wear.
#MandatoryHijab #HijabInIran #StateMurder #Iran #womanofiran
@Tavaana_TavaanaTech
Now a Mullah Is Talking About “Killing Them.”
A prominent Iranian mullah has called for unveiled women to be beaten and "killed if they resist". The statement is alarming in itself. But in Iran, where women have spent decades resisting state-enforced religious rules and have repeatedly faced violence for doing so, it carries an even darker significance.
Resistance to compulsory hijab began almost as soon as the Islamic Republic was established. In March 1979, only weeks after the collapse of Iran’s secular monarchy, thousands of Iranian women took to the streets to protest attempts to impose Islamic dress.
Compulsory veiling was eventually enforced in the early 1980s, backed by criminal penalties, morality policing, intimidation and violence. Yet resistance never disappeared. Over the following decades, women continuously pushed against these restrictions: showing more hair, wearing shorter coats and brighter clothes, publicly protesting compulsory hijab, and eventually removing the headscarf altogether.
Then came September 2022. Twenty-two-year-old Jina Mahsa Amini died after being detained by Iran’s morality police for allegedly violating hijab rules. Her death ignited the Woman, Life, Freedom uprising. Women and girls stood at the center of nationwide protests, removing and burning their headscarves and openly challenging the state’s authority over their bodies and lives.
The price was enormous. The UN Fact-Finding Mission documented unlawful killings, arbitrary detention, torture, sexual and gender-based violence and other grave abuses during the crackdown, concluding that some violations amounted to crimes against humanity. Hundreds of protesters were killed and thousands detained.
Yet something remarkable happened: many Iranian women did not put the hijab back on. By 2025, unveiled women had become a common sight in Tehran and other cities. What once almost guaranteed confrontation with morality police increasingly became an everyday act of civil disobedience.
The Islamic government responded with surveillance cameras, threatening text messages, vehicle confiscations, prosecutions, business closures, fines, imprisonment and even flogging. Amnesty International described the campaign as one of “terrorizing women and girls” through coa Mullah Is Talking About “Killing Them.”nstant surveillance and policing.
That is the background to the latest threat. Kharrazi, a hardline mullah associated with Hezbollah of Iran, has called for tens of thousands of Hezbollah supporters to take to the streets, beat unveiled women and kill them if they resist. He went further, saying government personnel who tried to stop them should also be killed.
Iranian women have already endured arrests, beatings, surveillance, imprisonment and death in a struggle over a simple principle: The governemnt or religion should not dictate what a woman must wear.
#MandatoryHijab #HijabInIran #StateMurder #Iran #womanofiran
@Tavaana_TavaanaTech
❤7💔3
Forwarded from گفتوشنود
تسلیمه نسرین (Taslima Nasrin)، متولد ۱۹۶۲ در بنگلادش، پزشک، نویسنده، شاعر و فعال حقوق بشر است. او پس از سالها کار بالینی و مشاهده آسیبهای ناشی از خشونت علیه زنان، طبابت را رها کرد و به قلمزدن در دفاع از حقوق زنان، سکولاریسم و آزادی بیان روی آورد.
نوشتهها و رمانهای صریح او، از جمله رمان معروف «شرم» (Lajja) در نقد بنیادگرایی مذهبی و تبعیض علیه اقلیتها موجب خشم افراطگرایان و صدور فتوا علیه او شد. این فشارها نسرین را از سال ۱۹۹۴ مجبور به زندگی در تبعید اجباری (عمدتاً در اروپا و هند) کرد.
او خود را انسانگرایی سکولار میداند و باور دارد نقد ادیان و سنتهای مردسالار، شرط لازم برای تحقق برابری جنسیتی است. نسرین جوایز بینالمللی معتبری چون جایزه ساخاروف برای آزادی اندیشه (۱۹۹۴)، جایزه PEN سوئد (۱۹۹۴) و جایزه سیمون دوبووار (۲۰۰۸) را به پاس شجاعت در دفاع از حقوق بشر دریافت کرده است.
درباره او بیشتر در وبسایت توانا بخوانید
https://tavaana.org/taslima_nasrin/
#تسلیمه_نسرین #انسانگرایی #اومانیسم #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نوشتهها و رمانهای صریح او، از جمله رمان معروف «شرم» (Lajja) در نقد بنیادگرایی مذهبی و تبعیض علیه اقلیتها موجب خشم افراطگرایان و صدور فتوا علیه او شد. این فشارها نسرین را از سال ۱۹۹۴ مجبور به زندگی در تبعید اجباری (عمدتاً در اروپا و هند) کرد.
او خود را انسانگرایی سکولار میداند و باور دارد نقد ادیان و سنتهای مردسالار، شرط لازم برای تحقق برابری جنسیتی است. نسرین جوایز بینالمللی معتبری چون جایزه ساخاروف برای آزادی اندیشه (۱۹۹۴)، جایزه PEN سوئد (۱۹۹۴) و جایزه سیمون دوبووار (۲۰۰۸) را به پاس شجاعت در دفاع از حقوق بشر دریافت کرده است.
درباره او بیشتر در وبسایت توانا بخوانید
https://tavaana.org/taslima_nasrin/
#تسلیمه_نسرین #انسانگرایی #اومانیسم #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🕊11❤6💯1
مجتبی خامنهای کجاست؟ یک سؤال را به مطالبه عمومی تبدیل کنیم
مسئله فقط این نیست که مجتبی خامنهای کجاست یا چرا در انظار عمومی ظاهر نمیشود. مسئله بسیار بنیادیتر است: اکنون چه کسی در ایران تصمیم میگیرد و قدرت به نام چه کسی اعمال میشود؟
وقتی تصمیمهایی که بر زندگی میلیونها انسان اثر میگذارند به نام یک رهبر گرفته میشود، وضعیت او دیگر موضوعی شخصی نیست. اگر مجتبی خامنهای رهبر جمهوری اسلامی است، مردم حق دارند او را ببینند، صدایش را بشنوند و بدانند تصمیمهایی که به نام او اعلام میشوند واقعاً توسط چه کسی گرفته شدهاند.
اما باید پرسش را حتی صریحتر مطرح کرد:
مجتبی خامنهای کجاست؟ آیا زنده است؟ آیا قادر به سخنگفتن، راهرفتن، فکرکردن و تصمیمگیری مستقل است؟
اگر پاسخ مثبت است، چرا یک حضور عمومی و قابل راستیآزمایی از او منتشر نمیشود؟
درباره بمباران محل حضور علی خامنهای نیز پرسشهای بیپاسخ وجود دارد: چند نفر کشته و چند نفر مجروح شدند؟ چه کسانی در محل حضور داشتند؟ چه کسانی جان سالم به در بردند؟ چرا فهرست روشنی از کشتهشدگان و مجروحان منتشر نشده و چرا روایتهای مستقل و قابل راستیآزمایی از بازماندگان در دسترس نیست؟
این پرسشها از یک جهت دیگر نیز اهمیت دارند: چه کسانی از این ابهام سود میبرند؟
اگر رهبر غایب باشد اما فرمانها، انتصابها و مواضع سیاسی همچنان به نام او منتشر شوند، باید پرسید چه کسانی امکان پیدا کردهاند پشت نام و اقتدار او قرار بگیرند؟ چه نهادها و افرادی میتوانند تصمیمهای خود را «نظر رهبر» معرفی کنند، رقیبانشان را کنار بزنند، مخالفان را سرکوب کنند و بدون آنکه مرکز واقعی تصمیمگیری آشکار باشد، کشور را اداره کنند؟
در چنین شرایطی، غیبت رهبر فقط یک معما نیست؛ میتواند به منبع قدرت برای کسانی تبدیل شود که از جانب او سخن میگویند.
حتی نحوه انتخاب او نیز باید موضوع پرسش باشد. مجلس خبرگان بر اساس چه اطلاعاتی مجتبی خامنهای را واجد شرایط رهبری تشخیص داد؟ وضعیت جسمی و توانایی او برای اداره کشور چگونه بررسی شد؟ جلسهای که به انتخاب او انجامید چگونه برگزار شد و چرا فرایند آن برای جامعه شفاف نیست؟ نهادی که قرار است بر رهبر نظارت کند، چگونه میتواند درباره رهبری که حضور عمومی و قابل راستیآزمایی ندارد به مردم پاسخ دهد؟
اینجاست که «مجتبی خامنهای کجاست؟» میتواند از یک سؤال به یک کنش جمعی تبدیل شود.
این مطالبه میتواند در شبکههای اجتماعی تکرار شود. روزنامهنگاران میتوانند در برابر هر خبر «دیدار با رهبر» یک سؤال ساده مطرح کنند: سندش کجاست؟ در نشستهای عمومی میتوان مقامات را با همین پرسش مواجه کرد. شهروندان میتوانند از حامیان حکومت بپرسند: شما از حکومتی دفاع میکنید که حتی نمیتواند حضور رهبرش را به شکل مستقل و قابل راستیآزمایی نشان دهد؟
یک مطالبه زمانی قدرت پیدا میکند که از صفحه یک فرد خارج شود و هزاران نفر آن را تکرار کنند؛ در رسانه، شبکههای اجتماعی، گفتوگوهای عمومی و هر فضای مدنی ممکن.
لازم نیست از قبل بدانیم پاسخ چیست. اتفاقاً مسئله همین است که نمیدانیم.
و در کشوری که قدرتی عظیم به نام یک فرد اعمال میشود، «نمیدانیم رهبر کجاست و چه کسی واقعاً تصمیم میگیرد» یک مسئله حاشیهای نیست.
مجتبی خامنهای کجاست؟
چه کسی به نام او حکومت میکند؟
چه کسی از غیبت او سود میبرد؟
و سند اینکه او واقعاً زمام امور را در دست دارد، کجاست؟
اینها میتوانند پرسشهای یک مطالبه عمومی باشند؛ مطالبهای برای ابتداییترین حق یک جامعه: دانستن اینکه چه کسی بر آن حکومت میکند.
@Tavaana_TavaanaTech
مسئله فقط این نیست که مجتبی خامنهای کجاست یا چرا در انظار عمومی ظاهر نمیشود. مسئله بسیار بنیادیتر است: اکنون چه کسی در ایران تصمیم میگیرد و قدرت به نام چه کسی اعمال میشود؟
وقتی تصمیمهایی که بر زندگی میلیونها انسان اثر میگذارند به نام یک رهبر گرفته میشود، وضعیت او دیگر موضوعی شخصی نیست. اگر مجتبی خامنهای رهبر جمهوری اسلامی است، مردم حق دارند او را ببینند، صدایش را بشنوند و بدانند تصمیمهایی که به نام او اعلام میشوند واقعاً توسط چه کسی گرفته شدهاند.
اما باید پرسش را حتی صریحتر مطرح کرد:
مجتبی خامنهای کجاست؟ آیا زنده است؟ آیا قادر به سخنگفتن، راهرفتن، فکرکردن و تصمیمگیری مستقل است؟
اگر پاسخ مثبت است، چرا یک حضور عمومی و قابل راستیآزمایی از او منتشر نمیشود؟
درباره بمباران محل حضور علی خامنهای نیز پرسشهای بیپاسخ وجود دارد: چند نفر کشته و چند نفر مجروح شدند؟ چه کسانی در محل حضور داشتند؟ چه کسانی جان سالم به در بردند؟ چرا فهرست روشنی از کشتهشدگان و مجروحان منتشر نشده و چرا روایتهای مستقل و قابل راستیآزمایی از بازماندگان در دسترس نیست؟
این پرسشها از یک جهت دیگر نیز اهمیت دارند: چه کسانی از این ابهام سود میبرند؟
اگر رهبر غایب باشد اما فرمانها، انتصابها و مواضع سیاسی همچنان به نام او منتشر شوند، باید پرسید چه کسانی امکان پیدا کردهاند پشت نام و اقتدار او قرار بگیرند؟ چه نهادها و افرادی میتوانند تصمیمهای خود را «نظر رهبر» معرفی کنند، رقیبانشان را کنار بزنند، مخالفان را سرکوب کنند و بدون آنکه مرکز واقعی تصمیمگیری آشکار باشد، کشور را اداره کنند؟
در چنین شرایطی، غیبت رهبر فقط یک معما نیست؛ میتواند به منبع قدرت برای کسانی تبدیل شود که از جانب او سخن میگویند.
حتی نحوه انتخاب او نیز باید موضوع پرسش باشد. مجلس خبرگان بر اساس چه اطلاعاتی مجتبی خامنهای را واجد شرایط رهبری تشخیص داد؟ وضعیت جسمی و توانایی او برای اداره کشور چگونه بررسی شد؟ جلسهای که به انتخاب او انجامید چگونه برگزار شد و چرا فرایند آن برای جامعه شفاف نیست؟ نهادی که قرار است بر رهبر نظارت کند، چگونه میتواند درباره رهبری که حضور عمومی و قابل راستیآزمایی ندارد به مردم پاسخ دهد؟
اینجاست که «مجتبی خامنهای کجاست؟» میتواند از یک سؤال به یک کنش جمعی تبدیل شود.
این مطالبه میتواند در شبکههای اجتماعی تکرار شود. روزنامهنگاران میتوانند در برابر هر خبر «دیدار با رهبر» یک سؤال ساده مطرح کنند: سندش کجاست؟ در نشستهای عمومی میتوان مقامات را با همین پرسش مواجه کرد. شهروندان میتوانند از حامیان حکومت بپرسند: شما از حکومتی دفاع میکنید که حتی نمیتواند حضور رهبرش را به شکل مستقل و قابل راستیآزمایی نشان دهد؟
یک مطالبه زمانی قدرت پیدا میکند که از صفحه یک فرد خارج شود و هزاران نفر آن را تکرار کنند؛ در رسانه، شبکههای اجتماعی، گفتوگوهای عمومی و هر فضای مدنی ممکن.
لازم نیست از قبل بدانیم پاسخ چیست. اتفاقاً مسئله همین است که نمیدانیم.
و در کشوری که قدرتی عظیم به نام یک فرد اعمال میشود، «نمیدانیم رهبر کجاست و چه کسی واقعاً تصمیم میگیرد» یک مسئله حاشیهای نیست.
مجتبی خامنهای کجاست؟
چه کسی به نام او حکومت میکند؟
چه کسی از غیبت او سود میبرد؟
و سند اینکه او واقعاً زمام امور را در دست دارد، کجاست؟
اینها میتوانند پرسشهای یک مطالبه عمومی باشند؛ مطالبهای برای ابتداییترین حق یک جامعه: دانستن اینکه چه کسی بر آن حکومت میکند.
@Tavaana_TavaanaTech
👍28❤4🕊3👌1💯1
همبستگی فعالان صنفی با مسعود فرهیخته
جمعی از فعالان صنفی تهران، البرز، اسلامشهر، قزوین و گیلان، روز شنبه ۱۷ مرداد ۱۴۰۵، در آستانه چهلمین روز قطع تماس و انتقال مسعود فرهیخته به سلول انفرادی در زندان مرکزی کرج، با حضور در منزل او و دیدار با خانوادهاش، حمایت و همبستگی خود را با این معلم زندانی اعلام کردند.
مسعود فرهیخته در حال گذراندن حکم سه سال و شش ماه و یک روز حبس در زندان مرکزی کرج است. بنا بر اطلاعات منتشرشده، او از دوم مهر ۱۴۰۴ تاکنون هفت بار به سلول انفرادی یا مکانی نامعلوم منتقل شده است؛ وضعیتی که با مقررات مربوط به حقوق زندانیان و آییننامه اجرایی سازمان زندانها در تعارض است.
دیدار با خانواده زندانیان سیاسی و صنفی، تنها یک ملاقات یا ابراز همدردی شخصی نیست. چنین حضورهایی میتواند برای زندانی و خانوادهای که زیر فشار ناشی از حبس، بیخبری و محدودیت ارتباط قرار دارند، پیام روشنی داشته باشد: «تنها نیستید و فراموش نشدهاید.»
در جامعهای که سرکوب میکوشد افراد را از یکدیگر جدا کند و هزینه اعتراض و فعالیت مدنی را به مسئلهای فردی و خانوادگی تبدیل کند، ایجاد و حفظ شبکههای همبستگی اهمیت ویژهای پیدا میکند. سرکوب زمانی مؤثرتر است که هر فرد تصور کند باید هزینه ایستادگی خود را بهتنهایی بپردازد. در مقابل، حمایت از خانواده زندانیان، دیدار با آنان، پیگیری وضعیت زندانیان و حفظ ارتباط میان گروههای مختلف اجتماعی میتواند احساس اعتماد، تعلق و همدلی را تقویت کند.
یکی از پایههای مقاومت مدنی نیز همین توانایی جامعه برای ایجاد پیوندهای افقی و حمایت متقابل است. همبستگی لزوماً با کنشهای بزرگ آغاز نمیشود؛ گاهی حضور در خانه یک خانواده، تماس با آنان، پرسیدن از وضعیت یک زندانی یا تنها نگذاشتن کسانی که تحت فشار قرار گرفتهاند، بخشی از ساختن همان سرمایه اجتماعی است که یک جامعه برای ایستادگی در برابر ترس و انزوا به آن نیاز دارد.
از این منظر، حضور فعالان صنفی چند استان در کنار خانواده مسعود فرهیخته، فراتر از حمایت از یک معلم زندانی، نمونهای از کنشی جمعی برای حفظ پیوندهای اجتماعی در شرایط سرکوب است؛ پیوندهایی که میتوانند ترس و انزوا را کاهش دهند و اعتماد و توان کنش جمعی را افزایش دهند.
#مسعود_فرهیخته
#معلم_زندانی_مسعود_فرهیخته
#فعالیت_صنفی_جرم_نیست
@Tavaana_TavaanaTech
جمعی از فعالان صنفی تهران، البرز، اسلامشهر، قزوین و گیلان، روز شنبه ۱۷ مرداد ۱۴۰۵، در آستانه چهلمین روز قطع تماس و انتقال مسعود فرهیخته به سلول انفرادی در زندان مرکزی کرج، با حضور در منزل او و دیدار با خانوادهاش، حمایت و همبستگی خود را با این معلم زندانی اعلام کردند.
مسعود فرهیخته در حال گذراندن حکم سه سال و شش ماه و یک روز حبس در زندان مرکزی کرج است. بنا بر اطلاعات منتشرشده، او از دوم مهر ۱۴۰۴ تاکنون هفت بار به سلول انفرادی یا مکانی نامعلوم منتقل شده است؛ وضعیتی که با مقررات مربوط به حقوق زندانیان و آییننامه اجرایی سازمان زندانها در تعارض است.
دیدار با خانواده زندانیان سیاسی و صنفی، تنها یک ملاقات یا ابراز همدردی شخصی نیست. چنین حضورهایی میتواند برای زندانی و خانوادهای که زیر فشار ناشی از حبس، بیخبری و محدودیت ارتباط قرار دارند، پیام روشنی داشته باشد: «تنها نیستید و فراموش نشدهاید.»
در جامعهای که سرکوب میکوشد افراد را از یکدیگر جدا کند و هزینه اعتراض و فعالیت مدنی را به مسئلهای فردی و خانوادگی تبدیل کند، ایجاد و حفظ شبکههای همبستگی اهمیت ویژهای پیدا میکند. سرکوب زمانی مؤثرتر است که هر فرد تصور کند باید هزینه ایستادگی خود را بهتنهایی بپردازد. در مقابل، حمایت از خانواده زندانیان، دیدار با آنان، پیگیری وضعیت زندانیان و حفظ ارتباط میان گروههای مختلف اجتماعی میتواند احساس اعتماد، تعلق و همدلی را تقویت کند.
یکی از پایههای مقاومت مدنی نیز همین توانایی جامعه برای ایجاد پیوندهای افقی و حمایت متقابل است. همبستگی لزوماً با کنشهای بزرگ آغاز نمیشود؛ گاهی حضور در خانه یک خانواده، تماس با آنان، پرسیدن از وضعیت یک زندانی یا تنها نگذاشتن کسانی که تحت فشار قرار گرفتهاند، بخشی از ساختن همان سرمایه اجتماعی است که یک جامعه برای ایستادگی در برابر ترس و انزوا به آن نیاز دارد.
از این منظر، حضور فعالان صنفی چند استان در کنار خانواده مسعود فرهیخته، فراتر از حمایت از یک معلم زندانی، نمونهای از کنشی جمعی برای حفظ پیوندهای اجتماعی در شرایط سرکوب است؛ پیوندهایی که میتوانند ترس و انزوا را کاهش دهند و اعتماد و توان کنش جمعی را افزایش دهند.
#مسعود_فرهیخته
#معلم_زندانی_مسعود_فرهیخته
#فعالیت_صنفی_جرم_نیست
@Tavaana_TavaanaTech
❤15💔5🕊2
اعدام مرضیه نیری، قربانی کودکهمسری، در زندان چوبیندر قزوین
مرضیه نیری، زن ۲۴ ساله و قربانی کودکهمسری که با اتهام قتل همسرش به اعدام محکوم شده بود، در زندان چوبیندر قزوین اعدام شد.
مرضیه نیری، اهل یکی از روستاهای حدفاصل قزوین و کرج، در ۱۷ سالگی و با اجبار خانواده با مردی به نام داود ازدواج کرده بود. یک سال پس از این ازدواج، زمانی که او ۱۸ سال داشت، واقعهای در منزل مشترکشان رخ داد که در نهایت به کشتهشدن همسرش و بازداشت مرضیه منجر شد.
بر اساس روایت مطرحشده از پرونده، اوایل مهرماه آن سال، همسر مرضیه به همراه یکی از شرکای خود به نام علیرضا به خانه بازگشت. مرضیه در جریان رسیدگی قضایی گفته بود که علیرضا در حضور همسرش به او نزدیک شده و قصد تعرض به وی را داشته است. به گفته او، برای دفاع از خود چاقوی آشپزخانه را برداشت و ضربهای به علیرضا وارد کرد که موجب مجروحشدن او شد. در ادامه این درگیری، همسر مرضیه نیز با ضربه چاقو کشته شد.
مرضیه پس از این واقعه به منزل برادرش رفت و چهار روز بعد توسط برادرش به پلیس تحویل داده شد.
مرضیه نیری در جریان رسیدگی به پرونده همچنین گفته بود که پیش از حادثه نیز بارها از سوی دوستان همسرش در معرض تعرض قرار گرفته و اقدام او در روز حادثه در دفاع از خود صورت گرفته است.
با این حال، علیرضا که از جراحت ناشی از ضربه چاقو جان سالم به در برده بود، این روایت را در دادگاه رد کرد. او مدعی شد مرضیه با فرد دیگری در ارتباط بوده و قصد کشتن همسرش را داشته است.
دادگاه دفاع مشروع را در این پرونده نپذیرفت و مرضیه نیری را به اعدام محکوم کرد. اولیای دم نیز حاضر به اعلام گذشت نشدند و در نهایت حکم اعدام این زن جوان در زندان چوبیندر قزوین اجرا شد.
مرضیه نیری هنگام ازدواج اجباری تنها ۱۷ سال داشت و بخش عمده زندگی بزرگسالی خود را درگیر پروندهای بود که به صدور و اجرای حکم اعدام او انجامید.
او قربانی کودکهمسری و خشونت خانگی و قوانین تبعیضآمیز شد.
#مرضیه_نیری #کودک_همسری #نه_به_اعدام
@Tavaana_TavaanaTech
مرضیه نیری، زن ۲۴ ساله و قربانی کودکهمسری که با اتهام قتل همسرش به اعدام محکوم شده بود، در زندان چوبیندر قزوین اعدام شد.
مرضیه نیری، اهل یکی از روستاهای حدفاصل قزوین و کرج، در ۱۷ سالگی و با اجبار خانواده با مردی به نام داود ازدواج کرده بود. یک سال پس از این ازدواج، زمانی که او ۱۸ سال داشت، واقعهای در منزل مشترکشان رخ داد که در نهایت به کشتهشدن همسرش و بازداشت مرضیه منجر شد.
بر اساس روایت مطرحشده از پرونده، اوایل مهرماه آن سال، همسر مرضیه به همراه یکی از شرکای خود به نام علیرضا به خانه بازگشت. مرضیه در جریان رسیدگی قضایی گفته بود که علیرضا در حضور همسرش به او نزدیک شده و قصد تعرض به وی را داشته است. به گفته او، برای دفاع از خود چاقوی آشپزخانه را برداشت و ضربهای به علیرضا وارد کرد که موجب مجروحشدن او شد. در ادامه این درگیری، همسر مرضیه نیز با ضربه چاقو کشته شد.
مرضیه پس از این واقعه به منزل برادرش رفت و چهار روز بعد توسط برادرش به پلیس تحویل داده شد.
مرضیه نیری در جریان رسیدگی به پرونده همچنین گفته بود که پیش از حادثه نیز بارها از سوی دوستان همسرش در معرض تعرض قرار گرفته و اقدام او در روز حادثه در دفاع از خود صورت گرفته است.
با این حال، علیرضا که از جراحت ناشی از ضربه چاقو جان سالم به در برده بود، این روایت را در دادگاه رد کرد. او مدعی شد مرضیه با فرد دیگری در ارتباط بوده و قصد کشتن همسرش را داشته است.
دادگاه دفاع مشروع را در این پرونده نپذیرفت و مرضیه نیری را به اعدام محکوم کرد. اولیای دم نیز حاضر به اعلام گذشت نشدند و در نهایت حکم اعدام این زن جوان در زندان چوبیندر قزوین اجرا شد.
مرضیه نیری هنگام ازدواج اجباری تنها ۱۷ سال داشت و بخش عمده زندگی بزرگسالی خود را درگیر پروندهای بود که به صدور و اجرای حکم اعدام او انجامید.
او قربانی کودکهمسری و خشونت خانگی و قوانین تبعیضآمیز شد.
#مرضیه_نیری #کودک_همسری #نه_به_اعدام
@Tavaana_TavaanaTech
💔79❤7🕊7
Forwarded from گفتوشنود
فراسوی سلطه
رستاخیز قدرت جمعی
چرا به اخلاق مدارا نیاز داریم؟
تاريخ سیاست و اجتماع در عصر مدرن، داستان نبردهای کشدار میان جناحها، طبقات و ایدئولوژیهاست. ما عادت کردهایم «تغییر» را محصول «تقابل» بدانیم؛ پیروزی یک طرف را در گرو شکست قطعی طرف دیگر تعریف کنیم و عدالت را غنیمتی بپنداریم که پس از فتح سنگر دشمن به دست میآید. اما آیا ساختاری که بر بنیاد تقابل شکل گرفته، میتواند جامعهای عادلانه و پایدار بسازد؟
مایکل کارلبرگ، استاد مطالعات ارتباطات دانشگاه وانشنگتن، با نقد رادیکال این الگوی کهنه، دست بر نقطه کوری میگذارد که سالهاست فرآیندهای اصلاحی را به بنبست کشانده است: «فرهنگ تقابلی».
در جهانی که قدرت به معنای «سلطه بر دیگری» تعریف میشود، سیاست به بازی «برد-باخت» تنزل مییابد؛ بازی مخربی که در آن حتی نیتهای اصلاحطلبانه نیز در گرداب نفی و حذف فرو میروند.
گذر از این بنبست تاریخ، مستلزم یک تحول معرفتشناختی است. عدالت اجتماعی پیش از آنکه یک رویه قضایی یا تقسیم ثروت باشد، نیازمند بازتعریف مفهوم قدرت است. قدرت اصیل، توانایی سلطه بر دیگران نیست، بلکه ظرفیت «توانافزایی متقابل» و همافزایی برای تحقق نفع همگانی است. تا زمانی که مناسبات انسانی در قالب فرسوده «ما در برابر آنها» صورتبندی شود، قدرت در دست قویترها احتکار شده و عدالت به شعاری تهی بدل خواهد شد.
تحقق این تغییر، نیازمند پیوند ناگسستنی میان اخلاق فردی و اصلاح ساختاری است. ساختارهای دموکراتیک و دادگرانه روی زمینِ سخت «مدارا»، «مشورت» و «یادگیری جمعی» بنا میشوند. تفاوت آرا و تکثر دیدگاهها نه جبههبندی جنگی، بلکه ابزار کشف حقیقت و غنای جامعه است.
بشریت امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند گذر از ابزارهای بدوی تقابل به رفتارهای بالغانه همکاری است. این گذار نه یک آرمانشهرخواهی خیالی، بلکه ضرورتی زیستی برای بقای تمدن است. کارلبرگ از این منظر معتقد است وقت آن رسیده که به جای بازی در زمین ساختارهای برنده-بازنده، الگوی تازهای از زیست جمعی بر پایه یگانگی و همبستگی انسانی بسازیم.
#فرهنگ_حذف #فرهنگ_تقابلی #مدارا #مایکل_کارلبرگ
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
رستاخیز قدرت جمعی
چرا به اخلاق مدارا نیاز داریم؟
تاريخ سیاست و اجتماع در عصر مدرن، داستان نبردهای کشدار میان جناحها، طبقات و ایدئولوژیهاست. ما عادت کردهایم «تغییر» را محصول «تقابل» بدانیم؛ پیروزی یک طرف را در گرو شکست قطعی طرف دیگر تعریف کنیم و عدالت را غنیمتی بپنداریم که پس از فتح سنگر دشمن به دست میآید. اما آیا ساختاری که بر بنیاد تقابل شکل گرفته، میتواند جامعهای عادلانه و پایدار بسازد؟
مایکل کارلبرگ، استاد مطالعات ارتباطات دانشگاه وانشنگتن، با نقد رادیکال این الگوی کهنه، دست بر نقطه کوری میگذارد که سالهاست فرآیندهای اصلاحی را به بنبست کشانده است: «فرهنگ تقابلی».
در جهانی که قدرت به معنای «سلطه بر دیگری» تعریف میشود، سیاست به بازی «برد-باخت» تنزل مییابد؛ بازی مخربی که در آن حتی نیتهای اصلاحطلبانه نیز در گرداب نفی و حذف فرو میروند.
گذر از این بنبست تاریخ، مستلزم یک تحول معرفتشناختی است. عدالت اجتماعی پیش از آنکه یک رویه قضایی یا تقسیم ثروت باشد، نیازمند بازتعریف مفهوم قدرت است. قدرت اصیل، توانایی سلطه بر دیگران نیست، بلکه ظرفیت «توانافزایی متقابل» و همافزایی برای تحقق نفع همگانی است. تا زمانی که مناسبات انسانی در قالب فرسوده «ما در برابر آنها» صورتبندی شود، قدرت در دست قویترها احتکار شده و عدالت به شعاری تهی بدل خواهد شد.
تحقق این تغییر، نیازمند پیوند ناگسستنی میان اخلاق فردی و اصلاح ساختاری است. ساختارهای دموکراتیک و دادگرانه روی زمینِ سخت «مدارا»، «مشورت» و «یادگیری جمعی» بنا میشوند. تفاوت آرا و تکثر دیدگاهها نه جبههبندی جنگی، بلکه ابزار کشف حقیقت و غنای جامعه است.
بشریت امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند گذر از ابزارهای بدوی تقابل به رفتارهای بالغانه همکاری است. این گذار نه یک آرمانشهرخواهی خیالی، بلکه ضرورتی زیستی برای بقای تمدن است. کارلبرگ از این منظر معتقد است وقت آن رسیده که به جای بازی در زمین ساختارهای برنده-بازنده، الگوی تازهای از زیست جمعی بر پایه یگانگی و همبستگی انسانی بسازیم.
#فرهنگ_حذف #فرهنگ_تقابلی #مدارا #مایکل_کارلبرگ
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🕊4❤3💯1
محاکمه سهیل عربی به اتهام «اجتماع و تبانی» به دلیل کمک به زندانیان، آسیبدیدگان و خانواده جانباختگان
سهیل عربی، زندانی سیاسی سابق، اعلام کرد که صبح امروز در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران، مستقر در مجتمع قضایی صدر، به ریاست قاضی ایمان افشاری محاکمه شده است.
به گفته عربی، اتهام مطرحشده علیه او «اجتماع و تبانی علیه نظام» است و بخشی از مصادیق پرونده به کمکرسانی به زندانیان، مجروحان و آسیبدیدگان اعتراضات دیماه و خانواده جانباختگان مرتبط است.
عربی در گزارشی که در کانال تلگرامی خود منتشر کرده، نوشته است که قاضی با استناد به گزارشهای قرارگاه ثارالله سپاه، کمک به زندانیان و مجروحان اعتراضات و همچنین انتشار مطالب انتقادی در شبکههای اجتماعی را از مصادیق اتهام او عنوان کرده و گفته است که با توجه به سوابق پیشین، مجازات وی میتواند تشدید شود.
سهیل عربی در آخرین دفاع خود اعلام کرده که هدف از این کمکها، کاهش آسیبهای واردشده به خانوادهها و بهویژه فرزندان زندانیان، آسیبدیدگان و جانباختگان بوده و بخش عمده کمکها صرف هزینههای تحصیل، درمان و خوراک شده است.
او همچنین گفته است که کمکها محدود به زندانیان سیاسی و معترضان نبوده و از میان بیش از ۲۰۰ خانواده تحت پوشش، بیش از ۱۰۰ خانواده سابقه بازداشت یا فعالیت سیاسی نداشتهاند. به گفته عربی، او عمدتاً نقش واسطه میان افراد نیازمند و کسانی را داشته که امکان کمکرسانی داشتهاند و عقاید سیاسی افراد در این زمینه برای او ملاک نبوده است.
عربی درباره فعالیتهای خود در شبکههای اجتماعی نیز دفاعیاتش را «تحلیلی، انتقادی و اعتراضی» توصیف کرده و گفته است که بخش مهمی از اعتراضات او متوجه اقتصاد سیاسی، شیوه توزیع منابع و «فساد سیستمی» بوده است. او همچنین در جلسه دادگاه به امنیتی تلقی شدن اشکال مختلف دادخواهی اعتراض کرده است.
این فعال سیاسی در پایان جلسه خواستار بازگرداندن وسایلی از جمله تلفن همراه، موتورسیکلت، مدارک شناسایی و دیگر لوازمی شده که به گفته او هنگام بازداشت توسط مأموران سپاه ضبط شده و تاکنون مسترد نشدهاند.
به نوشته عربی، قاضی ایمان افشاری در پاسخ گفته است که موضوع بازگرداندن وسایل بررسی خواهد شد و بار دیگر به احتمال تشدید مجازات به دلیل سوابق پیشین او اشاره کرده است.
#سهیل_عربی
@Tavaana_TavaanaTech
سهیل عربی، زندانی سیاسی سابق، اعلام کرد که صبح امروز در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران، مستقر در مجتمع قضایی صدر، به ریاست قاضی ایمان افشاری محاکمه شده است.
به گفته عربی، اتهام مطرحشده علیه او «اجتماع و تبانی علیه نظام» است و بخشی از مصادیق پرونده به کمکرسانی به زندانیان، مجروحان و آسیبدیدگان اعتراضات دیماه و خانواده جانباختگان مرتبط است.
عربی در گزارشی که در کانال تلگرامی خود منتشر کرده، نوشته است که قاضی با استناد به گزارشهای قرارگاه ثارالله سپاه، کمک به زندانیان و مجروحان اعتراضات و همچنین انتشار مطالب انتقادی در شبکههای اجتماعی را از مصادیق اتهام او عنوان کرده و گفته است که با توجه به سوابق پیشین، مجازات وی میتواند تشدید شود.
سهیل عربی در آخرین دفاع خود اعلام کرده که هدف از این کمکها، کاهش آسیبهای واردشده به خانوادهها و بهویژه فرزندان زندانیان، آسیبدیدگان و جانباختگان بوده و بخش عمده کمکها صرف هزینههای تحصیل، درمان و خوراک شده است.
او همچنین گفته است که کمکها محدود به زندانیان سیاسی و معترضان نبوده و از میان بیش از ۲۰۰ خانواده تحت پوشش، بیش از ۱۰۰ خانواده سابقه بازداشت یا فعالیت سیاسی نداشتهاند. به گفته عربی، او عمدتاً نقش واسطه میان افراد نیازمند و کسانی را داشته که امکان کمکرسانی داشتهاند و عقاید سیاسی افراد در این زمینه برای او ملاک نبوده است.
عربی درباره فعالیتهای خود در شبکههای اجتماعی نیز دفاعیاتش را «تحلیلی، انتقادی و اعتراضی» توصیف کرده و گفته است که بخش مهمی از اعتراضات او متوجه اقتصاد سیاسی، شیوه توزیع منابع و «فساد سیستمی» بوده است. او همچنین در جلسه دادگاه به امنیتی تلقی شدن اشکال مختلف دادخواهی اعتراض کرده است.
این فعال سیاسی در پایان جلسه خواستار بازگرداندن وسایلی از جمله تلفن همراه، موتورسیکلت، مدارک شناسایی و دیگر لوازمی شده که به گفته او هنگام بازداشت توسط مأموران سپاه ضبط شده و تاکنون مسترد نشدهاند.
به نوشته عربی، قاضی ایمان افشاری در پاسخ گفته است که موضوع بازگرداندن وسایل بررسی خواهد شد و بار دیگر به احتمال تشدید مجازات به دلیل سوابق پیشین او اشاره کرده است.
#سهیل_عربی
@Tavaana_TavaanaTech
🕊8❤7💔6
بررسی موارد نقض حقوق بشر در ایران
بستن کافهها و ایجاد محدودیت در عرصه عمومی
با حضور کارشناسان حقوقی «دادبان»
لینک ورود به برنامه:
https://tinyurl.com/5bey59u9
دوشنبه ۱۹ مرداد ماه ۱۴۰۵
ساعت ۲۰:۳۰ به وقت تهران
بسته شدن کافهها در شهرهای مختلف همچنان ادامه دارد، علاوه بر کافهها اماکن برگزاریبرخی از رویدادها نیز نیز پلمب شدهاند.
این هفته همراه با کارشناسان حقوقی دادبان، به این موضوع میپردازیم.
@Tavaana_TavaanaTech
بستن کافهها و ایجاد محدودیت در عرصه عمومی
با حضور کارشناسان حقوقی «دادبان»
لینک ورود به برنامه:
https://tinyurl.com/5bey59u9
دوشنبه ۱۹ مرداد ماه ۱۴۰۵
ساعت ۲۰:۳۰ به وقت تهران
بسته شدن کافهها در شهرهای مختلف همچنان ادامه دارد، علاوه بر کافهها اماکن برگزاریبرخی از رویدادها نیز نیز پلمب شدهاند.
این هفته همراه با کارشناسان حقوقی دادبان، به این موضوع میپردازیم.
@Tavaana_TavaanaTech
❤3👌1💔1
تورم سنگین کالاهای اساسی، زندگی میلیونها کارگر و خانوادههای کمدرآمد را هر روز دشوارتر میکند؛ تورم و گرانی تبدیل شده به جنگی فرسایشی که نه آژیر دارد، نه جبههای مشخص و نه آتشبسی در چشمانداز آن دیده میشود.
بر اساس گزارش «ایلنا» تورم خوراکیها در تیرماه به ۱۲۸.۱ درصد و تورم روغن و چربیها به ۲۶۱.۵ درصد رسیده است. در همین حال، هزینه سبد حداقلی معیشت حدود ۷۰ میلیون تومان برآورد میشود، در حالی که دریافتی یک کارگر حداقلبگیر حدود ۲۲ میلیون تومان است؛ یعنی بیش از ۴۰ میلیون تومان فاصله میان هزینه حداقلی زندگی و درآمد ماهانه.
در چنین شرایطی، حتی تأمین ابتداییترین نیازهای یک خانواده به مسئلهای جدی تبدیل شده است. فشار تورم فقط به قیمت چند قلم کالا محدود نمیشود؛ کاهش قدرت خرید، حذف تدریجی کالاها از سبد خانوار و افزایش ناامنی اقتصادی، کیفیت زندگی میلیونها نفر را تحت تأثیر قرار داده است.
در روزهایی که بحرانهای سیاسی و امنیتی، قتل و کشتار هموطنانمان در جریان اعتراضات، و جنگ بخش بزرگی از توجه جامعه را به خود مشغول کردهاند، نباید بحران معیشت را از یاد برد.
@Tavaana_TavaanaTech
بر اساس گزارش «ایلنا» تورم خوراکیها در تیرماه به ۱۲۸.۱ درصد و تورم روغن و چربیها به ۲۶۱.۵ درصد رسیده است. در همین حال، هزینه سبد حداقلی معیشت حدود ۷۰ میلیون تومان برآورد میشود، در حالی که دریافتی یک کارگر حداقلبگیر حدود ۲۲ میلیون تومان است؛ یعنی بیش از ۴۰ میلیون تومان فاصله میان هزینه حداقلی زندگی و درآمد ماهانه.
در چنین شرایطی، حتی تأمین ابتداییترین نیازهای یک خانواده به مسئلهای جدی تبدیل شده است. فشار تورم فقط به قیمت چند قلم کالا محدود نمیشود؛ کاهش قدرت خرید، حذف تدریجی کالاها از سبد خانوار و افزایش ناامنی اقتصادی، کیفیت زندگی میلیونها نفر را تحت تأثیر قرار داده است.
در روزهایی که بحرانهای سیاسی و امنیتی، قتل و کشتار هموطنانمان در جریان اعتراضات، و جنگ بخش بزرگی از توجه جامعه را به خود مشغول کردهاند، نباید بحران معیشت را از یاد برد.
@Tavaana_TavaanaTech
💔11💯2🕊1
«رزمندهها در جبهه گاهی اوقات در سنگرهای مستحکم مینشینند، اما خبرنگار با سر بلند و دوربین به دست به دل معرکه میرود تا خبر دقیق و صحیح خود را تهیه کند.»
این سخنان غلامحسین محسنی اژهای، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی است؛ سخنانی که در ستایش خبرنگاران و نقش آنان در روایت حقیقت بیان شده است.
اما در همان کشوری که مقام قضایی از خبرنگار «بیسنگر» تمجید میکند، روزنامهنگاران، عکاسان و فعالان رسانهای به دلیل انجام وظیفه حرفهای خود احضار، بازجویی، بازداشت و زندانی میشوند و حتی برخی جان خود را از دست دادهاند.
زهرا کاظمی، روزنامهنگار و عکاس ایرانی-کانادایی، نمونهای تلخ از همین واقعیت است؛ او پس از بازداشت در مقابل زندان اوین بر اثر جراحات ناشی از ضربوشتم جان باخت.
بر اساس گزارش گزارشگران بدون مرز، ایران در شاخص جهانی آزادی مطبوعات سال ۲۰۲۵ در رتبه ۱۷۶ از میان ۱۸۰ کشور قرار داشت و در سال ۲۰۲۶ با یک پله سقوط به رتبه ۱۷۷ رسید. این سازمان همچنین ایران را یکی از بزرگترین زندانهای روزنامهنگاران در جهان معرفی کرده است.
@Tavaana_TavaanaTech
این سخنان غلامحسین محسنی اژهای، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی است؛ سخنانی که در ستایش خبرنگاران و نقش آنان در روایت حقیقت بیان شده است.
اما در همان کشوری که مقام قضایی از خبرنگار «بیسنگر» تمجید میکند، روزنامهنگاران، عکاسان و فعالان رسانهای به دلیل انجام وظیفه حرفهای خود احضار، بازجویی، بازداشت و زندانی میشوند و حتی برخی جان خود را از دست دادهاند.
زهرا کاظمی، روزنامهنگار و عکاس ایرانی-کانادایی، نمونهای تلخ از همین واقعیت است؛ او پس از بازداشت در مقابل زندان اوین بر اثر جراحات ناشی از ضربوشتم جان باخت.
بر اساس گزارش گزارشگران بدون مرز، ایران در شاخص جهانی آزادی مطبوعات سال ۲۰۲۵ در رتبه ۱۷۶ از میان ۱۸۰ کشور قرار داشت و در سال ۲۰۲۶ با یک پله سقوط به رتبه ۱۷۷ رسید. این سازمان همچنین ایران را یکی از بزرگترین زندانهای روزنامهنگاران در جهان معرفی کرده است.
@Tavaana_TavaanaTech
🕊6💔4👍1
Forwarded from گفتوشنود
محرومیت رویا ثابت، شهروند بهائی، از دسترسی به درمان و مرخصی پزشکی
رویا ثابت، شهروند بهائی محبوس در زندان عادلآباد شیراز، با وجود مشکلات جسمی و گذشت بیش از یک ماه از آسیبدیدگی در زندان، همچنان از دسترسی به خدمات پزشکی مورد نیاز و مرخصی درمانی محروم مانده است.
در تاریخ ۱۰ تیر ۱۴۰۵، خانم ثابت در سرویس بهداشتی زندان عادلآباد زمین خورده و از ناحیهٔ کمر و گردن دچار آسیبدیدگی جدی میشود. پس از این حادثه، او با ارسال سه نامهٔ کتبی از مسئولان مربوطه درخواست میکند که برای بررسی وضعیت جسمیاش به پزشکی قانونی اعزام شود و همچنین برای مراجعه به پزشک و طی کردن روند درمان، برای مدتی از مرخصی پزشکی برخوردار شود. طی این مدت، نزدیکان او نیز با مراجعه به مراجع و دفاتر مربوطه، موضوع را پیگیری کردهاند، اما تاکنون هیچیک از این پیگیریها به نتیجه نرسیده و با درخواستهای مطرحشده موافقت نشده است.
بر اساس اطلاعات بهدستآمده، خانم ثابت روز جمعه ۱۶ مردادماه ۱۴۰۵ با عارضهٔ جسمی دیگری مواجه شده است. او دچار سردرد و سرگیجهٔ شدید شده، بهگونهای که میزان اکسیژن خونش به ۷۰٪ رسیده است. با وجود این وضعیت، بدون انجام بررسی یا اقدام درمانی لازم، تنها به او گفته شده که «به فضای باز برود و نفس عمیق بکشد».
همزمان، نگرانیهایی نیز دربارهٔ تشکیل پروندهای جدید علیه خانم ثابت با ادعای «تبلیغ بهائیت» در داخل زندان مطرح شده است.
رویا ثابت، شهروند بهائی ساکن امارات، دیماه ۱۴۰۲ برای دیدار با والدین سالمند خود به شیراز سفر کرده بود، اما در بهمنماه همان سال توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت شد. او در ادامه با اتهاماتی از جمله «عضویت در فرقهٔ ضالهٔ بهائیت» و «تبلیغ علیه نظام» مجموعاً به ۲۵ سال حبس محکوم شد که ۱۰ سال آن قابل اجرا است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #رویا_ثابت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
رویا ثابت، شهروند بهائی محبوس در زندان عادلآباد شیراز، با وجود مشکلات جسمی و گذشت بیش از یک ماه از آسیبدیدگی در زندان، همچنان از دسترسی به خدمات پزشکی مورد نیاز و مرخصی درمانی محروم مانده است.
در تاریخ ۱۰ تیر ۱۴۰۵، خانم ثابت در سرویس بهداشتی زندان عادلآباد زمین خورده و از ناحیهٔ کمر و گردن دچار آسیبدیدگی جدی میشود. پس از این حادثه، او با ارسال سه نامهٔ کتبی از مسئولان مربوطه درخواست میکند که برای بررسی وضعیت جسمیاش به پزشکی قانونی اعزام شود و همچنین برای مراجعه به پزشک و طی کردن روند درمان، برای مدتی از مرخصی پزشکی برخوردار شود. طی این مدت، نزدیکان او نیز با مراجعه به مراجع و دفاتر مربوطه، موضوع را پیگیری کردهاند، اما تاکنون هیچیک از این پیگیریها به نتیجه نرسیده و با درخواستهای مطرحشده موافقت نشده است.
بر اساس اطلاعات بهدستآمده، خانم ثابت روز جمعه ۱۶ مردادماه ۱۴۰۵ با عارضهٔ جسمی دیگری مواجه شده است. او دچار سردرد و سرگیجهٔ شدید شده، بهگونهای که میزان اکسیژن خونش به ۷۰٪ رسیده است. با وجود این وضعیت، بدون انجام بررسی یا اقدام درمانی لازم، تنها به او گفته شده که «به فضای باز برود و نفس عمیق بکشد».
همزمان، نگرانیهایی نیز دربارهٔ تشکیل پروندهای جدید علیه خانم ثابت با ادعای «تبلیغ بهائیت» در داخل زندان مطرح شده است.
رویا ثابت، شهروند بهائی ساکن امارات، دیماه ۱۴۰۲ برای دیدار با والدین سالمند خود به شیراز سفر کرده بود، اما در بهمنماه همان سال توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت شد. او در ادامه با اتهاماتی از جمله «عضویت در فرقهٔ ضالهٔ بهائیت» و «تبلیغ علیه نظام» مجموعاً به ۲۵ سال حبس محکوم شد که ۱۰ سال آن قابل اجرا است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #رویا_ثابت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔10🕊3❤1
Forwarded from گفتوشنود
دستور «مرگ برای زنان» و «تروریسم دینی»
آیا سناریوی «به مرگ بگیر تا به تب راضی شوند» در راه است؟
دبیرکل «حزبالله» ایران گفته است حکم زنان بیحجاب «مرگ» است. چنین سخنی را نمیتوان صرفا یک اظهارنظر حاشیهای یا موضعگیری فردی فاقد اهمیت تلقی کرد. نظام اسلامی بارها اهداف خود را به صورتی پنهان و نیابتی پیش برده است، تا ضمن رسیدن به اهداف خود، از پذیرش مسئولیت تبعات آن اهداف فرار کند.
پرسش مهمتر این است که آیا طرح علنی چنین تهدیدی و بازتاب گسترده آن، بخشی از بازی روانی حسابشده برای آمادهسازی افکار عمومی و عادیسازی مرحله تازهای از خشونت علیه زنان است؟ آیا بار دیگر همان سیاست قدیمی «به مرگ بگیر تا به تب راضی شوند» در حال اجراست؟
مقاومت زنان ایرانی در برابر حجاب اجباری به عصر مشروطه برمیگردد. بخش بزرگی از جامعه ایران از همان سالهای نخست استقرار حکومت اسلامی، اجبار در پوشش را نپذیرفت. حکومت نیز هنگامی که نتوانست این سیاست را با رضایت اجتماعی پیش ببرد، به تدریج به ابزارهای خاص متوسل شد: تهدید، بازداشت، تحقیر، خشونت خیابانی و از همه مهمتر، ایجاد «ترور و هراس». (واژه ترور در ریشه خود به معنای هراس افکندن است.)
در سالهای نخست پس از انقلاب، انتشار خبرها و روایتهای متعدد از حملههای فیزیکی و آسیب به زنانی که پوشش مورد تأیید حکومت را نداشتند، فضای گستردهای از هراس ایجاد کرد. برای بسیاری از زنان، رعایت حجاب اجباری راهی برای کاهش خطر آزار، برخورد و خشونت بود. به بیان دیگر، آنچه حکومت نتوانست با اقناع به دست آورد، تلاش کرد با ترس تحمیل کند.
اما در سالهای اخیر این معادله به شکل چشمگیری تغییر کرده است. شمار زیادی از زنان ایرانی، با وجود بازداشت، محرومیت اجتماعی، فشار اقتصادی، تهدید و دیگر هزینهها، از تن دادن به حجاب اجباری خودداری کردهاند. این مقاومت گسترده نشان داده است که اجبار نهتنها نتوانسته حجاب حکومتی را به یک هنجار پذیرفتهشده تبدیل کند. در چنین شرایطی، ممکن است حکومت بار دیگر به همان ابزارهایی بازگردد که پیشتر برای تحمیل اراده خود به جامعه به کار گرفته است: تولید هراس در مقیاس عمومی و سپس سرکوب سازمانیافته.
اما سرکوب گسترده نیز معمولاً به «مقدمهسازی روانی» نیاز دارد. جامعه باید ابتدا با سطحی بهمراتب هولناکتر از خشونت مواجه شود، تا اقداماتی که در شرایط عادی غیرقابلقبول تلقی میشوند، در مقایسه با آن «کمتر خشن» یا حتی «قابل تحمل» جلوه کنند. این دقیقاً همان منطق «به مرگ بگیر تا به تب راضی شوند» است تا سیاست «النصر بالرعب» (پیروزی از طریق وحشتافکنی) اجرا شود.
سناریو میتواند چنین عمل کند: ابتدا چهرههایی تندرو، خشن و «نیمهرسمی» وارد صحنه میشوند و از مجازاتهایی مانند قتل، اسیدپاشی یا برخوردهای مشابه سخن میگویند. سطح تهدید بهقدری بالا برده میشود که جامعه در انتظار بدترین شکل خشونت قرار گیرد. سپس چند «حادثه» نیز توسط ظاهرا «افراد خودسر» اتفاق میافتد (که در واقع خودسر نیستند). جامعه دچار وحشت میشود. از این پس اگر دستگاه رسمی با بازگشت گسترده نیروهای انتظامی، گشتهای حجاب، بازداشت، ضربوشتم، توقیف خودروها، پلمب کسبوکارها و پروندهسازی وارد عمل شود، همین خشونت حکومتی در مقایسه با تهدید اولیه «ملایمتر» به نظر خواهد رسید.
در چنین الگویی، سخنان افراطی الزاما سیاست رسمی اعلامشده نیستند؛ اما میتوانند فضای روانی لازم را برای اجرای سیاست رسمی فراهم کنند. مرزهای خشونت ابتدا در کلام جابهجا میشوند تا جابهجایی آنها در عمل با مقاومت کمتری روبهرو شود.
از همین منظر است که اظهاراتی از جنس صدور حکم مرگ برای زنان بیحجاب را باید بسیار جدی گرفت. نباید به شکل قطعی تصور کرد این اظهارات بدون هماهنگی بوده است. مسئله فقط یک جمله یا یک فرد نیست. مسئله این است که وقتی سخن گفتن از قتل زنان به دلیل نوع پوشش وارد فضای عمومی میشود، یک خط قرمز اساسی در حال شکسته شدن است: عادیسازی خشونت علیه زنانی که حاضر نیستند سبک زندگی مورد نظر حکومت را بپذیرند.
جامعه ایران پیشتر هزینه سنگین چنین سیاستهایی را پرداخته است. امروز نیز مسئله صرفا حجاب نیست؛ مسئله حق انسان، انتخاب، امنیت و زندگی بدون تهدید است. هیچ حکومتی نباید بتواند ابتدا جامعه را با تهدید به مرگ بترساند و سپس سرکوب «کمتر مرگبار» خود را بهعنوان اعتدال به مردم بفروشد.
اگر تهدید به قتل زنان مقدمهای برای بازگرداندن سیاست ترس باشد، باید پیش از آنکه این تهدیدها به بخشی عادی از فضای عمومی تبدیل شوند، نسبت به هدف و پیامدهای آنها هشدار داد. آنچه در معرض خطر قرار دارد تنها انتخاب پوشش زنان نیست؛ حق جامعه ایران برای رهایی از حکمرانی مبتنی بر ترس و اجبار است.
#حجاب_اجباری #فتوای_قتل #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
آیا سناریوی «به مرگ بگیر تا به تب راضی شوند» در راه است؟
دبیرکل «حزبالله» ایران گفته است حکم زنان بیحجاب «مرگ» است. چنین سخنی را نمیتوان صرفا یک اظهارنظر حاشیهای یا موضعگیری فردی فاقد اهمیت تلقی کرد. نظام اسلامی بارها اهداف خود را به صورتی پنهان و نیابتی پیش برده است، تا ضمن رسیدن به اهداف خود، از پذیرش مسئولیت تبعات آن اهداف فرار کند.
پرسش مهمتر این است که آیا طرح علنی چنین تهدیدی و بازتاب گسترده آن، بخشی از بازی روانی حسابشده برای آمادهسازی افکار عمومی و عادیسازی مرحله تازهای از خشونت علیه زنان است؟ آیا بار دیگر همان سیاست قدیمی «به مرگ بگیر تا به تب راضی شوند» در حال اجراست؟
مقاومت زنان ایرانی در برابر حجاب اجباری به عصر مشروطه برمیگردد. بخش بزرگی از جامعه ایران از همان سالهای نخست استقرار حکومت اسلامی، اجبار در پوشش را نپذیرفت. حکومت نیز هنگامی که نتوانست این سیاست را با رضایت اجتماعی پیش ببرد، به تدریج به ابزارهای خاص متوسل شد: تهدید، بازداشت، تحقیر، خشونت خیابانی و از همه مهمتر، ایجاد «ترور و هراس». (واژه ترور در ریشه خود به معنای هراس افکندن است.)
در سالهای نخست پس از انقلاب، انتشار خبرها و روایتهای متعدد از حملههای فیزیکی و آسیب به زنانی که پوشش مورد تأیید حکومت را نداشتند، فضای گستردهای از هراس ایجاد کرد. برای بسیاری از زنان، رعایت حجاب اجباری راهی برای کاهش خطر آزار، برخورد و خشونت بود. به بیان دیگر، آنچه حکومت نتوانست با اقناع به دست آورد، تلاش کرد با ترس تحمیل کند.
اما در سالهای اخیر این معادله به شکل چشمگیری تغییر کرده است. شمار زیادی از زنان ایرانی، با وجود بازداشت، محرومیت اجتماعی، فشار اقتصادی، تهدید و دیگر هزینهها، از تن دادن به حجاب اجباری خودداری کردهاند. این مقاومت گسترده نشان داده است که اجبار نهتنها نتوانسته حجاب حکومتی را به یک هنجار پذیرفتهشده تبدیل کند. در چنین شرایطی، ممکن است حکومت بار دیگر به همان ابزارهایی بازگردد که پیشتر برای تحمیل اراده خود به جامعه به کار گرفته است: تولید هراس در مقیاس عمومی و سپس سرکوب سازمانیافته.
اما سرکوب گسترده نیز معمولاً به «مقدمهسازی روانی» نیاز دارد. جامعه باید ابتدا با سطحی بهمراتب هولناکتر از خشونت مواجه شود، تا اقداماتی که در شرایط عادی غیرقابلقبول تلقی میشوند، در مقایسه با آن «کمتر خشن» یا حتی «قابل تحمل» جلوه کنند. این دقیقاً همان منطق «به مرگ بگیر تا به تب راضی شوند» است تا سیاست «النصر بالرعب» (پیروزی از طریق وحشتافکنی) اجرا شود.
سناریو میتواند چنین عمل کند: ابتدا چهرههایی تندرو، خشن و «نیمهرسمی» وارد صحنه میشوند و از مجازاتهایی مانند قتل، اسیدپاشی یا برخوردهای مشابه سخن میگویند. سطح تهدید بهقدری بالا برده میشود که جامعه در انتظار بدترین شکل خشونت قرار گیرد. سپس چند «حادثه» نیز توسط ظاهرا «افراد خودسر» اتفاق میافتد (که در واقع خودسر نیستند). جامعه دچار وحشت میشود. از این پس اگر دستگاه رسمی با بازگشت گسترده نیروهای انتظامی، گشتهای حجاب، بازداشت، ضربوشتم، توقیف خودروها، پلمب کسبوکارها و پروندهسازی وارد عمل شود، همین خشونت حکومتی در مقایسه با تهدید اولیه «ملایمتر» به نظر خواهد رسید.
در چنین الگویی، سخنان افراطی الزاما سیاست رسمی اعلامشده نیستند؛ اما میتوانند فضای روانی لازم را برای اجرای سیاست رسمی فراهم کنند. مرزهای خشونت ابتدا در کلام جابهجا میشوند تا جابهجایی آنها در عمل با مقاومت کمتری روبهرو شود.
از همین منظر است که اظهاراتی از جنس صدور حکم مرگ برای زنان بیحجاب را باید بسیار جدی گرفت. نباید به شکل قطعی تصور کرد این اظهارات بدون هماهنگی بوده است. مسئله فقط یک جمله یا یک فرد نیست. مسئله این است که وقتی سخن گفتن از قتل زنان به دلیل نوع پوشش وارد فضای عمومی میشود، یک خط قرمز اساسی در حال شکسته شدن است: عادیسازی خشونت علیه زنانی که حاضر نیستند سبک زندگی مورد نظر حکومت را بپذیرند.
جامعه ایران پیشتر هزینه سنگین چنین سیاستهایی را پرداخته است. امروز نیز مسئله صرفا حجاب نیست؛ مسئله حق انسان، انتخاب، امنیت و زندگی بدون تهدید است. هیچ حکومتی نباید بتواند ابتدا جامعه را با تهدید به مرگ بترساند و سپس سرکوب «کمتر مرگبار» خود را بهعنوان اعتدال به مردم بفروشد.
اگر تهدید به قتل زنان مقدمهای برای بازگرداندن سیاست ترس باشد، باید پیش از آنکه این تهدیدها به بخشی عادی از فضای عمومی تبدیل شوند، نسبت به هدف و پیامدهای آنها هشدار داد. آنچه در معرض خطر قرار دارد تنها انتخاب پوشش زنان نیست؛ حق جامعه ایران برای رهایی از حکمرانی مبتنی بر ترس و اجبار است.
#حجاب_اجباری #فتوای_قتل #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🕊9❤2💔1
۶۰ زندانی زیر حکم اعدام؛ هشدار درباره خطر اعدام صدها معترض در زندانهای جمهوری اسلامی
با افزایش اجرای احکام اعدام علیه معترضان بازداشتشده، کمیته پیگیری وضعیت بازداشتشدگان در ایران اسامی ۶۰ نفر را، که در زندانهای جمهوری اسلامی با حکم اعدام روبهرو هستند، منتشر کرده است؛ فهرستی که تنها بخشی از ابعاد واقعی خطر اعدام در زندانها را نشان میدهد.
این کمیته درباره دهها پرونده دیگر با اتهامهایی همچون «محاربه» و «افساد فیالارض» نیز هشدار داده است؛ این اتهامها میتواند به صدور حکم مرگ منجر شود. در این گزارش، وضعیت پرونده و اطلاعات موجود درباره هر یک از این ۶۰ زندانی نیز ارائه شده است.
نگرانی زمانی جدیتر میشود که بدانیم در موارد پیشین، هویت برخی از معترضان محکوم به اعدام تنها پس از اجرای حکم و انتشار خبر از سوی رسانههای حکومتی آشکار شده است. به همین دلیل، احتمال وجود شمار بسیار بیشتری از معترضان در معرض اعدام، بدون اطلاعرسانی عمومی درباره هویت و وضعیت پرونده آنان، همچنان وجود دارد.
@Tavaana_TavaanaTech
با افزایش اجرای احکام اعدام علیه معترضان بازداشتشده، کمیته پیگیری وضعیت بازداشتشدگان در ایران اسامی ۶۰ نفر را، که در زندانهای جمهوری اسلامی با حکم اعدام روبهرو هستند، منتشر کرده است؛ فهرستی که تنها بخشی از ابعاد واقعی خطر اعدام در زندانها را نشان میدهد.
این کمیته درباره دهها پرونده دیگر با اتهامهایی همچون «محاربه» و «افساد فیالارض» نیز هشدار داده است؛ این اتهامها میتواند به صدور حکم مرگ منجر شود. در این گزارش، وضعیت پرونده و اطلاعات موجود درباره هر یک از این ۶۰ زندانی نیز ارائه شده است.
نگرانی زمانی جدیتر میشود که بدانیم در موارد پیشین، هویت برخی از معترضان محکوم به اعدام تنها پس از اجرای حکم و انتشار خبر از سوی رسانههای حکومتی آشکار شده است. به همین دلیل، احتمال وجود شمار بسیار بیشتری از معترضان در معرض اعدام، بدون اطلاعرسانی عمومی درباره هویت و وضعیت پرونده آنان، همچنان وجود دارد.
@Tavaana_TavaanaTech
💔10🕊5
تایید حکم پنج سال حبس مهشاد کشانی در دادگاه تجدیدنظر؛ زندانی سیاسی جوان بهتازگی دوره محکومیت پیشین خود را به پایان رسانده بود
بر اساس اطلاعات رسیده، مهشاد کشانی، زندانی سیاسی ۲۲ ساله محبوس در زندان دولتآباد اصفهان، به پنج سال حبس محکوم شده و این حکم پس از رد اعتراض وکیل او در مرحله تجدیدنظر، قطعی شده است.
یک منبع مطلع میگوید این حکم روز ۳۱ فروردینماه ۱۴۰۵ از سوی شعبه پنجم مجتمع قضایی لاجوردی اصفهان به ریاست قاضی همتنژاد صادر شده است. اتهامات مطرحشده علیه مهشاد کشانی در این پرونده «تبلیغ علیه نظام»، «حضور در اغتشاشات» و «تحریک مردم برای کشتار» عنوان شده است.
این منبع تأکید میکند مهشاد کشانی روز ۱۰ دیماه در حالی در خیابان بازداشت شد که در محل بازداشت او تجمع یا اعتراضی در جریان نبوده و او در حال بازگشت به منزل بوده است.
صدور و قطعیشدن این حکم در حالی است که مهشاد کشانی بهتازگی محکومیت ششماهه پیشین خود را به پایان رسانده بود. قرار بود او روز ۱۲ خردادماه پس از پایان دوران حبس آزاد شود، اما در همان زمان پرونده دیگری بر اساس گزارش مسئولان زندان علیه او تشکیل شد و از آزادیاش جلوگیری کردند.
به گفته منبع مطلع، پس از تشکیل این پرونده، مهشاد کشانی به سلول انفرادی منتقل شد و در پی فشارهای شدید روانی اقدام به بریدن رگ دست خود کرد. او سپس به مدت ۱۳ روز در بیمارستان اعصاب و روان مدرس بستری و پس از آن بار دیگر به زندان دولتآباد منتقل شد.
در نهایت با تأمین وثیقه برای پرونده جدید، مهشاد کشانی روز ۵ تیرماه از زندان آزاد شد. با این حال، این آزادی تنها حدود پنج هفته دوام داشت و ساعت ۷ صبح روز ۱۲ مردادماه، هشت مأمور شامل هفت مرد و یک زن به منزل او مراجعه کرده و بدون آنکه پیشتر ابلاغی برای معرفی او ارسال شده باشد، وی را بازداشت کردند.
همزمان، پرونده دیگری نیز علیه مهشاد کشانی در شعبه پنجم بازپرسی دادگستری ۲۲ بهمن اصفهان در جریان است. بنا بر اطلاعات رسیده، این پرونده بر اساس گزارشی از داخل زندان در تاریخ ۱۲ خرداد تشکیل شده و یکی از موارد مطرحشده علیه مهشاد کشانی و یک زندانی دیگر این است که به دیگر زندانیان گفتهاند «از بیرون ما را نجات میدهند».
یک منبع مطلع همچنین از وخامت شدید وضعیت روحی مهشاد کشانی پس از بازداشت مجدد و قطعیشدن حکم پنج سال حبس خبر داده و میگوید او حتی از تماس و گفتوگو با نزدیکان خود خودداری میکند.
مهشاد کشانی پیش از این نیز سابقه بازداشت در تابستان ۱۴۰۲ در اصفهان را داشته و در پروندهای دیگر از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان به ریاست محمدرضا توکلی به شش ماه حبس تعزیری محکوم شده بود. این حکم در شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان به ریاست قضات دیانی و پناهی عیناً تأیید شد و مهشاد کشانی بهتازگی دوران این محکومیت را به پایان رسانده بود.
گزارشهایی از اعمال فشارهای شدید روانی علیه این زندانی سیاسی در دورههای پیشین بازداشت نیز منتشر شده است. بنا بر اطلاعات رسیده، در یکی از این موارد برای او «اعدام مصنوعی» اجرا شده بود. مجموعه این فشارها و سابقه خودزنی او، نگرانیها درباره سلامت جسمی و روانی مهشاد کشانی در دوره جدید بازداشت را افزایش داده است.
#مهشاد_کشانی #از_بازداشتیها_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
بر اساس اطلاعات رسیده، مهشاد کشانی، زندانی سیاسی ۲۲ ساله محبوس در زندان دولتآباد اصفهان، به پنج سال حبس محکوم شده و این حکم پس از رد اعتراض وکیل او در مرحله تجدیدنظر، قطعی شده است.
یک منبع مطلع میگوید این حکم روز ۳۱ فروردینماه ۱۴۰۵ از سوی شعبه پنجم مجتمع قضایی لاجوردی اصفهان به ریاست قاضی همتنژاد صادر شده است. اتهامات مطرحشده علیه مهشاد کشانی در این پرونده «تبلیغ علیه نظام»، «حضور در اغتشاشات» و «تحریک مردم برای کشتار» عنوان شده است.
این منبع تأکید میکند مهشاد کشانی روز ۱۰ دیماه در حالی در خیابان بازداشت شد که در محل بازداشت او تجمع یا اعتراضی در جریان نبوده و او در حال بازگشت به منزل بوده است.
صدور و قطعیشدن این حکم در حالی است که مهشاد کشانی بهتازگی محکومیت ششماهه پیشین خود را به پایان رسانده بود. قرار بود او روز ۱۲ خردادماه پس از پایان دوران حبس آزاد شود، اما در همان زمان پرونده دیگری بر اساس گزارش مسئولان زندان علیه او تشکیل شد و از آزادیاش جلوگیری کردند.
به گفته منبع مطلع، پس از تشکیل این پرونده، مهشاد کشانی به سلول انفرادی منتقل شد و در پی فشارهای شدید روانی اقدام به بریدن رگ دست خود کرد. او سپس به مدت ۱۳ روز در بیمارستان اعصاب و روان مدرس بستری و پس از آن بار دیگر به زندان دولتآباد منتقل شد.
در نهایت با تأمین وثیقه برای پرونده جدید، مهشاد کشانی روز ۵ تیرماه از زندان آزاد شد. با این حال، این آزادی تنها حدود پنج هفته دوام داشت و ساعت ۷ صبح روز ۱۲ مردادماه، هشت مأمور شامل هفت مرد و یک زن به منزل او مراجعه کرده و بدون آنکه پیشتر ابلاغی برای معرفی او ارسال شده باشد، وی را بازداشت کردند.
همزمان، پرونده دیگری نیز علیه مهشاد کشانی در شعبه پنجم بازپرسی دادگستری ۲۲ بهمن اصفهان در جریان است. بنا بر اطلاعات رسیده، این پرونده بر اساس گزارشی از داخل زندان در تاریخ ۱۲ خرداد تشکیل شده و یکی از موارد مطرحشده علیه مهشاد کشانی و یک زندانی دیگر این است که به دیگر زندانیان گفتهاند «از بیرون ما را نجات میدهند».
یک منبع مطلع همچنین از وخامت شدید وضعیت روحی مهشاد کشانی پس از بازداشت مجدد و قطعیشدن حکم پنج سال حبس خبر داده و میگوید او حتی از تماس و گفتوگو با نزدیکان خود خودداری میکند.
مهشاد کشانی پیش از این نیز سابقه بازداشت در تابستان ۱۴۰۲ در اصفهان را داشته و در پروندهای دیگر از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان به ریاست محمدرضا توکلی به شش ماه حبس تعزیری محکوم شده بود. این حکم در شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان به ریاست قضات دیانی و پناهی عیناً تأیید شد و مهشاد کشانی بهتازگی دوران این محکومیت را به پایان رسانده بود.
گزارشهایی از اعمال فشارهای شدید روانی علیه این زندانی سیاسی در دورههای پیشین بازداشت نیز منتشر شده است. بنا بر اطلاعات رسیده، در یکی از این موارد برای او «اعدام مصنوعی» اجرا شده بود. مجموعه این فشارها و سابقه خودزنی او، نگرانیها درباره سلامت جسمی و روانی مهشاد کشانی در دوره جدید بازداشت را افزایش داده است.
#مهشاد_کشانی #از_بازداشتیها_بگو
@Tavaana_TavaanaTech
❤7🕊4💔3
Forwarded from گفتوشنود
چرا اخلاق مقدم بر شناخت است؟
بازخوانی دیدگاه امانوئل لویناس
فلسفه امانوئل لویناس (۱۹۰۶-۱۹۹۵)، متفکر فرانسوی لیتوانیاییتبار، یکی از مهمترین چرخشهای مفهومی در سنت پدیدارشناسی و فلسفه قارهای پس از جنگ جهانی دوم به شمار میرود. لویناس با نقد سنتی که از افلاطون تا هایدگر بر تقدم «هستی» و «شناخت» تاکید داشت، اخلاق را نه بهعنوان یک شاخه فرعی از فلسفه، بلکه بهعنوان «فلسفه نخستین» مطرح کرد.
⚫️مولفههای اصلی اخلاق و دیگری در اندیشه لویناس
▪️مفهوم «چهره» (The Face):
در پدیدارشناسی لویناس، مواجهه با چهره دیگری یک تجربه بصری یا بازنمایی ادراکی ساده نیست، بلکه رخدادی است که خودآگاهی فرد را مخاطب قرار میدهد. چهره در عین آسیبپذیری ملموس، حامل امری بپذیرفتنی و فرمان اخلاقیِ «تو نباید بکشی» است که تسلط سوژه بر دیگری را ناممکن میسازد.
▪️مسئولیت نامتقارن:
لویناس رابطه اخلاقی را رابطهای یکطرفه و غیرمتقابل میداند. در این دیدگاه، مسئولیت فرد در قبال دیگری مشروط به رفتار متقابل یا قرارداد اجتماعی نیست؛ سوژه پیش از هرگونه انتخاب آگاهانه، در برابر دیگری متعهد و مسئول است.
▪️دیگرپذیری و عدم تقلیل دیگری:
«دیگری» در اندیشه لویناس به مفاهیم ذهنی سوژه یا تشابهات شناختی تقلیل نمییابد. لویناس هرگونه تلاش برای شناخت کامل یا گنجاندن دیگری در چارچوبهای خودی را نوعی تصاحب و «خشونت مفهومشناختی» تلقی میکند و بر حفظ تمایز و تمامیت دیگری تاکید دارد.
▪️امر الهی در مقام «حضور غایب»:
در چارچوب لویناسی، خدا نه از طریق اثباتهای متافیزیکی یا تجربیات مستقیم عرفانی، بلکه در بستر روابط اخلاقی میانفردی درک میشود. مفهوم خدا بهعنوان امری فراتر، تنها ردپایی در مسئولیتپذیری انسان در قبال دیگری بر جای میگذارد.
خوانش لویناس از اخلاق، مبنای نوینی برای سنجش رفتارهای انسانی، حقوق بشر، فلسفه سیاسی و مطالعات میانفرهنگی فراهم کرده و مسئولیتپذیری را محور اصلی وجودشناسی انسان قرار داده است.
#اخلاق #شناخت #فلسفه #امانوئل_لویناس #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
بازخوانی دیدگاه امانوئل لویناس
فلسفه امانوئل لویناس (۱۹۰۶-۱۹۹۵)، متفکر فرانسوی لیتوانیاییتبار، یکی از مهمترین چرخشهای مفهومی در سنت پدیدارشناسی و فلسفه قارهای پس از جنگ جهانی دوم به شمار میرود. لویناس با نقد سنتی که از افلاطون تا هایدگر بر تقدم «هستی» و «شناخت» تاکید داشت، اخلاق را نه بهعنوان یک شاخه فرعی از فلسفه، بلکه بهعنوان «فلسفه نخستین» مطرح کرد.
⚫️مولفههای اصلی اخلاق و دیگری در اندیشه لویناس
▪️مفهوم «چهره» (The Face):
در پدیدارشناسی لویناس، مواجهه با چهره دیگری یک تجربه بصری یا بازنمایی ادراکی ساده نیست، بلکه رخدادی است که خودآگاهی فرد را مخاطب قرار میدهد. چهره در عین آسیبپذیری ملموس، حامل امری بپذیرفتنی و فرمان اخلاقیِ «تو نباید بکشی» است که تسلط سوژه بر دیگری را ناممکن میسازد.
▪️مسئولیت نامتقارن:
لویناس رابطه اخلاقی را رابطهای یکطرفه و غیرمتقابل میداند. در این دیدگاه، مسئولیت فرد در قبال دیگری مشروط به رفتار متقابل یا قرارداد اجتماعی نیست؛ سوژه پیش از هرگونه انتخاب آگاهانه، در برابر دیگری متعهد و مسئول است.
▪️دیگرپذیری و عدم تقلیل دیگری:
«دیگری» در اندیشه لویناس به مفاهیم ذهنی سوژه یا تشابهات شناختی تقلیل نمییابد. لویناس هرگونه تلاش برای شناخت کامل یا گنجاندن دیگری در چارچوبهای خودی را نوعی تصاحب و «خشونت مفهومشناختی» تلقی میکند و بر حفظ تمایز و تمامیت دیگری تاکید دارد.
▪️امر الهی در مقام «حضور غایب»:
در چارچوب لویناسی، خدا نه از طریق اثباتهای متافیزیکی یا تجربیات مستقیم عرفانی، بلکه در بستر روابط اخلاقی میانفردی درک میشود. مفهوم خدا بهعنوان امری فراتر، تنها ردپایی در مسئولیتپذیری انسان در قبال دیگری بر جای میگذارد.
خوانش لویناس از اخلاق، مبنای نوینی برای سنجش رفتارهای انسانی، حقوق بشر، فلسفه سیاسی و مطالعات میانفرهنگی فراهم کرده و مسئولیتپذیری را محور اصلی وجودشناسی انسان قرار داده است.
#اخلاق #شناخت #فلسفه #امانوئل_لویناس #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤6👌4
وقتی رهبر دیده و شنیده نمیشود، چه کسی به نام او حکومت میکند؟
مسئله دیگر فقط این نیست که «مجتبی خامنهای کجاست؟» مسئله این است که در غیاب هرگونه حضور عمومی و قابل راستیآزمایی از کسی که رهبر جمهوری اسلامی معرفی شده، چه کسانی به نام او قدرت اعمال میکنند؟
از زمان کشتهشدن علی خامنهای تاکنون، هیچ صدا یا تصویر قابل راستیآزمایی از مجتبی خامنهای منتشر نشده است. حتی وقتی وبسایت منتسب به دفتر او از «دیدار و گفتوگو» با مسعود پزشکیان خبر میدهد، تصویری، صدایی یا ویدیویی از این دیدار ارائه نمیشود. بنابراین پرسشها کاملاً سیاسی و عمومیاند: آیا مجتبی خامنهای زنده است؟ اگر زنده است، در چه وضعیتی قرار دارد؟ آیا توان سخنگفتن، حرکتکردن و مهمتر از همه، تصمیمگیری مستقل را دارد؟
این پرسشها زمانی جدیتر میشوند که همزمان احکام و انتصابهایی به نام او منتشر میشود. حکمی به نام مجتبی خامنهای، حسین طائب را در رأس بسیج قرار میدهد و از گسترش شبکه اطلاعات مردمی، استفاده از فناوری برای مقابله «مردمپایه» با دشمن، توسعه گروههای جهادی و حتی ترویج فرهنگ بسیجی در سراسر جهان سخن میگوید. از سوی دیگر، محسن رضایی با حکمی منسوب به او نماینده رهبر در شورای عالی امنیت ملی میشود و سپس به دبیری همین شورا میرسد.
در نتیجه سؤال فقط «رهبر کجاست؟» نیست؛ چه کسی این احکام را مینویسد؟ چه کسی تصمیم میگیرد؟ چه کسی تعیین میکند چه فردی حذف و چه فردی منصوب شود؟
اینجاست که غیبت رهبر میتواند ساختار قدرت را به وضعیتی شبیه یک شبکه بسته و غیرشفاف سوق دهد: نام رهبر وجود دارد، فرمان وجود دارد و دستگاه سرکوب به کار خود ادامه میدهد، اما خودِ منشأ فرمان از دسترس عمومی خارج است. در چنین ساختاری، کسانی که به دفتر رهبر، نهادهای نظامی و امنیتی و مسیر تولید و انتشار «فرامین» دسترسی دارند، عملاً قدرتی عظیم پیدا میکنند؛ زیرا میتوانند تصمیم خود را پشت اقتدار فردی پنهان کنند که جامعه حتی امکان دیدن و شنیدن او را ندارد.
در همین فضا، جابهجایی چهرههای امنیتی و نظامی و تشدید رقابت در بالای هرم قدرت معنای دیگری پیدا میکند. هر جناحی که بتواند خود را به «نظر رهبر» نزدیکتر معرفی کند، ابزار قدرتمندی برای حذف رقبا در اختیار دارد. بنابراین باید پرسید: چه کسانی از غیبت مجتبی خامنهای سود میبرند؟
این مسئله مستقیماً به زندگی مردم مربوط است. هزینه سیاست خارجی تهاجمی، گسترش نیروهای وابسته در خارج از کشور، دستگاه امنیتی و سرکوب داخلی را نه کسانی که پشت درهای بسته تصمیم میگیرند، بلکه مردم با فقر، ناامنی، جنگ، زندان و جان خود میپردازند؛ مردمی که نه در تصمیمگیری مشارکت دارند و نه حتی میدانند تصمیمگیرنده واقعی کیست.
ادبیات مقاومت مدنی یک نکته مهم را یادآوری میکند: قدرت سیاسی فقط در رأس هرم تولید نمیشود؛ برای ادامه حیات به همکاری و اطاعت شبکه بزرگی از نهادها و انسانها نیاز دارد. هنگامی که بخش بزرگی از جامعه مشروعیت فرمان را زیر سؤال ببرد و از اطاعت داوطلبانه فاصله بگیرد، حفظ قدرت برای حکومت دشوارتر میشود. حکومتهای اقتدارگرا نیز دقیقاً به همین دلیل به فرمانبرداری گسترده جامعه وابستگی زیادی دارند.
پس «مجتبی خامنهای کجاست؟» میتواند چیزی فراتر از یک هشتگ باشد. این سؤال را میتوان از هر مقام حکومتی پرسید؛ از رسانههایی که احکام منسوب به او را منتشر میکنند؛ از نمایندگان مجلس خبرگانی که او را انتخاب کردهاند؛ و از حامیان حکومتی که میگویند از «رهبر» تبعیت میکنند.
رهبرتان کجاست؟ آخرین تصویر و صدای قابل راستیآزمایی او کجاست؟ چه کسی احکام او را صادر میکند؟ و چه کسی امروز واقعاً بر ایران حکومت میکند؟
قدرت غیرشفاف از سکوت و عادیشدن ابهام سود میبرد. تبدیل همین پرسشهای ساده به مطالبهای عمومی میتواند نخستین گام برای برهمزدن این عادیشدن باشد.
مجتبی خامنهای کجاست؟
چه کسی به نام او تصمیم میگیرد؟
و چه کسانی از غیبت او سود میبرند؟
#مجتبی_خامنهای_کجاست
طرح از یکی از مخاطبان توانا : پروانه
@Tavaana_TavaanaTech
مسئله دیگر فقط این نیست که «مجتبی خامنهای کجاست؟» مسئله این است که در غیاب هرگونه حضور عمومی و قابل راستیآزمایی از کسی که رهبر جمهوری اسلامی معرفی شده، چه کسانی به نام او قدرت اعمال میکنند؟
از زمان کشتهشدن علی خامنهای تاکنون، هیچ صدا یا تصویر قابل راستیآزمایی از مجتبی خامنهای منتشر نشده است. حتی وقتی وبسایت منتسب به دفتر او از «دیدار و گفتوگو» با مسعود پزشکیان خبر میدهد، تصویری، صدایی یا ویدیویی از این دیدار ارائه نمیشود. بنابراین پرسشها کاملاً سیاسی و عمومیاند: آیا مجتبی خامنهای زنده است؟ اگر زنده است، در چه وضعیتی قرار دارد؟ آیا توان سخنگفتن، حرکتکردن و مهمتر از همه، تصمیمگیری مستقل را دارد؟
این پرسشها زمانی جدیتر میشوند که همزمان احکام و انتصابهایی به نام او منتشر میشود. حکمی به نام مجتبی خامنهای، حسین طائب را در رأس بسیج قرار میدهد و از گسترش شبکه اطلاعات مردمی، استفاده از فناوری برای مقابله «مردمپایه» با دشمن، توسعه گروههای جهادی و حتی ترویج فرهنگ بسیجی در سراسر جهان سخن میگوید. از سوی دیگر، محسن رضایی با حکمی منسوب به او نماینده رهبر در شورای عالی امنیت ملی میشود و سپس به دبیری همین شورا میرسد.
در نتیجه سؤال فقط «رهبر کجاست؟» نیست؛ چه کسی این احکام را مینویسد؟ چه کسی تصمیم میگیرد؟ چه کسی تعیین میکند چه فردی حذف و چه فردی منصوب شود؟
اینجاست که غیبت رهبر میتواند ساختار قدرت را به وضعیتی شبیه یک شبکه بسته و غیرشفاف سوق دهد: نام رهبر وجود دارد، فرمان وجود دارد و دستگاه سرکوب به کار خود ادامه میدهد، اما خودِ منشأ فرمان از دسترس عمومی خارج است. در چنین ساختاری، کسانی که به دفتر رهبر، نهادهای نظامی و امنیتی و مسیر تولید و انتشار «فرامین» دسترسی دارند، عملاً قدرتی عظیم پیدا میکنند؛ زیرا میتوانند تصمیم خود را پشت اقتدار فردی پنهان کنند که جامعه حتی امکان دیدن و شنیدن او را ندارد.
در همین فضا، جابهجایی چهرههای امنیتی و نظامی و تشدید رقابت در بالای هرم قدرت معنای دیگری پیدا میکند. هر جناحی که بتواند خود را به «نظر رهبر» نزدیکتر معرفی کند، ابزار قدرتمندی برای حذف رقبا در اختیار دارد. بنابراین باید پرسید: چه کسانی از غیبت مجتبی خامنهای سود میبرند؟
این مسئله مستقیماً به زندگی مردم مربوط است. هزینه سیاست خارجی تهاجمی، گسترش نیروهای وابسته در خارج از کشور، دستگاه امنیتی و سرکوب داخلی را نه کسانی که پشت درهای بسته تصمیم میگیرند، بلکه مردم با فقر، ناامنی، جنگ، زندان و جان خود میپردازند؛ مردمی که نه در تصمیمگیری مشارکت دارند و نه حتی میدانند تصمیمگیرنده واقعی کیست.
ادبیات مقاومت مدنی یک نکته مهم را یادآوری میکند: قدرت سیاسی فقط در رأس هرم تولید نمیشود؛ برای ادامه حیات به همکاری و اطاعت شبکه بزرگی از نهادها و انسانها نیاز دارد. هنگامی که بخش بزرگی از جامعه مشروعیت فرمان را زیر سؤال ببرد و از اطاعت داوطلبانه فاصله بگیرد، حفظ قدرت برای حکومت دشوارتر میشود. حکومتهای اقتدارگرا نیز دقیقاً به همین دلیل به فرمانبرداری گسترده جامعه وابستگی زیادی دارند.
پس «مجتبی خامنهای کجاست؟» میتواند چیزی فراتر از یک هشتگ باشد. این سؤال را میتوان از هر مقام حکومتی پرسید؛ از رسانههایی که احکام منسوب به او را منتشر میکنند؛ از نمایندگان مجلس خبرگانی که او را انتخاب کردهاند؛ و از حامیان حکومتی که میگویند از «رهبر» تبعیت میکنند.
رهبرتان کجاست؟ آخرین تصویر و صدای قابل راستیآزمایی او کجاست؟ چه کسی احکام او را صادر میکند؟ و چه کسی امروز واقعاً بر ایران حکومت میکند؟
قدرت غیرشفاف از سکوت و عادیشدن ابهام سود میبرد. تبدیل همین پرسشهای ساده به مطالبهای عمومی میتواند نخستین گام برای برهمزدن این عادیشدن باشد.
مجتبی خامنهای کجاست؟
چه کسی به نام او تصمیم میگیرد؟
و چه کسانی از غیبت او سود میبرند؟
#مجتبی_خامنهای_کجاست
طرح از یکی از مخاطبان توانا : پروانه
@Tavaana_TavaanaTech
👍22❤9💯3
Forwarded from گفتوشنود
پادگان همشکلها یا زیستبوم تنوع دفاعیهای بر حق متفاوتبودن
وقتی واسیلی گروسمان، نویسنده و خبرنگار روس، در میان ویرانههای جنگ جهانی دوم و زیر سایه سنگین توتالیتیاریسم قلم میزد، کاوشگر روح آسیبدیده انسان بود. او در دل سیاهترین دورانهای تاریخ، حقیقت بیدارکنندهای را صورتبندی کرد: «اجتماع انسانی یک هدف عمده دارد، و آن هم دفاع از حق انسانها برای متفاوتبودن.»
استبداد همواره با یک رویای ویرانگر آغاز میشود: «یکدستسازی.» سیستمهای تمامیتخواه، تنوع را نه ثروت، بلکه تهدیدی علیه اقتدار خود میبینند. آنها انسانها را سلولهایی همشکل میخواهند که بیهیچ مقاونتی در قالب ایدئولوژی حاکم جای گیرند. اما گروسمان به ما یادآوری میکند که شکوهمندی انسان، دقیقا در ناهمگونیِ اوست؛ در اینکه هیچ دو نگاه، هیچ دو عقیده و هیچ دو سبک زیستنی کاملا یکسان نیستند.
برای جامعه ما که دهها سال فشار سنگینِ یکسانسازی اجباری، حذف «دیگری» و انکار تفاوتها را تجربه کرده، پیام گروسمان نه یک نظریه انتزاعی، بلکه طنین یک نیاز حیاتی است. ما با گوشت و پوست خود لمس کردهایم که وقتی حق متفاوتبودن ستانده شود، جامعه به مسلخ هویتها تبدیل میگردد و نخستین قربانی، خودِ مفهوم «کرامت انسانی» است.
جامعه واقعی و آزاد، پادگانی یکرنگ نیست؛ زیستبومی است که حیاتیترین شرط بقایش، همین کثرت و تنوع است. دفاع از حق متفاوتبودن، تجملی روشنفکرانه یا صلاحدیدی سیاسی نیست؛ بلکه پایهایترین ساختار اخلاقی برای همزیستی است. پیام گروسمان جانکلام آزادی است: اجتماع تنها زمانی نام «انسانی» را به استحقاق مییابد که سایهساری باشد برای تمام رنگها و باورها، بیآنکه کسی بهجرم «خودش بودن» به حاشیه رانده شود.
#تکثر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی واسیلی گروسمان، نویسنده و خبرنگار روس، در میان ویرانههای جنگ جهانی دوم و زیر سایه سنگین توتالیتیاریسم قلم میزد، کاوشگر روح آسیبدیده انسان بود. او در دل سیاهترین دورانهای تاریخ، حقیقت بیدارکنندهای را صورتبندی کرد: «اجتماع انسانی یک هدف عمده دارد، و آن هم دفاع از حق انسانها برای متفاوتبودن.»
استبداد همواره با یک رویای ویرانگر آغاز میشود: «یکدستسازی.» سیستمهای تمامیتخواه، تنوع را نه ثروت، بلکه تهدیدی علیه اقتدار خود میبینند. آنها انسانها را سلولهایی همشکل میخواهند که بیهیچ مقاونتی در قالب ایدئولوژی حاکم جای گیرند. اما گروسمان به ما یادآوری میکند که شکوهمندی انسان، دقیقا در ناهمگونیِ اوست؛ در اینکه هیچ دو نگاه، هیچ دو عقیده و هیچ دو سبک زیستنی کاملا یکسان نیستند.
برای جامعه ما که دهها سال فشار سنگینِ یکسانسازی اجباری، حذف «دیگری» و انکار تفاوتها را تجربه کرده، پیام گروسمان نه یک نظریه انتزاعی، بلکه طنین یک نیاز حیاتی است. ما با گوشت و پوست خود لمس کردهایم که وقتی حق متفاوتبودن ستانده شود، جامعه به مسلخ هویتها تبدیل میگردد و نخستین قربانی، خودِ مفهوم «کرامت انسانی» است.
جامعه واقعی و آزاد، پادگانی یکرنگ نیست؛ زیستبومی است که حیاتیترین شرط بقایش، همین کثرت و تنوع است. دفاع از حق متفاوتبودن، تجملی روشنفکرانه یا صلاحدیدی سیاسی نیست؛ بلکه پایهایترین ساختار اخلاقی برای همزیستی است. پیام گروسمان جانکلام آزادی است: اجتماع تنها زمانی نام «انسانی» را به استحقاق مییابد که سایهساری باشد برای تمام رنگها و باورها، بیآنکه کسی بهجرم «خودش بودن» به حاشیه رانده شود.
#تکثر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6👌1
🔴 تداوم کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در هفته صدو سی و سوم در ۵۹ زندان مختلف
حکومت اعدامی از ابتدای سال ۱۴۰۵ تا کنون دستکم ۳۴۲ زندانی را اعدام کرده که در میان آنها ۱۰ زن، ۲ تن که در زمان محکومیت کودک بودند و ۳۷ زندانی سیاسی به چشم میخورند. در هفته گذشته دو تن از بازداشتیهای قیام دی ماه در شیراز، به نامهای مجتبی دهبندی و کیانوش حمزهای، را به اعدام محکوم کردهاند. روند دادرسی این دو زندانی همچون بسیاری دیگر از زندانیان ناعادلانه و غیرشفاف بوده است.
حکومت مستبد حاکم میخواهد با این اعدامها، در جامعه جو رعب و وحشت ایجاد کند تا هر صدای اعتراضی را خفه کند. در این مدت شاهد بودیم که شماری از زندانیانی که علیه اعدام اعتراض کرده بودند به انفرادی منتقل شدند و یا علیه آنها پروندهسازی جدید شدهاست. از سوی دیگر با باز کردن پروندههای گروهی مثل میدان علیخانی یا میدان شهدای اصفهان یا شاندیز یا اسفراین و صدور احکام اعدام و یا حبسهای طولانی مدت، قصد مرعوب کردن جامعه را دارند. اما این ترفندها خشم جامعه را صدچندان میکند.
ما اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» از تمام اقشار اجتماعی از جمله هنرمندان که به نوعی از کارزار «نه به اعدام» و خانوادهای اعدام شدگان حمایت میکنند قدردانی میکنیم. همچنان از تمامی مردم شریف ایران از اقشار مختلف میخواهیم که مانند بازنشستگان در تجمعات علیه اعدامهای افسار گسیخته دست به اعتراض زده و حمایت بیدریغ خود را از جنبش نه به اعدام و کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» اعلام نمایند.
اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» سهشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ در هفته صدوسی و سوم در ۵۹ زندان زیر در اعتصاب غذا میباشند:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرمآباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادلآباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن و زندان نیشابور.
هفته صدوسیوسوم
سهشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
#بیانیه
@Tavaana_TavaanaTech
حکومت اعدامی از ابتدای سال ۱۴۰۵ تا کنون دستکم ۳۴۲ زندانی را اعدام کرده که در میان آنها ۱۰ زن، ۲ تن که در زمان محکومیت کودک بودند و ۳۷ زندانی سیاسی به چشم میخورند. در هفته گذشته دو تن از بازداشتیهای قیام دی ماه در شیراز، به نامهای مجتبی دهبندی و کیانوش حمزهای، را به اعدام محکوم کردهاند. روند دادرسی این دو زندانی همچون بسیاری دیگر از زندانیان ناعادلانه و غیرشفاف بوده است.
حکومت مستبد حاکم میخواهد با این اعدامها، در جامعه جو رعب و وحشت ایجاد کند تا هر صدای اعتراضی را خفه کند. در این مدت شاهد بودیم که شماری از زندانیانی که علیه اعدام اعتراض کرده بودند به انفرادی منتقل شدند و یا علیه آنها پروندهسازی جدید شدهاست. از سوی دیگر با باز کردن پروندههای گروهی مثل میدان علیخانی یا میدان شهدای اصفهان یا شاندیز یا اسفراین و صدور احکام اعدام و یا حبسهای طولانی مدت، قصد مرعوب کردن جامعه را دارند. اما این ترفندها خشم جامعه را صدچندان میکند.
ما اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» از تمام اقشار اجتماعی از جمله هنرمندان که به نوعی از کارزار «نه به اعدام» و خانوادهای اعدام شدگان حمایت میکنند قدردانی میکنیم. همچنان از تمامی مردم شریف ایران از اقشار مختلف میخواهیم که مانند بازنشستگان در تجمعات علیه اعدامهای افسار گسیخته دست به اعتراض زده و حمایت بیدریغ خود را از جنبش نه به اعدام و کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» اعلام نمایند.
اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» سهشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ در هفته صدوسی و سوم در ۵۹ زندان زیر در اعتصاب غذا میباشند:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرمآباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادلآباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن و زندان نیشابور.
هفته صدوسیوسوم
سهشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵
#کارزار_سهشنبههای_نه_به_اعدام
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام
#بیانیه
@Tavaana_TavaanaTech
🕊9💔5
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
محمد نوریزاد، نویسنده و فیلمساز زندانی، همزمان با هفتمین سال حبس خود، در پیامی صوتی که روز ۱۹ مردادماه منتشر شده، درباره وضعیت جمهوری اسلامی و سرنوشت رهبر پیشین آن سخن گفت.
او در این پیام میگوید:
«خامنهای پودر شد و ما ماندیم.»
نوریزاد همچنین سپاه پاسداران را مسئول ویرانیهای کشور دانسته و گفته است: «سپاه، کشور را با خود به قعر نابودی کشانده، سپاه تروریست است چرا که ذات خامنهای تروریست بود.»
او درباره خامنهای نیز میگوید: «خامنهای رفت بیآنکه ذرهای مهر به وطن داشته باشد، او با وطنفروشی سازگاری بیشتری داشت.»
خرداد ۱۳۹۸، گروهی از فعالان سیاسی و مدنی داخل ایران با انتشار بیانیهای خواستار استعفای رهبر جمهوری اسلامی و تغییر قانون اساسی شدند. جمهوری اسلامی این مطالبه مسالمتآمیز را برنتافت و بسیاری از امضاکنندگان را بازداشت و به احکام سنگین حبس محکوم کرد.
امروز، شماری از امضاکنندگان آن بیانیه همچنان در زندان هستند:
بانو فاطمه سپهری
جواد لعلمحمدی
زرتشت احمدیراغب
عباس واحدیان شاهرودی
کمال جعفری یزدی
محمدحسین سپهری
محمد نوریزاد
هاشم خواستار
عبدالرسول مرتضوی
@Tavaana_TavaanaTech
او در این پیام میگوید:
«خامنهای پودر شد و ما ماندیم.»
نوریزاد همچنین سپاه پاسداران را مسئول ویرانیهای کشور دانسته و گفته است: «سپاه، کشور را با خود به قعر نابودی کشانده، سپاه تروریست است چرا که ذات خامنهای تروریست بود.»
او درباره خامنهای نیز میگوید: «خامنهای رفت بیآنکه ذرهای مهر به وطن داشته باشد، او با وطنفروشی سازگاری بیشتری داشت.»
خرداد ۱۳۹۸، گروهی از فعالان سیاسی و مدنی داخل ایران با انتشار بیانیهای خواستار استعفای رهبر جمهوری اسلامی و تغییر قانون اساسی شدند. جمهوری اسلامی این مطالبه مسالمتآمیز را برنتافت و بسیاری از امضاکنندگان را بازداشت و به احکام سنگین حبس محکوم کرد.
امروز، شماری از امضاکنندگان آن بیانیه همچنان در زندان هستند:
بانو فاطمه سپهری
جواد لعلمحمدی
زرتشت احمدیراغب
عباس واحدیان شاهرودی
کمال جعفری یزدی
محمدحسین سپهری
محمد نوریزاد
هاشم خواستار
عبدالرسول مرتضوی
@Tavaana_TavaanaTech
🕊34❤7💔4
Forwarded from گفتوشنود
کثرتگرایی و نهاد قدرت
چرا بیطرفی حکومت در قبال باورها اهمیت دارد؟
در ادبیات سیاسی و اجتماعی ایران، واژه «سکولاریسم» همواره با چالشها و سوءبرداشتهای فراوانی روبهرو بوده است.
در حالی که مخالفان این اندیشه اغلب آن را مترادف با بیدینی یا ستیز با مذهب معرفی میکنند، نظریهپردازان سیاسی آن را نظامی کارآمد برای اداره جوامع کثرتگرا میدانند.
از این منظر، سکولاریسم به معنای حذف دین از زندگی شخصی یا اجتماعی شهروندان نیست، بلکه بر تفکیک نهاد دین از نهاد دولت تاکید دارد. در یک ساختار سکولار، حکومت بر پایه احکام شریعت یک آیین خاص اداره نمیشود، بلکه مبنای تصمیمگیریهای کلان، اصول عقلانی، حقوق بشر و اجماع عمومی است و دولت موظف است در قبال تمامی باورهای دینی و غیردینی موضعی بیطرفانه اتخاذ کند.
بحث درباره این مفاهیم انتزاعی زمانی جنبه ملموستری پیدا میکند که به دادههای میدانی و واقعیتهای جامعه نگاهی بیندازیم. نتایج یک نظرسنجی سراسری که در پاییز ۱۴۰۲ تحت عنوان «ارزشها و نگرشهای ایرانیان» از سوی نهادهای مرتبط در ایران انجام شد، زوایای تازهای از تحولات فکری شهروندان را نمایان ساخت. این پیمایش که به دلیل محتوای حساس با طبقهبندی محرمانه تهیه شد و بازتاب رسمی محدودی داشت، نشان داد که اکثریت قاطع شرکتکنندگان خواستار جدایی نهاد دین از نهاد سیاست هستند.
این شکاف میان رویکردهای رسمی و مطالبات بدنه جامعه، نشاندهنده دگرگونی عمیق در الگوهای ذهنی و زیستجهان نسلهای مختلف ایرانی است. جامعه ایران امروز بیش از هر زمان دیگری با پرسشهای بنیادین درباره شیوه حکمرانی و مشروعیت نهادهای قدرت روبهروست.
بررسی این تحولات و پذیرش واقعیت کثرتگرایی فکری، نه به عنوان یک تهدید، بلکه به عنوان پیششرطی برای بازتعریف رابطه میان حاکمان و شهروندان و دستیابی به ثبات پایدار در آینده ایران تلقی میشود.
#سکولاریسم #تکثر #پلورالیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا بیطرفی حکومت در قبال باورها اهمیت دارد؟
در ادبیات سیاسی و اجتماعی ایران، واژه «سکولاریسم» همواره با چالشها و سوءبرداشتهای فراوانی روبهرو بوده است.
در حالی که مخالفان این اندیشه اغلب آن را مترادف با بیدینی یا ستیز با مذهب معرفی میکنند، نظریهپردازان سیاسی آن را نظامی کارآمد برای اداره جوامع کثرتگرا میدانند.
از این منظر، سکولاریسم به معنای حذف دین از زندگی شخصی یا اجتماعی شهروندان نیست، بلکه بر تفکیک نهاد دین از نهاد دولت تاکید دارد. در یک ساختار سکولار، حکومت بر پایه احکام شریعت یک آیین خاص اداره نمیشود، بلکه مبنای تصمیمگیریهای کلان، اصول عقلانی، حقوق بشر و اجماع عمومی است و دولت موظف است در قبال تمامی باورهای دینی و غیردینی موضعی بیطرفانه اتخاذ کند.
بحث درباره این مفاهیم انتزاعی زمانی جنبه ملموستری پیدا میکند که به دادههای میدانی و واقعیتهای جامعه نگاهی بیندازیم. نتایج یک نظرسنجی سراسری که در پاییز ۱۴۰۲ تحت عنوان «ارزشها و نگرشهای ایرانیان» از سوی نهادهای مرتبط در ایران انجام شد، زوایای تازهای از تحولات فکری شهروندان را نمایان ساخت. این پیمایش که به دلیل محتوای حساس با طبقهبندی محرمانه تهیه شد و بازتاب رسمی محدودی داشت، نشان داد که اکثریت قاطع شرکتکنندگان خواستار جدایی نهاد دین از نهاد سیاست هستند.
این شکاف میان رویکردهای رسمی و مطالبات بدنه جامعه، نشاندهنده دگرگونی عمیق در الگوهای ذهنی و زیستجهان نسلهای مختلف ایرانی است. جامعه ایران امروز بیش از هر زمان دیگری با پرسشهای بنیادین درباره شیوه حکمرانی و مشروعیت نهادهای قدرت روبهروست.
بررسی این تحولات و پذیرش واقعیت کثرتگرایی فکری، نه به عنوان یک تهدید، بلکه به عنوان پیششرطی برای بازتعریف رابطه میان حاکمان و شهروندان و دستیابی به ثبات پایدار در آینده ایران تلقی میشود.
#سکولاریسم #تکثر #پلورالیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍7👌3