حمله به زهره صیادی، فعال مدنی مدافع بی‌شناسنامه‌ها؛ بازگشت سیاست‌های خشونت و رد مرز در سیستان و بلوچستان

روایت یک معلم از بازگشت سیاست‌های رد مرز و خشونت در سیستان و بلوچستان

یک معلم که شاهد عینی یکی از تجمعات اخیر در سیستان و بلوچستان بوده، از برخورد خشونت‌آمیز با زهره صیادی ـ فعال مدنی شناخته‌شده در زمینه‌ی دفاع از حقوق شهروندان بی‌شناسنامه ـ و هم‌زمان از شدت گرفتن فشارها بر خانواده‌های فاقد مدارک هویتی خبر می‌دهد.

او می‌گوید:
«من همان روز آن‌جا بودم. ما برای پیگیری وضعیت چند خانواده بی‌شناسنامه آمده بودیم. ناگهان مردی با لحن تند و خشمگین به او نزدیک شد و گفت “به تو مربوط نیست”، بعد درگیری پیش آمد و او را با مشت زد و دهان خانم صیادی در از خون شد. صحنه‌ای تلخ و ناباورانه بود؛ کسی که سال‌ها برای حق تحصیل کودکان بی‌شناسنامه تلاش کرده، حالا خودش هدف خشونت قرار گرفته بود.»

این معلم می‌گوید که در سال‌های گذشته، تلاش‌های فعالان مدنی باعث شده بود بازداشت و «رد مرز» خانواده‌های فاقد شناسنامه متوقف شود و حتی کودکان بتوانند با دریافت کد آموزشی وارد مدرسه شوند. اما حالا همه‌چیز در حال بازگشت به نقطه‌ی صفر است:
«بعد از جمعه‌ی خونین زاهدان، فضا به‌کلی تغییر کرده. از بازداشت‌های خانوادگی تا تهدید فعالان محلی... همه چیز دوباره دارد به دوران ترس و سکوت برمی‌گردد.»

بازداشت‌های خانوادگی و رنج بی‌صداها

او از بازداشت جمعی ساکنان یک روستا در نزدیکی خاش خبر می‌دهد:
«حدود یک هفته پیش، خانواده‌های کامل را بردند، زن‌ها، بچه‌ها، مردها. هیچ تفکیکی بین کودک و بزرگسال نبود. مأموران انگار مأمور اجرای خشم بودند، نه قانون. هنوز هم نمی‌دانیم بسیاری از آن‌ها کجا هستند.»

به گفته‌ی این معلم، تلاش‌های بی‌وقفه‌ی سال‌های گذشته پس از تجمع مردم بی‌شناسنامه مقابل مجلس در سال ۱۳۹۵ باعث شده بود روند صدور شناسنامه برای هزاران نفر آغاز شود. اما او با تأسف می‌گوید:
«همه‌ی آن امیدها دارد از بین می‌رود. دیگر کسی جواب‌گو نیست. پرونده‌ها متوقف شده‌اند، بازداشت‌ها زیاد شده و حتی کسانی که برای دفاع از بی‌صداها سخن می‌گویند، هدف خشونت قرار می‌گیرند.»

این شاهد عینی تأکید می‌کند که موضوع فراتر از یک درگیری شخصی است:
«آن مشت فقط یک لحظه بود، اما معنایش خیلی بزرگ‌تر است. معنایش این است که در این کشور حتی دفاع از محرومان هم مجازات دارد. معنایش این است که ستم دارد عادی می‌شود.»

این معلم که از نزدیک با خانواده‌های بی‌شناسنامه کار کرده، با اندوه می‌گوید:
«خانم زهره صیادی درد کشید، اما فراموش نکنیم که درد بزرگ‌تر، درد آن مردمان بی‌نام است. حالا همه‌ی ما باید کنار آن‌ها بایستیم تا از سرزمین‌شان بیرون نرانده شوند. این فقط دفاع از چند خانواده نیست؛ دفاع از انسان است. ما کنار خانم صیادی می‌ایستیم و از کودکان دفاع می‌کنیم»

ـ عکس زهره صیادی، فعال مدنی و زندانی سیاسی سابق، در یکی از تجمعات اعتراضی

برای آشنایی با زهره صیادی، خوب است نامه دو سال پیش نرگس محمدی در مورد او را که با وجود ابتلا به بیماری سرطان در زندان بود، بخوانید:

«۸ مرداد "زن"ی وارد بند شد. نامش را شنیده بودم . "زن"ی از "زاهدان"رنج کشیده مظلوممان، از" شهر خدانور"، آمده بود. زهره صیادی، "زن"ی که برای کودکان بی‌شناسنامه که حکایتشان درد است، برای کودکان کار که کودکیشان رنج است، برای کودکان بی‌سواد که آینده‌شان تاریک است، چون دختر ۵ ساله زیبای خودش، "مادر"ی کرده بود و طی ۱۰ سال فعالیت بی وقفه، ۱۰ بار بازداشت شده و حالا برای تحمل یک سال حبس پا به زندان" زنان" می‌گذاشت.....»

بیشتر بخوانید:
https://t.me/Tavaana_TavaanaTech/73638

#زهره_صیادی #کودکان_بی_شناسنامه #سیستان_و_بلوچستان #بلوچستان #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

کریگ فورمن و لیندزی فورمن زوج بریتانیایی متهم به جاسوسی در ایران، دست به اعتصاب غذا زده‌اند.
به گفته خانواده این گروگان‌ها، آن‌ها پس از قطع امید از رسیدگی به پرونده‌شان، دست به اعتصاب غذا زده‌اند.
این زوج بریتانیایی دی‌ماه ۱۴۰۳، ژانویه ۲۰۲۵، هنگام عبور از کرمان، در حالی که در یک سفر موتورسواری دور دنیا بودند، به اتهام «جاسوسی» بازداشت شدند.
این زوج، با وجود هشدارهای وزارت خارجه بریتانیا و خانواده‌شان مبنی بر پرهیز از عبور از خاک ایران، وارد ایران شده بودند. جمهوری اسلامی سابقه طولانی در گروگان‌گیری اتباع خارجی برای دست یافتن به اهداف سیاسی خود دارد.

#یاری_مدنی_توانا #گروگانگیری #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

پارسا مصلحی‌فرد، در مراسم سالگرد جاویدنام کیانوش سنجری بازداشت شد

برخی کاربران در شبکه اجتماعی ایکس از بازداشت پارسا مصلحی‌فرد و چند نفر دیگر در مراسم سالگرد کیانوش سنجری خبر دادند.

مرکز مشاوره حقوقی دادبان هم این خبر را از منابعی دیگر تأیید کرده است.

لازم به ذکر است روز گذشته خبرهایی مبنی بر تهدید خانواده کیانوش سنجری از سوی نهادهای امنیتی منتشر شده بود.

شب گذشته چند تن از آزادی‌خواهان از جمله حسین رونقی، توماج صالحی، آرش صادقی و خشایار سفیدی، با حضور بر مزار کیانوش، یاد او را گرامی داشته بودند.

پارسا مصلحی‌فرد، آهنگ‌ساز و موسیقی‌دان و از بازداشتی‌های سال ۱۴۰۱ و چند نفر دیگر که هنوز هویت آن‌ها را نمی‌دانیم، امروز در مراسم سالگرد کیانوش سنجری ربوده شدند.

آقای مصلحی‌فرد روز ۲۵ شهریور امسال، این ویدیو را در میدان آزادی تهران ضبط کرده و در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده بود.

#پارسا_مصلحی_فرد #کیانوش_سنجری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

این ویدیو که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است، لحظه بازداشت دو فرد ارتشی یا ملبس به لباس ارتش را نشان می‌دهد. دو نفری که با شهامت پرچم ملی شیر و خورشید را در مترو تهران برافراشتند و توسط افراد لباس شخصی و نیروهای نظامی بازداشت شدند.
چهره نیروهای بازداشت کننده در این ویدیو مشخص است.

برخی کاربران هویت این دو فرد نظامی بازداشت شده را «سرهنگ ابراهیم آقایی و ستوان دوم محمدرضا محمدزاده از گروه پدافند هوایی ارتش» اعلام کرده‌اند.

#ارتش #پرچم_شیر_و_خورشید #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

علیه فراموشی
آیت‌الله خلخالی در سال ۱۳۵۸ در جمع دانشجویان در شهر مشهد، به شاهنامه فردوسی حمله کرد و گفت:
«شاهنامه فردوسی شاهنامه نیرنگ و دروغ و سرگرم‌کننده مردم بدبخت ماست.»
جمهوری اسلامی از آغاز شکل‌گیری‌اش، فرهنگ ملی ایران را انکار کرد، فردوسی را به حاشیه راند و مهم‌تر نوروز را تحقیر کرد و حتی شاعران و خوانندگان مردمی را به جرم "اشاعه فساد" سرکوب کرد، اکنون ژست ایران‌دوستی به خود گرفته، به نمادهای اسطوره‌ای ایران باستان پناه می‌برد و طنزپردازان را به اتهام! انتشار ویدئوی طنز درباره فردوسی به زندان محکوم می‌کند و ....
از یاد نبریم این چرخش، نه از سر بازشناسی ارزش‌های تاریخی، بلکه تلاشی است برای حفظ مشروعیت در دورانی که سرمایه اجتماعی نظام به‌شدت تحلیل رفته است.

#یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی #فردوسی

@Tavaana_TavaanaTech

پدر دادخواه مهرشاد شهیدی ویدئویی از حضور هم‌وطنان‌مان بر مزار مهرشاد منتشر کرد و نوشت:

«پنجشنبه ۲۲ آبان ۱۴۰۴ حضور همیشگی هموطنان شریف کنار آرامگاه مهرشاد جان.»
مهرشاد شهیدی‌نژاد منفرد طهرانی، سرآشپز و دانشجوی ۲۰ ساله، روز ۴ آبان ۱۴۰۱ در اراک، در نزدیکی محل زندگی‌اش، به دست مأموران امنیتی به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسید. طبق شهادت افرادی که در صحنه حاضر بوده‌اند، مأموران پس از تعقیب او، وی را با شوکر و باتوم مورد ضرب‌وجرح قرار داده و در حالی که بی‌حرکت روی زمین افتاده بود، او را کشان‌کشان از محل دور کردند.
این پدر دادخواه پیشتر گفته بود که
«مهرشاد جان توسط شش تن از ماموران انتظامی، بسیجی، لباس شخصی و دو تن از طلاب حوزه علمیه در شهر اراک به قتل رسید.»

صفحه این پدر دادخواه در اینستاگرام
amir_shahidi_nezhad

#مهرشاد_شهیدی #اراک #زن_زندگی_آزادی #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

‌
ادعای این معمم در شبکه افق مبنی بر نابودی اسرائیل تا سال ۲۰۲۸، نمونه‌ای تکراری از بهره‌گیری سیاسی از متون دینی برای مشروعیت‌سازی ایدئولوژیک است؛ ادعایی که نه پشتوانه علمی دارد و نه حتی در میان پژوهشگران دینی اجماع ایجاد می‌کند.

جمهوری اسلامی از ابتدای تاسیس، دشمنی با اسرائیل را به یکی از ستون‌های هویتی خود تبدیل کرده و رهبرانی چون خمینی و خامنه‌ای تا مراجع تقلید حکومتی بارها با استناد گزینشی به روایات شیعی یا متون یهودی، زمان‌هایی برای نابودی اسرائیل تعیین کرده‌اند؛ زمان‌هایی که هیچ‌گاه تحقق نیافته و تنها کارکرد داخلی داشته است.

تکرار این پیش‌گویی‌ها نشان می‌دهد هدف اصلی، نه تحلیل واقعیت‌های سیاسی و ژئوپلیتیک منطقه، بلکه تولید هیجان ایدئولوژیک و منحرف کردن افکار عمومی از مشکلات داخلی است.

استفاده از یهودستیزی کلاسیک و روایت‌سازی آخرالزمانی در رسانه‌های رسمی—به‌ویژه شبکه‌هایی تلوزیونی رسمی—در امتداد همین سیاست قرار می‌گیرد و بیش از آن‌که بیانگر تحلیل دینی باشد، بازتاب‌دهنده بحران مشروعیت و نیاز به تولید دشمن دائمی برای بقاست.

#یهودی_ستیزی #اسرائیل #آخرالزمان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

۲ نفر به اتهام «اهانت به تصاویر کشته‌شدگان جنگ» در شهرستان دورود بازداشت شدند.
به گفته فرمانده انتظامی دورود «در پی اقدام هتاکانه به تصاویر کشته‌شدگان جنگ ایران و عراق، با دستور دادستان» این افراد شناسایی و بازداشت شده‌اند.
هویت این افراد منتشر نشده است.
جانیانی که جنگ ۸ ساله را به راه انداختند بدون محاکمه و آزاد هستند، مرتکبان جنایت عملیات کربلای ۴ حتی پست‌های بالایی در جمهوری اسلامی دارند، محسن رضایی را به یاد دارید؟ علی شمخانی را؟ که در دوران جنگ فرمانده عملیات سپاه خوزستان بود با بی‌تدبیری هزاران جوان ایرانی را به کام مرگ فرستاد.
اکنون جمهوری اسلامی دو نفر را به اتهام «اهانت به تصاویر کشته‌شدگان جنگ» بازداشت کرده است.
نظر شما چیست؟

#یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech

چرا مراجع تقلید شیعه با مخالفان مذهبی خود گفتگو نمی کنند؟

مراجع تقلید شیعه مدعی ناب‌ترین فضیلت‌های انسانی هستند.

آنها تاکید می‌کنند باورهای مذهبی ایشان با عقلانیت و منطق پیوندی عمیق دارد و آنچه به عنوان فقیه و در قالب امور شرعی بیان می‌کنند، پیشاپیش توسط عقل و خرد انسانی تایید شده است.

خب پرسش روشن است؛ با چنین باوری به حقانیت و عقلانیت باورهای خویش چرا با مخالفان مذهبی خویش گفتگو نمی‌کنند؟

چرا ترتیبی نمی‌دهند که یک خداناباور یا یک بهایی یا یک زرتشتی یا یک مسیحی و یهودی با آنان در فضایی باز و قابل مشاهده از جانب شهروندان، گفتگو کند و این گفتگو منتشر شود.

قرار نیست در گفتگو، طرفین گفتگو و مناظره باورهای خویش را به دیگری واگذار کنند؛ بلکه هدف این است که جامعه به درکی روشن از مواضع طرفین گفتگو برسد و بتواند آزادانه و آگاهانه انتخاب کند.

آیا شما نمونه‌از این گفتگو به‌خاطر دارید؟
نظر شما چیست؟

#گفتگو_توانا #حقوق_شهروندی #مدارای_مذهبی #حقوق_خداناباوران

@Dialogue1402

مراسم زادروز و سومین سالگرد جان‌باختن جاویدنام سپهر اسماعیلی بر سر مزارش برگزار شد

- جاویدنام سپهر اسماعیلی جوان ۲۱ ساله‌ای بود که روز ۲۴ آبان‌ماه ۱۴۰۱ در شهر رشت با گلوله نیروهای حکومتی کشته شد و در قزوین به خاک سپرده شد.
خانواده‌اش شکایتی تنظیم کردند و قاتل او در دادگاه بدوی به اتهام «قتل غیر عمد»! در نهایت به سه سال زندان محکوم شد.

پس از شکایت خانواده سپهر اسماعیلی و رسیدگی قضایی دادگاه نظامی گیلان شعبه ابتدایی مسئول بررسی پرونده اتهام عامل تیراندازی را به دلیل تیراندازی غیرقانونی و بدون دلیل با گلوله جنگی به سمت شهروندان به قتل عمد متهم کرد.

پس از این مساله با اعمال فشار سپاه گیلان پرونده به شعبه دیگری ارسال شده و در نهایت شعبه اول دادگاه نظامی استان گیلان اسفند ماه ۱۴۰۱ عامل تیراندازی را از قتل عمد تبرئه و او را تنها به پرداخت دیه و یک سال زندان و همچنین به دلیل کمک‌نکردن به مجروح که در نهایت منجر به مرگ سپهر اسماعیلی شده تنها به ۳ سال زندان محکوم کرد.

سپاه گیلان در ابتدا پیشنهادات مالی سنگینی برای رضایت‌گرفتن از خانواده سپهر اسماعیلی و منصرف‌کردن آن‌ها ار پیگیری پرونده ارائه می‌دهند و پس از رد همه این پیشنهادات از سوی خانواده، ارعاب و تهدید شدید خانواده توسط سپاه گیلان آغاز می‌شود.

صدور حکم تبرئه از قتل عمد عامل تیراندازی در حالی صورت گرفته که به گفته منبع آگاه او در جلسه پایانی دادگاه به صراحت گفت: «من برای دفاع از ولایت و اسلام حاضرم ده تا مانند این بچه را بکشم.»

#سپهر_اسماعیلی #ما_ادامه_داریم #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

در پی افشاگری تازه‌ای که پس از سه سال سکوت سنگین صورت گرفته، مادر جاویدنام عرفان رضایی بار دیگر روایت دردناک خود را از لحظه‌های پایانی زندگی فرزندش با مردم در میان گذاشته است؛ روایتی که نه‌تنها غم و فقدان، بلکه خشمی عمیق از بی‌عدالتی را بازتاب می‌دهد.

او در نوشته‌ای کوتاه نوشت:

«افشاگری یک پرستار بعد از سه سال… نگذاشتن به پسرم خون برسه. آنهایی که ادعا می‌کردن تیر بی‌هدف شلیک شده، با قساوت و بی‌رحمی تمام کمر به قتل پسرم را در بیمارستان بستند. ماه هیچ‌وقت پشت ابر نمی‌مونه. به هر طرف که نگاه می‌کردیم، از کودکی تا نوجوانی و جوانی، درد از طرف تو بوده. این روزها دردها، غم و خشمم بیشتر شده. چه چیزی می‌تونه ما رو از این رنج نجات بده؟ نه به فراموشی؛ نه به سکوت.»

مادر عرفان در ویدیویی نیز با صدایی شکسته از حقیقتی تلخ سخن می‌گوید؛ حقیقتی که سه سال است در ذهن و جانش تکرار می‌شود. او روایت می‌کند که چگونه رژیمی که باید حافظ جان شهروندان باشد، نه‌تنها حق فرزندش در اعتراض مسالمت‌آمیز را گرفت، بلکه در بیمارستان نیز با اعمال فشار سیاسی، مانع از رسیدگی پزشکی و خون‌رسانی به او شد.

او تأکید می‌کند:
«همان‌هایی که می‌گفتند تیر بی‌هدف بوده، با قساوت تمام اجازه ندادند در بیمارستان خون به عرفان برسد. شاید اگر پزشکان و پرستاران می‌توانستند بر اساس تعهد انسانی خود عمل کنند، پسر من امروز زنده بود. اما وقتی فشار سیاسی بر حرمت انسانی غلبه می‌کند، چه بر سر آن تعهد می‌آید؟»

این مادر داغدار در پایان می‌گوید هیچ چیز نمی‌تواند زخم این بی‌عدالتی و رنج سنگین را تسکین دهد؛ و با صدایی که هنوز از خشم و حقیقت می‌لرزد، می‌افزاید:
«نه به فراموشی، نه به سکوت.»

#عرفان_رضایی #زن_زندگی_آزادی #نه_به_جمهوری_اسلامی #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
مراسم سومین سالگرد جان‌باختن جاویدنام امید مؤیدی، بر سر مزارش برگزار شد

امید مویدی دانشجوی ۲۰ ساله رشته تربیت بدنی دانشگاه باهنر شیراز بود که هنگام بازگشت از تمرین در جریان انقلاب ۱۴۰۱ با شلیک مستقیم ماموران سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد.

روز ۲۴ آبان ۱۴۰۱، پسر جوان معترضی روی زمین افتاد، تعدادی مأمور مسلح او را مورد ضرب و شتم قرار دادند، مردم قصد کمک داشتند، اما ماموران با شلیک تیرهوایی ایجاد رعب و وحشت کردند.
امید مؤیدی، دانشجوی سال آخر رشته تربیت‌بدنی شیراز جلوتر آمد تا به جوانی که کتک می‌خورد؛ کمک کند، ماموران از پشت امید را هدف گلوله قرار دادند و تیری به کمر او شلیک کردند، امید روی زمین افتاد، سرکوبگران دوباره شلیک کردند و این بار تیر خلاص به پیشانی امید اصابت کرد.


#شیراز #امید_مؤیدی #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

یادداشت آرش صادقی، به مناسبت اولین سالگرد جان‌باختن کیانوش سنجری

یک سال از مرگ کیانوش سنجری گذشت.
این مرگ نه صرفاً یادآور خاموشی یک انسان، بلکه تداعی‌گر پرسشی بنیادین درباره ماهیت آزادی، رنج و مسئولیت انسانی است. سرگذشت او از نخستین بازداشت در نوجوانی تا تجربه‌های مکرر زندان، انفرادی و بستری‌های اجباری در بیمارستان روانی تنها روایت فردیِ یک معترض نیست؛ بلکه آیینه‌ای است که در آن می‌توان نسبت انسان با حقیقت، عدالت و آزادی را دید.
کیانوش در نوشته‌هایش از این سخن می‌گفت که «هیچ‌کس نباید به‌ خاطر بیان عقایدش زندانی شود» و اینکه اعتراض، حق هر انسان است. این جملات را اگر از سطح رخدادهای سیاسی فراتر ببریم، به گزاره‌هایی فلسفی تبدیل می‌شوند: انسان موجودی است که حقیقت را تنها در آزادی می‌تواند تجربه کند، و هنگامی که آزادی‌اش محدود می‌شود، نه فقط بدن او، بلکه امکانِ بودنِ او در جهان محدود شده است. اعتراض او چه در کلمات و چه در کنش‌هایش تجلی کوشش برای بازپس‌گیری این امکان بود؛ امکانی که برای هر انسانی بنیادی است.
آنچه کیانوش درباره رنج دیگران نوشت، درباره زندانیان و کسانی که آزادی‌شان محدود شده است، نشان می‌دهد که آزادی امری فردی نیست، بلکه شبکه‌ای است از پیوندهای انسانی. هیچ‌کس تنها آزاد نمی‌شود؛ آزادی همواره حرکتی جمعی است، حرکتی که از همبستگی تغذیه می‌کند. او همین را دریافته بود که رنج شخصی‌اش را در سطحی فراتر تفسیر می‌کرد: رنجی که می‌تواند معنا بیافریند، اگر به زبان مشترک تبدیل شود.
او از «عشق به زندگی» و «آرزوی آزادی برای همه» سخن گفت. این دو، در ظاهر متناقض، در عمق، یک حقیقت را آشکار می‌کنند: عشق به زندگی بدون آزادی، به تجربه‌ای ناقص تبدیل می‌شود؛ و آزادی بدون عشق، تهی از ارزش انسانی است. به همین دلیل، تصمیم‌های او را نمی‌توان از سر ضعف دانست، بلکه باید آن‌ها را بازتاب اعتراض به شرایطی دید که امکان زیست انسانی را محدود می‌کنند. در جهانی که مرز میان رنج فردی و رنج جمعی فرو می‌ریزد، کنش او نوعی شهادت فلسفی است: شهادت به اینکه انسان نمی‌تواند نسبت به رنج بی‌تفاوت بماند.
آنچه امروز از یاد او باقی می‌ماند، نه تنها خاطره‌ای تراژیک، بلکه فراخوانی است برای اندیشیدن به معنای مقاومت. مقاومت، در بنیان خود، امری پیشا سیاسی است؛ نوعی پافشاری بر کرامت انسانی. همان‌گونه که نوشته‌های کیانوش نشان می‌دهند، آزادی حاصل جدال یک فرد با یک ساختار نیست؛ بلکه حاصل پیوند صداهایی است که از نقاط مختلف بر یک حقیقت واحد تأکید می‌کنند: اینکه انسان حق دارد خود باشد، بی‌آنکه ترس سایه بر روحش اندازد.
زنده نگه داشتن پیام او، نه تکرار رنج‌هایش، بلکه ادامه دادن آن پرسش بزرگ است: انسان چگونه می‌تواند در جهانی آسیب‌پذیر، همچنان امکان آزادی را حفظ کند؟ پاسخ این پرسش، نه در تمجید گذشته، بلکه در ساختن آینده‌ای است که در آن حرمت انسان، نخستین اصل انسانی باشد.


#کیانوش_سنجری #آزادی #کرامت_انسانی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بازداشت اکبر دانش سرارودی، فعال سیاسی و از رزمندگان و‌جانباز دوران جنگ، در پی سخنرانی در مراسم یادبود جان‌باختگان آبان ۹۸

گزارش‌ها حاکی است که اکبر دانش سرارودی، فعال سیاسی و جانباز جنگ ایران و عراق، عصر امروز در پی یورش نیروهای لباس‌شخصی به منزلش در اصفهان بازداشت شده است.

به‌گفته منابع نزدیک به خانواده، یک اکیپ امنیتی بدون ارائه هرگونه حکم قضایی وارد منزل شده و با رفتار خشن، از جمله برخورد نامناسب با فرزند ناشنوای این خانواده، آقای دانش سرارودی را بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کرده است. این یورش باعث بروز اضطراب عصبی شدید برای همسر او شده؛ که قرار بود فردا برای درمان در بیمارستان بستری شود.

بر اساس اظهارات خانواده که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده، تنها پرسشی که مأموران هنگام بازداشت مطرح کرده‌اند این بوده است: «او دیروز کجا بوده؟»
این در حالی است که روز گذشته مراسمی به مناسبت گرامی‌داشت جان‌باختگان آبان ۹۸ برگزار شده بود و آقای دانش سرارودی یکی از سخنرانان این مراسم بود.

به نظر می‌رسد علت اصلی بازداشت، سخنرانی او در حمایت از قربانیان اعتراضات آبان خونین ۹۸ و انتقاد از سرکوب معترضان عنوان شده است.

لازم به ذکر است، بسیاری از کشته‌شده‌های اعتراضات سال‌های اخیر جانباز و رزمنده جنگ با فرزندان جانبازان بوده‌اند.

#اکبر_دانش_سرارودی #آبان_ادامه_دارد
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بیانیه‌ی ‌زندانی سیاسی، رضا محمدحسینی به مناسبت ششمین سالگرد قیام بزرگ و خونین اعتراضات آبان ۱۳۹۸

به نام جان‌هایی که برای امیدشان ایستادند
اینجا، در زندان قزلحصار، هنوز به یاد آن روزهای پر التهاب هستم. جوانانی که خبر کشته شدنشان به ما می‌رسید، مردمی که در بیش از صد شهر کشور به پا خاسته بودند و خشم و انزجار خود از دیکتاتور را فریاد زدند. همان دیکتاتوری که من به خاطر دیوارنویسی علیه او بازداشت شده بودم.

شش سال پیش، مردم ایران، در خیابان‌ها برخاستند، فریاد زدند، نخواستند زندگی‌شان به‌سادگی قربانی شود.
من آن زمان در اوین بودم. خیلی از معترضان را می‌گرفتند و می‌آوردند، یادم هست به دلیل گستردگی تعداد بازداشت‌شدگان آن‌ها را اول آوردند سالن ورزش، بعد بردند بند. آن‌ها تعریف می‌کردند: «خیابان‌ها خیلی شلوغ شده، اکثریت مردم آمده‌اند، میزان سرکوب به شدت وحشیانه‌ بود، تیر جنگی و …»
و ما در آن بند گفتیم: «تمومه دیگه، این‌‌بار نمی‌شه آن‌ها ما را خاموش کنند». ولی رژیم تا بن دندان مسلح، با تمام بی‌رحمی به سوی مردمی که با دستان خالی به خیابان آمده بودند شلیک کرد، زندان‌ها را پر کرد، احکامی ظالمانه صادر کرد و خشونتی عریان و تمام عیار در خیابان و زندان به کار گرفت. خیزش مردم سرکوب شد، اما تبدیل به آتشی زیر خاکستر شد و در سال ۱۴۰۱ دوباره این آتش فروزان شد.

امروز ششمین سالگرد آن قیام است؛ قیامی که زخم بر دل ایران گذاشت.
من به جوانانی که آن‌روزها کف خیابان بودند می‌گویم: شما شجاع بودید؛ شما با لبخندتان، با مشت گره‌کرده‌تان، با فریادهایتان، با حضور در آن لحظه، گفتید که دیگر ظلم، فقر، سرکوب و تحقیر را نمی‌پذیرید، شما چهره وحشی حکومت سرکوبگر را به همه نشان دادید، قطع اینترنت هم نگذاشت که صدایتان شنیده نشود.
و به کسانی که امروز می‌خواهند این خاطره را کمرنگ کنند، می‌گویم: نه، این خاطره نمی‌میرد. این خون نمی‌خشکد. این فریاد نمی‌خوابد و آبان ادامه دارد.

از پشت این دیوارها، همچنان می‌توان پیش‌بینی کرد که روند کنونی جامعه به زودی و بار دیگر خیزش بزرگی را نوید می‌دهد. چرا که ریشه‌های اعتراضات مردمی همچنان وجود دارد.

در آبان ۹۸ خانواده‌های بسیاری داغدار و البته دادخواه شدند، خانواده‌های مظلومی که غالبا  از اقشار محروم جامعه هستند. هرچند فشار حکومت خیلی زیاد بود، اما بسیاری از این خانواده‌ها سکوت نکردند و پرچم دادخواهی را برافراشته نگاه داشتند، تا جایی که حکومت برخی را به جرم دادخواهی بازداشت کرد.

هنوز دامنه جنایت حکومت در سرکوب معترضان، به طور کامل مشخص نشده و هنوز روایت‌های ناگفته زیادی باقی مانده است. خانواده‌های زیادی تحت سرکوب شدید سکوت کرده‌اند، سرکوب در بسیاری از شهرستان‌ها شدیدتر بوده است، شاهدان و خانواده‌های فاجعه جنایت «نیزار ماهشهر» هنوز سخن نگفته‌اند. مردم بی‌گناهی که با دوشکا به رگبار بسته شدند و نیزار ماهشهر خونین شد، هرگز فراموش نمی‌شوند و روزی حقایق و ناگفته‌ها بیان خواهد شد.

درود می‌فرستم به همه خانواده‌های دادخواه و عهد می‌بندم که تا وقتی این نظام سرکوبگر هست، ما چشم بر ظلم نمی‌بندیم.
تا وقتی هر جوانی حقش را نگرفته و هر خانواده‌ای آرامش ندارد، ما به مبارزه ادامه می‌دهیم.
به یاد آن روزها، به یاد آن‌های که رفتند و به یاد آن‌هایی که مانده‌اند. به یاد همه عزیزانی که مجروح شدند و دیده نشدند، به یاد جان‌باختگانی که همچنان ناشناس باقی مانده‌اند.

و آخرین پیامم به شما مردم ایران این است:

امید را از دست ندهید. چون وقتی همگی بخواهیم، وقتی ایستادیم، می‌توانیم تاریخ را تغییر دهیم. وقتی همبستگی داشته باشیم، هیچ قدرتی توان سرکوب ما را نخواهد داشت.

ششمین سالگرد قیام آبان به همه آزادگان کشور مبارک باد.

رضا محمدحسینی
زندان قزل‌حصار
آبان ۱۴۰۴

#آبان۹۸ #آبان_خونین #آبان_ادامه_دارد #دادخواهی #رضا_محمدحسینی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech